11.7.18

Grenzen stellen of toch maar niet?

Uit mijn keuken komt een piepgeluid. Het is mijn telefoon die laat weten dat ik een WhatsApp berichtje heb ontvangen. Het is van een vriendin die meldt dat ze nu echt grenzen moet gaan stellen. Haar situatie kennende kan ik haar standpunt goed begrijpen, maar toch voelt haar conclusie niet juist; want als ik iets heb geleerd van ‘Een glimp van je ziel’ dan is het wel dat LEVEN betekent dat je je ruimte inneemt, in plaats van dat je je LEVEN beperkt door grenzen te stellen. 
En toch, bedenk ik me, doen we het allemaal; onszelf inperken. 

Ik merk het ook aan mijzelf. Ik heb de neiging muurtjes op te werpen, zodat niemand me kan kwetsen. Maar juist diegenen waartegen ik me bescherm, weten me altijd weer te bereiken. En wel op zo’n manier dat ze lijken te bevestigen dat een muurtje weldegelijk noodzakelijk is; het is als het ware een self fulfilling prophecy.

Een ander probleem met die muurtjes is dat iemand met goede bedoelingen mij niet of moeilijker kan vinden. Met mijn muurtjes ontneem ik mezelf dus niet alleen mijn eigen vrijheid, maar ontzeg mezelf ook andere mooie dingen. En dat terwijl de muurtjes helemaal niet de veiligheid bieden waarvoor ik ze bouw!

‘Wat is er voor nodig om die muurtjes af te breken?’, vroeg ik me laatst af. Het antwoord kwam snel: ‘Geef! Geef liefde, geef je hart, geef je kwetsbaarheid! Kom achter je muurtje vandaan en heb elke reactie die je krijgt onvoorwaardelijk lief. Alleen als je bereid bent om je voor 100% te geven, kun je 100% terug verwachten. En is die ander niet in staat om je 100% terug te geven, heb dan compassie. Het is tenslotte voor niemand makkelijk om zich helemaal open te stellen.’

Ik vind het nogal een opgave. Maar telkens als het me lukt om mijn hart eerst te geven in plaats van me te verschuilen, voel ik een enorme hoeveelheid kracht vrij komen; wie bereid is om alles te geven heeft tenslotte niets meer te verliezen!

a drop in the ocean - Bianca van Baast
Grenzen stellen lijkt logisch, maar als je grenzen stelt kun je ook mensen verwachten die daar overheen gaan. Niet zo zeer uit minachting, maar omdat jouw begrensde wereldje te beperkt voor hen is. Onbewust helpen de ‘daders’ jou uit te breken uit jouw kleine wereldje. Het is dus eigenlijk iets heel positiefs, zelfs als het bij jou heftige en ongewenste emoties te weeg brengt. 
Op zo’n moment hoef je die emoties alleen maar waar te nemen en door je heen te laten stromen, totdat ze vanzelf weer verdwijnen; als een stuk hout dat je drijvend in een stroompje voorbij ziet komen: Je merkt het op, maar je hoeft er niets mee te doen. 

Als je de noodzaak voelt om grenzen te stellen denk je waarschijnlijk in goed en fout. Maar eigenlijk kun je nooit weten wat goed of fout is. Een tegenslag kan tenslotte je grootste zegen zijn of iets onwenselijks je grootste leermeester. 
In plaats van je bezig te houden met limiteren kun je je beter focussen op wat jou rust en (innerlijke) ruimte geeft. Als jij jezelf die ruimte geeft, heb je de grensoverschrijders niet meer nodig. En onderzoek wijst uit dat wat aandacht krijgt groeit, en wat genegeerd wordt afsterft en verdwijnt…

17.12.17

Winnares Een glimp van je ziel reageert met gedicht

In oktober 2017 reisde het schilderij Een glimp van je ziel 10 jaar door Nederland. Om dit te vieren (en tevens afscheid te nemen van het project) verlootte ik een giclée van Een glimp van je ziel. Ondertussen prijkt het op de mooiste en duidelijkste plek in de zitkamer van familie Markhorst en inspireerde Een glimp van je ziel de winnares tot een gedicht.


Een glimp van je ziel - door W. Markhorst

Wie Ben jij?
Ken je mij?
Jij kijkt naar mij
Dat maakt me blij.
Ik kijk naar jou
Ik zie je
Ik voel je
Innig, lief, diep, vrouw.
Ik hou van jou.
Wij in ogen-blik verbonden
Eenheid van Schepper
Vader moeder kind
"Tussen"ruimte die ons bindt
"Een glimp van je ziel"
Het viel mij zomaar toe
En hoe
Een wonder, heel bijzonder!
Ik bewonder jou Bianca
Dank je wel.

Een glimp van je ziel terug thuis in het atelier

(Het gedicht is volgens de schrijfster mede geïnspireerd op Ho'oponopono en de filosofie van Buber ('Ik en Gij') en van zijn leerling Levinas ('De blik').)

8.10.17

10 jaar Een glimp van je ziel. En hoe nu verder…

Het is zo ver! Het schilderij Een glimp van je ziel reist sinds afgelopen week TIEN jaar door Nederland. In deze periode deed ze 188 unieke adressen aan en 83 verschillende dorpen en steden:

4 adressen in 3 woonplaatsen te Groningen
6 adressen in 4 woonplaatsen te Zuid Holland
9 adressen in 4 woonplaatsen te Noord Holland
9 adressen in 7 woonplaatsen te Zeeland
9 adressen in 4 woonplaatsen te Drenthe
18 adressen in 9 woonplaatsen te Limburg
19 adressen in 5 woonplaatsen te Overijssel
37 adressen in 15 woonplaatsen te Gelderland
77 adressen in 32 woonplaatsen te Noord Brabant


Vreemd genoeg vond het schilderij in die 10 jaar geen enkel onderkomen in Utrecht, Flevoland of Friesland.






Een glimp van je ziel vond voornamelijk onderdak bij mensen thuis. Maar ook bij een school voor praktijkonderwijs, diverse bedrijven, ateliers, spirituele centra en zorginstellingen (waaronder, hoe ironisch, het leger des heils).

Voor sommige deelnemers functioneerde het schilderij als een steuntje in de rug in een moeilijke periode. Anderen vierden nieuwe liefdes of hun eigen gezin. Opvallend vaak werd Een glimp van je ziel toegevoegd aan (huis)altaartjes, als steun voor de levenden of ter herinnering aan de overledenen.

Toen ik met het project begon zeiden diverse mensen dat het gedoemd was om te mislukken, omdat mensen nu eenmaal niet te vertrouwen zijn met andermans spullen. Mijn ervaring is anders. Mijn vertrouwen is zelden geschonden; Het schilderij is in die 10 jaren een paar keer uit mijn zicht verdwenen, maar nooit kwaadwillig. Sterker nog, de meeste mensen lieten netjes weten wanneer ze het schilderij nog iets langer in hun bezit wilden houden. Meestal omdat ze het nog aan iemand wilden tonen.


Ik begon het project Een glimp van je ziel om twee redenen.
1. Ten eerste wilde ik iedereen, ongeacht leeftijd, afkomst of achtergrond, de kans bieden om kunst in eigen omgeving te ervaren. Als uitbreiding op het schoolvak CKV (Culturele en kunstzinnige vorming) hoopte ik vooral mensen te bereiken die normaal gesproken niet zo snel in musea of galeries komen.
En vanwege een stage-ervaring, waarbij ik les gaf aan vluchtelingen, hoopte ik dat Een glimp van je ziel ook gezinnen van andere culturen zou bereiken.

Is dit gelukt?
De meeste deelnemers hadden al een link met kunst en cultuur. Opvallend veel deelnemers waren zelf creatief met verf, tekst en/of muziek. Een enkele kunstverzamelaar voegde Een glimp van je ziel tijdelijk toe aan hun kunstcollectie. Voor zover ik kan beoordelen kwam het schilderij zelden bij een allochtone familie terecht.

2. Met Een glimp van je ziel wilde ik deelnemers tevens bewuster maken van wat hen bezielt. Gedurende het project kwam daar de nadruk steeds meer op te liggen. Dat kwam onder andere doordat ik zelf een paar jaar na de start van het project een burn out kreeg en ontdekte dat ik zelf nog te weinig mijn bezieling volgde. Een glimp van je ziel was daarom niet alleen voor anderen een reminder om te kiezen voor acties en gedachten die inspireren en enthousiasmeren, maar ook voor mezelf.

Hoe nu verder?
Op 13 juli plaatste ik een blogpost over verlangen, durven en doen. Hieruit kon men al opmerken dat het tijd werd voor verandering. Ondanks dat het project voor sommigen nog niet af is, heb ik besloten om te stoppen met Een glimp van je ziel, zodat er ruimte komt voor iets nieuws.

Bij deze wil ik iedereen, niet alleen de deelnemers, maar ook zij die Een glimp van je ziel op andere manieren een warm hart hebben toe gedragen, van harte bedanken voor hun inzet en betrokkenheid.

Als feestelijke afsluiting geef ik aan het einde van deze maand een giclée van Een glimp van je ziel ter waarde van € 265,00 cadeau. Wil je hier kans op maken? Laat dan vóór 31 oktober hier je contactgegevens achter. 

Lieve groet en een bezield leven toegewenst,
Bianca van Baast
www.biancavanbaast.nl





8.9.17

Een glimp van je ziel bezorgt blijheid

Rondreizend schilderij
Een glimp van je ziel
in Zutphen

Deelnemer Wilco ontving Een glimp van je ziel via zijn dochter Anne.



Dag Bianca,

Gaat best snel 2 weken!
Het schilderij is verhuisd naar buurvrouw Els, (...).
Voor mij was het een leuk idee om aan de reis van het schilderij mee te doen.
Het schilderij laat een indruk van blijheid bij me achter, de twee elkaar werkelijk ziende gezichten stralen een zekere blijheid uit.
Veel plezier bij het vervolg van je project.

Hartelijke groet,


Wilco uit Zutphen (2015)

25.8.17

Filmtip: Lila


Je wereld vormgeven begint met fantaseren en visualiseren. Daar hoef je geen kunstenaar voor te zijn, zoals bijvoorbeeld Lila in deze korte video. Wat deze film zo leuk maakt is hoe de maker ons mee laat kijken in de 'ideale' wereld van zijn karakter Lila; zo liefdevol en speels.  
Wat zou jij creëren?  



2.8.17

Onderdak in Tilburg voor Een glimp van je ziel

Het schilderij Een glimp van je ziel reist over 2 maanden al 10 jaar rond door Nederland.
Hier kreeg het onderdak bij een familie in Tilburg 

13.7.17

Zien. Verlangen. Durven. En dan doen.

Ondanks de vele bomen schijnt de zon door het bladerdek recht in mijn gezicht. Is dat de reden dat ik niet kan geloven wat ik zie? Ik kijk nog eens. Nee, wat ik zie is echt! Mijn tweejarig neefje ligt op zijn buik, terwijl zijn voetje zoekt naar de eerst volgende tree naar beneden. Dat het hem, met zijn korte beentjes, gelukt is om in dit houten huisje te klimmen is haast niet te geloven. Maar dat hij nu zelfstandig weer naar beneden klimt vind ik verbazingwekkend. 
Met een geconcentreerd gezichtje grijpt hij om zich heen. Ik zie dat hij de afdaling spannend vindt, maar schijnbaar niet zo spannend als zijn andere optie; de glijbaan!

Voor ons volwassenen lijkt het zo simpel, waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Je neemt toch gewoon de makkelijkste weg?! De glijbaan dus! Totdat je zelf aan zo’n figuurlijke glijbaan komt te staan. Hoe makkelijk geef jij je dan over aan zo’n diepe, steile en snelle afdaling?

Momenteel sta ik zelf bovenaan zo’n figuurlijke glijbaan. Jaren geleden kwam ik voor het eerst in deze speeltuin en bleef ik van een afstandje kijken. Ik zag anderen met veel plezier er vanaf glijden. En hoewel dit het verlangen bij me opriep om me met dezelfde overgave te laten gaan, kon ik me niet voorstellen dit ooit te zullen doen.

Een tijdje later kwam ik terug. Mijn verlangen was gegroeid, maar de angst was nog altijd groter. En dus besloot ik alleen maar even te voelen; hoe glad was zo’n glijbaan nu eigenlijk? En is het werkelijk in staat om zijn beloftes waar te maken? Hoe zou het zijn om er van af te glijden? Verder ondernam ik geen actie.

De diepte - Bianca van Baast
Weer een tijd later raapte ik mijn moed bij elkaar en liep naar de trap. Ik keek omhoog. Het was wel erg hoog! Maar ik voelde dat ik het moest doen. Ik zette mijn voet op een tree en deed een stap. En nog één en nog één. Toen werd ik bang. De veilige grond leek ver weg en mijn doel nog lang niet in zicht. Dus deed ik enkele stappen terug tot mijn voeten de grond weer raakte en verliet met neergehangen hoofd de speeltuin.

Niet veel later kwam ik terug. Ditmaal met het voornemen dat het me zou lukken! Met knikkende knieën liep ik weer naar de trap. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en zette me af. Boven aangekomen voelde ik me euforisch! Ik had het gehaald! Ik was boven! 
Maar van boven ziet de glijbaan er toch een stuk anders uit dan van beneden! Er verscheen een brok in mijn keel en besluiteloos begon ik rondjes te draaien. Doe ik het wel, doe ik het niet? Uiteindelijk klom ik weer de trap af. Teleurgesteld. Ik was zo dichtbij. 

Ondertussen groeide mijn verlangen en begon mijn intuïtie zich er mee te bemoeien. “De volgende keer ga je gewoon op je buik liggen met je voeten naar beneden. Dan is het minder eng”, was haar advies. 
Nog niet zo lang geleden was het dan zo ver. Ik ben op mijn buik, met mijn benen eerst, van de glijbaan afgegleden. Het was doodeng, maar tevens een superervaring. 

Nu sta ik weer boven met knikkende knieën. Ik moet een keuze maken. Kies ik de trap of de glijbaan? Ga ik op mijn buik met mijn benen eerst of face forward? Ik hoop dat het face forward gaat worden, met mijn handen in de lucht, maar nu ga ik eerst moed verzamelen...