19.1.19

Het vrouwengeheim waarmee elke man (en vrouw) bekend zou moeten zijn

Ik sluit mijn ogen, sla mijn armen nogmaals om zijn nek, druk mezelf nog steviger tegen hem aan, haal mijn vingers voor de zoveelste keer door zijn haar, kus zijn mond nog wilder. Het enige dat ons nog belemmert om één te worden zijn onze kleren. Maar voor hoelang nog?
Ik voel zijn handen onder mijn rok verdwijnen en zachtjes trekken aan mijn slipje. Ik moet nu besluiten; blijf ik of ga ik naar huis?

‘Ik moet je een geheim vertellen’, zeg ik, terwijl ik rechtop ga zitten. ‘Een geheim over vrouwen waar maar weinig mannen van weten.’ Ik weet niet of ik dit zeg om mijn besluit aan hem te verduidelijken, of om mezelf te herinneren waarom ik dit doe.
‘Volgens de tao is de vrouwelijke seksualiteit als water. Om een vrouw warm te krijgen moet je haar (water)energie van boven naar beneden leiden.’ Ter illustratie breng ik mijn armen verleidelijk omhoog en haal ik mijn vingers door mijn haren, streel mijn wangen en betast mijn hals, waarbij ik mijn ogen even sluit. Daarna laat ik mijn handen afzakken naar mijn borsten en buik, waarna ze korte tijd verdwijnen ter hoogte van mijn onderlichaam. Dan breng ik ze naar mijn schouders en beweeg ze langzaam, via mijn rug naar mijn billen. Kneed die zachtjes en laat mijn handen opnieuw verdwijnen tussen mijn benen. Tenslotte leg ik ze op mijn knieën en beweeg ze via de binnenkant van mijn dijen ophoog naar mijn kruis. ‘Hier’, zeg ik, terwijl ik mezelf vastgrijp, ‘bevindt zich een ketel waar al die sijpelende druppels water worden opgevangen, klaar om te worden verwarmd. Een man die het water aan de kook krijgt, bezorgt zichzelf een vrouw die alles voor hem overheeft. Ze opent niet alleen haar armen voor hem, maar ook haar hart, mond en benen; allemaal voor hem om op te vullen.
Zijn ogen glimmen. Hij lijkt me begrepen te hebben.

Fountain of life - Bianca van Baast




‘Maar’, waarschuw ik, ‘de mannelijke seksualiteit bestaat uit vuurenergie. De warmte van een man is snel aangewakkerd’. Ter bevestiging streel ik de zwelling in zijn broek. ‘Als ik blijf en jij laat mij overkoken, dan is je vuur tegen het einde van de ochtend uitgeblust. Dat is nu eenmaal wat water met vuur doet. Maar om eerlijk te zijn, wil ik ons samenzijn liever langer laten duren.’ 
Hij knikt bevestigend.
‘Liever…’ Ik sta op van zijn schoot, kniel neer tussen zijn benen en beweeg me al kussend en strelend vanaf zijn kruis, via de binnenkant van zijn dijen, knieën en onderbenen, naar zijn voeten, ‘verspreid ik jouw vuur.’ 
Ik merk dat hij nu een en al oor is. 
Opnieuw breng ik mijn gezicht naar zijn kruis en beweeg mijn lippen en handen over zijn buik, borst, schouders, armen en gezicht, waarbij ik de nadruk leg op zijn hart,- en voorhoofdgebied.
‘Als jouw vuur zich verspreid over je hele lichaam is het niet erg wanneer mijn water jouw vuur deels dooft. De rest zal doorgaan met branden en het gebluste uiteindelijk opnieuw aansteken.’
Ik sta op en vraag hem een taxi voor me te bellen of me naar huis te brengen.

Eenmaal bij zijn auto aangekomen zie ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. De binnenkant van zijn wagen ziet eruit alsof een kraai een openbare prullenbak heeft doorzocht, opzoek naar iets lekkers. Mijn lief doet geen moeite om het op te ruimen; zijn vuur voor mij heeft duidelijk zijn hart nog niet bereikt. Ik aarzel of ik in zal stappen, maar doe het uiteindelijk toch. Ik wil naar huis. Mijn water koelt plotseling snel af…

11.1.19

Twee wolven en de eerste stap naar liefde

Ik lig op mijn rug in het hoge gras. In de verte hoor ik auto’s rijden. Dichterbij zingen vogels, zoemen insecten en neem ik geritsel waar in het gras. Naast me hoor ik zijn ademhaling en zie ik zijn buik ritmisch op en neer gaan. Zal ik me naar hem toedraaien en kussen? Ik vermoed dat hij het niet erg vindt.

Ik ben verliefd. Daar twijfel ik niet aan. Maar wil dat zeggen dat ik een relatie wil met deze man? Ik voel onrust in mijn buik. Schijnbaar moet ik eerst iets duidelijk krijgen voordat ik een beslissing maak.
Het gevoel doet me denken aan het verhaal van de twee wolven, waarin grootvader zegt: ‘Er vechten twee wolven in mij’. Waarop zijn kleinkind vraagt: ‘Wie gaat er winnen, opa? ‘ En de oude man antwoordt: ‘Degene die ik voed’. 
Ook in mij vechten twee wolven. En als ik goed luister hoor ik de eerste zeggen: ‘Kus hem! Laat hem niet gaan. Het is zo’n lieverd, zo’n schattige kluns, zo’n chaoot. Hij kan wel een vrouw als jou in zijn leven gebruiken. Iemand die voor hem zorgt, hem liefheeft en opbouwt.’
Yin Yang Wolves -  Jonas Jödicke
De tweede zegt: ‘Voordat je beslist, denk hier eens over na; hij is groot, sterk en direct, bijna bot zelfs. Soms is hij zo vol zelfvertrouwen dat het je bang en onzeker maakt. Als je hem kust, doe dat dan omdat je kiest voor de uitdaging, het avontuur, de ervaring. Doe het onvoorwaardelijk, zonder er iets - nu of in de toekomst - voor terug te verwachten.
Luister niet naar de eerste wolf, want je kunt een man niet veranderen als hij dat niet wil. Als je een relatie begint om hem te redden, eindig je als zijn moeder in plaats van zijn minnares. Zoiets leidt uiteindelijk alleen maar tot bitterheid.
Mocht je beslissen om hem te kussen en dit leidt tot een relatie, zie dan elk moment waarin jij je onzeker of minder voelt als een kans om te groeien. Leer van zijn kracht, zie de potentie van jullie beiden en kies er voor om die te ontwikkelen. Grijp elke situatie aan om je zelf te ontplooien en sterker te worden, ongeacht of je samen bent of niet. Benader elke keuze als een experiment, zet elke nieuwe stap vanuit nieuwsgierigheid en enthousiasme en voel je bovenal vrij om ten allen tijden nieuwe keuzes te maken.

Ik hoor de wolven aan en neem mijn beslissing. De wolven in mijn buik komen tot rust. Ik draai me om, leg mijn hand op zijn wang en breng mijn lippen naar de zijne.

1.11.18

Leestips: De kracht van echte vrouwen & De kracht van echte mannen door David Deida

De kracht van echte vrouwen
- een hemelse liefdesgids

Deze twee boeken sluiten mooi aan op mijn vorige blog ‘Vrouwenkracht’, waarin ik vrouwen én mannen adviseer om slachtoffer,- en daderrollen los te laten en de balans tussen mannen en vrouwen te herstellen. Gelijkheid tussen de seksen is niet voldoende om dit te bereiken. Vrouwen zijn tenslotte geen mannen, en omgekeerd. Van nature zijn we verschillend en juist in die diversiteit ligt de sleutel om tot volle bloei te komen. 
‘In de kracht van …’ schetst auteur David Deida ons een beeld van de vrouwen en mannen die we dienen te zijn (en onbewust ook willen zijn) om nader tot elkaar te komen, en wat daar voor nodig is. 


De kracht van echte mannen
- Gids voor de omgang met
vrouwen, werk en seksualiteit
David Deida publiceerde een tiental boeken over de seksuele en spirituele relaties tussen mannen en vrouwen. Het meest bekend is 'De kracht van echte mannen'. 
Hierin wijst David Deida de moderne man de weg naar een daadkrachtig, waarachtig en vrij leven. Deida stelt dat de trend naar seksuele gelijkheid een belangrijke oorzaak is van het ontbreken van geluk in relaties. Het heeft namelijk niet alleen geleid tot economische en sociale gelijkheid, maar ook tot seksuele neutraliteit. Nu de gelijkheid tussen de seksen een feit is, zegt Deida, wordt het tijd om onze mannelijke of vrouwelijke essentie weer in ere te herstellen. En daarmee het vuur van de seksuele hartstocht opnieuw aan te wakkeren!


In '
De kracht van echte vrouwen' belicht Deida ditzelfde thema vanuit de vrouwelijke invalshoek. Het boek is geschreven in de vorm van een serie brieven van een man aan zijn geliefde (de lezer), een vorm die het mogelijk maakt een groot aantal aspecten van de vrouwelijke seksuele spiritualiteit te verkennen. Gemeenschappelijk thema van de brieven is liefde, seksualiteit, intimiteit en wederzijdse betrokkenheid.



25.9.18

Vrouwenkracht

How to be a woman
(Engelse versie)
- Caitlin Moran
Het was alsof het zo had moeten zijn; al jaren stond het boek op mijn boekenlijst, maar kon ik niet beslissen of ik het daadwerkelijk wilde lezen. Telkens stelde ik het aankopen of lenen van het boek uit. Maar opeens, tijdens een wandeling, lag het daar. Voor wie het maar mee wilde nemen; ‘How to be a woman’ door Caitlin Moran. Een boek waarin Moran herinneringen verweeft met muziek, media en literatuur, en op een hilarische wijze haar ervaringen deelt omtrent vrouw worden, seks, mode, rolmodellen en kinderen baren.

De titel doet vermoeden dat er maar één manier van vrouw-zijn is en dat gaf me eerlijk gezegd de kriebels. De jeuk werd erger toen ik zag dat het boek als feministisch werd betiteld. Ik ben vrouw, maar voel ik me absoluut geen feminist. 
Volgens Moran ben je een feminist als je baas bent over je eigen vagina. Een vreemde constatering, vind ik. Ik bedoel, vraag een man eens of hij de baas is over zijn penis en hij zal je aankijken alsof je gek bent: natuurlijk is hij daar baas over. Hoezo niet? En, wie anders?

Ervaringen uit het verleden, achterhaalde gebruiken en collectieve overtuigingen kunnen vrouwen het idee geven dat zij geen zeggenschap hebben over zichzelf. Generaties lang zijn vrouwen onderdrukt en misbruikt en dit heeft veel boosheid, angst en verdriet veroorzaakt. Uit verlangen naar verandering en rechtvaardigheid wordt er naar de dader gewezen; die moet zich aanpassen.
Maar is dit terecht? En brengt dit ons wat we willen?

In mei 2018, tijdens de BAFTAs (uitreiking Britse tv awards) legde komiek Greg Davies de nadruk op de oneerlijke behandeling van vrouwen in de entertainment industrie. Dit deed hij door zichzelf, als vertegenwoordiger van het mannelijke geslacht, volledig onderuit te halen. Natuurlijk was dit deels act, maar het kan nooit de bedoeling zijn dat een deel van de mensheid zichzelf tenietdoet, zodat een ander tot bloei kan komen. Op deze manier wordt de onbalans alleen maar verplaatst. 
Blijven bevestigen dat vrouwen slachtoffers zijn en mannen slechteriken levert ook geen verbetering op; je ontkracht hiermee alle betrokkenen en gaat voorbij aan het werkelijke probleem én de oplossing.



De oorzaak ligt bij de verwondingen die, niet alleen vrouwen, maar ook mannen in deze én voorgaande generaties hebben opgelopen.
Wie zich pijn doet, psychisch of fysiek, trekt zich terug om te helen. Dat is normaal. Maar eenmaal bijgekomen van een blessure, blijft het brein dit voorheen gekwetste deel beschermen om herhaling te voorkomen. Het denkt zo de kans op overleven te vergroten, maar in werkelijkheid heeft deze goede intentie een averechts effect. Verkramping door angst belemmert de levensstroom en door voorheen gekwetste delen zo min mogelijk of helemaal niet meer te gebruiken, zetten we maar een fractie van onze levenskrachten in.

De wond bij mannen bevindt zich overwegend in hun hartgebied. Dit maakt het voor hen moeilijker om empathisch te zijn, liefde te uiten en zich te verbinden. Terwijl vrouwen vooral geraakt, en daardoor ‘verzwakt’ zijn, in hun onderlichaam. Dat zij zich hierdoor machteloos en kwetsbaar voelen wil niet zeggen dat ze dat ook zijn. Het vrouwelijke geslacht is veel krachtiger, en dus machtiger, dan we beseffen. Vrouwen nemen echter kracht in, niet zozeer door mannelijke kenmerken te gebruiken, zoals spierkracht, intellect en actie, maar door vooral vrouwelijke kwaliteiten in te zetten, zoals voelen, meebewegen en ZIJN. 
In een maatschappij met een dominerende mannelijke energie lijken deze eigenschappen irrationeel. En wanneer je het meest kwetsbaar bent op de plek waarmee je aard en gaat staan voor wat belangrijk is, wordt het niet erg aantrekkelijk om daar voor te kiezen.
Chocolate heart - Caroline Westerhout

Het antwoord op een samenleving waarin we tot elkaar komen en elkaar aanvullen in plaats van bestrijden ligt dus in hetgeen dat we bij voorkeur mijden. Liever dan wachten op de ‘dader’, totdat die zichzelf ‘verbetert, zullen vrouwen (en mannen) de verantwoordelijkheid moeten nemen over hun eigen levensgeluk. Heb compassie voor je eigen beschadigingen en dat van een ander. Vergeef elkaars onwetendheid. Spreek zo nodig uit wat je nodig hebt. Sus het brein, laat verkrampingen los en activeer ongetrainde delen. Kortom, kies voor hetgeen dat de levenskracht laat stromen... 

-----------------------------------------------
Meer informatie over mannelijke en vrouwelijk verwondingen
vind je in
 ‘De verboden vrouw spreekt’ door Pamela Kribbe.

-----------------------------------------------

4.9.18

Pijn, pesten en de liefde

Het blijft me fascinerend; hoe één persoon verschillende gezichten kan hebben. Telkens als ik je denk te kennen, verschijnt er een ander personage. Als een kameleon pas je je aan aan je omgeving. Zelden zie ik de werkelijke jij; als ik die überhaupt al ken. Geïntrigeerd kijk ik naar het beeldscherm. Wie verschijnt er dit keer? Als 'gewone' man zit je op de bank tussen Hollywoodsterren. Ondanks het succes van je publieke activiteiten lijkt men je niet te kennen. Fysiek ben je groter, maar toch kijk je op tegen de rest. Je zou je zo graag in hun positie willen bevinden...

Ik zie je ongemakkelijk bewegen; je wrijft je handen, gaat verzitten en maakt jezelf kleiner door het krommen van je rug. Ik zou in je oor willen fluisteren dat dit niet nodig is. Laat je grootsheid maar zien. Je bent niets minder dan zij.
In het gezelschap van je maten ben je zoveel anders. Dan heb je het hoogste woord en ben je ‘de man’. Nu gedraag je je nederig, verlegen bijna. En als je aan het woord komt, en voor de zoveelste keer met een bescheiden glimlach je ogen neerslaat, wil ik je omarmen, zeggen dat alles oké is. Dat jij oké bent.

Hoe anders voelde ik me gisteren. Toen was je me te veel. Ik had geen zin in de clown die je zo vaak speelt; dat grote masker waarmee je alle pijn weglacht. Op zo’n moment lijkt het alsof je alle pesterijen van vroeger bij elkaar raapt, in een geweer laadt en ze afvuurt op degenen die jou het meeste liefhebben. Wanneer je treiterijen doeltreffen, geniet je. Want als jij schiet lijdt je geen pijn; dan ben je zelf even niet het slachtoffer, maar de persoon met alle macht. Dat je balanceert op het randje van misbruik en mishandeling heb je op zo’n moment niet in de gaten.
Ochtendritueel - Bianca van Baast



Mijn God, wat was je onredelijk gisteravond. Uit wraak wilde ik bij je weggaan, voor altijd boos op je blijven en nooit meer terugkomen. Maar ik realiseer me dat ik niet weg wil lopen of constant giftig wil zijn. Vluchten en vechten zijn zulke onaangename staten van ZIJN. Ik heb daar alleen mijzelf mee. De volgende keer dat jij jouw pijnen op mij afreageert, wil ik me herinneren dat ik een keuze heb. Dan wil ik verder kijken dan je pesterijen. Dan wil ik me je pijn herinneren, accepteren wie je op dit moment bent en vergeven. Ooit heeft iemand je pijn gedaan, je het gevoel gegeven dat je niets waard bent. Door je onuitstaanbaar te gedragen zoek je nu onbewust bevestiging dat je geen liefde en aandacht waard bent, terwijl je daar juist zo naar snakt. Als ik oordeel en wegga, bevestig ik je overtuiging. Maar wat gebeurt er als ik blijf? Als ik in gedachten houd dat jouw gedrag niets met mij te maken heeft? Als ik accepteer, vergeef en mijn hart telkens weer opnieuw voor je blijf openen? Zou je dan gaan geloven dat je de moeite waard bent? Zou je andere keuzes maken?

Ik moet je iets bekennen, mijn lief. Je hoeft voor mij niet perfect te zijn. Ik wil dat je je soms misdraagt, dat je onredelijk bent. Op zulke momenten word ik namelijk teruggeworpen op mijn eigen-wijsheid, leer ik mezelf beter kennen, geef je me de kans om te groeien en te ontdekken wat ik wil. En wat ik wil is me goed voelen. Wat ik wil is onvoorwaardelijk liefhebben. Wat ik wil… ben jij.

(De tekst is geschreven n.a.v. een schrijfcollege van Thomas Verbogt. Hierdoor heeft deze blogpost een andere vorm dan normaal.)

6.8.18

Leestip: Overstijg jezelf - denk anders, denk beter in 4 weken door Joe Dispenza

Overstijg jezelf - Joe Dispenza
Ieder mens maakt in zijn vroege leven al situaties mee waarin men heftige emoties ervaart. Het is de bedoeling dat zo’n emotie dan door je heen stroomt en  je lichaam weer verlaat. Maar soms lukt dat niet en blijft de emotie (met overeenkomstige gedachten) in je lichaam aanwezig. Op zo’n moment wordt de emotie, die maar van korte duur hoort te zijn, een stemming die weken tot maanden kan aanhouden. Het gevaar bestaat dat het lichaam verslaafd raakt aan de hormonen die hierbij vrijkomen, waardoor de emotie uiteindelijk deel wordt van je persoonlijkheid. Mensen noemen je boos of afstandelijk, men ervaart je als neerslachtig of angstig. En telkens kom je in situaties terecht die deze eigenschap bevestigen. 

Hoe functioneren het lichaam en het brein in dit geval? En kun je hier verandering in aanbrengen? In ‘Overstijg jezelf – denk anders, denk beter in 4 weken’ geeft Dr Joe Dispena hier antwoord op. 


‘Overstijg jezelf’ van Joe Dispenza is één van mijn favoriete boeken. Ik heb het ondertussen al drie keer gelezen en de inhoud blijft me fascineren. Niet omdat het makkelijk te lezen is, want dat is het niet. Het bevat pittige informatie en doordat de auteur 'u' gebruikt in plaats van 'je' voelt het voor de lezer wat afstandelijk aan. Maar het geeft antwoord op de vraag waarom je toch telkens in dezelfde (emotionele) situaties terecht komt, ondanks je voornemen om niet meer in dezelfde valkuil te stappen. Discipline om het te voorkomen blijkt niet voldoende. Verandering is alleen mogelijk als je begrijpt hoe je brein en lichaam functioneren en hoe je hen in jouw voordeel kunt laten (samen)werken.



Verander je hersenen, creëer de werkelijk die je wenst. 
Hersenen zijn geen vaststaand gegeven. Je hoeft het niet de rest van je leven te doen met de hersenen waarmee je geboren bent. Er is een nieuwe wetenschap aan het groeien die iedereen in staat stelt de gewenste werkelijkheid te creëren. De auteur geeft de lezer de kennis om ieder aspect van zichzelf te veranderen én handvatten om die kennis ook toe te passen, zodat je binnen 4 weken ook werkelijk meetbare veranderingen kunt maken.

Joe Dispenza, onder andere bekend van de documentaire ‘What the bleep do we know!?' en zijn eerste boek 'Evolve Your Brainstudeerde biochemie aan de Rutgers University. Hij heeft een bachelorsgraad in de neurowetenschap en verwierf zijn doctorstitel in de chiropraxie aan de Life University in Atlanta,Georgia, waar hij magna cum laude promoveerde. Dr. Joe’s postdoctoraalopleiding omvatte neurologie, neurowetenschap, hersenfunctie en hersenchemie, celbiologie, geheugenformatie,en ouder worden en levensduur. 

11.7.18

Grenzen stellen of toch maar niet?

Uit mijn keuken komt een piepgeluid. Het is mijn telefoon die laat weten dat ik een WhatsApp berichtje heb ontvangen. Het is van een vriendin die meldt dat ze nu echt grenzen moet gaan stellen. Haar situatie kennende kan ik haar standpunt goed begrijpen, maar toch voelt haar conclusie niet juist; want als ik iets heb geleerd van ‘Een glimp van je ziel’ dan is het wel dat LEVEN betekent dat je je ruimte inneemt, in plaats van dat je je LEVEN beperkt door grenzen te stellen. 
En toch, bedenk ik me, doen we het allemaal; onszelf inperken. 

Ik merk het ook aan mijzelf. Ik heb de neiging muurtjes op te werpen, zodat niemand me kan kwetsen. Maar juist diegenen waartegen ik me bescherm, weten me altijd weer te bereiken. En wel op zo’n manier dat ze lijken te bevestigen dat een muurtje weldegelijk noodzakelijk is; het is als het ware een self fulfilling prophecy.

Een ander probleem met die muurtjes is dat iemand met goede bedoelingen mij niet of moeilijker kan vinden. Met mijn muurtjes ontneem ik mezelf dus niet alleen mijn eigen vrijheid, maar ontzeg mezelf ook andere mooie dingen. En dat terwijl de muurtjes helemaal niet de veiligheid bieden waarvoor ik ze bouw!

‘Wat is er voor nodig om die muurtjes af te breken?’, vroeg ik me laatst af. Het antwoord kwam snel: ‘Geef! Geef liefde, geef je hart, geef je kwetsbaarheid! Kom achter je muurtje vandaan en heb elke reactie die je krijgt onvoorwaardelijk lief. Alleen als je bereid bent om je voor 100% te geven, kun je 100% terug verwachten. En is die ander niet in staat om je 100% terug te geven, heb dan compassie. Het is tenslotte voor niemand makkelijk om zich helemaal open te stellen.’

Ik vind het nogal een opgave. Maar telkens als het me lukt om mijn hart eerst te geven in plaats van me te verschuilen, voel ik een enorme hoeveelheid kracht vrij komen; wie bereid is om alles te geven heeft tenslotte niets meer te verliezen!

a drop in the ocean - Bianca van Baast
Grenzen stellen lijkt logisch, maar als je grenzen stelt kun je ook mensen verwachten die daar overheen gaan. Niet zo zeer uit minachting, maar omdat jouw begrensde wereldje te beperkt voor hen is. Onbewust helpen de ‘daders’ jou uit te breken uit jouw kleine wereldje. Het is dus eigenlijk iets heel positiefs, zelfs als het bij jou heftige en ongewenste emoties te weeg brengt. 
Op zo’n moment hoef je die emoties alleen maar waar te nemen en door je heen te laten stromen, totdat ze vanzelf weer verdwijnen; als een stuk hout dat je drijvend in een stroompje voorbij ziet komen: Je merkt het op, maar je hoeft er niets mee te doen. 

Als je de noodzaak voelt om grenzen te stellen denk je waarschijnlijk in goed en fout. Maar eigenlijk kun je nooit weten wat goed of fout is. Een tegenslag kan tenslotte je grootste zegen zijn of iets onwenselijks je grootste leermeester. 
In plaats van je bezig te houden met limiteren kun je je beter focussen op wat jou rust en (innerlijke) ruimte geeft. Als jij jezelf die ruimte geeft, heb je de grensoverschrijders niet meer nodig. En onderzoek wijst uit dat wat aandacht krijgt groeit, en wat genegeerd wordt afsterft en verdwijnt…