26.6.20

Wat deze tijd van je vraagt

Tijd voor verandering -
Bianca van Baast
Het wantrouwen in de medemens en dan met name in de overheid, media en politie groeit. Steeds meer rellen en opstanden komen voort uit de onzekerheid die dit met zich meebrengt. 
Het wantrouwen komt van het ego. Dit deel in ons mens ziet het als zijn taak om zijn persoon te beschermen.

Nu hij het gevoel krijgt steeds meer de controle te verliezen wordt het agressiever qua toon en handelingen. Een ander hoort te doen wat hij juist acht, anders kan hij jouw veiligheid niet langer garanderen.

Is het terecht dat het ego daarom eisen stelt?
Mag je van een ander verwachten dat die zich aan jou aanpast, zodat jij je veilig kunt voelen? 
Kun je verwachten dat een ander handelt ten gunste van jou in plaats van in zijn of haar eigen voordeel? 
Kun je verwachten dat een ander jouw visie naleeft en uitdraagt, terwijl degene jouw leven niet leeft, jouw ervaringen nooit heeft opgedaan en daarom jouw kijk op de wereld niet deelt?

De enige manier om veiligheid, zekerheid en controle te ervaren is door hachelijke situaties, onzekerheden en chaos te accepteren als deel van het leven. En door te vertrouwen op je Zelf, de innerlijke leiding van je ziel. Maar daar is moed voor nodig.

Moed, om onder ogen te komen wat we werkelijk voelen en waar we nu echt naar verlangen.
Moed, om te beseffen dat we niet langer een klein kind zijn dat afhankelijk is van zijn verzorgers.
Moed, om de verantwoordelijkheid te nemen over ons eigen leven en het niet meer op een ander af te schuiven. 
Moed, om keuzes te maken die juist zijn volgens onze ziel, zelfs als dit een ander kan kwetsen. 
Moed, om een nieuw verhaal over jezelf en de ander te vertellen.
Moed, om te vervallen in ego-gedrag en daarvoor compassie te hebben, en te vergeven.
Moed, om voor onszelf te gaan staan, niet vanuit een angstig ego maar vanuit een liefdevolle ziel. 

In de chaos die momenteel gaande is herken ik het ‘collectieve ego’ die het gevoel heeft zijn grip te verliezen. Het probeert zich vast te houden aan de laatste ‘strohalmen’ die het nog kan vastpakken. 
Als een op hol geslagen paard gooit het beelden van sokkels en vertrapt het alles wat hem voor de voeten komt.

We zullen begrip moeten opbrengen voor de angst die het zo ver heeft laten komen, om het daarna zachtjes weer tot rust te manen. In plaats van hard aan de teugels te trekken of het neer te slaan, zullen we het vertrouwen terug moeten winnen. Om het daarna de kant op te sturen waar, zowel de ziel, als het ego zich in kunnen vinden.

Coming together -
Bianca van Baast

23.6.20

Dé waarheid (in jezelf).

Ki -
Bianca van Baast
Virus. Lockdown. Spoedwet.
Twijfel. Wie of wat kun je nog vertrouwen?

De maatschappij voelt onrealistisch en surreëel aan.
Zou dat kunnen komen omdat het dat ook is?
Zou het kunnen zijn dat dit NIET de realiteit is?

Het is even zoeken,
maar ik neem een piepklein lichtje in mezelf waar.
Het voelt als hoop.
Zodra ik het aandacht geef, groeit het groter.
Chaos en onzekerheden ebben weg
en met het toenemen van het licht, 
groeit ook mijn (zelf)vertrouwen.

Ineens besef ik 
dat ieder mens zo’n vlammetje in zich heeft.
Kan ik het ervaren in de ander?

Zodra ik het waarneem 
verbind ik me ermee.
Mijn vlammend hart 
met dat van de ander.

Op het moment dat onze lichten samenkomen 
laaien ze op 
tot een vuur van ongekende kracht. 
Dankbaarheid en liefde wellen in me op 
uit een oneindige diepte.

Alles is goed. 
Er valt niet te vrezen.
En DAT IS WAARHEID, 
verzekert het me.

Ik buig mijn hoofd 
stop het vechten en vluchten
en geef me over.

De belofte - Bianca van Baast













15.6.20

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.

Toen ik een jaar of vijf was nam mijn moeder me mee naar een homeopaat. Ik leefde in mijn eigen fantasiewereld, had zelfs een onzichtbaar kind en zij vroeg zich af of dat wel normaal was. 
Na ons gesprek gaf de homeopaat me de opdracht een dagboek bij te houden. 
Omdat ik niet kon schrijven, moest ik elke dag een tekening maken. 
Ik voelde me kwetsbaar. Ik wilde niet delen waar ik aan dacht of over dagdroomde. En tekende daarom ook maar halve waarheden. Decennia later, toen de homeopaat haar praktijk opdoekte, vond ze mijn schriftje en gaf het me terug. 
Ik vertelde haar dat ik nooit de hele waarheid had vertelt. Ze haalde haar schouders op. Dat maakte niets uit, beweerde ze. Alles wat we zeggen of doen zegt iets over wie we zijn.

Hoe waar dit is werd me bevestigd toen ik enkele jaren geleden in Moergestel werkte als vrijwilliger bij het Huis voor zingeving (nu bekend als Huis voor transformatie). Op een avond stonden we met zijn drieën de zojuist gegeven lezing te evalueren. 
Wat me opviel was dat we alle drie iets anders hadden gezien in de spreker en dat dit niet zo zeer te maken had met de spreker, maar meer met hoe we zelf in het leven stonden. Degene die barstte van zelfvertrouwen had een overtuigende lezing aanschouwd. Terwijl degenen die wat minder zeker van zichzelf waren, juist twijfel en onzekerheid hadden opgemerkt. Wat was nu waarheid?

Een glimp van je ziel - Bianca van Baast
In 2007 schilderde ik Een glimp van je ziel, het schilderij dat tot deze blog leidde. Het toont twee mensen die elkaar diep in de ogen kijken. Toentertijd was ik er nog van overtuigd dat wat ik zag, de ander was. Totdat ik tijdens een workshop een vreemde vrouw in de ogen moest staren om te beschrijven wat ik zag. Terwijl ik dit deed kreeg ik het gevoel dat ik het niet over haar had maar over mezelf. Hoewel ze naderhand mijn beschrijving bevestigde, liet het gebeuren me niet los. Wie had ik nu gezien?

Later, in een intieme situatie met een aantrekkelijke man, waarin ik hem bekende dat ik hem lief en knap vond, reageerde hij: ‘Alles is een spiegel. Dus wat zegt dit over jezelf?’ 
In de eerste instantie voelde zijn opmerking als een afwijzing. Alsof ik een compliment gaf dat hij niet aannam. Achteraf besefte ik dat zijn opmerking in werkelijkheid een compliment was geweest dat ik nog niet had kunnen ontvangen. Dus wie wees wie nu af?

In mijn vorige blogpost beschrijf ik waarom ik ervan overtuigd ben dat alles één is. Dat al het aangename en onaangename dat je om je heen ziet ook in jou zit. Wat dat betreft is alles gelijk aan elkaar en bestaat er voor iedereen gelijke kansen. We zien dat echter niet, dankzij de ervaringen die we in het verleden hebben opgedaan. Die hebben geleid tot een verhaal dat we als werkelijkheid zijn gaan zien en daarom telkens blijven herhalen. Maar wat nu als het tegenovergestelde ook waar is? Dat je jezelf een nieuwe verhaal kunt vertellen. 
Laat je fantasie eens de vrije loop. Welk verhaal zou je je zelf dan vertellen?

12.6.20

Aan jou de keuze...

Stel je eens voor dat jij het enige bent dat bestaat. Om je heen bevindt zich niets. Geen andere mensen, dieren, planten of bomen. Zelfs het ruime universum, met al zijn planeten en sterren, ontbreekt. Er is niets, alleen jij BENT. Er is zelfs geen binnen of buiten jou. Er is niets dat je boos of verdrietig maakt, maar ook niets dat je geluk, liefde of vreugde laat ervaren. Je neemt geen gevoelens of emoties waar, want er is niets dat dit bij je oproept. 
In zo’n situatie zou je stilstaan, omdat niets je uitdaagt om te veranderen, te verbeteren of iets te bereiken.
Vraag jezelf nu eens af: ‘Heeft mijn bestaan in zo’n geval zin?’

Het antwoord is natuurlijk ‘nee’. Je aanwezigheid zou nutteloos zijn. Het bestaan krijgt pas zin als we iets ervaren. 
Maar hoe kun je dat bewerkstelligen als je je bevindt in bovenstaande situatie? Wat zou de oplossing zijn als er niets is buiten jezelf? Wat zou je kunnen doen om jezelf bestaansrecht te geven?

One - Bianca van Baast


De enige manier om dat mogelijk te maken, is jezelf opdelen. Op die manier ontstaat er contrast. Denk aan de oerknal. Vóór die knal was er niets dan die ene bron die alles bevatte. En dankzij de oerknal ontstond er een oneindigheid aan alles, terwijl het nog steeds die ene bron bleef. Net als een spiegel die eerst één is en, nadat hij kapot is gevallen, uit vele delen bestaat maar nog steeds één spiegel omvat.

De wetenschap bevestigt dat alles, het zichtbare en het onzichtbare, verschillende samenstellingen bevatten, maar uiteindelijk uit hetzelfde ‘materiaal’ bestaat. Namelijk pure energie. Er bestaat zelfs een energetisch veld dat alles in het universum met elkaar verbindt als een soort onzichtbaar netwerk. Deze energie blijkt door niets en niemand gecreëerd of vernietigd te kunnen worden. Het kan alleen van vorm veranderen. 

Men beweert dat God zich overal bevindt, maar uit bovenstaande info kun je opmaken dat ALLES, inclusief jij, ik, de stoel waarop je zit en het medium waarop je dit lees, God is. (Of Allah, liefde, licht, bewustzijn als je dat liever gebruikt.)

You are loved - Bianca van Baast
Alles is één, maar om ervaring en zingeving mogelijk te maken hebben we polariteit nodig. Denk bijvoorbeeld aan binnen en buiten, warm en koud, mannelijk en vrouwelijk, liefde en angst, en de meest moeilijke om te begrijpen: waarheid en illusie.
De waarheid wordt vertegenwoordigd door de ziel en de illusie door het ego. Momenteel leven wij in een wereld waar het ego het voor het zeggen heeft. Men vermoed dat we zo’n 2,5 keer meer bewust van zijn van de illusie dan van de werkelijkheid. Bijna niets van wat wij geloven of waar we van overtuigd zijn is dan ook de WAARHEID (wel de waarheid van het ego). 

Polariteit zorgt voor wenselijke en minder wenselijke ervaringen. Dat ons onaangename dingen overkomen valt dus niet uit te sluiten. Dat we daar een oordeel over hebben is ook normaal. Het ego reageert tenslotte uit zelfbehoud. Daarna hebben we echter wel de keuze in hoeverre we mee gaan in het verhaal van het ego. Kies je voor de illusie en ga je uit verbinding, waarmee je niet alleen een ander, maar ook jezelf tekort doet? 

Of besef je dat oordeel slechts één kant van het verhaal is. Dat je de hele WAARHEID niet kent en misschien ook nooit zult leren kennen. Heb je de moed om naar binnen te gaan en contact te maken met je ziel? Heb je het lef om andere keuzes te maken dan je ego je ingeeft? Het verhaal dat het je vertelt is hardnekkig. Durf jij jezelf en anderen te vergeven als iemand weer eens in de illusie trapt? En heb je het hart te kiezen voor compassie, liefde en connectie als de waarheid nog zo oneerlijk, onzeker en onveilig aanvoelt?


29.5.20

Verhuizen qua lichaam: een prana update

Halverwege 2019 las ik in het boek De intelligentie van licht:

Een plant richt zich altijd naar licht en is met zijn wortels altijd opzoek naar grond met een ideale vochtigheidsgraad. Dankzij dit proces waarbij een plant op het juiste moment op de juiste plaats is, wordt de fotosynthese mogelijk, waardoor zonlicht kooldioxide (CO2) en water (H2O) bindt om suiker te maken; de essentiële brandstof van organische systemen.
Als mensen en dieren planten eten, wordt die binding weer verbroken en wordt suiker omgezet in kooldioxide en water.
Kooldioxide verlaat het lichaam via de longen, water wordt via zweet en urine afgevoerd, en het licht blijft in het organisme achter.
In wezen leven wij dus van zonlicht.
Planten absorberen de vormloze energie van het licht van de zon en slaan die in hun bladeren op, dat we vervolgens gebruiken.
En wat overblijft is … licht.

- Jacob Isreal Liberman


Enkele weken later gaf ik me op voor een retraite om mijn prana proces te starten; een transformatie waarbij je je cellen en DNA zo programmeert dat je lichaam geen eten of drinken meer nodig heeft, maar leeft van licht en (vocht uit de) lucht. Je slaat dus het bovenstaande proces - het eten van planten (en dieren) - over.
Hoewel de retraite maar 8 dagen duurde, neemt de volledige transformatie een jaar in beslag. Momenteel heb ik er 8 maanden opzitten.

BoekenDe transformatie voelt aan als een verhuizing. Je verkast als het ware van een woning die je bent ontgroeit, naar een woning die nu nog te groot is, maar alle ruimte en mogelijkheden biedt waar je in de toekomst gebruik van wilt maken. Voor de ene bewoner zal dat een babykamer zijn, voor de ander kantoorruimte en voor weer een ander een gym of een mancave. Alleen in dit geval verhuis je niet van woning, maar van lichaam.

Zodra je de beslissing neemt om te verhuizen voel je je enthousiast. Je hebt zin in een nieuw hoofdstuk, de ruimte en groeimogelijkheden die het je gaat bieden. 
Op het moment dat je een definitieve beslissing maakt en het contract ondertekent komen echter de eerste twijfels. Wil ik dit echt? Wat nou als het nieuwe huis toch niet is wat ik ervan verwacht? Ben ik dit oude huis echt ontgroeit? Kan ik niet nog iets langer blijven?

Zodra je doorzet heeft iedereen een mening. De een snapt niet waarom je niet tevreden bent met wat je hebt. De ander is blij voor je en biedt aan je te helpen verhuizen.
Samen is deze stap een stuk makkelijker en vooral tijdens de retraite voel je je dan ook gedragen door de groep. 

Na de retraite is niets meer hetzelfde. Het contract is getekend, maar intrekken in je nieuwe huis lukt nog niet. Daarvoor moet er nog te veel gedaan worden om het bewoonbaar te maken. Ondertussen staat je oude woning op zijn kop. Spullen komen van hun plek, stof wordt afgedaan en dozen die al jaren gesloten waren worden geopend. Je schrikt van de rommel die aan het licht komt.

The Magical Mystery Box and Co - Lissy Elle
Iets nieuws betrekken met oude spullen past niet, dus moet je onder ogen komen wat je al die tijd in het donker hebt gehouden. Wat wil je mee nemen en wat niet. Je komt dingen tegen die niet langer bijdragen aan jouw welzijn, maar waar je nog geen afstand van kunt doen. Want wie ben je zonder die spullen? Zonder die overtuigingen? Zonder dat overlevingsmechanisme? 
Loslaten is spannend. Kun je omgaan met onzekerheid? 
Opnieuw ga je twijfelen. Ben ik wel realistisch? Wil ik niet te veel? Droom ik niet te groot? Past dit nieuwe huis wel bij mij? 
Maar de beslissing voelt juist. Ondanks de zenuwen popel je om over te gaan.

Eenmaal in je nieuwe huis is het nog geen thuis. Sommige spullen waaraan je vasthield blijken toch niet te passen. Ongeacht hoe graag je ze wilt behouden ter steun en houvast; het heeft geen zin ze te bewaren. Je moet ze laten gaan, en de leegte en onzekerheid omarmen.

De leidingen en kabels in dit nieuwe huis functioneren anders en daar moet je nog even aan wennen. 
De belofte van de nieuwe woning blijft dus nog even uit. 
Het ontdoen van het bekende vraagt om een herdefinitie; wie ben ik? Wat vind ik belangrijk? Wat past nog bij me en wat niet? Hoe wil ik mijn nieuwe verblijf, dat zoveel lichter en ruimer is, inrichten nu het oude niet meer past? 

Gedurende het transformatieproces laat je oude cellen los en maakt je lichaam nieuwe cellen aan, zonder - zoals gebruikelijk - de oude informatie mee te nemen. Je schoont dus letterlijk je lichaam en cellen op en bevordert hiermee je gezondheid en energieniveau. 

Prana proces:
8 maanden - Bianca van Baast
Het proces verloopt bij iedereen anders. Gedurende het jaar kom je emoties tegen die liggen opgeslagen in je cellen en verbonden zijn met oude herinneringen. Het moment waarop je ze tegenkomt is afhankelijk van het soort cellen waarin de informatie ligt opgeslagen. De huidcellen komen bijvoorbeeld eerder aan de beurt dan de cellen van het geraamte. Met het loslaten van de informatie laat je ook beperkende overtuigingen en overlevingsmechanismes los.

Dit ontdoen gaat samen met het ontgiften van het lichaam en het verlies van lichaamsgewicht. Hoe snel en hoeveel verschilt per persoon. De een verliest 30 kilo in vier maanden tijd, terwijl een ander gedurende het hele proces amper 10 kilo afvalt. Bij mij verliep het langzaam. Ik verloor ongeveer 25 kilo in 6,5 maanden. 

Sinds anderhalve maand is mijn lichaam zich weer aan het opbouwen. Het afvallen is gestopt, mijn spieren worden sterker en mijn lichaam wordt ronder. Langzaam begin ik een visie te creëren voor mijn nieuwe thuis: Wat wil ik nog binnen laten en wat niet?

Ondanks dat mijn oude lichaam en leven al lang niet meer voor mij werkte, en mijn nieuwe lichaam liever niet meer eet, valt afscheid nemen van het bekende soms zwaar. Klaar om volledig te stoppen met eten, ben ik dus nog niet.

Hoe mijn nieuwe woning eruit gaat zien, zowel qua interieur als exterieur, weet ik nog niet. Om daarin mijn weg te vinden gun ik mezelf niet die overige 4 maanden, maar een leven lang.

PS: Onderga dit proces altijd onder goede begeleiding!

14.5.20

De mens en het masker

Mijn moeder appte me gisteren twee foto’s. Eén van een reeks mondkapjes die ze heeft gemaakt, en één van mijn vader met mondkapje op.
Heel surreëel.
Vroeger lachten we om Michael Jackson en de Aziaten met hun mondkapjes. Nu lijken we de kapjes zelf massaal te omarmen als het-nieuwe-normaal.
Het maakt me verdrietig. Omdat dit het tegenovergestelde is van wat we zo hard nodig hebben.


Begin deze eeuw schilderde ik regelmatig mensfiguren met maskers op. Een uitnodiging om je sociale masker af te zetten. Om elkaar te laten zien dat we allemaal gekwetst, gebutst en imperfect zijn. Om daar berusting in te vinden en rekening mee te houden.Hoe spannend ik het ook vond, ik wilde van mijn vermomming af. Ik wilde een leven waarin ik mezelf kon zijn, leven vanuit mijn essentie, authentiek en zonder me voor te wenden dat ik iemand ben die ik niet ben. En daarvoor was ik bereid de lelijke waarheid onder ogen te komen.
Untitled (MGR)- Bianca van Baast

Maar toen ik beetje bij beetje meer glimpen te zien kreeg van de persoon achter het masker, zag ik iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. In plaats van lelijkheid, vond ik een prachtig stralend wezen. Een mens vol potentie, compleet en perfect als een pasgeboren baby. Een ziel die alles met onvoorwaardelijke liefde omarmt en volledig kan ZIJN met wat is. 
In plaats van zich krampachtig te verstoppen toonde het zich in haar volle glorie; kwetsbaar, en juist daardoor oneindig krachtig. 

‘Als dit is wie we werkelijk zijn’, vroeg ik me af, ‘hoe komen we dan aan dat masker?’ Het antwoord ontving ik een tijdje later.

Als baby ervoeren we onszelf als een schitterende ziel, een goddelijk wezen. We stonden open voor elke ervaring en persoon. Verbinding maken ging makkelijk, omdat we in contact stonden met ons hogere Zelf.
Maar elke keer dat de buitenwereld onze goddelijke essentie niet (h)erkende, creëerden we een laagje om ons heen. Niet zo zeer om ons zelf te beschermen, maar om tegemoet te komen aan het beeld dat anderen van ons hadden.

Dat we ons aanpasten had een functie; hoe meer we tegemoet kwamen aan het beeld van onze verzorgers, en we ‘erbij hoorden’, hoe meer zorg, liefde, veiligheid en zekerheid ze ons boden. 
Ondertussen sloten we ons steeds verder af voor de wijsheid van ons Zelf.

Open - Bianca van Baast
Dat we een sociaal masker of een muur(tje) om ons heen hebben is eigen heel normaal. Hoe dik die laag is, is afhankelijk van hoe authentiek we mochten zijn van onze omgeving.
Volwassenen die als kind opgroeiden in een omgeving waarin zij hun eigen mening mochten hebben en uiten, groeiden vaak opener, flexibeler en krachtiger op dan zij die zich moesten neerleggen bij het denken en doen van hun omgeving. 

De ziel staat ondertussen op knappen. Ze heeft het benauwd, wil gezien en beleefd worden. Dat laat ze weten door onze aandacht te trekken via ongemakken die ons verplichten naar binnen te gaan, op zoek naar oplossingen.

Maar naar binnen gaan doen we zelden. Ondanks dat we ondertussen volwassen zijn en prima voor ons zelf kunnen zorgen, kijken we nog altijd naar autoriteiten buiten ons. En blijven we ons leven en welzijn in andermans handen leggen. 
Maar als anderen jouw goddelijkheid - en de creatiekracht die daarbij vrijkomt - in het verleden al niet zagen, waarom zouden ze dat nu wel doen? 

In plaats van ruimte geven aan de ziel, zetten we nu een tweede masker op: een mondkapje. Ik ga je hier niet adviseren om het kapje wel of niet op te zetten. Naar binnen gaan kan namelijk zowel met als zonder mondkapje. Maar ik vraag je wel waar je naartoe wilt?
Wil je afstand, maskers en mondkapjes behouden en contact bemoeilijken?
Dit is enkel uitstellen van wat ooit toch moet gebeuren: ruimte geven aan je Zelf en de wijsheid die daarmee vrijkomt. 
Of nemen we hamer en beitel op en breken we maskerende lagen en muurtjes af?
Untitled (MG03) - Tomasz Alen Kopera

12.5.20

Vandaag de uitdaging, morgen de zegen

De laatste maanden heb ik het gevoel mee te spelen in een soort Harry Potter verhaal. Alleen ‘hij-die-niet-genoemd-mag-worden’ heet niet Voldemort, maar COVID-19, beter bekend als corona. 
In de Harry-Potter-reeks sidderen mensen van angst als er over ‘hij-die-niet-genoemd-mag-worden’ wordt gesproken. Omdat hij dood en verderf zaait, en wantrouwen bij mensen oproept. Sommigen beweren dat het daarom beter is over hem te zwijgen.

Ik merk dat ik eenzelfde soort mening aanhang; door niet te veel bezig te zijn met de uitdagingen waar we momenteel mee te maken hebben, voel je je minder snel neergeslagen en machteloos. En blijf je rustig en open voor nieuwe mogelijkheden.

Toch is het goed om regelmatig stil te staan bij de gedachten, gevoelens en emoties die er bij dit virus, de getroffen maatregelen en de nieuwe omstandigheden loskomen. Deze komen namelijk niet voor niets naar boven. Ze zitten er al jaren. Mogelijk zelfs al generaties. En ze willen gehoord en geheeld worden. Als we ze wegduwen blijven we telkens nieuwe situaties tegenkomen waarin zij onze aandacht vragen, totdat we eindelijk naar hen luisteren. 

Uit de jeugdfilm Nanny McPhee Returns haalde ik wat dat betreft een belangrijke les. In deze film speelt Emma Thompson de lelijke en strenge kinderjuf Nanny McPhee. De kinderen die zij onder haar hoede krijgt zien haar liever gaan dan blijven. Waarop McPhee uitlegt: ‘Wanneer je me nodig hebt maar me niet wilt, moet ik blijven. Wanneer je me wilt maar niet langer nodig hebt, vertrek ik. 
Waarop één van de kinderen reageert: ‘hoe kan iemand jou nou wensen?!’. Maar aan het einde van de film ziet zelfs dit jongetje haar waarde in; ze bracht rust en harmonie waar eerst onenigheid en chaos heerste.


In 2017 lag ik regelmatig dagenlang op bed vanwege chronische pijnen. Er waren momenten waarop ik niet kon lopen, staan of zitten. Zelfs liggen deed pijn. Ik wist dat deze pijn mijn Nanny McPhee was. Maar hoe kon ik in hemelsnaam ooit van haar houden, als ze alles wat ik had opgebouwd kapot maakte?! Ik kon mijn werk niet meer doen, moest mijn auto verkopen en raakte contacten kwijt doordat ik amper de deur uitkwam. Soms kwam de pijn zo onverwachts dat ik op de koude vloer van mijn keuken of atelier moest gaan liggen, omdat ik niet langer in staat was een stap te verzetten. Er waren momenten waarop ik werkelijk dacht dat ik dood zou gaan. 

Wanneer onze wereld in duigen valt en daarmee het gevoel van chaos veroorzaakt, doen we twee dingen. Ten eerste onttrekken we onze aandacht uit het lichaam. We willen niet langer voelen.
Ten tweede gaan we opzoek naar een oplossing door ons verstand te gebruiken. 

In de Harry-Potter-reeks kan Potter zijn vijanden alleen verslaan als hij gebruik maakt van de beschermende kracht van zijn Patronus. De zilverwitte Patronus verschijnt wanneer iemand zich gelukkig voelt en tegelijk de spreuk 'Expecto Patronum' uitspreekt. 
Eerst gaat Harry naar zijn hoofd. In gedachten haalt hij de ene na de andere herinnering omhoog, maar niets geeft hem voldoende geluk om de Patronus op te roepen. In zijn lichaam zakken en voelen wat daar zit doet hij niet, want dan zou hij geconfronteerd worden met de dood van zijn ouders. Zij zijn vermoord door ‘hij-die-niet-genoemd-mag-worden’ en daar bij stilstaan veroorzaakt pijn, verdriet en angst.

Op een gegeven moment lukt het Harry toch om bij het ogenblik te blijven waarop zijn ouders gedood worden. Het is alles behalve aangenaam. Maar door erbij te blijven in plaats van het te verdringen, lost de pijn op en komt er ruimte voor andere herinneringen; gelukkige momenten samen met zijn ouders. En daar, in die herinneringen, vindt Harry Potter het geluk om zijn Patronus te activeren en zijn vijanden te verslaan.


Ondanks mijn pijnen, sombere toekomstvoorspelling en bijkomende emoties moest ook ik uit mijn hoofd en in mijn lichaam zakken om verandering teweeg te brengen. Op de momenten dat ik erbij kon blijven en observeren wat er in mij afspeelde, begon alles te stromen. Er kwam ruimte, hoop en inzicht. Beetje bij beetje begon ik in te zien dat de pijn werd veroorzaakt door vasthouden aan dingen die al jaren niet meer voor mij werkte. Dingen waarvan ik dacht dat ze me veilig hielden en gelukkig maakte. Terwijl ze me in werkelijkheid vooral stress opleverden.

Volgens sommigen is COVID-19 een teken dat de natuur terug vecht of ons waarschuwt dat we anders moeten omgaan met de aarde, de economie en elkaar. Indirect is dit waar. Maar eerder is het een uitnodiging om de confrontatie aan te gaan met je gedachten, gevoelens en emoties rondom dood, chaos, waardeverlies, machteloosheid en eenzaamheid. Pas als we die stukken onder ogen komen, observeren en doorvoelen zullen ze plaats maken voor geluk, rust, welzijn, vrijheid, kracht en vervulling.

Uitdagingen, zoals corona, maar ook andere ziektes, tekorten of beperkingen, zullen we niet snel liefhebben. Maar zodra we de transformatie die ze ons bieden doorstaan hebben zullen we dankbaar verzuchten: ‘het was zwaar en alles behalve makkelijk, maar ik had het voor geen goud willen missen. Achteraf gezien was het het beste dat me kon overkomen.’