16.4.19

Dag religie. Hallo geloof in onszelf.

Make me an instrument of thy love -
Bianca van Baast
Vorige maand was er brand in de kerk Saint Sulpice te Parijs. Gisteravond en vannacht woede er brand in de Notre dame en de Al-Aqsa moskee. Het doet pijn om deze prachtige gebouwen vol kunst en cultuur in vlammen op te zien gaan. Maar... niets is bedoeld om bewaard te blijven. Het oude hoort te vergaan en nieuwe dingen willen gecreëerd worden. Dat is evolutie. Zo ontwikkelt de mens, de wereld en het universum zich.
Ik zie dit als een nieuw tijdperk waarin oude religies worden losgelaten en de mens uitgenodigd wordt om te geloven in zijn Goddelijke zelf en zijn eigen creatiekracht. Want, Goden en Godinnen, dat zijn we.

Hoezo dan? 
Nou, stel je zelf eens voor dat jij het enige bent dat bestaat. Om je heen bevindt zich niets. Geen andere mensen, dieren of planten. Zelfs het ruime universum, met al zijn planeten en sterren, ontbreekt. Er is geen binnen en geen buiten jou. Alleen jij bestaat. Er is niets of niemand waarmee jij je kunt vergelijken. Je ervaart geen emoties of gevoelens; geen verzet of verlangen, want er is niets dat dit bij je oproept. Stel dat deze toestand blijvend is. Dat er nooit een reden komt om over te gaan tot actie, om iets te veranderen of te bereiken. Je zou stil staan, niets doen. Geen verdriet kennen, maar ook geen blijheid of liefde. Je zou nooit vooruitkomen of groeien. 
Vraag jezelf nu eens af: Zou je aanwezigheid in zo’n geval zin hebben? 
Het antwoord is natuurlijk ‘nee’. Het zou nutteloos zijn. Het bestaan krijgt pas zin als er iets tegenover staat. 

De enige manier om dat mogelijk te maken is door jezelf op te delen, zodat er contrast ontstaat. Denk aan de oerknal. Vóór de oerknal moet er niets anders zijn geweest dan dat ene. En dankzij de knal ontstond er een oneindigheid aan alles, terwijl het nog steeds dat ene bleef. 
Al het zichtbare en onzichtbare dat bestaat; mensen, flora, fauna, sterren en planeten, maar ook stenen, gassen en metalen zijn voortgekomen uit dat ene; de bron.


De wetenschap bevestigd dat alles uit moleculen bestaat en dat die moleculen op hun beurt weer atomen bevatten. Behalve dat die atomen grotendeels inhoudsloos zijn, bevatten ze elektronen, neutronen en protonen. Wij mensen, en al het zichtbare en onzichtbare om ons heen, bestaan - natuurkundig gezien - uit verschillende samenstellingen, maar komen uiteindelijk allemaal voort uit hetzelfde materiaal; pure energie. 

Deze energie, waar alles dus uit bestaat, kan niet anders zijn dan de bron. Door velen ook wel God of Allah genoemd. ‘God’ heeft in dit geval niets met religie te maken, maar het verklaart wel waarom de bijbel beweert dat God zich overal bevindt. En waarom diverse culturen en religies meerdere Goden, God(inn)en en/of natuurgeesten aanbidden. Het Japanse Shintoïsme bijvoorbeeld, vereert 8 miljoen Goden, waarbij 8 miljoen staat voor oneindig; men gaat er vanuit dat alles goddelijk is en met respect behandeld dient te worden, inclusief de mens.

Eeuwenlang zijn we nu opzoek geweest naar wijsheid en kracht buiten ons, maar wat nu als die zich in ons bevind, omdat we Goden zijn?! Dan zou deze Hindoe legende meer waarheid bevatten dan we in eerste instantie misschien denken:

De Goddelijkheid van de mens

Er was eens een tijd, heel lang geleden,
dat alle mensen Goden waren.
Ze beschikten allen over een geweldige macht,
maar zij maakten daar misbruik van.
Brahma, de God der Goden, besloot daar iets aan te doen.
Hij wilde de Goddelijkheid van de mens verbergen.
Hij riep alle mindere Goden bijeen en vroeg hen
waar hij het beste met die grootheid kon blijven.

Een van de Goden zei:
‘Laat ons de grootheid maar begraven in het diepst van de aarde.’
Waarop Brahma antwoordde:
‘Nee, want eens komt de dag dat de mens 
zo diep zal graven dat hij zijn grootheid terug zal vinden.’

Een andere God zei toen:
‘Gooi het in het diepst van de oceaan.’
Maar opnieuw antwoordde Brahma:
‘Nee, want eens komt de dag dat de mens
het diepst van de oceaan zal ontdekken.’

Een derde zei:
‘Verstop het op de allerhoogste berg.’
Maar ook hierop antwoordde Brahma:
‘Nee, want eens komt de dag dat de mens die bergtop zal beklimmen.’
Ten einde raad gaven de mindere Goden het op.

Toen zei Brahma, de God der Goden:
‘Op aarde is maar één plaats,
waar de grote Goddelijkheid van de mens
afdoende kan worden opgeborgen.
Eén plaats waar hij zeker nooit zal zoeken.
En dat is: In het diepst van hemzelf.’

En sindsdien heeft de mens gegraven, gedoken en geklommen
op zoek naar datgene wat diep in hemzelf verborgen ligt...

2.4.19

Van schilderen naar schrijven

Vreemd, hoe het leven kan lopen. Als meisje van 6 à 7 jaar wist ik zeker dat ik later kunstenaar ging worden. In 2011, toen ik zo’n 8 jaar als kunstenaar werkzaam was, kreeg ik een burn out. De drang, die ik altijd had gevoeld om te tekenen en schilderen, werd minder. Ik vroeg me af of dit het einde van mijn schilderscarrière inluidde. Was het misschien de bedoeling dat ik iets anders ging doen?


Ik ging schrijven over kunst, over reizen, over gebeurtenissen in mijn leven en de inzichten die het me bracht. Opvallend genoeg kwam ik steeds hetzelfde onderwerp tegen; volg je bezieling. Wat laat je stromen, wat geeft jou het gevoel dat je leeft in plaats van overleeft of wordt geleefd?

Als mensen me vragen wat ik tegenwoordig doe, voel ik me vaak schuldig en lui, omdat ik in de afgelopen jaren zo weinig kunst heb geproduceerd en geëxposeerd, ondanks dat ik daar altijd goede redenen voor heb gehad.
Vanochtend realiseerde ik me dat ik al jaren geen schetsblok meer bij me draag. Ideeën voor potentiële schilderijen vallen me nog maar zelden spontaan in. Teksten daarentegen des te meer. Schriftjes, kladblaadjes en Word-bladen op mijn pc staan vol. Mijn mobiel met zijn opnamerecorder en notitieblok draait overuren. Waar eerst mijn huis vol lag met schetsen, zie je nu aantekeningen liggen voor blogs,- en boekideeën. 
Ik stop niet met schilderen, want wat ik wil delen kan zowel via tekst als via beeld, maar… net zoals ik anderen aanmoedig om hun bezieling te volgen, moet ik ook gaan waar de (levens)stroom me naartoe leidt...

Blind vertrouwen II - Bianca van Baast

31.3.19

Geheimen

Het was in de periode dat ik nog vol overtuiging kale en naakte mensfiguren schilderde dat ik voor lange tijd naar het beeldscherm zat te staren en dacht: 'Wat moet ik hier nou op antwoorden?!'
Ik had gereageerd op een oproep van een Amerikaanse journaliste die kunstenaars zocht voor een interview. Ik had me aan haar voorgesteld en geschreven dat ik de mens achter het sociale masker schilderde. Dat ik daarmee meer openheid en eerlijkheid wilde bewerkstelligen en dat ze mij mocht interviewen. Maar nu wilde ze weten wat ik verborg achter míjn masker…

Geheimen. Herinner je je nog hoeveel lol je als kind had, als je samen met een vriendje iets verborg? De spanning en de opwinding die het met zich meebracht als je dingen achterhield voor je ouders, broertjes, zusjes of anderen? De macht die je voelde omdat je iets wist wat anderen niet wisten.
Geheimen kunnen wat dat betreft heerlijk zijn, maar niet altijd. Er zijn geheimen die we liever voor ons zelf houden. Omdat ze iets over ons vertellen wat we niet durven te openbaren. Omdat ze ons kwetsbaar maken.

Zonder titel (grm) -
Bianca van Baast
Natuurlijk verborg ik in die tijd iets achter mijn masker. Wie niet? Maar om die geheimen met de journaliste te delen, zodat zij ze aan de grote klok kon hangen, dat durfde ik niet. 
Later realiseerde ik me pas hoeveel ik toentertijd verborg. Niet alleen voor anderen, maar vooral ook voor mezelf. Emoties, zoals jaloezie, verdriet, woede en angst. En natuurlijk de schaamte die hiermee gepaard ging. Telkens als die emoties aan de oppervlakte dreigden te komen duwde ik ze automatisch en onbewust weg.

Ik vermoed dat anderen wel zagen wat ik deed. Onbewust ga je er toch naar handelen. Je wordt gesloten, minder benaderbaar en het idee dat je onschendbaar bent zolang je het geheim bewaard is een illusie; hoe meer je probeert te verbergen, hoe meer je uit balans raakt en anderen de kans krijgen je onderuit te halen.
Geheimen kunnen wat dat betreft ziekmakend zijn. Niet alleen voor de geheimhouder, maar ook voor buitenstanders. Denk maar aan bedrijven die stiekem afvalstoffen lozen in drinkwater of banken die financiële informatie achterhouden waar klanten later de dupe van worden. 

Nog niet zo lang geleden kreeg ik een mailtje van iemand naar aanleiding van mijn blog met de opmerking: ‘Zou je dit allemaal wel zo open en bloot delen?’ 
Mijn antwoord was ‘Ja’. Ja, want ik wil niets meer krampachtig verbergen. Natuurlijk zijn er nog dingen die ik niet met iedereen deel, omdat niet iedereen ze zal begrijpen. Maar ik wil mijn emoties onder ogen komen, verantwoordelijkheid nemen voor mijn gevoelens, mijn masker afdoen, toegankelijk zijn en er op vertrouwen dat als het een keertje anders loopt dan gewenst, ik daar wel weer bovenop kom.

21.3.19

Alles is goed

Een glimp van je ziel - Bianca van Baast

Al jaren houd ik me bezig met het ego en de ziel en weet je wat me opvalt?! Ze zijn één en hetzelfde ding! Net zoals bij yin en yang, is de ziel de lichte kant en het ego de donkere kant. Ze hebben elkaar nodig om te kunnen scheppen.
Momenteel is er veel onrust in de wereld. Het ego krijgt (te) veel aandacht. Dat lijkt misschien een slecht teken, maar is eigenlijk heel goed. Het betekent dat we het bekende, een oude vertrouwde manier van denken en doen, aan het loslaten zijn, terwijl we nog niet voldoende durven te vertrouwen op de ziel. Logisch dat dit veel angst en boosheid met zich meebrengt. Hier moeten we doorheen. Heb vertrouwen. Alles is goed.

12.2.19

I have a dream

Ik heb een droom.

Ik droom van een wereld waarin niets en niemand veroordeeld wordt, maar alles en iedereen welkom is. 

Ik droom van een wereld waarin we ons niet hard opstellen, zoals een eik (die bij de eerste storm omligt), maar waarin we zacht zijn en als wilgen meebewegen met de wind, ongeacht vanuit welke richting de wind komt.

Ik droom van een wereld waarin we ons geen slachtoffer voelen van een ander, maar innerlijke wijsheid en kracht in onszelf ervaren en het lot in eigen handen nemen.

Ik droom van een wereld waarin we een ander niet de schuld geven van een ongemakkelijk gevoel, maar bij onszelf te raden gaan welke gedachte deze emotie veroorzaakt. 

Ik droom van een wereld waarin we het innerlijke niet veroordelen, maar begrip en compassie hebben voor, zowel onze eigen emoties, gevoelens en dromen, als die van een ander.

Ik droom van een wereld waarin we een ander niet verantwoordelijk stellen voor ons geluk, maar waarin we onszelf de vreugde en liefde geven die we wensen en tegelijk de ander de ruimte bieden om daar aan bij te dragen mocht men dat wensen.

Dream - Bianca van Baast

Ik droom van een wereld waarin we niet verwachten dat een ander ons vrede, rust en liefde geeft, maar dat we inzien dat alles wat we nodig hebben in onszelf te vinden is, en dat we het onszelf mogen én behoren te geven.

Ik droom van een wereld waarin we niet alles geven wat we hebben om daarna burned out te raken, maar waarin we onszelf constant liefhebben en opladen, zodat we altijd genoeg hebben om te delen.

Ik droom van een wereld waarin het ego niet langer de boventoon voert, maar waarin we de stem van de ziel en het ego weten te onderscheiden en het ego ondergeschikt wordt aan de ziel.

Ik droom van een wereld waarin we niet handelen uit angst of boosheid, maar waarin we keuzes maken uit liefde, vertrouwen en compassie.

Ik droom van een wereld waarin we geen geheimen hebben voor elkaar, maar open en eerlijk zijn.

Ik droom van een wereld waarin we horror, geweld, porno en dergelijke niet nodig hebben om iets te voelen, maar dat we het lef hebben om onze eigen emoties onder ogen te komen en daar genoeg aan hebben.

Ik droom van een wereld waarin we onze menselijke imperfecties omarmen en tegelijk het Goddelijke in ons (h)erkennen en aanwenden.

In the midst of creation - Bianca van Baast
Ik droom van een wereld waarin we niet blijven hangen bij wat we niet willen, maar dat we een visie voor de toekomst creëren die overeenkomt met de wil van ons hart, dat we ons daar op focussen en door laten leiden.

Ik droom van een wereld waarin kinderen niet gedicteerd worden door volwassenen over hoe ze moeten leven en wie ze moeten zijn, maar dat volwassenen kinderen de ruimte geven om hun eigen-wijsheid te volgen en hen daar in steunen.

Ik droom van een wereld waarin meisjes niet afhankelijk zijn van de goedkeuring van anderen, maar waarin zij leren dat ze zelf de (creatie)kracht hebben om van hun leven een succes te maken.

Ik droom van een wereld waarin (jonge) mannen niet altijd stoer hoeven te zijn en zichzelf moeten bewijzen, maar dat ze ook zacht en kwetsbaar mogen zijn.

Ik droom van een wereld waarin we niet vechten en ons verzetten tegen wat er is, maar dat we (h)erkennen waar de liefdes/levensstroom naartoe gaat en ons daar aan overgeven.

Ik droom van een wereld waarin we mensen en situaties niet veroordelen of willen veranderen, maar ze als kruispunten beschouwen die ons de kans geven om nieuwe keuzes te maken.

Ik droom van een wereld die in potentie al bestaat. Hierin vertrouwen en er naar handelen is hem verwezenlijken.
Doe je mee?

21.1.19

In-spiratie is hard werken

Ik zit met mijn ogen dicht en mijn benen schuin opgetrokken in een stoel die ik zojuist voor het keukenraam heb gezet. 
‘Wat doe je?’ vraagt hij opkijkend van zijn laptop met een lichte irritatie omdat ik zo onproductief ben op een maandagochtend.

Into the vortex - Bianca van Baast
‘Ik ben bezig’ antwoord ik. ‘Ik mediteer, doe de innerlijke glimlach, voel hoe mijn spieren ontkrampen en mijn ademhaling dieper in mijn lichaam zakt. Ik voel mijn bloed en energie stromen en de warme zon op mijn huid schijnen. Ik zie vormen dansen achter mijn oogleden, hoor de geluiden van auto’s die voorbij rijden, vogels die zingen en jou ploeteren op je notebook. Ik voel woorden en beelden die onderweg zijn naar mij. Zij hopen dat ik ze vastleg in teksten en schilderijen. Maar voordat zij mij kunnen bereiken, moet ik me eerst openstellen; niet gaan trekken of moeite doen, maar ontspannen en vertrouwen. En dat is hard werken.’ Ik draai mijn gezicht terug naar de zon en haal nog eens diep adem...

19.1.19

Het vrouwengeheim waarmee elke man (en vrouw) bekend zou moeten zijn

Ik sluit mijn ogen, sla mijn armen nogmaals om zijn nek, druk mezelf nog steviger tegen hem aan, haal mijn vingers voor de zoveelste keer door zijn haar, kus zijn mond nog wilder. Het enige dat ons nog belemmert om één te worden zijn onze kleren. Maar voor hoelang nog?
Ik voel zijn handen onder mijn rok verdwijnen en zachtjes trekken aan mijn slipje. Ik moet nu besluiten; blijf ik of ga ik naar huis?

‘Ik moet je een geheim vertellen’, zeg ik, terwijl ik rechtop ga zitten. ‘Een geheim over vrouwen waar maar weinig mannen van weten.’ Ik weet niet of ik dit zeg om mijn besluit aan hem te verduidelijken, of om mezelf te herinneren waarom ik dit doe.
‘Volgens de tao is de vrouwelijke seksualiteit als water. Om een vrouw warm te krijgen moet je haar (water)energie van boven naar beneden leiden.’ Ter illustratie breng ik mijn armen verleidelijk omhoog en haal ik mijn vingers door mijn haren, streel mijn wangen en betast mijn hals, waarbij ik mijn ogen even sluit. Daarna laat ik mijn handen afzakken naar mijn borsten en buik, waarna ze korte tijd verdwijnen ter hoogte van mijn onderlichaam. Dan breng ik ze naar mijn schouders en beweeg ze langzaam, via mijn rug naar mijn billen. Kneed die zachtjes en laat mijn handen opnieuw verdwijnen tussen mijn benen. Tenslotte leg ik ze op mijn knieën en beweeg ze via de binnenkant van mijn dijen ophoog naar mijn kruis. ‘Hier’, zeg ik, terwijl ik mezelf vastgrijp, ‘bevindt zich een ketel waar al die sijpelende druppels water worden opgevangen, klaar om te worden verwarmd. Een man die het water aan de kook krijgt, bezorgt zichzelf een vrouw die alles voor hem overheeft. Ze opent niet alleen haar armen voor hem, maar ook haar hart, mond en benen; allemaal voor hem om op te vullen.
Zijn ogen glimmen. Hij lijkt me begrepen te hebben.

Fountain of life - Bianca van Baast




‘Maar’, waarschuw ik, ‘de mannelijke seksualiteit bestaat uit vuurenergie. De warmte van een man is snel aangewakkerd’. Ter bevestiging streel ik de zwelling in zijn broek. ‘Als ik blijf en jij laat mij overkoken, dan is je vuur tegen het einde van de ochtend uitgeblust. Dat is nu eenmaal wat water met vuur doet. Maar om eerlijk te zijn, wil ik ons samenzijn liever langer laten duren.’ 
Hij knikt bevestigend.
‘Liever…’ Ik sta op van zijn schoot, kniel neer tussen zijn benen en beweeg me al kussend en strelend vanaf zijn kruis, via de binnenkant van zijn dijen, knieën en onderbenen, naar zijn voeten, ‘verspreid ik jouw vuur.’ 
Ik merk dat hij nu een en al oor is. 
Opnieuw breng ik mijn gezicht naar zijn kruis en beweeg mijn lippen en handen over zijn buik, borst, schouders, armen en gezicht, waarbij ik de nadruk leg op zijn hart,- en voorhoofdgebied.
‘Als jouw vuur zich verspreid over je hele lichaam is het niet erg wanneer mijn water jouw vuur deels dooft. De rest zal doorgaan met branden en het gebluste uiteindelijk opnieuw aansteken.’
Ik sta op en vraag hem een taxi voor me te bellen of me naar huis te brengen.

Eenmaal bij zijn auto aangekomen zie ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. De binnenkant van zijn wagen ziet eruit alsof een kraai een openbare prullenbak heeft doorzocht, opzoek naar iets lekkers. Mijn lief doet geen moeite om het op te ruimen; zijn vuur voor mij heeft duidelijk zijn hart nog niet bereikt. Ik aarzel of ik in zal stappen, maar doe het uiteindelijk toch. Ik wil naar huis. Mijn water koelt plotseling snel af…