29.10.20

Nu is oké.

Is het je weleens opgevallen dat hoe dichter je bij een lichtbron komt, hoe groter je schaduw wordt? Hetzelfde geldt als je besluit je alleen nog maar te focussen op het positieve. Ineens word je je bewust van de grote hoeveelheid onaangename dingen die er bestaan. Je wilt die wegduwen of ontlopen, maar zelfs vechten en vluchten geeft een onaangenaam gevoel. 

Momenteel zijn er mensen die beweren dat we van een 3D, naar een 5D bewustzijn overgaan. In 5D is volgens hen alles beter. Minder geweld, meer liefde, meer welzijn, meer welvaart. 
Ik vraag me af wat er gebeurt als we dat 5D bewustzijn bereiken. Zijn we dan alweer bezig met de volgende dimensie? De mens heeft nu eenmaal de neiging om, zodra we ergens aankomen, alweer verder te willen.

Fu creations
Ik weet niet hoeveel dimensies er zijn, maar ik vermoed dat er ergens een 1D bestaat waarin alles weer een geheel wordt, zoals voor de oerknal. 
En ik voorspel dat, zodra we die dimensie bereiken, evolutie weer opnieuw begint. Puur omdat het bestaan niet bedoeld is om ergens aankomen en daar stil te blijven staan. We zijn bedoeld om te bewegen, te evolueren.
Toch kennen we allemaal een verlangen naar rust. De behoefte aan een plek of een tijd waar niets meer hoeft of moet. 

Die plek bestaat en kun je nu al ervaren.
Het is een plek zonder oordeel. Een plek waar licht en donker in balans is. Waar het gewenste en het ongewenste even welkom is. Waar contrast, polariteit en dualiteit dankbaar worden ontvangen, omdat ze keuzevrijheid bieden.
Die plek en tijd is hier en nu. Geen seconde later of eerder. 

Hier en nu mag je opgelucht ademhalen. Tot rust komen. ZIJN.

Make me an instrument of thy peace - Bianca van Baast

26.10.20

De spiegel

Afgelopen week kreeg ik een mailtje van het YouTube-team met betrekking tot een video die ik plaatste in 2008 (zie einde blog). De video was een uitnodiging voor een groepsexpositie met het menselijk lichaam als thema.


Hallo Bianca,

In onze communityrichtlijnen wordt beschreven welke content wel en niet is toegestaan op YouTube. Je video Baaaaa! Schöne Körper! (Baaaaa! Beautiful bodies!) is gemarkeerd voor beoordeling. Tijdens de beoordeling hebben we vastgesteld dat je video's mogelijk niet voor alle kijkers geschikt zijn. Daarom hebben we er een leeftijdsbeperking voor ingesteld.

(...)

Met vriendelijke groet,

Het YouTube-team


Ik vind het bijzonder dat ik nu pas (na 12 jaar!) een melding krijg. Vooral in deze tijd vol complottheorieën zou je het propaganda of censuur kunnen noemen. Maar ik zie het anders en ben blij met deze berichtgeving. En wel hierom. 

In het verleden had ik een slechte relatie met mijn lichaam. Fysieke en emotionele pijnen belemmerde me om volwaardig te kunnen functioneren. Medicijnen en therapieën hielpen niet. Net als de meeste mensen zat ik veel in mijn hoofd. Piekerend, op zoek naar antwoorden. Of ik zweefde buiten mijn lichaam om mijn pijnen maar niet te hoeven voelen.

Eind 2016 ging mijn bekkenbodem op slot. Ik kon nog maar amper lopen, zitten of staan. 
Volgens de kwantum fysica bestaat alles uit energie en ervaar je alleen datgene waar jij qua energiefrequentie mee resoneert. Met andere woorden: mijn buitenwereld weerspiegelde mijn binnenwereld. Ik had me emotioneel afgesloten en nu deed mijn lichaam hetzelfde. 

Tegelijkertijd was dit een uitnodiging om mijn volledige lichaam in te nemen, om het lief te hebben en ermee samen te werken: wie een leven en lichaam krijgt, mag het tenslotte volledig gebruiken.

Mirror mirror - Bianca van Baast

De beoordeling van het YouTube-team ervaar ik opnieuw als iets uit de buitenwereld dat mijn binnenwereld reflecteert. 

Om mijzelf en mijn lichaam te leren liefhebben en te openen ging ik leven van prana en volgde ik een cursus transformatie seksualiteit. Hierdoor nam (zelf)liefde, compassie en openheid in mijzelf toe en veranderde mijn omgeving met mij mee. Contacten met anderen verlopen nu makkelijker, kansen bieden zich aan, ik geniet meer van mijn lichaam en ik voel me vrijer om mezelf te uiten. 

Ondanks dit loop ik de laatste tijd tegen allerlei taboes, schaamte en schuldgevoelens aan rondom seksualiteit. Ik merk dat oude oordelen en overtuigingen - vaak door religie en/of (voor)ouders ingegeven – mij en anderen belemmeren om voluit te leven en lief te hebben. De mailing van YouTube bevestigt dit nog eens. Tijd dus om deze oude denkwijzen te onderzoeken en zo nodig te transformeren of op te ruimen.

***
Wat neem jij in je buitenwereld waar? Hoe bevestigt dit jouw overtuiging, jouw binnenwereld? Werkt dit oordeel in je voor- of nadeel? En is er een manier om er anders naar te kijken?

20.10.20

Where is the love?

Ik weet het nog goed. 
Het geluid in de drukkerij was oorverdovend. En toch… 
Ineens zag ik mijn collega zijn drukpers in de steek laten en naar de radio lopen. Iets aan hem verried dat er iets ernstigs was gebeurd. 

Niet veel later was het stil in de drukkerij en stonden we met zijn allen rond de radio. 
Het was 11 september 2001, even na 15.00uur. 

Zo’n 2 jaar later sta ik aan diezelfde pers en ben ík degene die het geluid van de radio harder zet. 
Uit de speakers schallen The Black Eyed Peas met het nummer ‘Where is the love?’.

Momenteel is er grote verdeeldheid in de wereld en vraag ik me hetzelfde af.
‘Where is the love?’
Niet omdat liefde er niet is. 
Liefde is er altijd en overal. Alleen willen we dat nog weleens vergeten...

The evolution of love - Bianca van Baast

16.10.20

Het lichaam innemen

In de eerste jaren van mijn leven communiceerde ik met een ‘onzichtbaar kind’. Toen ik opgroeide zat ik meestal met mijn gedachten in mijn eigen fantasiewereld. Dat kunstenaars dit doen wordt als redelijk normaal beschouwd. 
Wat er werkelijk gaande was, was dat ik eigenlijk niet wilde voelen. Ik had zoveel fysieke en emotionele pijn dat ik liever in mijn hoofd zat of buiten mijn lichaam zweefde dan dat ik naar mijn lichaam luisterde en vroeg wat het nodig had.

Voor de meeste mensen is deze toestand heel normaal. Een vriendin van me die steeds meer naar haar lichaam begint te luisteren is verbaasd over hoeveel ze altijd heeft weggedrukt zonder zich ooit bewust te zijn geweest van hoeveel energie, pijn en relaties dit eigenlijk kost. 

In 2017 waren mijn pijnen zo erg dat ik bijna niet meer kon lopen en lag dagenlang op bed. Ik was volledig uitgeput.
Langzaam kwam het besef dat mijn lichaam het medicijn bevatte om te helen. Maar om die te vinden moest ik eerst mijn lichaam gaan bewonen, Met name mijn bekkengebied, want als je goed geworteld bent val je minder snel om. 

Artist and title unknown


Mijn intuïtie leidde me naar activiteiten die vaak nog taboe zijn. Zoals het inzetten van seksualiteit om levensenergie op te wekken en je immuunsysteem te verbeteren. En het leven van prana in plaats van leven van eten en drinken. Fijn dus dat het programma De Outsiders hier gisteravond aandacht aan gaf. 
Je lichaam volledig bewonen en alle capaciteiten die het bevat inzetten, maakt je zoveel sterker en energieker.

11.10.20

ZIJN

In de afgelopen maanden heb ik weinig gepost. Dit kwam omdat ik me net Alice in Wonderland voelde. Alsof ik in een konijnenhol was gevallen waar geen einde aan kwam. Ik bleef maar vallen, dieper en dieper, door diverse lagen illusies, die wij, als collectief, voor waar aannemen.

In de afgelopen dagen ging er echter een liedje door mijn hoofd, getiteld ‘Coming home’. Liedjes in mijn hoofd zijn vaak voortekens voor iets dat staat te gebeuren. En ook dit nummer leek me een voorbode.
Vandaag is het vallen gestopt. Ik bereikte het middelpunt van Moeder Aarde. Een warme, veilig schoot. Het hart van alle dingen. Thuis. De waarheid die ik hier vond: Perfectie zit hem in de imperfectie. Als we denken dat iets of iemand anders moet zijn, komt dat omdat we het perfecte niet zien in het imperfecte. Ik wist dit wel, maar nu kon ik het echt ervaren. Niemand hoeft gered te worden, want we hebben allemaal de kracht om onszelf te redden. En er hoeft voor niemand gezorgd te worden, want we zijn allemaal instaat om voor ons zelf te zorgen. Er ZIJN voor elkaar..... dat is genoeg.

10.9.20

Leven van Prana voeding. Te risicovol?

Begin 2019 las ik over een vrouw die haar cellen en DNA zo had aangepast dat haar lichaam geen eten en drinken meer nodig had, omdat ze gevoed werd door prana (bronenergie). Dat dit mogelijk moest zijn, daarvan was ik overtuigd. Ik had tenslotte al zoveel ervaring opgedaan en gelezen over de mogelijkheden van energie. Maar dat er al mensen waren die dit konden, dat wist ik niet.

Er waren meerdere redenen waarom deze info mij aansprak. Ik was al jaren op zoek naar milieu- en diervriendelijke voeding die me tevens kon vervullen én energie zou geven. Prana zou weleens de oplossing kunnen zijn. Ik deed echter niets met deze info.

In de maanden die volgden bleven lichtvoeding, bronvoeding en prana op mijn pad komen. Mijn eigen vriendin, die ik na jaren weer eens op bezoek had, bleek zelfs al van prana te leven!

Na wat meer onderzoek en het bijwonen van een lezing hierover voelde ik me in september 2019 geroepen om mee te doen aan The pranic awakening program van Brahman Menor en Amudra Madhura; een retraite waarbij de transformatie in gang werd gezet.

We zijn nu bijna een jaar verder. 
5 maanden zonder eten en drinken, zoals Wim/ Brahman Menor in dit interview, gaat me (tot nu toe) niet lukken. 
Drinken doe ik nog bijna elke dag. Volledige maaltijden eet ik echter zelden. Er zijn nog momenten dat ik (hartige dingen) snoep, maar periodes waarin ik een week of langer niets eet, komen ook steeds vaker voor.


Pranic living gaat over voedselvrijheid. Over de keuze hebben wat je wilt eten en wanneer, in plaats van dat je bepaalde voeding én hoeveelheden MOET eten.
Ik zal nooit beweren dat deze levensstijl voor iedereen geschikt is of dat iedereen dit zou moeten doen. Maar ik wil er wel aandacht aan geven, omdat we allemaal het volgende willen:

- Meer energie. Het lichaam ontvangt 24/7 energie uit prana, maar omdat het minder te verteren heeft, houdt het energie over voor andere dingen.

- Een goede gezondheid. Het lichaam krijgt ruimte en tijd voor zelfheling. Volle darmen kunnen bijvoorbeeld de darmwand beschadigen en andere organen verdrukken. Terwijl lege darmen de kans krijgen om te genezen en andere organen de ruimte bieden om beter te functioneren. Zieke cellen worden op deze manier makkelijker opgeruimd.

- Geld en tijd. Minder of niet eten betekent minder boodschappen, minder transportkosten, minder voor- en na bereidingen. En hierdoor minder water-, gas- en/of elektriciteitsverbruik. Je houdt geld en tijd over voor leuke(re) dingen.

- (Innerlijke) vrede. Trauma’s en pijnlijke herinneringen worden ontdaan van de emoties die hiermee gepaard gaan. Hierdoor voelen we ons rustiger, completer en vrediger dan wanneer we (over)eten. En dit heeft natuurlijk weer effect op de interactie met onze omgeving.
Emo-eten wordt verleden tijd en antidepressiva zijn niet meer nodig.

- Liefde. Doordat het angstige en controlerende ego een steeds kleinere rol gaat spelen wordt leven vanuit hart en ziel makkelijker. Er komt meer compassie en begrip voor anderen en jezelf. Dieren worden weer dieren in plaats van producten. En er ontstaat meer betrokkenheid bij de natuur. 

- Ruimte en natuur. Natuurgebieden, zoals de amazone, maar ook de bossen en velden in eigen omgeving hoeven niet langer geofferd te worden voor landbouw en veeteelt. Insecten, dieren, planten en bomen die dreigen uit te sterven krijgen de ruimte om zich voort te planten.

- Schoon water. Minder inname betekent minder uitscheiding, en vooral als dit gepaard gaat met minder medicijngebruik, dan biedt dat schoner drinkwater.

- Voldoende zuurstof. Meer natuur en minder transport zorgt voor een schonere lucht.

- Toekomst. Schoner water, minder luchtvervuiling, lichamen en een aardbodem die de kans krijgen om zich te herstellen. Is dat niet wat we allemaal willen en nodig hebben om te overleven?
Aan (het overschakelen naar) leven van prana zitten risico’s, dat zal ik niet ontkennen. Maar zitten er niet net zoveel of meer risico’s aan (over)consumeren...?

21.7.20

Vaccinatie of niet? Houd hier even rekening mee.

Oerkracht - Scott Carney
Ik vind het bijzonder hoe onze (voor)ouders begin twintigste eeuw een financiële crisis, twee wereldoorlogen en een epidemie hebben doorstaan en hieruit een welvarende maatschappij hebben opgebouwd. We mogen dankbaar zijn voor alle luxe, kansen en mogelijkheden die dit voor ons en volgende generaties met zich mee heeft gebracht. 
Het levert echter wel één groot nadeel op waarschuwt onderzoeksjournalist Scott Carney in zijn boek Oerkracht

In zijn poging om Wim Hof, ook wel bekend als The iceman, te onthullen als oplichter, onderging Carney de Wim Hof methode, een procedé waarvan wordt beweerd dat het mensen beter bestand maakt tegen kou én het immuunsysteem verhoogt. Zijn deelname aan de methode deed Carney echter beseffen dat deze niet alleen bijzonder goed werkt, maar ook dat alle luxe en gemakken die we heden ten dage kennen deze generatie tot de zwakste generatie heeft gemaakt die ooit heeft bestaan

Momenteel staan we voor de keus: Gaan we voor een nog zwakkere generatie? Of keren we het tij en kiezen we ervoor om sterker (dan ooit tevoren) te worden?
Kiezen we voor vaccinatie? Of bestaat er nog een andere oplossing?
Om de juiste keuze te maken is het belangrijk te begrijpen wat ziekte en lichamelijke verval veroorzaakt.

Gedurende ons leven doen we ervaringen op. Aan elke ervaring zitten één of meerdere emoties gekoppeld. Sommigen daarvan laten we binnen, doorvoelen we en laten we weer los. Anderen zijn zo ongemakkelijk dat we ons er tegen verzetten. We willen ze niet ervaren. Maar door de natuurlijke stroming van ‘binnenlaten, voelen en loslaten’ te belemmeren, blijven deze emoties sluimeren in ons lichaam. Telkens als ze naar boven komen, in de hoop dat we ze nu wel onder ogen komen, hebben we de neiging onszelf te verdoven met afleiding, denk bijvoorbeeld aan eten, drinken, (social) media, gaming, seks, roddelen etc.

BoekenBoeken
Ik ben geen arts, maar iedereen begrijpt dat zodra we emoties wegdrukken er ontzettend veel gebeurt in ons lichaam. 
Ten eerste verkrampt en verdicht het lichaam. Waardevolle levensenergie krijgt daardoor geen kans om te stromen en onze energie neemt af. We ‘stralen’ niet meer zoals voorheen. 
Het gevaar dat een emotie toch omhoog komt maakt het brein alert en zorgt dat het lichaam stresshormonen aanmaakt. Spierspanning neemt toe en je gaat hoger ademhalen. De kans op zuurstoftekort (met schadelijke gevolgen) wordt vergroot. Zuurstofrijkbloed gaat eerst naar organen die jou helpen overleven, dus niet naar je brein. Helder denken en gezondere keuzes maken worden een uitdaging. Genen raken ontregeld en veroorzaken uiteindelijk ziekte. 
De Japanse onderzoeker Dr Masaru Emoto ontdekte daarnaast dat bepaalde emoties hetzelfde effect hebben op ons lichaam als gifstoffen. Irritatie is bijvoorbeeld even schadelijk als kwik. Woede staat gelijk aan lood. Verdriet en leed aan aluminium. Stress aan zink, en zo zijn er nog meer emoties die ‘vergiftigen’.

Op zich is dit alles geen probleem. Ons lichaam heeft een zelfhelend vermogen en bevat alle mogelijkheden om dit zelf op te lossen. Mits we het lichaam daar de mogelijkheid toe bieden! 
Maar zolang wij in verzet blijven, niet vertrouwen, oordeel hebben en controle willen over wat en wanneer iets moet gebeuren, blijft spanning aanwezig en kan het lichaam ons niet helpen. Op deze manier vergroten we de schade en putten we het lichaam uit. Soms met desastreuze gevolgen.

Jaren geleden woonde ik een lezing bij van ene Marcel. Als (voormalig) hartpatiënt had hij een periode gekend waarin beweging fataal voor hem kon aflopen. Hierdoor was hij lange tijd aan bed gekluisterd. Uit eigen ervaring weet ik dat fysiek gevloerd zijn een gecreëerde situatie is van de ziel, om je de kans te bieden eens goed onder ogen te komen wat er allemaal speelt (dat wil echter niet zeggen dat dit de situatie makkelijker maakt of dat je hier automatisch gebruik van maakt. De neiging om je op iets anders te richten blijft aanwezig). 
Marcel gebruikte zijn tijd in bed om naar muziek te luisteren die hem emotioneerde. Op die manier kon hij zijn emoties en gevoelens waarnemen, ervaren en loslaten. Het is dus niet altijd noodzakelijk om te weten wat de emotie veroorzaakt of wanneer die is ontstaan. Het gevoel erkennen en het er laten zijn is voldoende. Uiteindelijk laat het jou los. 
Toen Marcel zijn lezing gaf was het gevaar voor hem geweken. Dokters stonden voor een raadsel ten opzichte van zijn genezing. 

Men zegt wel eens dat gezondheid het belangrijkste is wat we hebben in het leven. Na jaren van fysieke klachten waarbij ik nog maar amper kon lopen kan ik je verzekeren dat er één ding belangrijker is. Namelijk veerkracht, het vermogen om na een ongewenste gebeurtenis zo snel mogelijk weer te stromen in plaats van vast te blijven houden. Onder andere door het lichaam, met al zijn emoties, gevoelens en signalen, niet als vijand te beschouwen, maar als boodschapper. 

Helaas is dat ons nooit geleerd. Mede dankzij een verkeerde interpretatie van de evolutietheorie. 
Volgens de stelling van Charles Darwin hebben degenen die zich het beste aanpassen aan de situatie (en dus veerkrachtig zijn), de grootste kans tot overleven. Dit is echter opgevat als ‘alleen de sterksten overleven’. Met oordeel, vijandigheid en (concurrentie)strijd, inclusief richting het eigen lichaam, als gevolg.


Momenteel hebben we te maken met het corona virus. Overheid en gezondheidszorg reageren met (be)strijd(en). Terecht! Als je het virus tenminste benadert zoals bioloog Louis Pasteur dat deed in de tijd van Darwin. Volgens hem waren microben (schimmels, bacteriën en virussen) de veroorzakers van ziektes. Zijn collega Antoine Béchamp had in diezelfde tijd een andere zienswijze. Het viel hem op dat microben pas verschenen als de patiënt al een andere ziekte onder de leden had. Hij was er dan ook van overtuigd dat de ziekte de microben veroorzaakte en niet andersom. Een virus veroorzaakt dus niet de brand, maar is in het lichaam aanwezig om het vuur (de ziekte) te blussen!

Mocht je, ondanks bovenstaande info en gegarandeerde bijwerkingen van een vaccin, nu of in de toekomst toch gebruik willen maken van een enting of een andere medische ingreep, omdat dit je vertrouwen verhoogt, opluchting biedt en je helpt stromen, maak daar dan gebruik van. Maar besef dat dit slechts een tijdelijke oplossing is. Hetgeen dat gevoeld wil worden zal uiteindelijk toch weer op een andere manier om je aandacht vragen. 

Wat we werkelijk nodig hebben, is moed. Moed om het ongemakkelijke onder ogen te komen. Moed om te stromen wanneer vasthouden veiliger voelt. Moed om verkramping en verdichting aan te pakken. Moed om te voelen, te bewegen, te ademen en gewaar te zijn van wat er speelt. Moed om als huidige generatie kracht te vinden in kwetsbaarheid en die weer door te geven aan volgende generaties…