10.4.21

Vrijheid of stal?

De laatste dagen voel ik me als een paard dat is vrij gebroken en nu vrolijk rondrent, genietend van haar vrijheid.

Je kunt je voorstellen dat de eigenaren van dat paard daar helemaal niet blij mee zijn en het paard op allerlei manieren weer terug in de stal willen krijgen. Ze proberen tactieken zoals wortels voorhouden, dreigen met de zweep, hulptroepen inroepen etc.

by John P. wood
Het doet me een beetje denken aan de huidige overheden en wereldleiders. Het beleid dat ze voeren moet hun burgers naar gezondheid, veiligheid en vrijheid leiden.

Als je je er echter niet aanhoudt, zetten ze hulptroepen in en komen er sancties. Desnoods wordt je, niet met een zweep, maar met een knuppel geslagen.

Ondertussen worden er heerlijke wortels voor gehouden: als je dit doet, krijg je je vrijheid. Maar ondertussen weet toch iedereen, dat dit alleen maar leidt naar de stal?!

7.4.21

Het kantelpunt

Wat doet een mens die zich onzeker voelt?
Oordelen, controleren, zijn visie (die vooral in zijn of haar voordeel is) aan anderen opdringen.

Maar wat als dit geen effect lijkt te hebben? Als het niet brengt wat men wil?

Na een tijdje raakt men uitgeput. Het lichaam kan niet meer, het brein weet geen oplossing meer te bedenken. Er blijft niets over dan overgave aan het vermoeide lichaam. Een tijdelijke onderbreking van het vechten en verkrampt vasthouden.

Dit is het moment dat energie de kans krijgt om vrij te stromen, dat de natuur haar eigen oplossing vindt, dat het hart naar voren treedt en zegt: ‘Kom maar. Ik weet een betere manier.’

by WanJin Gim

2.4.21

Houd vertrouwen

Regelmatig voel ik het verlangen om op de rem te trappen. Om te weigeren mee te bewegen in de richting vanwaar de wereld op afstevent.
Een recent telefoongesprek maakte me daar pas echt bewust van. Ineens kon ik voelen hoe bang ik op dit soort momenten ben; bang voor de toekomst, bang voor wat komen gaat.


In plaats van de angst te negeren besloot ik de emotie aan het woord te laten. Waar was ik nu eigenlijk bang voor?

In de (social) media zien we het heden gelinkt worden aan het verleden; pandemieën, stervende mensenmassa’s, geweld en machtsmisbruik, onderdrukking, uitsluiting en (concentratie)kampen.
Of men voorspelt de toekomst na aanleiding van recente ontwikkelingen waarin we 24/7 gecontroleerd worden en tot zielloze robots transformeren.
‘Dat is de reden dat je bang bent’, antwoordde mijn ratio.

‘Nee’, zei mijn intuïtie. ‘Het is iets anders. Je ervaart angst voor de toekomst, omdat die onbekend is. En met onbekend bedoel ik niet “onvoorspelbaar”, maar onbekend als in “mooier dan je ooit hebt ervaren”. De mens is gewend aan een wereld vol dualiteit, pijn en trauma en dus verwachten jullie dat dit zich in de toekomst zal doorzetten in een andere vorm. Maar in ieder van jullie wacht een enorme creatiekracht, klaar om ontdekt te worden. Omdat je hier voorheen niet in geloofde, heb je die kracht tot nu toe niet eerder ontdekt. Maar dit is het moment!’

Laat ik het anders uitleggen.
In 1957 te Thailand raakte een drie meter hoog, eeuwenoud en massief Boeddhabeeld beschadigd tijdens zijn verhuizing naar de Wat Traimit tempel. Tijdens het inspecteren van de kleischeur ontdekte men, dat als men licht op de opening scheen, er licht terug straalde. Het beeld bleek niet uit massieve klei te bestaan, maar uit puur goud!
Honderden jaren eerder hadden Thaise monniken het beeld met klei bedekt om het onaantrekkelijk te maken voor het Birmese leger dat elk moment kon binnen vallen. Uiteindelijk overleefde niet één monnik de aanval, maar bleef het beeld behouden.

Momenteel is er een grote verhuizing bezig. Jullie verplaatsen je van een oude wereld naar een nieuwe. De modderlaag die jullie het gevoel geeft machteloos te zijn en niet voldoende, loopt hierbij ‘scheurtjes’ op. Zo krijgt ieder mens de kans om het goud in zichzelf te ontdekken.

Hou vertrouwen. Alles gaat volgens Universeel plan. Jullie hoeven je alleen nog maar te ontdoen van die kleilaag.

Photo by Alexander Yakovlev

21.3.21

Loslaten om te kunnen ontvangen

‘Geef me wat ik wil’.
Als een opstandige peuter dreigt het collectieve ego met het maken van een scene. ‘Geef me wat ik wil’ herhaalt het, ‘of ik doe iets waar je niet op zit te wachten’.

‘Ik kan het je geven’, zegt Wijsheid ‘maar je weet toch dat dit niet langer in je voordeel werkt? Dat hetgeen waar je je aan vast houdt hetzelfde is als wat je weghoudt van wat je werkelijk wilt’. 
Ziende blind - Bianca van Baast

‘Geef me wat ik wil. Geef me macht/ vrijheid/ zekerheid/ entertainment, zodat ik niet hoef te zien hoe leeg mijn bestaan is, hoe ver ik ben afgedwaald van mijn essentie, hoe mijn bestaan één grote leugen is.

‘Beter van niet’, zegt Wijsheid. ‘Ik weet dat je het moeilijk hebt, maar ik sta het niet langer toe dat jij jezelf blind houdt. Het wordt tijd. Tijd dat je de waarheid onder ogen komt.’

De opstandige collectieve peuter dimt in. ‘Toe’, gooit het over een andere boeg, ‘ik ben me toch netjes gedragen? Dan heb ik er toch recht op?’

‘Ach, je bent mens en je hebt inderdaad je best gedaan. Maar je wilt toch vooruit? Je wilt jezelf toch ontwikkelen? Je wilt toch vrede, vrijheid en liefde? Dan zul je het surrogaat hiervoor moeten loslaten.

De dialoog gaat een tijdje door. En dan… Dan is er verdriet.
Het opstandige ego beseft dat Wijsheid voet bij stuk houdt. Dat het nooit meer zal zijn als voorheen. Zelfs niet als het (terug)krijgt wat het wil. Een korte blik in de toekomst, waarin de mens in zijn kracht staat, straalt en leeft vanuit hart en ziel, heeft te veel veranderd.

Ineens is er rouw. Rouw om hetgeen dat zo bekend was maar nooit gewerkt heeft. Rouw, omdat het tijd is definitief afscheid te nemen. Rouw, omdat het ego beseft dat het niet langer de baas is. Want het bereiken van die stralende toekomst, dat is de taak van de ziel, de Wijsheid, de liefde...

All is well - Bianca van Baast 

24.2.21

Boos

Ooo mijn god, wat ben ik de laatste tijd vaak boos geweest.
Boos, omdat anderen mij vertelde wat ik moest doen en denken.
Boos, om andermans oordeel.
Boos, omdat mijn gevoelens er niet toe leken te doen.
Boos, omdat ik mijzelf niet mocht zijn.
Boos, … omdat het zo heerlijk is om anderen de schuld te geven van wat ik zelf naliet.

Ja, je leest het goed. Ik was boos op anderen, zodat ik zelf geen stap buiten mijn comfortzone hoefde te zetten!

Ik zie het momenteel overal om me heen. Mensen (inclusief kinderen) zijn opstandig.
Vrouwen willen zich vrij uitdrukken. Kleurlingen wensen een respectvolle behandeling. Holebi’s vragen om acceptatie voor wie zij liefhebben. Boeren, zorgverleners en andere beroepsgroepen willen erkend worden. Allemaal wijzen ze naar een ander: ‘jullie moeten ons accepteren voor wie wij zijn’.

Uit eigen ervaring weet ik dat je dan lang kunt wachten. Sommige mensen zullen je nooit begrijpen, accepteren of met je meebewegen. Ze zullen je nooit toestemming geven om je ware essentie te leven. Het botst met hun agenda. Het wijkt te zeer af van hun belevingswereld; zij voelen niet wat jou bezielt, wat jou laat stralen, wat jou laat leven.

Mirror mirror - Bianca van Baast

Als ik vraag waar mijn boosheid vandaan komt, antwoord een stemmetje dat ik me verlaten voel, niet erkent en ongezien. Niet zo zeer door een ander, maar vooral door mezelf. Mijn ziel wil gehoord en geleefd worden, maar volgens mijn ratio kan ik hier onmogelijk aan toegeven. Als kind is ons geleerd om op toestemming te wachten van een autoriteit buiten onszelf, en daar mag je toch niet zomaar van afwijken?! Dat zou weleens egoïstisch kunnen zijn.

Maar… is het egoïstisch om jezelf lief te hebben? Om jezelf te accepteren en te respecteren? Om jezelf op waarde te schatten? Om jezelf te zien voor de unieke persoon die je bent? Om jezelf op te laden met (eigen)liefde, zodat je daar meer van aan anderen kunt geven?

De boosheid in mijzelf en anderen heeft niets te maken met de buitenwereld. Het is een innerlijke strijd tussen ego en ziel. Waarbij het ego probeert vast te houden aan alles dat bekend is. Terwijl de ziel zegt: ‘Laat maar los. JIJ BENT GENOEG’.

In these arms I & II - Bianca van Baast

22.2.21

Waar kies je voor?

'Je wilt me zeker overtuigingen om van leverancier te veranderen?'
'Nee hoor', antwoordt de jongeman aan de andere kant van de lijn. 'Ik bel omdat uw leverancier zelf geen personeel heeft om u van de huidige ontwikkelingen op de hoogte te stellen.' Dit leek mij aannemelijk en dus hoorde ik hem aan.
Na zo'n 10 minuten ging ik akkoord met het toezenden van een offerte.

Het bleek uiteindelijk toch te gaan om een overstap naar een andere leverancier.
'Dus je hebt tegen mij gelogen?'
'Mevrouw, wat had ik anders moeten doen?’ reageerde hij. ‘Had u mij aangehoord als ik dit niet had gedaan?'
Daar had hij een punt. Waarschijnlijk niet, tenzij hij mijn interesse op een andere manier had gewekt.

'Maar hoe kan ik je nog vertrouwen als je vanaf het begin al tegen me liegt?
'Mevrouw, ik doe u een goedkoper aanbod én dus een beter aanbod. Waarom zou u daar geen gebruik van maken?'
'Omdat het mij niet gaat om goedkoper, maar om de intentie van een bedrijf. Ik zie mijn geld als een investering. Ik geef mijn geld aan bedrijven die denken in lange termijnen en iets waardevols bijdragen aan de wereld. Met mijn geld steun ik hen in hun missie.’

Schijnbaar was dit omdenken nog te nieuw en onbekend. Hier had hij tenslotte geen passend weerwoord op. Na nog wat pogingen om me te overtuigen, was hij ineens weg. Zonder een vriendelijk gedag had hij opgehangen.

Een paar dagen later zie ik een filmpje voorbijkomen over, naar ik vermoed, zijn werkgever. Het personeel blijkt op commissiebasis te werken. Geen wonder dat hij zo snel ophing.

Wat ik me nu afvraag:
Waarom vinden veel mensen liegen nog acceptabel?
Kun je je werkelijk tevreden voelen als je middels liegen je doel bereikt?
Wat zegt het over ons, over hoe waardevol we onszelf vinden, als we met dit soort bedrijven in zee gaan?
En wat maakt geld voor zoveel mensen nog altijd belangrijker dan integriteit?

2.2.21

Leven, niet ondanks, maar dankzij de dood

Zo'n 7 jaar geleden liet mijn intuïtie me weten dat ik nooit oud zou worden. Ze gaf me zelfs het aantal levensjaren door die ik nog te gaan had.
In eerste instantie schrok ik, maar na een tijdje besefte ik me dat dit 'weten' een cadeautje was, ongeacht of het waar was of niet.

Het besef dat het leven eindig is, zorgde er namelijk voor dat ik de dingen ging doen die ik nog voor mijn heengaan wilde ondernemen. Het gaf mijn leven zin.

Fijn dus dat steeds meer artsen zich nu beginnen uit te spreken. Niet zo zeer zodat we coronadoden gaan aanvaarden, maar dat we de dood gaan accepteren als onderdeel van het leven.

Elk leven is eindig. Daar komen we niet onderuit. Dit gegeven zou ons moeten motiveren om te leven, in plaats van te wachten op 'betere' tijden.

Betere tijden gaan misschien nooit (meer) komen, tenzij wij bereid zijn alles te ontvangen; het aangename en het onaangename. Want dat, dat is pas voluit LEVEN!!!

Gone - Bianca van Baast