20.9.21

Communiceren... wanneer niemand luistert

Als ik harder roep…,
als ik nog meer mijn boosheid toon…,
als ik desnoods fysiek geweld gebruik…,
… doe je dan wat ik wil!?

Volgens Alfred Adler, bedenker van de individualpsychologie, is boosheid een vorm van communiceren; een middel om een bepaald doel te bereiken. Als iemand niet openstaat voor jouw boodschap wordt boosheid ingezet om die ander alsnog te overtuigen.

Boosheid voelt krachtig. Het zorgt voor beweging, voor actie. Daarom is het beter dan verlammende angst, maar het blijft een uiting van machteloosheid.
Boosheid wordt namelijk ingezet als we geen andere mogelijkheid zien om ons standpunt over te brengen en geaccepteerd te krijgen.

We wenden ons tot boosheid wanneer het gebruik van taal (en beeld) geen optie (meer) is, wanneer we geen woorden kunnen vinden om onze bedoeling en gedachten over te brengen, wanneer woord en beeld de ander niet lijken te bereiken vanwege censuur of om een andere reden.
Boosheid en geweld lijken dan als enig middel over te blijven om de ander nog te overreden.
Maar is dat zo?

Mensen willen graag veranderen, maar ze willen niet veranderd worden.
Laat dat even tot je doordringen...

Mensen willen niet opgelegd krijgen wie ze moeten zijn, wat ze moeten doen en hoe ze zich moeten gedragen. Zelfs als je ze kunt overhalen, en ze ‘aan jouw kant’ kunt krijgen door middel van dreiging, zullen ze bewust of onbewust blijven zinnen op repercussie en telkens situaties blijven creëren die jouw pijn doen of ongelukkig maken ter compensatie voor de pijn die jij hen hebt aangedaan.
Je mag dan wel je gelijk hebben gekregen, maar de strijd tussen jullie blijft voortbestaan.

Mensen willen verandering. Diep in hun hart willen ze de strijdbijl neerleggen, willen ze de touwtjes loslaten en willen ze zich verbinden met anderen. Men wil een harmonische samenleving. Maar zolang de overtuiging dat dit kan en het vertrouwen ontbreken, blijft men zich verdedigen, controle houden en maatregelen nemen.

Photographer unknown
Alleen wanneer een mens zich bewust wordt dat het ook anders kan - wanneer men een inspirerend voorbeeld heeft - maakt men op EIGEN INITIATIEF een andere keuze. Alleen wanneer men voelt: ‘dat wil ik ook, die richting wil ik ook op, zo wil ik leven’, zal de ander zonder weerstand mee veranderen.

Taal, beeld en emotie zijn krachtige communicatievormen, maar leiden niet per se tot harmonie en verbinding. Een andere manier van communiceren is via houding, instelling, uitstraling, energie en aantrekkingskracht.

Nu, meer dan ooit, hebben we mensen nodig die de toekomst waar we naar toe willen alvast belichamen. Mensen die in vrede met zichzelf en anderen leven. Mensen die weten dat het anders kan en het voorbeeld geven door open te staan en iedereen in hun waarde te laten. Zij zijn de inspiratie: om muren af te breken, bruggen neer te laten en beperkingen op te heffen.



17.9.21

Ongevaccineerd: Uitsluiting of kans?

Ongevaccineerd en nu verontwaardigd over de uitsluiting?
Wat jammer.
Wat jammer dat je erin bent getrapt. Dat ze je precies daar hebben waar ze je willen hebben; in verdeeldheid, in confrontatie, in chaos.
En ondertussen lachen ze in hun vuistje.
Wat jammer dat je de slachtofferrol hebt aangenomen en daarmee de ander de daderrol laat voortzetten.

Ik wil je niet je emoties afnemen, die mogen er allemaal zijn, maar begrijp dat er geen daders kunnen zijn als niemand de slachtofferrol op zich neemt.
Wat blijft er over van de gene op de zeepkist als niemand luistert? Hoe lang duurt het voordat hij of zij afdruipt?

En is die ander echt zo onredelijk?

Gevaccineerd of ongevaccineerd, mondkapje of geen mondkapje, iedereen is welkom in mijn woon- en werkruimte. Hoewel…. nee, dat neem ik terug. Niet iedereen is (altijd) welkom.
Als ik je onredelijk, gewelddadig of om welke reden dan ook onbetrouwbaar vind, laat ik je niet binnen.
Ik vermoed dat je in mijn situatie hetzelfde zou doen. Maar als jij en ik grenzen mogen stellen, waarom zou een ander dat dan niet mogen?

Laatst las ik dat liefde nu niet het belangrijkste is. Maar ik denk van wel. Want uit zelfliefde stel je grenzen.
Uit zelfliefde sta je geen mishandeling met wattenstaafjes toe.
Uit zelfliefde vermijd je experimentele gentherapie.
Uit zelfliefde mag je voelen wat je voelt en jezelf uiten zoals je wilt (maar accepteer ook de consequenties).
Uit zelfliefde geef je jezelf ruimte en vrijheid.
Uit zelfliefde laat je los wat niet (meer) bij je past en ga je je eigen weg.
Uit zelfliefde stop je met bonzen op dichte deuren en richt je je op oude en nieuwe deuren die geopend willen worden.
Uit (zelf)liefde gun je de ander hetzelfde; ik mag mij zijn en jij mag jij zijn.
En uit zelfliefde stop je met tijd en energie geven aan hen die geen reet om je geven.

Ga je eigen weg. Kies voor vreugde en plezier. Straal. Verenig je met gelijkgestemden. En laat zien dat het ook anders kan.

Tegenstroom (gespiegelde versie van het origineel) - Bianca van Baast





9.9.21

De keuze

Het waren de laatste meters naar haar auto. Na een heerlijke boswandeling begon ze ineens over haar ongevaccineerde vriendin. Ze kon zich niet vinden in haar keuze en argumenten. Hoe moest dat nu als die vriendin ziek werd, als het ziekenhuispersoneel overbelast raakte, als zij het virus verspreidde?

Ik vroeg of ze nooit twijfelde over de vaccinaties, aangezien ik dat wel deed. Zij was toch zo'n voorstander van puur natuur leven?!

Een felheid laaide in haar op. Nee, ze twijfelde niet en nu we het toch over gezondheid hadden; ze had ook haar bedenkingen over mijn keuze om van prana (licht/levensenergie) te gaan leven. Ze zag het al gebeuren dat mijn lichaam nog eens last zou krijgen van tekorten.

Verbaasd keek ik haar aan. Meende ze dit nu? Zij was uitgeput van 1,5 uur wandelen, zweette zich kapot en klaagde over dorst, terwijl ik, jaren ouder dan zij, daar absoluut geen last van had. Zag ze dan niet hoe energiek en stralend pranic living mij maakte?

Ik wilde in de verdediging schieten en met argumenten komen, maar besefte dat dit weinig zin had. Onze werelden lagen zo ver uit elkaar. Ze zou het niet begrijpen, net zo min als dat ik haar beweegredenen begreep.

En toch, dacht ik, ondanks onze verschillen zaten we in hetzelfde schuitje.
We maakten ons beiden zorgen. Zorgen om elkaar, om de maatschappij, om de toekomst en om onszelf. Beiden wilden we van die zorgen af en hadden de neiging om die bij de ander neer te leggen: 'Als jij - en de rest van de wereld - maar verandert, dan hoef ik dit niet te voelen.'

Het probleem lag duidelijk niet bij de ander, maar bij onszelf; we wilden onze emoties niet voelen, er niet naar kijken en er geen verantwoordelijkheid voor nemen.

Wat zou er gebeuren als we dit wel zouden doen, vroeg ik me af.

Ik ging naar binnen en ontmoette een gekwetst kind dat zich onveilig, onbegrepen en niet gesteund voelde. Het wilde zich verdedigen door emotioneel te reageren en de ander te overtuigen van haar gelijk.
In plaats daarvan maakte ik een andere keuze. Ik koos voor liefde en compassie.

In gedachten omarmde ik het gekwetste kind in mij. Ik zond liefde en compassie naar haar en mijn vriendin. We hadden het zwaar. Dit waren nou eenmaal onzekere tijden. Maar zelfs op momenten dat we elkaars keuzes en beweegredenen niet kunnen begrijpen, kunnen we in ieder geval daar nog begrip voor hebben.

Love -Alexander Milov
 

3.9.21

'Heal the world'

Er zijn mensen die beweren - en ik was daar lange tijd een van - dat je geen aandacht moet geven aan het negatieve, omdat ‘datgene wat je aandacht geeft groeit’. In zekere zin is dit waar. Kijk maar wat er momenteel in de wereld gebeurt; verdeeldheid op de ene plek leidt tot verontwaardiging en nog meer dualiteit op andere plekken.

Het is echter mogelijk om het ongewenste te laten afnemen door er juist WEL aandacht aan te geven. Dit doe je door een techniek te gebruiken die uit Hawaï komt, ho’oponopono heet en bekend werd dankzij klinisch psycholoog Dr. Hew Len.

Dr. Ihaleakala Hew Len werkte in het Hawaiiaanse Staats Hospitaal. Op zijn afdeling was het levensgevaarlijk vanwege de criminele psychiatrische patiënten die er verbleven. Uit vrees om aangevallen te worden liep het personeel met de rug naar de muur. Daarnaast meldde men zich vaak ziek of bleef men eenvoudig weg.

Mirror, mirror - Bianca van Baast
Dr. Hew Len besefte dat alles een is en dat, als we iets zien in de buitenwereld, dit iets weerspiegelt in onszelf. Om een ander of een situatie te helen, moest hij dus iets in zichzelf helen. Hij besloot daarom zijn patiënten niet persoonlijk te ontmoeten, maar hun dossiers in zijn eentje door te nemen in zijn kantoor. Telkens als hij een oordeel opmerkte, wist hij dat hij nog iets te helen had in zichzelf.

Dit deed hij door het volgende tegen zichzelf te zeggen: Het spijt me, vergeef me, ik houd van je, dankjewel.

Hieronder mijn interpretatie van zijn woorden:
Het spijt me dat ik een oordeel heb. Dat ik het goddelijk plan in deze situatie niet zie en daardoor mezelf onaangename gevoelens bezorg.
Vergeef me dat ik niet zie wat hier goed aan is en hierdoor alles en iedereen, inclusief mijzelf, liefde onthoud.
Ik houd van je. Mijn oordeel dat jij en/of de situatie anders moet zijn, maakt het moeilijk om liefde te voelen, maar onder alle weerstand houd ik weldegelijk van jou en /of de situatie.
Dankjewel voor je begrip en compassie. En dankjewel dat je me laat voelen waar ik nog mag werken aan zelfliefde.

Hoe meer Dr. Hew Len zichzelf heelde, hoe meer patiënten er begonnen te genezen. Zij die voorheen geboeid dienden te worden, mochten na een tijdje vrij rondlopen. Zware medicijnen werden verminderd en steeds meer patiënten werden vrijgelaten. Het personeel kreeg meer plezier in hun werk. Ziekmeldingen en banenverloop verdwenen. En uiteindelijk werd de afdeling gesloten.

In een interview hoorde ik Dr. Hew Len ooit adviseren: doe hetzelfde met slecht nieuws. Kijk naar het journaal en telkens als je een oordeel voelt, zeg dan de woorden ‘Het spijt me, vergeef me, ik houd van je, dankjewel.’ Heel je zelf, heel het oordeel en help zo de wereld helen.

1.9.21

Vertrouwen in chaotische tijden

‘Kun je me vertellen wat dit is?’ Mijn Keulse galeriehouder wijst naar een detail op het doek.
Zojuist heeft hij zijn openingswoordje gehouden, waarbij hij niet onder stoelen en banken heeft gestoken dat het schilderij ‘In the midst of creation’ zijn favoriet is.

Het schilderij toont een liggende vrouw in een nebula.
‘Nebula’ is een astronomische term voor nevels en gaswolken. Ik weet niet veel over astronomie. Maar volgens Wikipedia komen Nebulae voort uit explosies en worden ze beschouwd als geboorteplaatsen van de sterren.

Wat mij hieraan fascineert is dat het universum constant in beweging is. Zelfs als wij dat niet zijn!
Wat nog fascinerender is, is dat elke verandering in de kosmos invloed heeft op ons mensen. Denk bijvoorbeeld aan de bekende maanstanden en zonnevlammen die invloed hebben op ons hart, ons denken en daarmee op onze gevoelens.

In the midst of creation - Bianca van Baast




Na aanleiding van wat er momenteel gaande is in de kosmos kunnen we volgens astrologen de komende tijd meer chaos verwachten; chaos in de wereld, maar ook chaos in onszelf.
Hoewel dit zorgelijk kan klinken, brengt dit een groot voordeel met zich mee. Chaos maakt namelijk snelle veranderingen mogelijk. Het helpt oude normen en waarden te doorbreken en creëert ruimte voor nieuwe kansen. Het biedt de mogelijkheid om een snelle overgang te maken naar een nieuwe, mooiere samenleving.

Uit computermodellen die chaotische momenten in de geschiedenis analyseren, blijkt dat wanordelijke tijden in werkelijkheid heel evenwichtig en wiskundig-nauwkeurig verlopen; alsof het zo MOEST gebeuren, omdat dit de enige manier was om evolutie mogelijk te maken. Vergelijk het met het moment waarop je je comfortzone bent ontgroeit en je ondanks gemengde gevoelens toch een stap naar buiten zet.

De vraag is nu: kun je de tijdelijke chaos accepteren? Kun je het observeren zonder dat je er tegen vecht of erin mee wordt gesleurd? Kun je compassie voelen voor je eigen emoties en die van anderen? Kun je jezelf in het oog van de orkaan plaatsen en daar de rust opzoeken?
Met andere woorden: Durf je te vertrouwen dat het juiste plaatsvindt? Dat, net als dat een nebula voor meer sterrenlicht zorgt, chaos meer licht (duidelijkheid) gaat brengen?

30.8.21

Als niet nu, wanneer dan wel?

De eerste schreeuwde naar me; dat ik mijn mond moest houden, omdat dat ik niets te willen had.
De tweede intimideerde me, zei dat ik nooit van waarde zou zijn.
De volgende praatte en praatte tegen me, vertelde me wie ik moest zijn en hoe ik moest denken.
De laatste lachte om me, zei dat ik over bepaalde dingen niet moest praten en dat mijn gevoelens niet te vertrouwen waren.
En ik? Ik bleef netjes zitten, liet het over me heen komen, en zweeg.

Ik had tenslotte geleerd om een braaf meisje te zijn. Om niet voor mezelf te denken. Om mijn eigen gevoelens aan de kant te schuiven. Om het onaangename onder het tapijt te vegen. Om rode vlaggen te negeren. Om mijn kleiner wordende wereld te accepteren en de (verbale) mishandeling als terecht te beschouwen.

Maar hoe ziek (psychisch en/of fysiek) kan een mens worden als men zichzelf blijft ontkennen? Als gevoelens en behoeftes niet erkent worden? Als men zich klein maakt om anderen de ruimte te geven? Als men zijn eigen leven stopzet, tot… Ja, tot wanneer eigenlijk???

Als een mens zijn waarde nu niet inziet, wanneer dan wel?
Als een mens zijn verlangens nu niet serieus neemt, wanneer dan wel?
Als een mens zijn mond nu niet open doet, wanneer dan wel?
Als een mens nu niet wegloopt van wat hem of haar klein houdt, wanneer dan wel?
Als een mens nu niet kiest voor het licht, voor liefde en compassie, wanneer dan wel...?

Heart mandala - Daniel Holeman

13.8.21

Wat gun jij je lichaam?

Wat gun jij je lichaam?

In een wereld waar we leren ons lichaam te wantrouwen en te veroordelen, kwam ik (tot nu toe) tot het volgende:

Artist unknown
- Vreugde/ plezier
- Ruimte, bewegingsvrijheid
- Liefdevolle aanraking/ streling
- Speelsheid en sensualiteit
- Ervaring/ voelen, zelfs het onaangename
- Ademruimte/ ademvrijheid
- Warmte, liefde en steun
- Zonlicht
- Een omgeving die mijn lichaam waardeert.
- Een omgeving die bijdraagt aan mijn lichaam's welzijn
- Vrije expressie
- Bevrediging
- Rust/ontspanning
- Mooie/ fijne kleding
- Geduld
- Welvaart en welzijn/ gezondheid
- Flow/ stromen

Wat gun jij je lichaam?