Bosje haar

'Als ik er maar geen krullen voor terug krijg', zei mijn neefje toen ze hem verzekerde dat zijn haar na de chemo terug zou groeien.

Als kind snapte ik niets van zijn uitspraak. Ik wilde juist zoveel mogelijk krullen. Niet voor niets vroeg ik mijn moeder linten in mijn lange natte lonken te draaien, in de hoop dat ze de volgende dag pijpenkrullen zouden opleveren.

In dit tijd woonde er een iets ouder meisje met een enorme bos haar bij ons om de hoek. Zoveel krullen, dat wilde ik ook!

In oktober 2019 maakte ik de omschakeling naar leven van prana. Veel mensen laten gedurende dat proces hun (wilde/oude) haren los. En gelukkig komt er altijd weer gezonder haar voor terug.

Ik heb toentertijd niet veel haar verloren. Schijnbaar heb ik nooit zoveel wilde haren gehad. Maar aangename verrast ben ik ondertussen wel; dat bijna 40 jaar na dato mijn meisjesdroom alsnog uit komt.

Leven van prana: meer dan niet eten en drinken

Vandaag is het 4 jaar geleden dat ik thuiskwam na 8 dagen prana retreat. Tijdens zo’n retreat maak je de overgang van een lichaam dat leeft van voedsel naar een lichaam dat leeft van prana (=levensenergie die zich overal in en om ons heen bevindt).

Dit wil zeggen dat je nog wel kunt eten en drinken, maar dat je het niet meer nodig hebt om te overleven.

Ik dacht dat leven van prana te maken had met wel of niet consumeren, maar het bleek om zoveel meer te gaan.

De beslissing om me met prana te gaan voeden heeft mijn leven dan ook flink overhoop gegooid.

Omdat ik bijvoorbeeld nog maar zelden iets consumeerde begon ik de onvrede in mijn lichaam te voelen die ik voorheen altijd had weggegeten. Ik merkte dat ik vaak boos op mensen was. En dat ik dan het liefste iets in mijn mond stopte om te voorkomen dat ik iets zei dat de ander zou kunnen emotioneren. Heel mijn leven bleek ingericht te zijn om maar niemand voor het hoofd te stoten en om andermans goedkeuring te krijgen in de hoop niet afgewezen te worden of zelfs verlaten.

Vooral toen corona enkele maanden later zijn intreden deed en ik de druk voelde om op een bepaalde manier te moeten denken en handelen, werd het me allemaal te veel. Ik kon er niet langer voor de ander zijn of zwijgen voor de lieve vrede ten koste van mijzelf.

Photographer unknown

Met veel verdriet, schaamte en schuld trok ik me terug uit de buitenwereld. Ik moest er nu voor mezelf zijn.

Dit leverde veel onbegrip op. Sommige mensen voelde zich afgewezen nu ik er niet meer voor hen was.

Ik probeerde mijn redenen te communiceren, maar het leek wel alsof ik vanaf de ene radiozender uitzond en zij een andere radiozender ontvingen: er was zoveel veranderd dat we elkaars “taal” niet meer spraken.

Leven van prana heeft ervoor gezorgd dat ik niet alles meer “slik”. Onecht zijn, een masker opzetten, emoties en gevoelens negeren wordt steeds moeilijker. Alles wil gevoeld worden. Hierdoor werd het me duidelijk dat het niet zozeer de ander was die mij afwees of in de steek liet, maar dat ik dit altijd zelf had gedaan. Nu werd het tijd ik mijn eigen behoeftes en verlangen ging horen en zien. Dat ik grenzen ging aangeven. Dat ik me ging openen voor alles wat voor mij bedoeld is. En dat ik mocht vertrouwen op wat ik al ruim een decennia geloofde, namelijk dat er veel meer mogelijk is dan dat wij denken. Want als leven van prana mogelijk is, wat is er dan nog meer mogelijk!?

Leven van Prana voeding. Te risicovol?

Begin 2019 las ik over een vrouw die haar cellen en DNA zo had aangepast dat haar lichaam geen eten en drinken meer nodig had, omdat ze gevoed werd door prana (bronenergie). Dat dit mogelijk moest zijn, daarvan was ik overtuigd. Ik had tenslotte al zoveel ervaring opgedaan en gelezen over de mogelijkheden van energie. Maar dat er al mensen waren die dit konden, dat wist ik niet.

Er waren meerdere redenen waarom deze info mij aansprak. Ik was al jaren op zoek naar milieu- en diervriendelijke voeding die me tevens kon vervullen én energie zou geven. Prana zou weleens de oplossing kunnen zijn. Ik deed echter niets met deze info.

In de maanden die volgden bleven lichtvoeding, bronvoeding en prana op mijn pad komen. Mijn eigen vriendin, die ik na jaren weer eens op bezoek had, bleek zelfs al van prana te leven!

Na wat meer onderzoek en het bijwonen van een lezing hierover voelde ik me in september 2019 geroepen om mee te doen aan The pranic awakening program van Brahman Menor en Amudra Madhura; een retraite waarbij de transformatie in gang werd gezet.

We zijn nu bijna een jaar verder. 

5 maanden zonder eten en drinken, zoals Wim/ Brahman Menor in dit interview, gaat me (tot nu toe) niet lukken. 

Drinken doe ik nog bijna elke dag. Volledige maaltijden eet ik echter zelden. Er zijn nog momenten dat ik (hartige dingen) snoep, maar periodes waarin ik een week of langer niets eet, komen ook steeds vaker voor.

Pranic living gaat over voedselvrijheid. Over de keuze hebben wat je wilt eten en wanneer, in plaats van dat je bepaalde voeding én hoeveelheden MOET eten.

Ik zal nooit beweren dat deze levensstijl voor iedereen geschikt is of dat iedereen dit zou moeten doen. Maar ik wil er wel aandacht aan geven, omdat we allemaal het volgende willen:

- Meer energie. Het lichaam ontvangt 24/7 energie uit prana, maar omdat het minder te verteren heeft, houdt het energie over voor andere dingen.

- Een goede gezondheid. Het lichaam krijgt ruimte en tijd voor zelfheling. Volle darmen kunnen bijvoorbeeld de darmwand beschadigen en andere organen verdrukken. Terwijl lege darmen de kans krijgen om te genezen en andere organen de ruimte bieden om beter te functioneren. Zieke cellen worden op deze manier makkelijker opgeruimd.

- Geld en tijd. Minder of niet eten betekent minder boodschappen, minder transportkosten, minder voor- en na bereidingen. En hierdoor minder water-, gas- en/of elektriciteitsverbruik. Je houdt geld en tijd over voor leuke(re) dingen.

- (Innerlijke) vrede. Trauma’s en pijnlijke herinneringen worden ontdaan van de emoties die hiermee gepaard gaan. Hierdoor voelen we ons rustiger, completer en vrediger dan wanneer we (over)eten. En dit heeft natuurlijk weer effect op de interactie met onze omgeving.
Emo-eten wordt verleden tijd en antidepressiva zijn niet meer nodig.

- Liefde. Doordat het angstige en controlerende ego een steeds kleinere rol gaat spelen wordt leven vanuit hart en ziel makkelijker. Er komt meer compassie en begrip voor anderen en jezelf. Dieren worden weer dieren in plaats van producten. En er ontstaat meer betrokkenheid bij de natuur. 

- Ruimte en natuur. Natuurgebieden, zoals de amazone, maar ook de bossen en velden in eigen omgeving hoeven niet langer geofferd te worden voor landbouw en veeteelt. Insecten, dieren, planten en bomen die dreigen uit te sterven krijgen de ruimte om zich voort te planten.

- Schoon water. Minder inname betekent minder uitscheiding, en vooral als dit gepaard gaat met minder medicijngebruik, dan biedt dat schoner drinkwater.

- Voldoende zuurstof. Meer natuur en minder transport zorgt voor een schonere lucht.

- Toekomst. Schoner water, minder luchtvervuiling, lichamen en een aardbodem die de kans krijgen om zich te herstellen. Is dat niet wat we allemaal willen en nodig hebben om te overleven?

Dankzij ons ego kan het (overschakelen naar) prana risicovol zijn. Maar zitten er niet meer risico’s aan (over)consumeren...?

Verhuizen qua lichaam: een prana update

Halverwege 2019 las ik in het boek De intelligentie van licht:

Een plant richt zich altijd naar licht en is met zijn wortels altijd opzoek naar grond met een ideale vochtigheidsgraad. Dankzij dit proces waarbij een plant op het juiste moment op de juiste plaats is, wordt de fotosynthese mogelijk, waardoor zonlicht kooldioxide (CO2) en water (H2O) bindt om suiker te maken; de essentiële brandstof van organische systemen.
Als mensen en dieren planten eten, wordt die binding weer verbroken en wordt suiker omgezet in kooldioxide en water.
Kooldioxide verlaat het lichaam via de longen, water wordt via zweet en urine afgevoerd, en het licht blijft in het organisme achter.
In wezen leven wij dus van zonlicht.
Planten absorberen de vormloze energie van het licht van de zon en slaan die in hun bladeren op, dat we vervolgens gebruiken.
En wat overblijft is … licht.

- Jacob Isreal Liberman

Enkele weken later gaf ik me op voor een retraite om mijn prana proces te starten; een transformatie waarbij je je cellen en DNA zo programmeert dat je lichaam geen eten of drinken meer nodig heeft, maar leeft van licht en (vocht uit de) lucht. Je slaat dus het bovenstaande proces - het eten van planten (en dieren) - over.

Hoewel de retraite maar 8 dagen duurde, neemt de volledige transformatie een jaar in beslag. Momenteel heb ik er 8 maanden opzitten.

De transformatie voelt aan als een verhuizing. Je verkast als het ware van een woning die je bent ontgroeit, naar een woning die nu nog te groot is, maar alle ruimte en mogelijkheden biedt waar je in de toekomst gebruik van wilt maken. Voor de ene bewoner zal dat een babykamer zijn, voor de ander kantoorruimte en voor weer een ander een gym of een mancave. Alleen in dit geval verhuis je niet van woning, maar van lichaam.

Zodra je de beslissing neemt om te verhuizen voel je je enthousiast. Je hebt zin in een nieuw hoofdstuk, de ruimte en groeimogelijkheden die het je gaat bieden. 

Op het moment dat je een definitieve beslissing maakt en het contract ondertekent komen echter de eerste twijfels. Wil ik dit echt? Wat nou als het nieuwe huis toch niet is wat ik ervan verwacht? Ben ik dit oude huis echt ontgroeit? Kan ik niet nog iets langer blijven?

Zodra je doorzet heeft iedereen een mening. De een snapt niet waarom je niet tevreden bent met wat je hebt. De ander is blij voor je en biedt aan je te helpen verhuizen.
Samen is deze stap een stuk makkelijker en vooral tijdens de retraite voel je je dan ook gedragen door de groep. 

Na de retraite is niets meer hetzelfde. Het contract is getekend, maar intrekken in je nieuwe huis lukt nog niet. Daarvoor moet er nog te veel gedaan worden om het bewoonbaar te maken. Ondertussen staat je oude woning op zijn kop. Spullen komen van hun plek, stof wordt afgedaan en dozen die al jaren gesloten waren worden geopend. Je schrikt van de rommel die aan het licht komt.

The Magical Mystery Box and Co - Lissy Elle

Iets nieuws betrekken met oude spullen past niet, dus moet je onder ogen komen wat je al die tijd in het donker hebt gehouden. Wat wil je mee nemen en wat niet. Je komt dingen tegen die niet langer bijdragen aan jouw welzijn, maar waar je nog geen afstand van kunt doen. Want wie ben je zonder die spullen? Zonder die overtuigingen? Zonder dat overlevingsmechanisme? 

Loslaten is spannend. Kun je omgaan met onzekerheid? 

Opnieuw ga je twijfelen. Ben ik wel realistisch? Wil ik niet te veel? Droom ik niet te groot? Past dit nieuwe huis wel bij mij? 

Maar de beslissing voelt juist. Ondanks de zenuwen popel je om over te gaan.

Eenmaal in je nieuwe huis is het nog geen thuis. Sommige spullen waaraan je vasthield blijken toch niet te passen. Ongeacht hoe graag je ze wilt behouden ter steun en houvast; het heeft geen zin ze te bewaren. Je moet ze laten gaan, en de leegte en onzekerheid omarmen.

De leidingen en kabels in dit nieuwe huis functioneren anders en daar moet je nog even aan wennen. 

De belofte van de nieuwe woning blijft dus nog even uit. 

Het ontdoen van het bekende vraagt om een herdefinitie; wie ben ik? Wat vind ik belangrijk? Wat past nog bij me en wat niet? Hoe wil ik mijn nieuwe verblijf, dat zoveel lichter en ruimer is, inrichten nu het oude niet meer past? 

Gedurende het transformatieproces laat je oude cellen los en maakt je lichaam nieuwe cellen aan, zonder - zoals gebruikelijk - de oude informatie mee te nemen. Je schoont dus letterlijk je lichaam en cellen op en bevordert hiermee je gezondheid en energieniveau. 

Prana proces:
8 maanden - Bianca van Baast

Het proces verloopt bij iedereen anders. Gedurende het jaar kom je emoties tegen die liggen opgeslagen in je cellen en verbonden zijn met oude herinneringen. Het moment waarop je ze tegenkomt is afhankelijk van het soort cellen waarin de informatie ligt opgeslagen. De huidcellen komen bijvoorbeeld eerder aan de beurt dan de cellen van het geraamte. Met het loslaten van de informatie laat je ook beperkende overtuigingen en overlevingsmechanismes los.

Dit ontdoen gaat samen met het ontgiften van het lichaam en het verlies van lichaamsgewicht. Hoe snel en hoeveel verschilt per persoon. De een verliest 30 kilo in vier maanden tijd, terwijl een ander gedurende het hele proces amper 10 kilo afvalt. Bij mij verliep het langzaam. Ik verloor ongeveer 25 kilo in 6,5 maanden. 

Sinds anderhalve maand is mijn lichaam zich weer aan het opbouwen. Het afvallen is gestopt, mijn spieren worden sterker en mijn lichaam wordt ronder. Langzaam begin ik een visie te creëren voor mijn nieuwe thuis: Wat wil ik nog binnen laten en wat niet?

Ondanks dat mijn oude lichaam en leven al lang niet meer voor mij werkte, en mijn nieuwe lichaam liever niet meer eet, valt afscheid nemen van het bekende soms zwaar. Klaar om volledig te stoppen met eten, ben ik dus nog niet.

Hoe mijn nieuwe woning eruit gaat zien, zowel qua interieur als exterieur, weet ik nog niet. Om daarin mijn weg te vinden gun ik mezelf niet die overige 4 maanden, maar een leven lang.

PS: Onderga dit proces altijd onder goede begeleiding!

Voluit leven en (niet) eten - update: leven van prana

Begin 2019 las ik in een boek dat het mogelijk is om het lichaam zo te programmeren dat het geen eten en drinken meer nodig heeft. Het idee om op die manier bij te dragen aan een gezondere aarde sprak me aan en dus nam ik in september deel aan The pranic awakening program om dit mogelijk te maken.'Waarom zou je in hemelsnaam zoiets doen?’ bleven mensen vragen.

Het precieze antwoord moet ik je schuldig blijven, ik voelde me gewoonweg geroepen om dit te doen. Maar ik kan je vertellen dat het nu, gedurende deze coronacrisis, verdomd makkelijk is. Ik hoef niet te hamsteren en kan vooruit met het minimale aan toiletpapier.

Ik merk dat ‘niet eten’ voor veel mensen gelijk staat aan ‘niet voluit leven’. Voor sommigen zal dat zeker het geval zijn. Je laten voeden door bronenergie (prana) is (nog) niet voor iedereen weggelegd. Als je geniet van voedsel, zonder schuldgevoel, blijf dat dan ook vooral doen.

Tegelijkertijd geloof ik dat voluit leven betekent vrijheid ervaren, je lichaam optimaal gebruiken en het leven liefhebben. En wie wil dat nou niet?

Stilleven met kalkoenpastei - Schilderij van Pieter Claesz.

Vrijheid

Hoe heerlijk is het

- om niet gestoord te worden door een grommende buik of een lage suikerspiegel als je net lekker bezig bent?! Om de keuze te hebben om wel of niet te eten én op het moment dat jij dit wenst.

- om onderweg te zijn, bijvoorbeeld op vakantie, en niet te hoeven zoeken naar een eetgelegenheid. Of het enige (ongezonde, smerige) voedsel dat je kunt vinden te moeten consumeren omdat je anders vergaat van de honger.

- om geen rekening te hoeven houden met etenstijden.

- om de schijf van 5 te kunnen loslaten, aangezien bronenergie compleet is en je dus geen extra voedingstoffen nodig hebt.

- om minder tijd kwijt te zijn aan boodschappen, koken, afwassen en toiletbezoek.

- om, door minder of niets te eten, geld over te houden en zo ook nog eens financiële vrijheid te ervaren.

Optimaal gebruik van je lichaam

Ik ben van mening dat wij mensen tot veel meer in staat zijn dan we beseffen. Als leven van bronenergie mogelijk is, dan is er nog veel meer mogelijk. Maar om daar gebruik van te kunnen maken, is het noodzakelijk dat we ons gewaar worden van wat er IN ons afspeelt. Dat wil zeggen dat we uit ons hoofd moeten komen en ons lichaam volledig mogen gaan innemen.

- Gedurende ons leven doet de mens ervaringen op. De conclusies die we hieruit trekken delen we met anderen. Denk bijvoorbeeld aan de adviezen die je van je ouders hebt gekregen. Of die jezelf deelt met vrienden. De ervaringen zijn echter opgedaan vanuit een beperkt perspectief. Het is jouw waarheid of die van de ander, maar geen universele. Universele, ook wel Goddelijke waarheid genoemd, wordt gecommuniceerd via ons lichaam door middel van onze gevoelens en emoties. Zij horen dus gevoeld te worden! Daarom is het zo belangrijk dat we eten en drinken niet langer gebruiken om die gevoelens en emoties weg te drukken. Doen we dit wel, dan is dat hetzelfde als oordoppen in doen op het moment dat er iets cruciaal wordt verteld.

Talk to me - Bianca van Baast

- Door niet te eten krijgen je organen, waaronder je darmen, de kans zich te herstellen. Je verkleint hiermee de kans op ziekten en allergieën. Ikzelf merk dat mijn chronische pijnen door deze leefwijze (het is geen dieet!) afnemen.

- De energie die we uit voedsel halen gebruiken we deels om hetzelfde voedsel weer te verteren. Als je leeft van bronenergie hoeft je lichaam minder tot niets meer te verteren en houdt je dus energie over. Ik merk dat ik minder wil ‘bankhangen’ en meer lichamelijk bezig wil zijn dan voorheen.

- Ik ben geen arts en kan het dus niet verklaren, maar leven van prana levert meer helderheid op in het hoofd. Ik vermoed dat dit komt doordat je lichaam niet bezig is met verteren en zich daarom kan concentreren op andere dingen.

Leven en liefhebben

- In het begin van de transformatie komen er allemaal emoties naar boven die je voorheen niet hebt willen zien. Dat kan erg confronterend zijn en onprettig. Zodra je hier echter doorheen bent voel je niets dan dankbaarheid.

- Prana staat min of meer gelijk aan licht en liefde. Je gaat je letterlijk lichter en liefdevoller voelen.

- Je bent meer verbonden met jezelf, anderen en de bron, waardoor je intuïtie zich ontwikkelt.

- Je staat meer in je kracht, waardoor je minder snel geraakt wordt door kritiek.

- Hoe meer mensen leven van bronenergie, hoe minder we de aarde uitputten met landbouw, hoe minder bomen gekapt hoeven te worden voor veeteelt, hoe meer dieren een waardig leven kunnen leiden, hoe minder last we hebben van uitstoot en hoe minder medicijnen en hormonen terecht komen in ons drinkwater. Kortom het is milieu -, mens- en diervriendelijk.

De oplossing tot een betere wereld ligt wat dat betreft niet bij een ander, zoals de overheid, maar bij onszelf.

- De transformatie duurt een jaar. Ik heb nog zo’n 6 maanden te gaan. Momenteel eet ik gemiddeld 3 keer in de week snacks of kleine gerechtjes. Niet omdat ik honger heb, maar omdat mijn hoofd nog niet begrijpt wat mijn lichaam al weet: dat ik geen voeding meer nodig heb.

- Voor mij is de omschakeling naar prana niet alleen een innerlijke transformatie, maar ook een uiterlijke transformatie. Mijn lichaam neemt de kans om op te ruimen en te helen, maar ik voel de drive om mijn woning en leven anders in te richten. Geheel in overeenstemming met wat er nu gebeurt in de wereld, lijkt mij.

Leven van prana brengt ook uitdagingen met zich mee. Dat zal ik niet ontkennen. Mogelijk schrijf ik daar later nog eens over. Daarnaast wil ik even waarschuwen: Leven van bronenergie is GEEN kwestie van stoppen met eten. Het is ook niet zonder risico. Zorg dus altijd voor een goede begeleiding en doe dit NOOIT in je eentje.

Update: leven van prana. De saboteur.

‘Weet je hoe laat het is?’ roep ik naar de bekende die me tegemoet fietst. 

Hij stapt af, kijkt op zijn mobiel en deelt me de tijd mee. 

‘En weet je hoe laat het cafetaria op het plein opent?’ vraag ik, omdat hij de buurt kent en uit die richting komt. 

Niet begrijpend kijkt hij mij aan. ‘Cafetaria? Waarom moet je dat weten? Jij leeft nu toch van prana?’ 

Ik zucht. Was het maar zo makkelijk…

Begin oktober 2019 ben ik aan het proces begonnen om mijn lichaam te transformeren van een lichaam dat leeft van voedsel naar een lichaam dat leeft van prana (bronenergie). Drie maanden lang heb ik, naast een beetje water, thee en bouillon, voornamelijk sappen gedronken. Om mijn lichaam te ontgiften, mijn darmwand te helen, nieuwe cellen aan te maken en oude eetgewoontes te doorbreken. Daarnaast deed ik mijn ‘huiswerk’ om het proces te laten slagen. En geslaagd is het! Mijn lichaam heeft de switch gemaakt. Ik kan een hele dag onderweg zijn en ’s avonds thuiskomen vol energie en zonder honger, terwijl ik niets gegeten en maar amper gedronken heb: Ik word constant gevoed en opgeladen door de bron.

Filmstill from The emperor's new groove

Ondertussen zijn de drie maanden sappen voorbij en ben ik vrij om zelf te bepalen of ik wel of niet wil consumeren. Iets nuttigen vanwege gezondheidsredenen is niet langer nodig, maar…. De tijd die nu aangebroken is, noemen degenen die dit proces begeleiden, de tijd van de saboteur. Hoewel het lichaam niets meer nodig heeft, blijft je brein je verleiden om toch te eten. Het is als in een cartoon: je hebt het duiveltje op één schouder en het engeltje op een ander. Naar wie luister je?

De saboteur kwam ik al tegen tijdens de sapperiode: constant gingen mijn gedachten uit naar eten en soms droomde ik er zelfs van. Nu ik kan kiezen of ik iets wil nuttig lijkt hij sterker aanwezig dan voorheen: ‘Eet toch wat. Dit is lekker! Ga naar de supermarkt en koop dit, dit en dat. Probeer het gewoon. Het zal je bevallen.’

In de hoop hem stil te krijgen, geef ik soms toe. Het gaat om een aantal levensmiddelen – geen volledige gerechten - waar ik echt naar uit heb gekeken. Ik ging bijvoorbeeld niet naar het cafetaria voor friet of een andere snack. Maar zocht enkel een excuus om mayonaise en curry te proeven.

De voldoening die de saboteur belooft wordt echter zelden bewaarheid. Ik eet niet meer vanwege honger, dus alleen iets met een geweldige energie en smaaksensatie kan me nog bekoren. En het is schrikbarend hoe weinig voedsel daaraan voldoet.

Op momenten dat ik emotioneel ben, bijvoorbeeld als de fysieke pijnen waar ik regelmatig last van heb weer opspelen, adviseert mijn ego me om te eten. Ter afleiding, en zodat ik me beter ga voelen. Maar in werkelijkheid lost het de pijn niet op, wordt mijn humeur er niet beter op en tolereert mijn lichaam de (grote) porties niet meer.

FoodSpace - Tjalf Sparnaay

Het is nooit mijn intentie geweest om helemaal te stoppen met eten en drinken. In gezelschap zal ik waarschijnlijk nog iets blijven nuttigen en op momenten waarop ik echt trek in iets heb, ben ik van plan om mezelf dat toe te staan. Maar ik wil me wel bewust blijven van waarom ik iets neem en of het in overeenstemming is met het verlangen van mijn lichaam. 

Voorheen dronk ik bijvoorbeeld liters thee op een dag: als ik bezoek had, schreef, las of schilderde. De hele dag door. Een dag die niet begon met het drinken van minimaal twee koppen thee was een slechte dag. 

Vanochtend zette ik weer een kop thee. Na een aantal slokken heb ik de rest weggegooid. Mijn ego had zijn zin; ik had iets genomen. En mijn lichaam gaf aan dat het voldoende was.

(Ps: onderga dit proces niet in je eentje thuis en laat je altijd adviseren en begeleiden door een professional.) 

Mijn eerste vlog en meer info over mijn prana avontuur

Het zat er aan te komen; mijn eerste vlog voor Een glimp van je ziel. En omdat sommige mensen meer willen weten over mijn transformatie van een lichaam dat leeft van voedsel naar een lichaam dat leeft van prana (bronenergie), vertel ik daar in deze video meer over. Met vooral een antwoord op de vraag waarom iemand hier überhaupt voor kiest.

    

Ps: wil je deze transformatie ook maken? Doe dit NOOIT in je eentje, zorg dat je professioneel begeleidt wordt in dit proces.

Eten en de angst voor leegte

Eind september nam ik deel aan the Pranic awakening program. Waarbij mijn transformatie begon om van een lichaam dat leeft van eten en drinken om te schakelen naar een lichaam dat leeft van bronenergie. Momenteel heb ik, op enkele dagen na, al twee maanden niets meer gegeten. Wat op zich geen probleem is; ik heb geen honger en functioneer bijna als van ouds, soms zelfs beter.

Wel behoor ik, ter bevordering van het transformatieproces, tot en met november 600 kcal en in december 400 kcal, aan fruitsappen te drinken. Wat betekent dat ik minimaal 1,5 liter vocht op een dag binnen krijg.

Ik dien deze sappen verdeeld over de dag te drinken, zodat ik altijd  voldoende suikers binnen krijg. Het gevolg is dat mijn maag klein blijft. Het valt me op dat ik soms aan het einde van de dag nog een paar deciliter sap behoor te drinken, maar het gewoon niet meer weg krijg. Omdat het te veel is, én te zoet. Best vreemd, aangezien ik altijd erg van fruit en sappen heb gehouden en normaal op een dag meer dan 2 liter thee naar binnen werkte, terwijl ik daarnaast gewoon at.

Stilleven met fruit en brood op een blauwe achtergrond - Henk Helmantel

In een eerdere blog merkte ik al op dat ik eten en drinken in het verleden vaak gebruikt heb om te vluchten. Door mezelf toestemming te geven eerst iets te eten of te drinken, kon ik de activiteit waar ik tegenop zag nog even uitstellen. Maar de laatste tijd word ik me, mede dankzij een diagnose die pas is gesteld, bewust van iets nieuws.

Vorige week is geconstateerd dat ik intolerant ben voor fruitsappen. Hierdoor ben ik gaan experimenteren met groentesmoothies en groentesappen. Het nadeel van groenten is dat er veel minder calorieën in zitten dan in fruit en dat ik er dus meer van moet nemen om toch aan de juiste hoeveelheid te komen. En dat de groenten die meer calorieën bevatten, zoals avocado, zwaarder op de maag liggen. Ik heb dat altijd heerlijk gevonden: eten dat zwaar op de maag lag. Het gaf me het gevoel dat ik bestond. Het vervulde me en gaf me het idee dat ik meer geaard was. 

Omdat ik me nu, dankzij deze groentesmoothies, me vaker en sneller vol voel, komt er regelmatig een oude emotie naar boven: angst voor leegte. In het verleden at ik vaak omdat ik DACHT honger te krijgen. Niet omdat ik werkelijk honger had, maar omdat ik bang was voor het lege gevoel en alles wat daarmee gepaard ging. Deze week heb ik me regelmatig vol willen stouwen met groentes, en desnoods met fruit, alleen maar om dat volle gevoel vast te houden en de angst voor leegte niet onder ogen te hoeven komen.

Vanmiddag besefte ik me dat ik over enkele dagen, dan is het december, minder calorieën tot me mag gaan nemen en dat dit dus ook minder vulling betekent. Tenzij ik die leegte weer ga opvullen met bijvoorbeeld thee of water. Op dat moment zag ik de link met verslaafden. Elke verslaving biedt een tijdelijke vervulling. Net als eten. 

Ik heb daarom besloten om vanaf morgen te stoppen met de groentesmoothies en weer over te gaan naar lichtere sappen, zoals bietensap. Ik wil de leegte onder ogen komen. Ik heb namelijk het vermoedde dat vervulling zich daar bevindt ….

Ik houd jullie op de hoogte.

Synchroniciteit wijst de weg

Eind 2018 maakte ik de belofte met mezelf dat ik in 2019 dertien kilo zou afvallen. Hoe dat zou gebeuren liet ik los. Ik geloof namelijk niet in afvallen door te sporten en/of te diëten vanuit wilskracht of controle. Het leven hoort makkelijk te verlopen en de uitdagingen die we aangaan zijn uitdagingen die we vanuit de ziel wensen aan te gaan. De meest ideale manier van afvallen, in overeenstemming met mijn ziel, zou daarom vanzelf op mijn pad komen, op voorwaarde dat ik mijn huidige situatie zou accepteren.

Ik kocht een hoela hoep - gewoon, omdat spelen leuk is - en viel ongeveer een kilo af. Verder gebeurde er niets. 

Ik deed mijn best om van mijn lichaam te houden, ondanks het overgewicht, en toen… begon synchroniciteit me te leiden.

Het begon allemaal met een boekje over NLP, getiteld Toeval… hoe doe je dat? geschreven door Paul Liekens. Een collega-auteur drukte het in mijn hand met de woorden: ‘Dit staat in mijn boekenkast te verstoffen. Ik denk dat het jou meer aanspreekt dan mij’. 

In het boekje las ik tot mijn verbazing dat er mensen zijn die geen eten of drinken meer nodig heb, omdat zij leven van bronenergie. Als bewijs verwijst het boekje naar Jasmuheen, een Australische dame die beweert al sinds de jaren ‘90 te leven van lichtvoeding.

Na alles wat ik heb gelezen en geschreven voor deze blog en mijn boek in wording, wist ik dat het mogelijk moest zijn om te leven van energie. Maar dat er al mensen bestonden die hiertoe in staat waren, verraste me.

Ik liep al tijden verveeld door supermarkten, niet wetende wat te kopen, omdat niets nog gezond, voedend, diervriendelijk of milieuvriendelijk lijkt te zijn. Leven van prana, zoals het wordt genoemd, leek me vele voordelen te hebben.

Mensen waarvan bekend is dat zij van Prana leven: Jasmuheen, Akahi Ricardo en Camila Castello, Amudra Madhura, Brahman Menor, Ray Maor en Elitom El-amin

Ik besprak het met een vriend. Volgens hem is leven van energie niet zo maar mogelijk. Je lichaam zal op de een of andere manier eerst op moeten worden voorbereid.

Niet veel later volgde ik een cursus waarbij we, met een masker op, leerden zien zonder ogen. De docente beweerde dat, als we ons verteringssysteem ’s ochtends niet activeerden en met het masker op in de zon zouden gaan zitten, we zoveel energie zouden opdoen dat we de rest van de dag geen voedsel of drinken meer nodig hadden. Mmmm, zou het echt? Ik werd steeds nieuwsgieriger.

Na een paar weken nam een vriendin, die ik al jaren niet meer had gezien, contact met me op omdat ze had vernomen dat ik de cursus met het masker had afgerond. Ze wilde graag over mijn ervaring horen. 

We spraken af en wat bleek?! Zij had in Denemarken een retraite gevolgd en leefde nu van prana!

Het kwam ineens wel erg dichtbij.

By Bianca van Baast

Ik googelde de retraite in Denemarken, maar omdat het me te ver weg was googelde ik verder om te kijken of zoiets ook in Nederland bestond. ‘Toevallig’ werd er enkele dagen later een lezing gegeven over Pranic living door Amudra Madhura van Pranic Awakening in een nabij gelegen dorpje. Het was zo dichtbij, dat het bijna bij mij om de hoek werd gegeven. Ik gaf me op voor de lezing en googelde nog wat verder. Een sympathieke Israëliër, Ray Maor genaamd, wist me meer te vertellen op zijn you tube kanaal. 

Mijn interesse groeide en dus bestelde ik het boek Lichtvoeding van de eerder genoemde Jasmuheen. Terwijl ik het boek las, voelde ik de spanning in mijn lijf toenemen. Alsof een deel van mijn lichaam al wist dat ik de omschakeling wilde gaan maken, terwijl ik verstandelijk nog geen enkel besluit had genomen.

Op een ochtend voelde ik een deel van mijn lichaam ineens roepen ‘Jippie, we gaan afvallen!!!’ 

Ik kon er met mijn hoofd niet bij. Ik was niet van plan mezelf te ‘straffen’ met diëten en/of sporten. Ik at al bewust, bewoog met regelmaat en daar wilde ik het bij laten. ‘We gaan dus helemaal niet afvallen!’ temperde ik mijn lichaam.
Ik begon het net lief te hebben zoals het was. Maar stiekem hoopte ik dat het gelijk had.

De bovengenoemde Ray Maor had het in zijn video’s over dry fasting: drie á vier dagen zonder eten en drinken zou het omschakelingsproces helpen. Maar dat zou ik nooit kunnen. Na één dag sappen barstte mijn hoofd al van de pijn. Laat staan dat ik helemaal niets meer tot me zou nemen!

Ki - Bianca van Baast

Op vrijdag 30 augustus 2019 daagde het boek Een wens kan je leven veranderen van Gahl Sasson en Steve Weinstein me uit om een week lang iedere dag iets te doen waar ik bang voor was. En ik was bang voor diëten, en vooral voor het dry fasten. Dus daagde ik mezelf uit om de volgende dag helemaal niets te eten of te drinken. 

Het werd die dag 30 graden. Ik had weinig honger en vreemd genoeg helemaal geen dorst. En hoewel ik normaal snel hoofdpijn heb, had ik daar nu geen last van. Opmerkelijk!

Het enige waar ik tegenaan liep was de neiging om naar de keuken te lopen om iets te snacken of te drinken. Niet zo zeer uit trek of verveling, maar vooral om activiteiten uit te stellen waar ik tegenop zag; vluchtgedrag. 

Twee dagen later hoorde ik Amudra Madhura, tijdens de lezing, vertellen over de retraites die zij samen met Brahman Menor aanbied. 

De informatie klonk als déjà vu. Alsof ik ergens in een ver verleden het al eens gehoord had en toen met mezelf had afgesproken dat ik dit proces zou aangaan. 

‘Er zijn heel veel voordelen aan het deelnemen aan de retraite en het leven van prana. Je gezondheid verbeterd, je krijgt meer energie, het is milieu,- en diervriendelijk, je houdt meer tijd en geld over, je ontwikkelt meer helderheid en je bereikt uiteindelijk het gewicht dat het beste bij je past, ongeacht of je nu te zwaar of te licht bent. 

De overgang naar leven van prana is echter voor niemand makkelijk. Buitenstaanders snappen er niets van, zijn bezorgd en je kunt veel weerstand tegenkomen. Daarnaast vraagt het je om je eetgewoontes te doorbreken. Hierdoor kom je ineens allerlei onaangename emoties, pijntjes en gewoontes tegen die je niet meer weg kunt eten' (zoals mijn vluchtgedrag). 

Ondanks dat het niet makkelijk beloofde te worden moest ik me inhouden om niet van mijn stoel te springen en te roepen ‘ja, ik doe mee!’. 

Ik voelde een ontzettende enthousiasme in mijn lichaam die ik verstandelijk niet kon verklaren. Het was een ‘Ja’ vanuit mijn ziel. 

Eind oktober 2019

De dag na aanmelding begon ik mijn lichaam voor te bereiden met een veganistisch dieet en een week voor de retraite met een dieet van enkel groenten en fruit. Ik geef toe: dat gaf een paar dagen ongemak, zoals hoofdpijn en me slapjes voelen. 

De dry fast, tijdens de retraite, doorstond ik wonderwel goed. 

Momenteel ben ik in transitie, dat wil zeggen dat ik nog niet 100% van prana kan leven. En nog een tijdje fruitsappen moet drinken, zodat mijn oude cellen nieuwe cellen kunnen aanmaken en mijn lichaam zich kan aanpassen. 

Het is nu begin november en de eerste twaalf kilo zijn er af. Had iemand mij dit dieet geadviseerd om gewicht te verliezen dan had ik diegene hartelijk bedankt, maar vriendelijk afgewezen.
Het proces is niet altijd makkelijk geweest en ik zal nog diverse uitdagingen tegenkomen. Uitdagingen die ik voor gewichtsverlies nooit over zou hebben gehad.
Dat ik nu (een deel van) mijn overgewicht kwijt ben is een mooie meevaller, maar het doel dat ik voor ogen heb is vele malen groter.

Ps: doe dit proces NOOIT in je eentje en al zeker niet alleen thuis.