3.1.20

Manipulatie. Omdat het zo hoort?

Ik zucht. Dit is alweer de zoveelste videoclip die voorbij komt waarin de zangeres met aangezette lippen, nietsverhullende kleding en een kronkelend lichaam de kijker probeert te verleiden tot het aankopen van haar muziek. ‘Wat een manipulatie’, denk ik bij mezelf. Het lijkt steeds normaler te worden. Vrouwen, én mannen, die steeds meer uit de kast halen om de aandacht van een ander te krijgen en zo diegene te beïnvloeden. 
Ik klik door naar het volgende nummer en neem me voor niet in hetzelfde soort gedrag te vervallen. Maar ooo, wat ken ik mezelf slecht. En wat kom ik mijn manipulerende zelf de laatste tijd vaak tegen. 

Ik ben ervan overtuigd dat het universum je altijd geeft waar je om vraagt. Al is dat echter geen garantie dat het ook komt zoals je graag wilt. 
Na jaren te hebben geleefd als single, vroeg ik het universum afgelopen jaar dan ook om een partner. Eentje die mijn ego kan doorzien en de ‘bullshit’ van mijn denken niet tolereert. Het ego is naar schatting 2,5 keer luider dan de ziel, dus om een bezield leven te kunnen leiden, kan het baten om relaties te hebben die jou helpen je ego te doorzien. Dat zo’n relatie geen makkelijke zal worden, kan je op één hand uittellen. Maar dat dit kansen biedt tot innerlijke groei, natuurlijk ook.
It's written in the stars, learn to read - Chiara Bautista
Afgelopen september ging ik met mijn zus naar het concert van de Australische zanger Jacob Lee in Amsterdam. Omdat ik toentertijd een veganistisch dieet volgde, had ik van te voren opgezocht welk vegan restaurant zich het dichtstbij de concertzaal bevond. Het bleek een tentje te zijn dat zich - hoe toevallig - in de Sint Jacobsstraat bevond. Ondanks dat we op tijd van huis wegreden, arriveerden we er pas laat, omdat de meeste P+R parkeerplaatsen niet te gebruiken waren. Na urenlang rondrijden verzuchtte mijn zus: ‘nou, dan zet ik de auto hier wel neer’. We bleken op de hoek te staan van het Jacobus Willemspad!
Thuisgekomen pakte ik het boek op waarin ik net was begonnen, toen ik zag dat het was geschreven door ene Jacob Liberman. Wat een synchroniciteit! Dit kon geen toeval zijn. Tegen mijn zus grapte ik dan ook: ‘Ik denk dat ik de ware Jacob ga ontmoeten’. 

Dat deze synchroniciteit iets moest betekenen stond voor me vast. Ik heb wel vaker voorgevoelens en toevallige gebeurtenissen meegemaakt die toekomstige events aankondigen. Maar wat dit me zou brengen, wilde ik loslaten.
Mijn ego helaas niet. Het brein heeft de nare eigenschap om een incompleet plaatje altijd verder in te willen vullen. Zelfs als het hiervoor klinkklare onzin voor moet gebruiken. Denk maar eens aan die keer dat iemand niet kwam opdagen op jullie afspraak maar ook niet liet weten verlaat te zijn. Je ego greep dit meteen aan om de meest idiote en vreselijke scenario’s te bedenken. En zo begon mijn brein ook te speculeren over wie die ware Jacob zou kunnen zijn. 

Artist unknown
Ik had enkele weken voor het concert een man ontmoet die indruk op me had gemaakt. En omdat mijn ego wist dat ik hem binnenkort weer zou zien begon het meteen een beeld te schetsen vanwaar dit naartoe zou gaan. Als gevolg kwamen er allerlei emoties naar boven: 
Ik wilde niet kwetsbaar zijn, mijn vrijheid kwijtraken of afhankelijk zijn. En dus begon mijn ego allerlei redenen te verzinnen om hem af te wijzen. Dan zou er tenminste niets veranderen aan mijn situatie.
Maar mijn ziel wilde verandering én deze nieuwe ervaring. Zuchtend adviseerde mijn ego me toen om de man zo snel mogelijk voor me te winnen, dan wist ik tenslotte waar ik aan toe was (het ego houdt van zekerheid). Ten eerste door zijn aandacht te trekken.
In de periode dat we elkaar weer zagen liep ik dan ook als een puppy achter hem aan. Ik werd misselijk van mijn eigen gedrag; dit kon nooit aantrekkelijk zijn. Misschien kon ik hem beter met rust laten en hem alleen een luisterend oor bieden als hij mij opzocht. Maar in zijn verhalen hoorde ik zijn ego doorklinken en die wilde ik niet bevestigen. Sowieso merkte ik dat ik soms meer in hem investeerde - op advies van mijn ego - dan mijn ziel wilde. Op die momenten dreigde ik mezelf kwijt te raken.
Ik kon maar beter open kaart met hem spelen en meteen ontdekken hoe we ervoor stonden.

Nadat ik eindelijk de stoute schoenen had aangetrokken en hem verklaard had wat ik voor hem voelde, en hij die gevoelens niet afwees, maar ook niet bevestigde, begon pas het echte getouwtrek. Mijn ego had een idee van hoe ‘Jacob’ vanaf nu zou moeten reageren en vond dat het het recht had om dat af te dwingen. Ik moest gaan appen volgens mijn ego, ik moest hem negeren, ik moest boos worden en op mijn strepen gaan staan…
Als kind leren we dat het heel normaal is om op deze manier te manipuleren, én om te voldoen aan de manipulatie van een ander. Tot ons zesde à zevende levensjaar staan onze hersenen tenslotte in thèta frequentie, wat gelijk is aan hypnosestand. We nemen in die periode elk gedrag en alles wat wordt gezegd klakkeloos aan als juist en als waarheid. Kinderen op die leeftijd leren de aanwijzingen van hun ziel en intuïtie opzij te zetten in ruil voor ‘gedrag zoals het hoort’. Ik zie het bij kleine kinderen in mijn omgeving. Hen wordt geleerd dat ze netjes moeten zijn, door bijvoorbeeld een hand of een knuffel te geven, zelfs als dit tegen hun eigen gevoel van veiligheid ingaat. 

Gelukkig trapte ‘Jacob’ niet in mijn - door het ego gedreven - manipulatie. Dit deed mijn ego pijn, maar het voordeel is dat zijn manipulatietrukendoos bijna leeg is en mijn ziel steeds duidelijker voelbaar wordt. Het universum bracht me dus waar ik om gevraagd had. 
Nog even en dan heeft het ego geen foefjes meer om mij te verleiden om ‘Jacob’ te verleiden. Dan hoeft niets meer te voldoen aan het plaatje van mijn brein en mag alles er gewoon ZIJN.

23.12.19

#eenglimpvanjezielchallenge

Open - Steven Daluz

Vorige week was ik te gast bij het tv-programma 'Aan tafel met Claudy' bij de lokale omroep voor Oisterwijk (LOVO) om, na aanleiding van mijn schilderijen en teksten, te praten over kwetsbaarheid.

Tijdens het interview vroeg Claudy wat me het meest is bijgebleven aan het project Een glimp van je ziel. Om uw geheugen op te frissen: Tien jaar lang reisde het schilderij Een glimp van je ziel door Nederland en vroeg het iedereen die het onderdak verleende: ‘Wat bezielt je?’
Ik heb heel wat mooie reacties mogen ontvangen, maar het meest dankbaar ben ik voor de mensen die na aanleiding van het schilderij gesprekken zijn aangegaan met vrienden, familie en hun gezin over bezieling. Omdat dit verbind en de kans op een mooi en bezield leven vergroot.

Vandaar mijn uitdaging aan jou om eens stil te staan bij wat jou bezielt: Wat geeft je het gevoel te LEVEN? Welke gedachten en visies horen daarbij? Deel het. Offline, of online met #eenglimpvanjezielchallenge, en laat het groeien.

Mooie dagen toegewenst en graag tot ziens in het nieuwe jaar.

Lieve groet,
Bianca van Baast


16.12.19

Mijn eerste vlog en meer info over mijn prana avontuur

Het zat er aan te komen; mijn eerste vlog voor Een glimp van je ziel. En omdat sommige mensen meer willen weten over mijn transformatie van een lichaam dat leeft van voedsel naar een lichaam dat leeft van prana (bronenergie), vertel ik daar in deze video meer over. Met vooral een antwoord op de vraag waarom iemand hier überhaupt voor kiest.

    

Ps: wil je deze transformatie ook maken? Doe dit NOOIT in je eentje, zorg dat je professioneel begeleidt wordt in dit proces.

5.12.19

(Liefdes)verdriet en de reden

Êxtase - Cristina Troufa

‘Volg je hart’, adviseerde mijn buurvrouw toen ik haar opbiechtte liefdesverdriet te hebben. Ik kon merken dat ze verwachtte dat daarmee de kous was afgedaan. Dat ik mijn rug zou toekeren naar de man die dit verdriet had veroorzaakt en me voor hem zou afsluiten. Maar op het moment dat ze het zei, voelde ik dat mijn hart nog niet wilde opgeven. En zich al helemaal niet wilde afsluiten. 
Terwijl mijn ego allerlei excuses bedacht om de relatie (die officieel nog niet eens begonnen was) op te geven, gaf mijn hart aan het daar absoluut niet mee eens te zijn. 
‘Ja maar, hij had dit moeten doen’, beargumenteerde mijn ego. ‘En hij had dat moeten zeggen.’ 
Maar was dat wel zo? Of waren dat slechts overtuigingen? 

Momenteel heb ik het gevoel Flynn Rider de prins uit Rapunzel te zijn. Ik sta onder aan de toren te roepen dat hij “zijn haar moet laten zakken”, maar er gebeurt niets. Liever dan contact maken, blijft hij in zijn ivoren toren.
‘Uit onwil’, wil mijn ego mij doen geloven. ‘Uit onmacht’, zegt mijn intuïtie: ‘hij kan gewoon niet anders’.

Hoe dan ook, ik kan blijven roepen, maar ben niet van plan om nog langer aan dat spreekwoordelijke dode paard te trekken. Wat ik van Een glimp van je ziel heb geleerd, is dat je altijd daarnaartoe moet gaan waar je naartoe wordt getrokken, daar waar de stroom beweegt en je gedragen wordt. En hier is de stroom duidelijk gestagneerd.

Ik wil schoppen en slaan. Gillen en vloeken. Ik wil datgene uit hem trekken wat ik denk van hem nodig te hebben. Hem door elkaar schudden tot hij doet wat ik wil. Alleen maar omdat ik verwacht dat ik op die manier dat stukje vrouw, dat nog onzichtbaar is in mij en geen stem heeft, zichtbaar zal krijgen. Ik wil dat hij haar ziet, benoemt en haar toestemming geeft om er te zijn. 
Maar hoe zou hij dat kunnen als ik haar telkens zo diep wegstop!?

De woede en het verdriet die ik voel, hebben eerlijk gezegd niets met hem te maken. Het wordt veroorzaakt door mijn eigen angst en onmacht om volledig mezelf te zijn. 
Iedereen schept gedurende zijn kindertijd een sociaal masker. Niet alleen om zichzelf te beschermen, maar vooral om tegemoet te komen aan het beeld dat anderen van ons hebben. 

Ik ben ervan overtuigd dat alle mannen goden zijn, en alle vrouwen godinnen. We hebben elkaar nodig om te co-creëren, maar niet om ons Zelf compleet te maken. Want dat zijn we al. 
Artist unknown
Als we geboren worden herinneren we ons dat nog, maar elke keer dat de buitenwereld onze Goddelijke essentie niet herkent en erkent - vooral in de eerste jaren van ons leven - schermen we die kern af en creëren we een laagje om ons heen dat voldoet aan het beeld van de ander. En met elk laag verliezen we meer en meer het contact met onze essentie en compleetheid.

Gedurende onze kindertijd hebben die laagjes duidelijk een functie; hoe meer we tegemoetkomen aan het (denk)beeld van onze verzorgers, hoe meer veiligheid en zekerheid zij ons bieden. Maar als we eenmaal volwassen zijn, en in staat om voor onszelf te zorgen, hebben we die laagjes niet meer nodig. Het is dan aan ons om elk laagje af te pellen, om die essentie weer zichtbaar te maken en de krachten die daarbij vrij komen optimaal te gebruiken.
Maar toegeven aan die krachtige Zelf, in een wereld waar maar weinig mensen geloven in (hun eigen) goddelijkheid, is moeilijk en spannend. En vanuit conditionering blijven we geneigd om andermans goedkeuring te vragen. Goedkeuring die we zelden krijgen. En waar ik dus ook niet op wil blijven wachten.

‘Ik heb geleerd nooit meer iemand te vertrouwen’, hoor ik mensen vaak zeggen als ze door iemand gekwetst zijn. Ze nemen afstand, verharden en bouwen een muurtje om zich heen. Maar mijn hart heeft besloten om te houden van deze situatie, om open en nieuwsgierig te blijven, om op zoek te gaan naar flow en mezelf te geven wat ik van een ander wil. 
Als een ridder die zijn harnas afdoet, pel ik laagje voor laagje af. Misschien bevalt het hem en komt hij alsnog uit zijn toren, misschien ook niet. Hoe dan ook, het gaat wel goed komen.

28.11.19

Het onmogelijke mogelijke

Ik kon mezelf de afgelopen weken wel voor mijn hoofd slaan. Ik had een mooie schrijfopdracht gelezen in het boek Writing begins with the breath van Laraine Herring en stelde mijn collega’s van het schrijverscafé voor om die voor de volgende bijeenkomst uit te werken. Ik had verwacht dat ze mijn voorstel zouden afwijzen en dat ik het daarbij kon laten. Maar nee, de opdracht werd unaniem aangenomen.
‘Schrijf een tekst over het onmogelijke dat mogelijk wordt.’
Ik wist haast zeker dat dit een onmogelijke opdracht voor me ging worden, simpelweg omdat ik niet geloof in onmogelijk. Iets kan inderdaad niet meteen mogelijk zijn, maar nog wel in de toekomst. 

Ik vermoed dat het de Spaanse kunstenaar Pablo Picasso was die ooit zei: ‘Alles wat je maar kunt bedenken kan waarheid worden’. Of hij bekend was met de kwantum fysica weet ik niet, maar volgens deze moderne tak van de natuurkunde bestaat ALLES uit energie (denk maar aan de formule E = mc2 van Albert Einstein) en kan die energie elke vorm aannemen die je je maar kunt bedenken. 
Er is alleen één uitdaging.

Tijdens een natuurkundig experiment, waarbij elektronen door twee spleten werden geschoten, bleek dat deze minuscule materie de ene keer uit golven bestond en de andere keer uit deeltjes. Welke vorm ze aannamen was afhankelijk van het feit of de deeltjes geobserveerd werden of niet. Als de elektronen werden geobserveerd, bestonden ze uit deeltjes. Als ze niet werden geobserveerd, bestonden ze uit golfjes.
Hieruit kunnen we opmaken dat materie, dus zelfs het meest levenloze ding, zoals een tafel of een stoel, bewustzijn heeft. Anders kan het nooit weten dat het geobserveerd wordt.



Wat wetenschappers nu vermoeden, maar - zover ik weet - nog niet hebben kunnen bewijzen, is dat die eerder genoemde stoel of tafel zich dus anders kan gedragen of vormen als het niet geobserveerd wordt dan wanneer het wel geobserveerd wordt. (Mmm, dat doet me denken aan de kandelaar, theepot etcetera uit de film Belle en het beest.)

Wat wel steeds duidelijker wordt, is dat materie zich aanpast aan degene die waarneemt. Denk bijvoorbeeld aan het placebo en nocebo effect. Als je gelooft in een suikerpil, heb je er baat bij en kan het je zelfs genezen, ondanks dat het geen genezende ingrediënten bevat. Als je (onbewust) niet in medicatie gelooft, helpen medicijnen zelden en kunnen ze je zelfs ziek maken (weet ik uit eigen ervaring).

Materie reageert dus op intentie en de overtuiging waarmee jij observeert.
Waar je aandacht naar uitgaat, neem je waar. Waar je aandacht niet naar uitgaat, registreer je simpelweg niet. Logisch, zul je zeggen; als je gek bent op Engeland, zie je overal verbanden met Engeland. Maar als je niets met dit land hebt, zullen diezelfde verbanden je niet opvallen. Hetzelfde gebeurt met ziekte, armoede, geweld en alle andere ellende waar we in deze wereld mee te maken hebben. Als we gefocust zijn op ziekte, zijn we niet gefocust op gezondheid. Als we tekort ervaren, is onze aandacht bij de afwezigheid van welvaart. Als agressie je interesse heeft, zien we alles wat met liefde te maken heeft over het hoofd.

Als mensen zijn we vaak zó aan het vechten of vluchten van hetgeen dat we NIET willen, dat daar heel onze aandacht naar uitgaat. Met als gevolg dat we het ongewenste in stand houden of zelfs verergeren. 
Materie bevestigt op die manier altijd datgene waarvan jij overtuigd bent, zelfs als de overtuiging niet waar is!
Elke verandering - in je leven of in de wereld - begint daarom bij jouw binnenwereld. Wat wil je? Welke overtuiging houdt je tegen? Waar moet je je aandacht verleggen? En wat is er voor nodig om van hoop, naar geloof, naar vertrouwen of zelfs weten te komen?

Kijk, en nu bleek het toch niet zo onmogelijk om een tekst te schrijven over het onmogelijke dat mogelijk wordt...

BoekenBoeken

25.11.19

Eten en de angst voor leegte

Eind september nam ik deel aan the Pranic awakening program. Waarbij mijn transformatie begon om van een lichaam dat leeft van eten en drinken om te schakelen naar een lichaam dat leeft van bronenergie. Momenteel heb ik, op enkele dagen na, al twee maanden niets meer gegeten. Wat op zich geen probleem is; ik heb geen honger en functioneer bijna als van ouds, soms zelfs beter.
Wel behoor ik, ter bevordering van het transformatieproces, tot en met november 600 kcal en in december 400 kcal, aan fruitsappen te drinken. Wat betekent dat ik minimaal 1,5 liter vocht op een dag binnen krijg.

Ik dien deze sappen verdeeld over de dag te drinken, zodat ik altijd  voldoende suikers binnen krijg. Het gevolg is dat mijn maag klein blijft. Het valt me op dat ik soms aan het einde van de dag nog een paar deciliter sap behoor te drinken, maar het gewoon niet meer weg krijg. Omdat het te veel is, én te zoet. Best vreemd, aangezien ik altijd erg van fruit en sappen heb gehouden en normaal op een dag meer dan 2 liter thee naar binnen werkte, terwijl ik daarnaast gewoon at.

Stilleven met fruit en brood op een blauwe achtergrond - Henk Helmantel


In een eerdere blog merkte ik al op dat ik eten en drinken in het verleden vaak gebruikt heb om te vluchten. Door mezelf toestemming te geven eerst iets te eten of te drinken, kon ik de activiteit waar ik tegenop zag nog even uitstellen. Maar de laatste tijd word ik me, mede dankzij een diagnose die pas is gesteld, bewust van iets nieuws.

Vorige week is geconstateerd dat ik intolerant ben voor fruitsappen. Hierdoor ben ik gaan experimenteren met groentesmoothies en groentesappen. Het nadeel van groenten is dat er veel minder calorieën in zitten dan in fruit en dat ik er dus meer van moet nemen om toch aan de juiste hoeveelheid te komen. En dat de groenten die meer calorieën bevatten, zoals avocado, zwaarder op de maag liggen. Ik heb dat altijd heerlijk gevonden: eten dat zwaar op de maag lag. Het gaf me het gevoel dat ik bestond. Het vervulde me en gaf me het idee dat ik meer geaard was. 

Omdat ik me nu, dankzij deze groentesmoothies, me vaker en sneller vol voel, komt er regelmatig een oude emotie naar boven: angst voor leegte. In het verleden at ik vaak omdat ik DACHT honger te krijgen. Niet omdat ik werkelijk honger had, maar omdat ik bang was voor het lege gevoel en alles wat daarmee gepaard ging. Deze week heb ik me regelmatig vol willen stouwen met groentes, en desnoods met fruit, alleen maar om dat volle gevoel vast te houden en de angst voor leegte niet onder ogen te hoeven komen.

Vanmiddag besefte ik me dat ik over enkele dagen, dan is het december, minder calorieën tot me mag gaan nemen en dat dit dus ook minder vulling betekent. Tenzij ik die leegte weer ga opvullen met bijvoorbeeld thee of water. Op dat moment zag ik de link met verslaafden. Elke verslaving biedt een tijdelijke vervulling. Net als eten. 

Ik heb daarom besloten om vanaf morgen te stoppen met de groentesmoothies en weer over te gaan naar lichtere sappen, zoals bietensap. Ik wil de leegte onder ogen komen. Ik heb namelijk het vermoedde dat vervulling zich daar bevindt ….

Ik houd jullie op de hoogte.

7.11.19

Wat is er voor nodig om voluit te leven?

Een glimp van je ziel vond onderdak
bij een jong gezin in Brabant
Sinds mijn zestiende vraag ik me al af: ‘Wat is ervoor nodig om te LEVEN in plaats van te overleven of geleefd te worden?’ 
Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen. Heel wat mensen voelen zich ongelukkig, terwijl ik hen het geluk zo ontzettend gun.
In 2007 stuurde ik mijn schilderij Een glimp van je ziel Nederland in met de vraag ‘Wat bezield je?’. Tien jaar lang reisde het schilderij rond en zag ik mezelf genoodzaakt om me bezig te houden met wat bezieling en voluit leven nu eigenlijk betekent. 
Ik ontdekte dat we, via onze gevoelens en emoties, geleidt worden door een hoger iets. Een God, bron, universum of hoe je het maar wilt noemen, wijst ons, via ons lichaam, de weg naar de ultieme waarheid. 
Het gaat een beetje zoals het spel dat ik als kind ooit speelde.

Ik ben opgegroeid in Oisterwijk, een stadje in Noord-Brabant dat bekend staat om zijn prachtige bossen en vennen. Ik herinner me een mooie plek tussen hoge, dikke bomen waar ik als kind met de scoutinggroep naartoe ging om te spelen. Eén van de spelletjes die we speelden, heette Warm/koud. Het ging als volgt. Eén meisje moest achter een dikke boom gaan staan, zodat ze de rest niet zag, waarna de overige groepsleden een voorwerp verborgen. Als het voorwerp op zijn plek lag, mocht het meisje er weer bij komen en moest ze het voorwerp zoeken op aanwijzing van de groep. Als het meisje ver van het voorwerp afstond, riep de groep dat ze IJSKOUD was. Als ze iets dichterbij kwam was ze KOUD. Bij WARM kwam ze al aardig in de buurt. En als ze het had gevonden was ze HEET of zelfs GLOEDHEET. Hoe ‘warm’ iemand was, hoorde je aan het enthousiasme van de groep. 

Emotionele geleidingsschaal
Op deze manier worden wij ook naar de waarheid geleidt. Als je je ‘warm’ of zelfs ‘heet’ bevindt ervaar je aangename gevoelens. Hoe hoger je emotie (zie emotionele geleidingsschaal), hoe dichter je bij de Goddelijke waarheid zit en je in overeenstemming bent met wie je in essentie bent. Je hart gaat open, je ervaart enthousiasme, je bent verliefd op het leven. Je (levens)energie stroomt en alles gaat van een leien dakje, omdat je omstandigheden aantrekt die hiermee resoneren. Je voelt je vrij, liefdevol, licht en luchtig. 

Hoe ‘kouder’ je bent, hoe lager jouw emotie zich bevindt in de emotionele geleidingsschaal. En hoe verder je dus afstaat van de waarheid. Vooral als je je angstig, verdrietig of neerslachtig voelt, sta je minder open voor de buitenwereld en bevindt je je voornamelijk in de vecht-, vlucht- of bevriesstand. De kans dat je nog meer ongewenste situaties op je pad tegenkomt, wordt hierdoor vergroot. Je lichaam voelt zwaar en weinig energiek. Je wordt als het ware verplicht om naar binnen te gaan en te onderzoeken of wat je denkt overeenkomt met de  waarheid van de bron. Lage emoties laten je namelijk ALTIJD weten dat je gelooft in of gefocust bent op de illusionaire werkelijkheid van het ego.

Je zou verwachten dat deze informatie het leven een stuk makkelijker maakt. Geloof me, uiteindelijk wel, maar in het begin is dat niet het geval. Want het betekent dat bijna alles wat je ooit hebt geleerd, herzien moet worden. Omdat, overal waar je een oordeel over hebt, angst of verdriet bij voelt, niet in overstemming is met de waarheid.
Bij alles mag je je af gaan vragen ‘hoe kan ik hier naar kijken in overeenkomst met de Universele waarheid? Wat is er voor nodig om hier vertrouwen, vreugde, vrede, liefde, kracht, vrijheid, compassie of dankbaarheid bij te voelen?

Om voluit te leven moeten we als het ware worden als de bron. En onvoorwaardelijk lief gaan hebben. Ik stel voor dat we beginnen met het ontwikkelen van compassie. Ten eerste voor ons zelf...

In these arms I en II - Bianca van Baast