20.1.20

Update: leven van prana. De saboteur.

‘Weet je hoe laat het is?’ roep ik naar de bekende die me tegemoet fietst. 
Hij stapt af, kijkt op zijn mobiel en deelt me de tijd mee. 
‘En weet je hoe laat het cafetaria op het plein opent?’ vraag ik, omdat hij de buurt kent en uit die richting komt. 
Niet begrijpend kijkt hij mij aan. ‘Cafetaria? Waarom moet je dat weten? Jij leeft nu toch van prana?’ 
Ik zucht. Was het maar zo makkelijk…

Begin oktober 2019 ben ik aan het proces begonnen om mijn lichaam te transformeren van een lichaam dat leeft van voedsel naar een lichaam dat leeft van prana (bronenergie). Drie maanden lang heb ik, naast een beetje water, thee en bouillon, voornamelijk sappen gedronken. Om mijn lichaam te ontgiften, mijn darmwand te helen, nieuwe cellen aan te maken en oude eetgewoontes te doorbreken. Daarnaast deed ik mijn ‘huiswerk’ om het proces te laten slagen. En geslaagd is het! Mijn lichaam heeft de switch gemaakt. Ik kan een hele dag onderweg zijn en ’s avonds thuiskomen vol energie en zonder honger, terwijl ik niets gegeten en maar amper gedronken heb: Ik word constant gevoed en opgeladen door de bron.

Filmstill from The emperor's new groove
Ondertussen zijn de drie maanden sappen voorbij en ben ik vrij om zelf te bepalen of ik wel of niet wil consumeren. Iets nuttigen vanwege gezondheidsredenen is niet langer nodig, maar…. De tijd die nu aangebroken is, noemen degenen die dit proces begeleiden, de tijd van de saboteur. Hoewel het lichaam niets meer nodig heeft, blijft je brein je verleiden om toch te eten. Het is als in een cartoon: je hebt het duiveltje op één schouder en het engeltje op een ander. Naar wie luister je?

De saboteur kwam ik al tegen tijdens de sapperiode: constant gingen mijn gedachten uit naar eten en soms droomde ik er zelfs van. Nu ik kan kiezen of ik iets wil nuttig lijkt hij sterker aanwezig dan voorheen: ‘Eet toch wat. Dit is lekker! Ga naar de supermarkt en koop dit, dit en dat. Probeer het gewoon. Het zal je bevallen.’
In de hoop hem stil te krijgen, geef ik soms toe. Het gaat om een aantal levensmiddelen – geen volledige gerechten - waar ik echt naar uit heb gekeken. Ik ging bijvoorbeeld niet naar het cafetaria voor friet of een andere snack. Maar zocht enkel een excuus om mayonaise en curry te proeven.

De voldoening die de saboteur belooft wordt echter zelden bewaarheid. Ik eet niet meer vanwege honger, dus alleen iets met een geweldige energie en smaaksensatie kan me nog bekoren. En het is schrikbarend hoe weinig voedsel daaraan voldoet.

Op momenten dat ik emotioneel ben, bijvoorbeeld als de fysieke pijnen waar ik regelmatig last van heb weer opspelen, adviseert mijn ego me om te eten. Ter afleiding, en zodat ik me beter ga voelen. Maar in werkelijkheid lost het de pijn niet op, wordt mijn humeur er niet beter op en tolereert mijn lichaam de (grote) porties niet meer.

FoodSpace - Tjalf Sparnaay
Het is nooit mijn intentie geweest om helemaal te stoppen met eten en drinken. In gezelschap zal ik waarschijnlijk nog iets blijven nuttigen en op momenten waarop ik echt trek in iets heb, ben ik van plan om mezelf dat toe te staan. Maar ik wil me wel bewust blijven van waarom ik iets neem en of het in overeenstemming is met het verlangen van mijn lichaam. 
Voorheen dronk ik bijvoorbeeld liters thee op een dag: als ik bezoek had, schreef, las of schilderde. De hele dag door. Een dag die niet begon met het drinken van minimaal twee koppen thee was een slechte dag. 
Vanochtend zette ik weer een kop thee. Na een aantal slokken heb ik de rest weggegooid. Mijn ego had zijn zin; ik had iets genomen. En mijn lichaam gaf aan dat het voldoende was.

(Ps: onderga dit proces niet in je eentje thuis en laat je altijd adviseren en begeleiden door een professional.) 

3.1.20

Manipulatie. Omdat het zo hoort?

Ik zucht. Dit is alweer de zoveelste videoclip die voorbij komt waarin de zangeres met aangezette lippen, nietsverhullende kleding en een kronkelend lichaam de kijker probeert te verleiden tot het aankopen van haar muziek. ‘Wat een manipulatie’, denk ik bij mezelf. Het lijkt steeds normaler te worden. Vrouwen, én mannen, die steeds meer uit de kast halen om de aandacht van een ander te krijgen en zo diegene te beïnvloeden. 
Ik klik door naar het volgende nummer en neem me voor niet in hetzelfde soort gedrag te vervallen. Maar ooo, wat ken ik mezelf slecht. En wat kom ik mijn manipulerende zelf de laatste tijd vaak tegen. 

Ik ben ervan overtuigd dat het universum je altijd geeft waar je om vraagt. Al is dat echter geen garantie dat het ook komt zoals je graag wilt. 
Na jaren te hebben geleefd als single, vroeg ik het universum afgelopen jaar dan ook om een partner. Eentje die mijn ego kan doorzien en de ‘bullshit’ van mijn denken niet tolereert. Het ego is naar schatting 2,5 keer luider dan de ziel, dus om een bezield leven te kunnen leiden, kan het baten om relaties te hebben die jou helpen je ego te doorzien. Dat zo’n relatie geen makkelijke zal worden, kan je op één hand uittellen. Maar dat dit kansen biedt tot innerlijke groei, natuurlijk ook.
It's written in the stars, learn to read - Chiara Bautista
Afgelopen september ging ik met mijn zus naar het concert van de Australische zanger Jacob Lee in Amsterdam. Omdat ik toentertijd een veganistisch dieet volgde, had ik van te voren opgezocht welk vegan restaurant zich het dichtstbij de concertzaal bevond. Het bleek een tentje te zijn dat zich - hoe toevallig - in de Sint Jacobsstraat bevond. Ondanks dat we op tijd van huis wegreden, arriveerden we er pas laat, omdat de meeste P+R parkeerplaatsen niet te gebruiken waren. Na urenlang rondrijden verzuchtte mijn zus: ‘nou, dan zet ik de auto hier wel neer’. We bleken op de hoek te staan van het Jacobus Willemspad!
Thuisgekomen pakte ik het boek op waarin ik net was begonnen, toen ik zag dat het was geschreven door ene Jacob Liberman. Wat een synchroniciteit! Dit kon geen toeval zijn. Tegen mijn zus grapte ik dan ook: ‘Ik denk dat ik de ware Jacob ga ontmoeten’. 

Dat deze synchroniciteit iets moest betekenen stond voor me vast. Ik heb wel vaker voorgevoelens en toevallige gebeurtenissen meegemaakt die toekomstige events aankondigen. Maar wat dit me zou brengen, wilde ik loslaten.
Mijn ego helaas niet. Het brein heeft de nare eigenschap om een incompleet plaatje altijd verder in te willen vullen. Zelfs als het hiervoor klinkklare onzin voor moet gebruiken. Denk maar eens aan die keer dat iemand niet kwam opdagen op jullie afspraak maar ook niet liet weten verlaat te zijn. Je ego greep dit meteen aan om de meest idiote en vreselijke scenario’s te bedenken. En zo begon mijn brein ook te speculeren over wie die ware Jacob zou kunnen zijn. 

Artist unknown
Ik had enkele weken voor het concert een man ontmoet die indruk op me had gemaakt. En omdat mijn ego wist dat ik hem binnenkort weer zou zien begon het meteen een beeld te schetsen vanwaar dit naartoe zou gaan. Als gevolg kwamen er allerlei emoties naar boven: 
Ik wilde niet kwetsbaar zijn, mijn vrijheid kwijtraken of afhankelijk zijn. En dus begon mijn ego allerlei redenen te verzinnen om hem af te wijzen. Dan zou er tenminste niets veranderen aan mijn situatie.
Maar mijn ziel wilde verandering én deze nieuwe ervaring. Zuchtend adviseerde mijn ego me toen om de man zo snel mogelijk voor me te winnen, dan wist ik tenslotte waar ik aan toe was (het ego houdt van zekerheid). Ten eerste door zijn aandacht te trekken.
In de periode dat we elkaar weer zagen liep ik dan ook als een puppy achter hem aan. Ik werd misselijk van mijn eigen gedrag; dit kon nooit aantrekkelijk zijn. Misschien kon ik hem beter met rust laten en hem alleen een luisterend oor bieden als hij mij opzocht. Maar in zijn verhalen hoorde ik zijn ego doorklinken en die wilde ik niet bevestigen. Sowieso merkte ik dat ik soms meer in hem investeerde - op advies van mijn ego - dan mijn ziel wilde. Op die momenten dreigde ik mezelf kwijt te raken.
Ik kon maar beter open kaart met hem spelen en meteen ontdekken hoe we ervoor stonden.

Nadat ik eindelijk de stoute schoenen had aangetrokken en hem verklaard had wat ik voor hem voelde, en hij die gevoelens niet afwees, maar ook niet bevestigde, begon pas het echte getouwtrek. Mijn ego had een idee van hoe ‘Jacob’ vanaf nu zou moeten reageren en vond dat het het recht had om dat af te dwingen. Ik moest gaan appen volgens mijn ego, ik moest hem negeren, ik moest boos worden en op mijn strepen gaan staan…
Als kind leren we dat het heel normaal is om op deze manier te manipuleren, én om te voldoen aan de manipulatie van een ander. Tot ons zesde à zevende levensjaar staan onze hersenen tenslotte in thèta frequentie, wat gelijk is aan hypnosestand. We nemen in die periode elk gedrag en alles wat wordt gezegd klakkeloos aan als juist en als waarheid. Kinderen op die leeftijd leren de aanwijzingen van hun ziel en intuïtie opzij te zetten in ruil voor ‘gedrag zoals het hoort’. Ik zie het bij kleine kinderen in mijn omgeving. Hen wordt geleerd dat ze netjes moeten zijn, door bijvoorbeeld een hand of een knuffel te geven, zelfs als dit tegen hun eigen gevoel van veiligheid ingaat. 

Gelukkig trapte ‘Jacob’ niet in mijn - door het ego gedreven - manipulatie. Dit deed mijn ego pijn, maar het voordeel is dat zijn manipulatietrukendoos bijna leeg is en mijn ziel steeds duidelijker voelbaar wordt. Het universum bracht me dus waar ik om gevraagd had. 
Nog even en dan heeft het ego geen foefjes meer om mij te verleiden om ‘Jacob’ te verleiden. Dan hoeft niets meer te voldoen aan het plaatje van mijn brein en mag alles er gewoon ZIJN.

23.12.19

#eenglimpvanjezielchallenge

Open - Steven Daluz

Vorige week was ik te gast bij het tv-programma 'Aan tafel met Claudy' bij de lokale omroep voor Oisterwijk (LOVO) om, na aanleiding van mijn schilderijen en teksten, te praten over kwetsbaarheid.

Tijdens het interview vroeg Claudy wat me het meest is bijgebleven aan het project Een glimp van je ziel. Om uw geheugen op te frissen: Tien jaar lang reisde het schilderij Een glimp van je ziel door Nederland en vroeg het iedereen die het onderdak verleende: ‘Wat bezielt je?’
Ik heb heel wat mooie reacties mogen ontvangen, maar het meest dankbaar ben ik voor de mensen die na aanleiding van het schilderij gesprekken zijn aangegaan met vrienden, familie en hun gezin over bezieling. Omdat dit verbind en de kans op een mooi en bezield leven vergroot.

Vandaar mijn uitdaging aan jou om eens stil te staan bij wat jou bezielt: Wat geeft je het gevoel te LEVEN? Welke gedachten en visies horen daarbij? Deel het. Offline, of online met #eenglimpvanjezielchallenge, en laat het groeien.

Mooie dagen toegewenst en graag tot ziens in het nieuwe jaar.

Lieve groet,
Bianca van Baast


16.12.19

Mijn eerste vlog en meer info over mijn prana avontuur

Het zat er aan te komen; mijn eerste vlog voor Een glimp van je ziel. En omdat sommige mensen meer willen weten over mijn transformatie van een lichaam dat leeft van voedsel naar een lichaam dat leeft van prana (bronenergie), vertel ik daar in deze video meer over. Met vooral een antwoord op de vraag waarom iemand hier überhaupt voor kiest.

    

Ps: wil je deze transformatie ook maken? Doe dit NOOIT in je eentje, zorg dat je professioneel begeleidt wordt in dit proces.

5.12.19

(Liefdes)verdriet en de reden

Êxtase - Cristina Troufa

‘Volg je hart’, adviseerde mijn buurvrouw toen ik haar opbiechtte liefdesverdriet te hebben. Ik kon merken dat ze verwachtte dat daarmee de kous was afgedaan. Dat ik mijn rug zou toekeren naar de man die dit verdriet had veroorzaakt en me voor hem zou afsluiten. Maar op het moment dat ze het zei, voelde ik dat mijn hart nog niet wilde opgeven. En zich al helemaal niet wilde afsluiten. 
Terwijl mijn ego allerlei excuses bedacht om de relatie (die officieel nog niet eens begonnen was) op te geven, gaf mijn hart aan het daar absoluut niet mee eens te zijn. 
‘Ja maar, hij had dit moeten doen’, beargumenteerde mijn ego. ‘En hij had dat moeten zeggen.’ 
Maar was dat wel zo? Of waren dat slechts overtuigingen? 

Momenteel heb ik het gevoel Flynn Rider de prins uit Rapunzel te zijn. Ik sta onder aan de toren te roepen dat hij “zijn haar moet laten zakken”, maar er gebeurt niets. Liever dan contact maken, blijft hij in zijn ivoren toren.
‘Uit onwil’, wil mijn ego mij doen geloven. ‘Uit onmacht’, zegt mijn intuïtie: ‘hij kan gewoon niet anders’.

Hoe dan ook, ik kan blijven roepen, maar ben niet van plan om nog langer aan dat spreekwoordelijke dode paard te trekken. Wat ik van Een glimp van je ziel heb geleerd, is dat je altijd daarnaartoe moet gaan waar je naartoe wordt getrokken, daar waar de stroom beweegt en je gedragen wordt. En hier is de stroom duidelijk gestagneerd.

Ik wil schoppen en slaan. Gillen en vloeken. Ik wil datgene uit hem trekken wat ik denk van hem nodig te hebben. Hem door elkaar schudden tot hij doet wat ik wil. Alleen maar omdat ik verwacht dat ik op die manier dat stukje vrouw, dat nog onzichtbaar is in mij en geen stem heeft, zichtbaar zal krijgen. Ik wil dat hij haar ziet, benoemt en haar toestemming geeft om er te zijn. 
Maar hoe zou hij dat kunnen als ik haar telkens zo diep wegstop!?

De woede en het verdriet die ik voel, hebben eerlijk gezegd niets met hem te maken. Het wordt veroorzaakt door mijn eigen angst en onmacht om volledig mezelf te zijn. 
Iedereen schept gedurende zijn kindertijd een sociaal masker. Niet alleen om zichzelf te beschermen, maar vooral om tegemoet te komen aan het beeld dat anderen van ons hebben. 

Ik ben ervan overtuigd dat alle mannen goden zijn, en alle vrouwen godinnen. We hebben elkaar nodig om te co-creëren, maar niet om ons Zelf compleet te maken. Want dat zijn we al. 
Artist unknown
Als we geboren worden herinneren we ons dat nog, maar elke keer dat de buitenwereld onze Goddelijke essentie niet herkent en erkent - vooral in de eerste jaren van ons leven - schermen we die kern af en creëren we een laagje om ons heen dat voldoet aan het beeld van de ander. En met elk laag verliezen we meer en meer het contact met onze essentie en compleetheid.

Gedurende onze kindertijd hebben die laagjes duidelijk een functie; hoe meer we tegemoetkomen aan het (denk)beeld van onze verzorgers, hoe meer veiligheid en zekerheid zij ons bieden. Maar als we eenmaal volwassen zijn, en in staat om voor onszelf te zorgen, hebben we die laagjes niet meer nodig. Het is dan aan ons om elk laagje af te pellen, om die essentie weer zichtbaar te maken en de krachten die daarbij vrij komen optimaal te gebruiken.
Maar toegeven aan die krachtige Zelf, in een wereld waar maar weinig mensen geloven in (hun eigen) goddelijkheid, is moeilijk en spannend. En vanuit conditionering blijven we geneigd om andermans goedkeuring te vragen. Goedkeuring die we zelden krijgen. En waar ik dus ook niet op wil blijven wachten.

‘Ik heb geleerd nooit meer iemand te vertrouwen’, hoor ik mensen vaak zeggen als ze door iemand gekwetst zijn. Ze nemen afstand, verharden en bouwen een muurtje om zich heen. Maar mijn hart heeft besloten om te houden van deze situatie, om open en nieuwsgierig te blijven, om op zoek te gaan naar flow en mezelf te geven wat ik van een ander wil. 
Als een ridder die zijn harnas afdoet, pel ik laagje voor laagje af. Misschien bevalt het hem en komt hij alsnog uit zijn toren, misschien ook niet. Hoe dan ook, het gaat wel goed komen.

28.11.19

Het onmogelijke mogelijke

Ik kon mezelf de afgelopen weken wel voor mijn hoofd slaan. Ik had een mooie schrijfopdracht gelezen in het boek Writing begins with the breath van Laraine Herring en stelde mijn collega’s van het schrijverscafé voor om die voor de volgende bijeenkomst uit te werken. Ik had verwacht dat ze mijn voorstel zouden afwijzen en dat ik het daarbij kon laten. Maar nee, de opdracht werd unaniem aangenomen.
‘Schrijf een tekst over het onmogelijke dat mogelijk wordt.’
Ik wist haast zeker dat dit een onmogelijke opdracht voor me ging worden, simpelweg omdat ik niet geloof in onmogelijk. Iets kan inderdaad niet meteen mogelijk zijn, maar nog wel in de toekomst. 

Ik vermoed dat het de Spaanse kunstenaar Pablo Picasso was die ooit zei: ‘Alles wat je maar kunt bedenken kan waarheid worden’. Of hij bekend was met de kwantum fysica weet ik niet, maar volgens deze moderne tak van de natuurkunde bestaat ALLES uit energie (denk maar aan de formule E = mc2 van Albert Einstein) en kan die energie elke vorm aannemen die je je maar kunt bedenken. 
Er is alleen één uitdaging.

Tijdens een natuurkundig experiment, waarbij elektronen door twee spleten werden geschoten, bleek dat deze minuscule materie de ene keer uit golven bestond en de andere keer uit deeltjes. Welke vorm ze aannamen was afhankelijk van het feit of de deeltjes geobserveerd werden of niet. Als de elektronen werden geobserveerd, bestonden ze uit deeltjes. Als ze niet werden geobserveerd, bestonden ze uit golfjes.
Hieruit kunnen we opmaken dat materie, dus zelfs het meest levenloze ding, zoals een tafel of een stoel, bewustzijn heeft. Anders kan het nooit weten dat het geobserveerd wordt.



Wat wetenschappers nu vermoeden, maar - zover ik weet - nog niet hebben kunnen bewijzen, is dat die eerder genoemde stoel of tafel zich dus anders kan gedragen of vormen als het niet geobserveerd wordt dan wanneer het wel geobserveerd wordt. (Mmm, dat doet me denken aan de kandelaar, theepot etcetera uit de film Belle en het beest.)

Wat wel steeds duidelijker wordt, is dat materie zich aanpast aan degene die waarneemt. Denk bijvoorbeeld aan het placebo en nocebo effect. Als je gelooft in een suikerpil, heb je er baat bij en kan het je zelfs genezen, ondanks dat het geen genezende ingrediënten bevat. Als je (onbewust) niet in medicatie gelooft, helpen medicijnen zelden en kunnen ze je zelfs ziek maken (weet ik uit eigen ervaring).

Materie reageert dus op intentie en de overtuiging waarmee jij observeert.
Waar je aandacht naar uitgaat, neem je waar. Waar je aandacht niet naar uitgaat, registreer je simpelweg niet. Logisch, zul je zeggen; als je gek bent op Engeland, zie je overal verbanden met Engeland. Maar als je niets met dit land hebt, zullen diezelfde verbanden je niet opvallen. Hetzelfde gebeurt met ziekte, armoede, geweld en alle andere ellende waar we in deze wereld mee te maken hebben. Als we gefocust zijn op ziekte, zijn we niet gefocust op gezondheid. Als we tekort ervaren, is onze aandacht bij de afwezigheid van welvaart. Als agressie je interesse heeft, zien we alles wat met liefde te maken heeft over het hoofd.

Als mensen zijn we vaak zó aan het vechten of vluchten van hetgeen dat we NIET willen, dat daar heel onze aandacht naar uitgaat. Met als gevolg dat we het ongewenste in stand houden of zelfs verergeren. 
Materie bevestigt op die manier altijd datgene waarvan jij overtuigd bent, zelfs als de overtuiging niet waar is!
Elke verandering - in je leven of in de wereld - begint daarom bij jouw binnenwereld. Wat wil je? Welke overtuiging houdt je tegen? Waar moet je je aandacht verleggen? En wat is er voor nodig om van hoop, naar geloof, naar vertrouwen of zelfs weten te komen?

Kijk, en nu bleek het toch niet zo onmogelijk om een tekst te schrijven over het onmogelijke dat mogelijk wordt...

BoekenBoeken

25.11.19

Eten en de angst voor leegte

Eind september nam ik deel aan the Pranic awakening program. Waarbij mijn transformatie begon om van een lichaam dat leeft van eten en drinken om te schakelen naar een lichaam dat leeft van bronenergie. Momenteel heb ik, op enkele dagen na, al twee maanden niets meer gegeten. Wat op zich geen probleem is; ik heb geen honger en functioneer bijna als van ouds, soms zelfs beter.
Wel behoor ik, ter bevordering van het transformatieproces, tot en met november 600 kcal en in december 400 kcal, aan fruitsappen te drinken. Wat betekent dat ik minimaal 1,5 liter vocht op een dag binnen krijg.

Ik dien deze sappen verdeeld over de dag te drinken, zodat ik altijd  voldoende suikers binnen krijg. Het gevolg is dat mijn maag klein blijft. Het valt me op dat ik soms aan het einde van de dag nog een paar deciliter sap behoor te drinken, maar het gewoon niet meer weg krijg. Omdat het te veel is, én te zoet. Best vreemd, aangezien ik altijd erg van fruit en sappen heb gehouden en normaal op een dag meer dan 2 liter thee naar binnen werkte, terwijl ik daarnaast gewoon at.

Stilleven met fruit en brood op een blauwe achtergrond - Henk Helmantel


In een eerdere blog merkte ik al op dat ik eten en drinken in het verleden vaak gebruikt heb om te vluchten. Door mezelf toestemming te geven eerst iets te eten of te drinken, kon ik de activiteit waar ik tegenop zag nog even uitstellen. Maar de laatste tijd word ik me, mede dankzij een diagnose die pas is gesteld, bewust van iets nieuws.

Vorige week is geconstateerd dat ik intolerant ben voor fruitsappen. Hierdoor ben ik gaan experimenteren met groentesmoothies en groentesappen. Het nadeel van groenten is dat er veel minder calorieën in zitten dan in fruit en dat ik er dus meer van moet nemen om toch aan de juiste hoeveelheid te komen. En dat de groenten die meer calorieën bevatten, zoals avocado, zwaarder op de maag liggen. Ik heb dat altijd heerlijk gevonden: eten dat zwaar op de maag lag. Het gaf me het gevoel dat ik bestond. Het vervulde me en gaf me het idee dat ik meer geaard was. 

Omdat ik me nu, dankzij deze groentesmoothies, me vaker en sneller vol voel, komt er regelmatig een oude emotie naar boven: angst voor leegte. In het verleden at ik vaak omdat ik DACHT honger te krijgen. Niet omdat ik werkelijk honger had, maar omdat ik bang was voor het lege gevoel en alles wat daarmee gepaard ging. Deze week heb ik me regelmatig vol willen stouwen met groentes, en desnoods met fruit, alleen maar om dat volle gevoel vast te houden en de angst voor leegte niet onder ogen te hoeven komen.

Vanmiddag besefte ik me dat ik over enkele dagen, dan is het december, minder calorieën tot me mag gaan nemen en dat dit dus ook minder vulling betekent. Tenzij ik die leegte weer ga opvullen met bijvoorbeeld thee of water. Op dat moment zag ik de link met verslaafden. Elke verslaving biedt een tijdelijke vervulling. Net als eten. 

Ik heb daarom besloten om vanaf morgen te stoppen met de groentesmoothies en weer over te gaan naar lichtere sappen, zoals bietensap. Ik wil de leegte onder ogen komen. Ik heb namelijk het vermoedde dat vervulling zich daar bevindt ….

Ik houd jullie op de hoogte.