12.2.19

I have a dream

Ik heb een droom.

Ik droom van een wereld waarin niets en niemand veroordeeld wordt, maar alles en iedereen welkom is. 

Ik droom van een wereld waarin we ons niet hard opstellen, zoals een eik (die bij de eerste storm omligt), maar waarin we zacht zijn en als wilgen meebewegen met de wind, ongeacht vanuit welke richting de wind komt.

Ik droom van een wereld waarin we ons geen slachtoffer voelen van een ander, maar innerlijke wijsheid en kracht in onszelf ervaren en het lot in eigen handen nemen.

Ik droom van een wereld waarin we een ander niet de schuld geven van een ongemakkelijk gevoel, maar bij onszelf te raden gaan welke gedachte deze emotie veroorzaakt. 

Ik droom van een wereld waarin we het innerlijke niet veroordelen, maar begrip en compassie hebben voor, zowel onze eigen emoties, gevoelens en dromen, als die van een ander.

Ik droom van een wereld waarin we een ander niet verantwoordelijk stellen voor ons geluk, maar waarin we onszelf de vreugde en liefde geven die we wensen en tegelijk de ander de ruimte bieden om daar aan bij te dragen mocht men dat wensen.

Dream - Bianca van Baast

Ik droom van een wereld waarin we niet verwachten dat een ander ons vrede, rust en liefde geeft, maar dat we inzien dat alles wat we nodig hebben in onszelf te vinden is, en dat we het onszelf mogen én behoren te geven.

Ik droom van een wereld waarin we niet alles geven wat we hebben om daarna burned out te raken, maar waarin we onszelf constant liefhebben en opladen, zodat we altijd genoeg hebben om te delen.

Ik droom van een wereld waarin het ego niet langer de boventoon voert, maar waarin we de stem van de ziel en het ego weten te onderscheiden en het ego ondergeschikt wordt aan de ziel.

Ik droom van een wereld waarin we niet handelen uit angst of boosheid, maar waarin we keuzes maken uit liefde, vertrouwen en compassie.

Ik droom van een wereld waarin we geen geheimen hebben voor elkaar, maar open en eerlijk zijn.

Ik droom van een wereld waarin we horror, geweld, porno en dergelijke niet nodig hebben om iets te voelen, maar dat we het lef hebben om onze eigen emoties onder ogen te komen en daar genoeg aan hebben.

Ik droom van een wereld waarin we onze menselijke imperfecties omarmen en tegelijk het Goddelijke in ons (h)erkennen en aanwenden.

In the midst of creation - Bianca van Baast
Ik droom van een wereld waarin we niet blijven hangen bij wat we niet willen, maar dat we een visie voor de toekomst creëren die overeenkomt met de wil van ons hart, dat we ons daar op focussen en door laten leiden.

Ik droom van een wereld waarin kinderen niet gedicteerd worden door volwassenen over hoe ze moeten leven en wie ze moeten zijn, maar dat volwassenen kinderen de ruimte geven om hun eigen-wijsheid te volgen en hen daar in steunen.

Ik droom van een wereld waarin meisjes niet afhankelijk zijn van de goedkeuring van anderen, maar waarin zij leren dat ze zelf de (creatie)kracht hebben om van hun leven een succes te maken.

Ik droom van een wereld waarin (jonge) mannen niet altijd stoer hoeven te zijn en zichzelf moeten bewijzen, maar dat ze ook zacht en kwetsbaar mogen zijn.

Ik droom van een wereld waarin we niet vechten en ons verzetten tegen wat er is, maar dat we (h)erkennen waar de liefdes/levensstroom naartoe gaat en ons daar aan overgeven.

Ik droom van een wereld waarin we mensen en situaties niet veroordelen of willen veranderen, maar ze als kruispunten beschouwen die ons de kans geven om nieuwe keuzes te maken.

Ik droom van een wereld die in potentie al bestaat. Hierin vertrouwen en er naar handelen is hem verwezenlijken.
Doe je mee?

21.1.19

In-spiratie is hard werken

Ik zit met mijn ogen dicht en mijn benen schuin opgetrokken in een stoel die ik zojuist voor het keukenraam heb gezet. 
‘Wat doe je?’ vraagt hij opkijkend van zijn laptop met een lichte irritatie omdat ik zo onproductief ben op een maandagochtend.

Into the vortex - Bianca van Baast
‘Ik ben bezig’ antwoord ik. ‘Ik mediteer, doe de innerlijke glimlach, voel hoe mijn spieren ontkrampen en mijn ademhaling dieper in mijn lichaam zakt. Ik voel mijn bloed en energie stromen en de warme zon op mijn huid schijnen. Ik zie vormen dansen achter mijn oogleden, hoor de geluiden van auto’s die voorbij rijden, vogels die zingen en jou ploeteren op je notebook. Ik voel woorden en beelden die onderweg zijn naar mij. Zij hopen dat ik ze vastleg in teksten en schilderijen. Maar voordat zij mij kunnen bereiken, moet ik me eerst openstellen; niet gaan trekken of moeite doen, maar ontspannen en vertrouwen. En dat is hard werken.’ Ik draai mijn gezicht terug naar de zon en haal nog eens diep adem...

19.1.19

Het vrouwengeheim waarmee elke man (en vrouw) bekend zou moeten zijn

Ik sluit mijn ogen, sla mijn armen nogmaals om zijn nek, druk mezelf nog steviger tegen hem aan, haal mijn vingers voor de zoveelste keer door zijn haar, kus zijn mond nog wilder. Het enige dat ons nog belemmert om één te worden zijn onze kleren. Maar voor hoelang nog?
Ik voel zijn handen onder mijn rok verdwijnen en zachtjes trekken aan mijn slipje. Ik moet nu besluiten; blijf ik of ga ik naar huis?

‘Ik moet je een geheim vertellen’, zeg ik, terwijl ik rechtop ga zitten. ‘Een geheim over vrouwen waar maar weinig mannen van weten.’ Ik weet niet of ik dit zeg om mijn besluit aan hem te verduidelijken, of om mezelf te herinneren waarom ik dit doe.
‘Volgens de tao is de vrouwelijke seksualiteit als water. Om een vrouw warm te krijgen moet je haar (water)energie van boven naar beneden leiden.’ Ter illustratie breng ik mijn armen verleidelijk omhoog en haal ik mijn vingers door mijn haren, streel mijn wangen en betast mijn hals, waarbij ik mijn ogen even sluit. Daarna laat ik mijn handen afzakken naar mijn borsten en buik, waarna ze korte tijd verdwijnen ter hoogte van mijn onderlichaam. Dan breng ik ze naar mijn schouders en beweeg ze langzaam, via mijn rug naar mijn billen. Kneed die zachtjes en laat mijn handen opnieuw verdwijnen tussen mijn benen. Tenslotte leg ik ze op mijn knieën en beweeg ze via de binnenkant van mijn dijen ophoog naar mijn kruis. ‘Hier’, zeg ik, terwijl ik mezelf vastgrijp, ‘bevindt zich een ketel waar al die sijpelende druppels water worden opgevangen, klaar om te worden verwarmd. Een man die het water aan de kook krijgt, bezorgt zichzelf een vrouw die alles voor hem overheeft. Ze opent niet alleen haar armen voor hem, maar ook haar hart, mond en benen; allemaal voor hem om op te vullen.
Zijn ogen glimmen. Hij lijkt me begrepen te hebben.

Fountain of life - Bianca van Baast




‘Maar’, waarschuw ik, ‘de mannelijke seksualiteit bestaat uit vuurenergie. De warmte van een man is snel aangewakkerd’. Ter bevestiging streel ik de zwelling in zijn broek. ‘Als ik blijf en jij laat mij overkoken, dan is je vuur tegen het einde van de ochtend uitgeblust. Dat is nu eenmaal wat water met vuur doet. Maar om eerlijk te zijn, wil ik ons samenzijn liever langer laten duren.’ 
Hij knikt bevestigend.
‘Liever…’ Ik sta op van zijn schoot, kniel neer tussen zijn benen en beweeg me al kussend en strelend vanaf zijn kruis, via de binnenkant van zijn dijen, knieën en onderbenen, naar zijn voeten, ‘verspreid ik jouw vuur.’ 
Ik merk dat hij nu een en al oor is. 
Opnieuw breng ik mijn gezicht naar zijn kruis en beweeg mijn lippen en handen over zijn buik, borst, schouders, armen en gezicht, waarbij ik de nadruk leg op zijn hart,- en voorhoofdgebied.
‘Als jouw vuur zich verspreid over je hele lichaam is het niet erg wanneer mijn water jouw vuur deels dooft. De rest zal doorgaan met branden en het gebluste uiteindelijk opnieuw aansteken.’
Ik sta op en vraag hem een taxi voor me te bellen of me naar huis te brengen.

Eenmaal bij zijn auto aangekomen zie ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. De binnenkant van zijn wagen ziet eruit alsof een kraai een openbare prullenbak heeft doorzocht, opzoek naar iets lekkers. Mijn lief doet geen moeite om het op te ruimen; zijn vuur voor mij heeft duidelijk zijn hart nog niet bereikt. Ik aarzel of ik in zal stappen, maar doe het uiteindelijk toch. Ik wil naar huis. Mijn water koelt plotseling snel af…

11.1.19

Twee wolven en de eerste stap naar liefde

Ik lig op mijn rug in het hoge gras. In de verte hoor ik auto’s rijden. Dichterbij zingen vogels, zoemen insecten en neem ik geritsel waar in het gras. Naast me hoor ik zijn ademhaling en zie ik zijn buik ritmisch op en neer gaan. Zal ik me naar hem toedraaien en kussen? Ik vermoed dat hij het niet erg vindt.

Ik ben verliefd. Daar twijfel ik niet aan. Maar wil dat zeggen dat ik een relatie wil met deze man? Ik voel onrust in mijn buik. Schijnbaar moet ik eerst iets duidelijk krijgen voordat ik een beslissing maak.
Het gevoel doet me denken aan het verhaal van de twee wolven, waarin grootvader zegt: ‘Er vechten twee wolven in mij’. Waarop zijn kleinkind vraagt: ‘Wie gaat er winnen, opa? ‘ En de oude man antwoordt: ‘Degene die ik voed’. 
Ook in mij vechten twee wolven. En als ik goed luister hoor ik de eerste zeggen: ‘Kus hem! Laat hem niet gaan. Het is zo’n lieverd, zo’n schattige kluns, zo’n chaoot. Hij kan wel een vrouw als jou in zijn leven gebruiken. Iemand die voor hem zorgt, hem liefheeft en opbouwt.’
Yin Yang Wolves -  Jonas Jödicke
De tweede zegt: ‘Voordat je beslist, denk hier eens over na; hij is groot, sterk en direct, bijna bot zelfs. Soms is hij zo vol zelfvertrouwen dat het je bang en onzeker maakt. Als je hem kust, doe dat dan omdat je kiest voor de uitdaging, het avontuur, de ervaring. Doe het onvoorwaardelijk, zonder er iets - nu of in de toekomst - voor terug te verwachten.
Luister niet naar de eerste wolf, want je kunt een man niet veranderen als hij dat niet wil. Als je een relatie begint om hem te redden, eindig je als zijn moeder in plaats van zijn minnares. Zoiets leidt uiteindelijk alleen maar tot bitterheid.
Mocht je beslissen om hem te kussen en dit leidt tot een relatie, zie dan elk moment waarin jij je onzeker of minder voelt als een kans om te groeien. Leer van zijn kracht, zie de potentie van jullie beiden en kies er voor om die te ontwikkelen. Grijp elke situatie aan om je zelf te ontplooien en sterker te worden, ongeacht of je samen bent of niet. Benader elke keuze als een experiment, zet elke nieuwe stap vanuit nieuwsgierigheid en enthousiasme en voel je bovenal vrij om ten allen tijden nieuwe keuzes te maken.

Ik hoor de wolven aan en neem mijn beslissing. De wolven in mijn buik komen tot rust. Ik draai me om, leg mijn hand op zijn wang en breng mijn lippen naar de zijne.

1.11.18

Leestips: De kracht van echte vrouwen & De kracht van echte mannen door David Deida

De kracht van echte vrouwen
- een hemelse liefdesgids

Deze twee boeken sluiten mooi aan op mijn vorige blog ‘Vrouwenkracht’, waarin ik vrouwen én mannen adviseer om slachtoffer,- en daderrollen los te laten en de balans tussen mannen en vrouwen te herstellen. Gelijkheid tussen de seksen is niet voldoende om dit te bereiken. Vrouwen zijn tenslotte geen mannen, en omgekeerd. Van nature zijn we verschillend en juist in die diversiteit ligt de sleutel om tot volle bloei te komen. 
‘In de kracht van …’ schetst auteur David Deida ons een beeld van de vrouwen en mannen die we dienen te zijn (en onbewust ook willen zijn) om nader tot elkaar te komen, en wat daar voor nodig is. 


De kracht van echte mannen
- Gids voor de omgang met
vrouwen, werk en seksualiteit
David Deida publiceerde een tiental boeken over de seksuele en spirituele relaties tussen mannen en vrouwen. Het meest bekend is 'De kracht van echte mannen'. 
Hierin wijst David Deida de moderne man de weg naar een daadkrachtig, waarachtig en vrij leven. Deida stelt dat de trend naar seksuele gelijkheid een belangrijke oorzaak is van het ontbreken van geluk in relaties. Het heeft namelijk niet alleen geleid tot economische en sociale gelijkheid, maar ook tot seksuele neutraliteit. Nu de gelijkheid tussen de seksen een feit is, zegt Deida, wordt het tijd om onze mannelijke of vrouwelijke essentie weer in ere te herstellen. En daarmee het vuur van de seksuele hartstocht opnieuw aan te wakkeren!


In '
De kracht van echte vrouwen' belicht Deida ditzelfde thema vanuit de vrouwelijke invalshoek. Het boek is geschreven in de vorm van een serie brieven van een man aan zijn geliefde (de lezer), een vorm die het mogelijk maakt een groot aantal aspecten van de vrouwelijke seksuele spiritualiteit te verkennen. Gemeenschappelijk thema van de brieven is liefde, seksualiteit, intimiteit en wederzijdse betrokkenheid.



25.9.18

Vrouwenkracht

How to be a woman
(Engelse versie)
- Caitlin Moran
Het was alsof het zo had moeten zijn; al jaren stond het boek op mijn boekenlijst, maar kon ik niet beslissen of ik het daadwerkelijk wilde lezen. Telkens stelde ik het aankopen of lenen van het boek uit. Maar opeens, tijdens een wandeling, lag het daar. Voor wie het maar mee wilde nemen; ‘How to be a woman’ door Caitlin Moran. Een boek waarin Moran herinneringen verweeft met muziek, media en literatuur, en op een hilarische wijze haar ervaringen deelt omtrent vrouw worden, seks, mode, rolmodellen en kinderen baren.

De titel doet vermoeden dat er maar één manier van vrouw-zijn is en dat gaf me eerlijk gezegd de kriebels. De jeuk werd erger toen ik zag dat het boek als feministisch werd betiteld. Ik ben vrouw, maar voel ik me absoluut geen feminist. 
Volgens Moran ben je een feminist als je baas bent over je eigen vagina. Een vreemde constatering, vind ik. Ik bedoel, vraag een man eens of hij de baas is over zijn penis en hij zal je aankijken alsof je gek bent: natuurlijk is hij daar baas over. Hoezo niet? En, wie anders?

Ervaringen uit het verleden, achterhaalde gebruiken en collectieve overtuigingen kunnen vrouwen het idee geven dat zij geen zeggenschap hebben over zichzelf. Generaties lang zijn vrouwen onderdrukt en misbruikt en dit heeft veel boosheid, angst en verdriet veroorzaakt. Uit verlangen naar verandering en rechtvaardigheid wordt er naar de dader gewezen; die moet zich aanpassen.
Maar is dit terecht? En brengt dit ons wat we willen?

In mei 2018, tijdens de BAFTAs (uitreiking Britse tv awards) legde komiek Greg Davies de nadruk op de oneerlijke behandeling van vrouwen in de entertainment industrie. Dit deed hij door zichzelf, als vertegenwoordiger van het mannelijke geslacht, volledig onderuit te halen. Natuurlijk was dit deels act, maar het kan nooit de bedoeling zijn dat een deel van de mensheid zichzelf tenietdoet, zodat een ander tot bloei kan komen. Op deze manier wordt de onbalans alleen maar verplaatst. 
Blijven bevestigen dat vrouwen slachtoffers zijn en mannen slechteriken levert ook geen verbetering op; je ontkracht hiermee alle betrokkenen en gaat voorbij aan het werkelijke probleem én de oplossing.



De oorzaak ligt bij de verwondingen die, niet alleen vrouwen, maar ook mannen in deze én voorgaande generaties hebben opgelopen.
Wie zich pijn doet, psychisch of fysiek, trekt zich terug om te helen. Dat is normaal. Maar eenmaal bijgekomen van een blessure, blijft het brein dit voorheen gekwetste deel beschermen om herhaling te voorkomen. Het denkt zo de kans op overleven te vergroten, maar in werkelijkheid heeft deze goede intentie een averechts effect. Verkramping door angst belemmert de levensstroom en door voorheen gekwetste delen zo min mogelijk of helemaal niet meer te gebruiken, zetten we maar een fractie van onze levenskrachten in.

De wond bij mannen bevindt zich overwegend in hun hartgebied. Dit maakt het voor hen moeilijker om empathisch te zijn, liefde te uiten en zich te verbinden. Terwijl vrouwen vooral geraakt, en daardoor ‘verzwakt’ zijn, in hun onderlichaam. Dat zij zich hierdoor machteloos en kwetsbaar voelen wil niet zeggen dat ze dat ook zijn. Het vrouwelijke geslacht is veel krachtiger, en dus machtiger, dan we beseffen. Vrouwen nemen echter kracht in, niet zozeer door mannelijke kenmerken te gebruiken, zoals spierkracht, intellect en actie, maar door vooral vrouwelijke kwaliteiten in te zetten, zoals voelen, meebewegen en ZIJN. 
In een maatschappij met een dominerende mannelijke energie lijken deze eigenschappen irrationeel. En wanneer je het meest kwetsbaar bent op de plek waarmee je aard en gaat staan voor wat belangrijk is, wordt het niet erg aantrekkelijk om daar voor te kiezen.
Chocolate heart - Caroline Westerhout

Het antwoord op een samenleving waarin we tot elkaar komen en elkaar aanvullen in plaats van bestrijden ligt dus in hetgeen dat we bij voorkeur mijden. Liever dan wachten op de ‘dader’, totdat die zichzelf ‘verbetert, zullen vrouwen (en mannen) de verantwoordelijkheid moeten nemen over hun eigen levensgeluk. Heb compassie voor je eigen beschadigingen en dat van een ander. Vergeef elkaars onwetendheid. Spreek zo nodig uit wat je nodig hebt. Sus het brein, laat verkrampingen los en activeer ongetrainde delen. Kortom, kies voor hetgeen dat de levenskracht laat stromen... 

-----------------------------------------------
Meer informatie over mannelijke en vrouwelijk verwondingen
vind je in
 ‘De verboden vrouw spreekt’ door Pamela Kribbe.

-----------------------------------------------

4.9.18

Pijn, pesten en de liefde

Het blijft me fascineren; hoe één persoon verschillende gezichten kan hebben. Telkens als ik je denk te kennen, verschijnt er een ander personage. Als een kameleon pas je je aan aan je omgeving. Zelden zie ik de werkelijke jij; als ik die überhaupt al ken. Geïntrigeerd kijk ik naar het beeldscherm. Wie verschijnt er dit keer? Als 'gewone' man zit je op de bank tussen Hollywoodsterren. Ondanks het succes van je publieke activiteiten lijkt men je niet te kennen. Fysiek ben je groter, maar toch kijk je op tegen de rest. Je zou je zo graag in hun positie bevinden...

Ik zie je ongemakkelijk bewegen; je wrijft je handen, gaat verzitten en maakt jezelf kleiner door het krommen van je rug. Ik zou in je oor willen fluisteren dat dit niet nodig is. Laat je grootsheid maar zien. Je bent niets minder dan zij.
In het gezelschap van je maten ben je zoveel anders. Dan heb je het hoogste woord en ben je ‘de man’. Nu gedraag je je nederig, verlegen bijna. En als je aan het woord komt, en voor de zoveelste keer met een bescheiden glimlach je ogen neerslaat, wil ik je omarmen, zeggen dat alles oké is. Dat jij oké bent.

Hoe anders voelde ik me gisteren. Toen was je me te veel. Ik had geen zin in de clown die je zo vaak speelt; dat grote masker waarmee je alle pijn weglacht. Op zo’n moment lijkt het alsof je alle pesterijen van vroeger bij elkaar raapt, in een geweer laadt en ze afvuurt op degenen die jou het meeste liefhebben. Wanneer je treiterijen doeltreffen, geniet je. Want als jij schiet lijdt je geen pijn; dan ben je zelf even niet het slachtoffer, maar de persoon met alle macht. Dat je balanceert op het randje van misbruik en mishandeling heb je op zo’n moment niet in de gaten.
Ochtendritueel - Bianca van Baast




Mijn God, wat was je onredelijk gisteravond. Uit wraak wilde ik bij je weggaan, voor altijd boos op je blijven en nooit meer terugkomen. Maar ik realiseer me dat ik niet weg wil lopen of constant giftig wil zijn. Vluchten en vechten zijn zulke onaangename staten van ZIJN. Ik heb daar alleen mijzelf mee. De volgende keer dat jij jouw pijnen op mij afreageert, wil ik me herinneren dat ik een keuze heb. Dan wil ik verder kijken dan je pesterijen. Dan wil ik me je pijn herinneren, accepteren wie je op dit moment bent en vergeven. Ooit heeft iemand je pijn gedaan, je het gevoel gegeven dat je niets waard bent. Door je onuitstaanbaar te gedragen zoek je nu onbewust bevestiging dat je geen liefde en aandacht waard bent, terwijl je daar juist zo naar snakt. Als ik oordeel en wegga, bevestig ik je overtuiging. Maar wat gebeurt er als ik blijf? Als ik in gedachten houd dat jouw gedrag niets met mij te maken heeft? Als ik accepteer, vergeef en mijn hart telkens weer opnieuw voor je blijf openen? Zou je dan gaan geloven dat je de moeite waard bent? Zou je andere keuzes maken?

Ik moet je iets bekennen, mijn lief. Je hoeft voor mij niet perfect te zijn. Ik wil dat je je soms misdraagt, dat je onredelijk bent. Op zulke momenten word ik namelijk teruggeworpen op mijn eigen-wijsheid, leer ik mezelf beter kennen, geef je me de kans om te groeien en te ontdekken wat ik wil. En wat ik wil is me goed voelen. Wat ik wil is onvoorwaardelijk liefhebben. Wat ik wil… ben jij.

(De tekst is geschreven n.a.v. een schrijfcollege van Thomas Verbogt. Hierdoor heeft deze blogpost een andere vorm dan normaal.)