28.4.21

De zin van het leven

Lang, lang geleden, voordat de zielen die zich momenteel op aarde bevinden hun fysieke lichaam aannamen, kwamen zij bij elkaar om de toekomst van de aarde en zijn bewoners te bespreken.
‘De mens is vergeten wie hij is’, concludeerde de een.
‘De mens ziet zijn eigen mogelijkheden niet’, reageerde de ander.
‘De mens is in slaap gedommeld, zei een derde.
Laten we naar de aarde gaan en hier verandering in brengen, zodat het verleden zich niet herhaalt en de toekomst een stuk rooskleuriger wordt.
Iedereen knikten. Ze waren het unaniem met elkaar eens. En dus maakten ze een plan en werden er rollen verdeeld.

‘Wie wil er chaos en paniek zaaien, zodat de mens zich opent voor een nieuwe denk– en zienswijze?’
Een aantal zielen staken hun handen op.

‘Wie is er bereid onbetrouwbaar te handelen, zodat de mens op zichzelf gaat vertrouwen en zijn éigen autoriteit wordt?’
Opnieuw gingen er een aantal handen de lucht in.

‘Wie gaat er orders opvolgen die het hart doet breken, zodat de mens een ingang vindt naar een hartverwarmend en liefdevol leven?’
Lange, sterke armen werden opgeheven. Ik, ik en ik’ was het antwoord.

‘Wie wil er zó graag voor anderen zorgen, dat je jezelf vergeet en tegen een burn out aanloopt, zodat de mens eindelijk beslist verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen lot?’
Vele zielen boden zich aan.

Photographer unknown

‘Wie laat zichzelf monddood maken, zodat de mens zich gewaar wordt van hoe belangrijk het is om jezelf te uiten? En wie gaat er in afzondering of isolatie, om te ontdekken hoe cruciaal verbinding met jezelf en de ander is?’
‘Hier! Ik, ikke!’
Jonge en oude zielen zwaaiden met hun armen om de begeerde rollen te bemachtigen.

‘Wie is er bereid ziek te worden, of zelfs te sterven aan medicijnen of medische ingrepen, zodat de mens zich openstelt voor andere geneeswijzen dan die van de beperkte reguliere gezondheidszorg? Opdat de mens zich bewust wordt van zijn zelfhelende vermogen en men gebruik gaat maken van zijn lichaamseigen drugslab, apotheek en afweersysteem?’
Een groot aantal vingers ging de lucht in.

‘Wie is er gewillig om zoveel angst, depressie, wanhoop, boosheid of verdriet te voelen totdat je het beu bent, zodat de mens een uitweg vindt naar innerlijke rust, geluk én liefde?’
Wat een bijzondere taak! Daar wilden bijna iedereen wel aan mee doen.

‘Wie gaat er mensen misbruiken, mishandelen, discrimineren of verhandelen om de mens te herinneren aan zijn waarde, grenzen, intuïtie en keuzevrijheid?’
Het is ongelooflijk maar waar, zelfs hier werden vrijwilligers voor gevonden.

Aan de zielen van de aarde en diverse natuurwezens werd gevraagd: ‘is het oké als we jullie met de ondergang en uitsterven bedreigden, zodat de mens de urgentie tot verandering gaat inzien?’
De aarde knikte en de natuurwezens waren enthousiast. Allemaal waren ze dankbaar voor de taak die hen werd toebedeeld.

En zo kreeg alles en iedereen een rol, en werd elk leven nuttig en waardevol.

27.4.21

Vasthouden terwijl je wilt loslaten

Ken je dat gevoel; dat je vasthoudt aan iets dat je liever loslaat?
Dat je een fysieke klacht, verslaving of gedachte herhaalt, terwijl het emoties bij je losmaakt die je inmiddels beu bent?
Dat je constant in strijd bent tussen wat er is en waar je naartoe wilt?

Afgelopen week werd ik zo’n strijd in mijzelf gewaar. Ik wist waar ik naartoe wilde en wat ik daarvoor moest laten, maar toch bleef ik kiezen voor hetgeen dat me belemmerde daar te komen.
Alleen met wilskracht wist ik betere keuzes te maken. Maar dat kostte zoveel energie dat het me begon uit te putten.

Waarom bleef ik mezelf saboteren? Waarom koos ik niet voor wat ik wilde? Wat was ervoor nodig om een andere, betere beslissing te maken?

Een andere keuze, betekent een andere uitkomst. En die andere uitkomst vindt ons ego zorgelijk en riskant. Het beredeneert: de huidige situatie is misschien niet ideaal, maar die is tenminste bekend. Als je iets verandert, kan ik niet garanderen dat je nog veilig bent.
Freedom - the carousel - Anne Wipf

Uit bescherming probeert het ego ons daarom weg te houden van verandering. Het is beter om ziek, zwak, verslaafd, eenzaam, boos of depressief te zijn, dan stappen te zetten in de richting van gezondheid, zelfstandigheid, veerkracht en geluk. Vooral als je niet weten wat je daar gaat aantreffen.
Zodra je gezond bent en lekker in je vel je zit, zou je wel eens in een kwetsbare situatie terecht kunnen komen. Laten we dat risico niet nemen. Laten we je moe, miserabel, alleen en/of afstandelijk houden, want dan kan jou tenminste niets overkomen.

Wat dat betreft is het ego te vergelijken met een overbezorgde ouder (overheid, religieleider of andere autoriteit). Het dringt zijn advies aan je op in een poging je te beschermen.
Als je je verzet tegen dit advies, zal het zich alleen maar sterker aan je opdringen.
Als je het advies aanneemt, kom je stil te staan met de kans dat je nog dieper wegzakt. Je komt in ieder geval niet daar waar je naartoe wilt.

De enige uitweg is de weg van liefde.
Ten eerste door het gepieker en de zorgen van het ego (de ouder, de autoriteit) te erkennen. Op deze manier geef je het ego het gevoel dat het gehoord wordt en neemt zijn behoefte om adviezen aan je op te leggen af.

Ten tweede door in te zien dat de intentie om ons te beschermen goed bedoeld is, en die daarom lief te hebben.
We hoeven het advies niet op te volgen, maar we kunnen wel dankbaarheid zijn voor zijn betrokkenheid.

Op het moment dat we stoppen met oordelen, maar ons openen voor (zelf)liefde, ontstaat er verbinding. Alléén dán laat het ego jou vrij, laat hetgeen dat je vasthoudt jou los. Want verbinding, dat is eigenlijk alles wat het ego (de autoriteit) naar verlangt…


21.4.21

Het einde? Of... het begin?

‘Je zult wel teleurgesteld in me zijn’, is één van de eerste dingen die hij tegen me zegt als ik hem tegenkom.
Ik schut mijn hoofd.
Jarenlang zocht hij naar een markt voor zijn foto’s en teksten, en na onze laatste ontmoeting had ik hem in contact gebracht met een geïnteresseerde redactie van een lokale krant, maar hij had er niets mee gedaan.

‘Ik had het eigenlijk al verwacht’ bekende ik. ‘Ik heb in eenzelfde situatie gezeten en, als het om welke reden dan ook niet resoneert, moet je het niet doen. Voor een buitenstaander is dat misschien moeilijk te begrijpen, maar jij voelt welke richting je op wilt, dus jij beslist. Ik vind het eigenlijk wel bewonderingswaardig dat je je grenzen kent, aangeeft en daardoor voor ‘nee’ kiest.’

‘Ik voel me een beetje in de rouw’, bekent hij. ‘Na jaren van fotograferen heb ik de behoefte om mijn camera aan de wilgen te hangen.’
Ik knik. ‘Volgens mij ervaart iedereen momenteel in meer of mindere mate een vorm van rouw. Ik ook. Alles is aan het veranderen en het zal nooit meer hetzelfde zijn.’

Er is een verschuiving in bewustzijn gaande. Steeds meer mensen zetten vraagtekens bij hetgeen dat we ooit als vanzelfsprekend beschouwden: Is deze manier van leven nog voedend? Is het wijs om vast te houden aan het bekende? Is het liefdevol om op deze manier door te gaan? Wat is er werkelijk van belang? En leidt deze koers echt naar het gewenste resultaat?

Velen komen tot de conclusie dat het tijd is voor afscheid. Niet omdat ze daartoe genoodzaakt zijn, maar doordat ze zich daartoe geroepen voelen. Een periode van rouw hoort daarbij. Zelfs als je je beseft dat het hier NIET alleen om een eind gaat.

Als de zomervakantie afloopt en afscheid nemen onvermijdelijk wordt, vraagt Sandy aan het begin van de film Grease: ‘Oh Danny, is dit het einde?’
Waarop Danny haar verzekert: ‘Nee, Sandy. Dit is slechts het begin’.
Zo kunnen we deze tijd ook zien. Het is niet alléén het eind van de rups, maar ook een periode van cocoonen: het begin van een vlinder.

Artist unknow





10.4.21

Vrijheid of stal?

De laatste dagen voel ik me als een paard dat is vrij gebroken en nu vrolijk rondrent, genietend van haar vrijheid.

Je kunt je voorstellen dat de eigenaren van dat paard daar helemaal niet blij mee zijn en het paard op allerlei manieren weer terug in de stal willen krijgen. Ze proberen tactieken zoals wortels voorhouden, dreigen met de zweep, hulptroepen inroepen etc.

by John P. wood
Het doet me een beetje denken aan de huidige overheden en wereldleiders. Het beleid dat ze voeren moet hun burgers naar gezondheid, veiligheid en vrijheid leiden.

Als je je er echter niet aanhoudt, zetten ze hulptroepen in en komen er sancties. Desnoods wordt je, niet met een zweep, maar met een knuppel geslagen.

Ondertussen worden er heerlijke wortels voor gehouden: als je dit doet, krijg je je vrijheid. Maar ondertussen weet toch iedereen, dat dit alleen maar leidt naar de stal?!

7.4.21

Het kantelpunt

Wat doet een mens die zich onzeker voelt?
Oordelen, controleren, zijn visie (die vooral in zijn of haar voordeel is) aan anderen opdringen.

Maar wat als dit geen effect lijkt te hebben? Als het niet brengt wat men wil?

Na een tijdje raakt men uitgeput. Het lichaam kan niet meer, het brein weet geen oplossing meer te bedenken. Er blijft niets over dan overgave aan het vermoeide lichaam. Een tijdelijke onderbreking van het vechten en verkrampt vasthouden.

Dit is het moment dat energie de kans krijgt om vrij te stromen, dat de natuur haar eigen oplossing vindt, dat het hart naar voren treedt en zegt: ‘Kom maar. Ik weet een betere manier.’

by WanJin Gim

2.4.21

Houd vertrouwen

Regelmatig voel ik het verlangen om op de rem te trappen. Om te weigeren mee te bewegen in de richting vanwaar de wereld op afstevent.
Een recent telefoongesprek maakte me daar pas echt bewust van. Ineens kon ik voelen hoe bang ik op dit soort momenten ben; bang voor de toekomst, bang voor wat komen gaat.


In plaats van de angst te negeren besloot ik de emotie aan het woord te laten. Waar was ik nu eigenlijk bang voor?

In de (social) media zien we het heden gelinkt worden aan het verleden; pandemieën, stervende mensenmassa’s, geweld en machtsmisbruik, onderdrukking, uitsluiting en (concentratie)kampen.
Of men voorspelt de toekomst na aanleiding van recente ontwikkelingen waarin we 24/7 gecontroleerd worden en tot zielloze robots transformeren.
‘Dat is de reden dat je bang bent’, antwoordde mijn ratio.

‘Nee’, zei mijn intuïtie. ‘Het is iets anders. Je ervaart angst voor de toekomst, omdat die onbekend is. En met onbekend bedoel ik niet “onvoorspelbaar”, maar onbekend als in “mooier dan je ooit hebt ervaren”. De mens is gewend aan een wereld vol dualiteit, pijn en trauma en dus verwachten jullie dat dit zich in de toekomst zal doorzetten in een andere vorm. Maar in ieder van jullie wacht een enorme creatiekracht, klaar om ontdekt te worden. Omdat je hier voorheen niet in geloofde, heb je die kracht tot nu toe niet eerder ontdekt. Maar dit is het moment!’

Laat ik het anders uitleggen.
In 1957 te Thailand raakte een drie meter hoog, eeuwenoud en massief Boeddhabeeld beschadigd tijdens zijn verhuizing naar de Wat Traimit tempel. Tijdens het inspecteren van de kleischeur ontdekte men, dat als men licht op de opening scheen, er licht terug straalde. Het beeld bleek niet uit massieve klei te bestaan, maar uit puur goud!
Honderden jaren eerder hadden Thaise monniken het beeld met klei bedekt om het onaantrekkelijk te maken voor het Birmese leger dat elk moment kon binnen vallen. Uiteindelijk overleefde niet één monnik de aanval, maar bleef het beeld behouden.

Momenteel is er een grote verhuizing bezig. Jullie verplaatsen je van een oude wereld naar een nieuwe. De modderlaag die jullie het gevoel geeft machteloos te zijn en niet voldoende, loopt hierbij ‘scheurtjes’ op. Zo krijgt ieder mens de kans om het goud in zichzelf te ontdekken.

Hou vertrouwen. Alles gaat volgens Universeel plan. Jullie hoeven je alleen nog maar te ontdoen van die kleilaag.

Photo by Alexander Yakovlev

21.3.21

Loslaten om te kunnen ontvangen

‘Geef me wat ik wil’.
Als een opstandige peuter dreigt het collectieve ego met het maken van een scene. ‘Geef me wat ik wil’ herhaalt het, ‘of ik doe iets waar je niet op zit te wachten’.

‘Ik kan het je geven’, zegt Wijsheid ‘maar je weet toch dat dit niet langer in je voordeel werkt? Dat hetgeen waar je je aan vast houdt hetzelfde is als wat je weghoudt van wat je werkelijk wilt’. 
Ziende blind - Bianca van Baast

‘Geef me wat ik wil. Geef me macht/ vrijheid/ zekerheid/ entertainment, zodat ik niet hoef te zien hoe leeg mijn bestaan is, hoe ver ik ben afgedwaald van mijn essentie, hoe mijn bestaan één grote leugen is.

‘Beter van niet’, zegt Wijsheid. ‘Ik weet dat je het moeilijk hebt, maar ik sta het niet langer toe dat jij jezelf blind houdt. Het wordt tijd. Tijd dat je de waarheid onder ogen komt.’

De opstandige collectieve peuter dimt in. ‘Toe’, gooit het over een andere boeg, ‘ik ben me toch netjes gedragen? Dan heb ik er toch recht op?’

‘Ach, je bent mens en je hebt inderdaad je best gedaan. Maar je wilt toch vooruit? Je wilt jezelf toch ontwikkelen? Je wilt toch vrede, vrijheid en liefde? Dan zul je het surrogaat hiervoor moeten loslaten.

De dialoog gaat een tijdje door. En dan… Dan is er verdriet.
Het opstandige ego beseft dat Wijsheid voet bij stuk houdt. Dat het nooit meer zal zijn als voorheen. Zelfs niet als het (terug)krijgt wat het wil. Een korte blik in de toekomst, waarin de mens in zijn kracht staat, straalt en leeft vanuit hart en ziel, heeft te veel veranderd.

Ineens is er rouw. Rouw om hetgeen dat zo bekend was maar nooit gewerkt heeft. Rouw, omdat het tijd is definitief afscheid te nemen. Rouw, omdat het ego beseft dat het niet langer de baas is. Want het bereiken van die stralende toekomst, dat is de taak van de ziel, de Wijsheid, de liefde...

All is well - Bianca van Baast