10.6.21

Het spijt me

Het spijt me,
dat ik in mijn onzekerheid een oordeel over je vormde.

Het spijt me,
dat ik dacht de omstandigheden te kunnen verbeteren door jou te veranderen.

Het spijt me,
dat ik jouw waarheid aan de kant heb geschoven en die van mij aan je heb opgedrongen.

Het spijt me,
dat ik niet zag hoe waardevol en kloppend voor jou jouw waarheid is.

Het spijt me,
dat mijn pijnen en angsten mij blind maakte voor de jouwe.

Het spijt me,
dat ik verwachtte dat jij je zou aanpassen, zodat ik me beter kon voelen.

Het spijt me,
dat ik dacht dat mijn waarheid beter of meer werkelijkheid was dan die van jou.

Het spijt me,
dat ik balans, geluk en vreugde dacht te vinden in jouw aanpassing en volgzaamheid.

Het spijt me,
dat ik aannam dat wat mij blij maakte, ook jou blij zou maken.

Het spijt me,
dat ik je mijn verwachtingen oplegde en je daarmee de vrijheid ontnam om volledig jezelf te zijn.

Het spijt me,
dat ik niet begreep dat mijn behoeftes niet per se dezelfde zijn als die van jou.

Het spijt me,
dat ik dualiteit creëerde, terwijl er zo’n verlangen bestaat naar verbinding.

Ik besef me nu,
dat de wereld niet gebaat is bij oordeel, controle en verdeeldheid. Dat ik mag loslaten 'wie' of 'hoe' wij moeten zijn. En misschien, als ik mijn eigen pijnen en angsten heel en ik jou in je waarde laat, kun je mij vergeven. En worden geluk, vrede en verbinding vanzelfsprekend waarheid...

(Tekst geïnspireerd op Ho'oponopono: Het spijt me, ik hou van je, vergeef me, dank je wel)

Detail drieluik: de hoop,
het gebed, de overgave -
Bianca van Baast

30.5.21

Lichaamsvreemd

Gedurende mijn tienerjaren liet ik enkele piercings zetten; één in mijn neus en één in mijn wenkbrauw. Mijn jongere broer en zus volgden enkele jaren later met een tong- en wenkbrauwpiercing.
Mijn broer verwijderde de zijne al snel; het sieraad was niets voor hem. Bij mijn zus verliep het anders.

Piercings zijn lichaamsvreemde stoffen. En hoewel ik zelf geen problemen ondervond - hooguit dat ze soms in de wegzaten - begon de huid rond de piercing van mijn zus te zweren. Na maandenlang ontsmetten, bleek de zwerende wond een functie te hebben: het stukje huid dat de piercing in het lichaam hield, werd steeds kleiner. Het lichaam was het vreemde metaal letterlijk uit zichzelf aan het wegduwen. 
Artist unknown
Momenteel worden er prikken gezet met daarin een lichaamsvreemde stof. Om te zorgen dat het lichaam deze stof niet meteen afstoot, zit er een laagje omheen dat wel door het lichaam wordt erkent. De bedoeling is dat de buitenlaag oplost, zodat het synthetische materiaal zijn werk kan doen.

Ik vind het een geweldige uitvinding en hoop dat vele mensen er baat bij hebben. Maar..., vraag ik me af: ‘Wat nu als het lichaam deze vreemde stof niet accepteert? Hoe gaat het deze dan “uitzweren”?’

28.4.21

De zin van het leven

Lang, lang geleden, voordat de zielen die zich momenteel op aarde bevinden hun fysieke lichaam aannamen, kwamen zij bij elkaar om de toekomst van de aarde en zijn bewoners te bespreken.
‘De mens is vergeten wie hij is’, concludeerde de een.
‘De mens ziet zijn eigen mogelijkheden niet’, reageerde de ander.
‘De mens is in slaap gedommeld, zei een derde.
Laten we naar de aarde gaan en hier verandering in brengen, zodat het verleden zich niet herhaalt en de toekomst een stuk rooskleuriger wordt.
Iedereen knikten. Ze waren het unaniem met elkaar eens. En dus maakten ze een plan en werden er rollen verdeeld.

‘Wie wil er chaos en paniek zaaien, zodat de mens zich opent voor een nieuwe denk– en zienswijze?’
Een aantal zielen staken hun handen op.

‘Wie is er bereid onbetrouwbaar te handelen, zodat de mens op zichzelf gaat vertrouwen en zijn éigen autoriteit wordt?’
Opnieuw gingen er een aantal handen de lucht in.

‘Wie gaat er orders opvolgen die het hart doet breken, zodat de mens een ingang vindt naar een hartverwarmend en liefdevol leven?’
Lange, sterke armen werden opgeheven. Ik, ik en ik’ was het antwoord.

‘Wie wil er zó graag voor anderen zorgen, dat je jezelf vergeet en tegen een burn out aanloopt, zodat de mens eindelijk beslist verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen lot?’
Vele zielen boden zich aan.

Photographer unknown

‘Wie laat zichzelf monddood maken, zodat de mens zich gewaar wordt van hoe belangrijk het is om jezelf te uiten? En wie gaat er in afzondering of isolatie, om te ontdekken hoe cruciaal verbinding met jezelf en de ander is?’
‘Hier! Ik, ikke!’
Jonge en oude zielen zwaaiden met hun armen om de begeerde rollen te bemachtigen.

‘Wie is er bereid ziek te worden, of zelfs te sterven aan medicijnen of medische ingrepen, zodat de mens zich openstelt voor andere geneeswijzen dan die van de beperkte reguliere gezondheidszorg? Opdat de mens zich bewust wordt van zijn zelfhelende vermogen en men gebruik gaat maken van zijn lichaamseigen drugslab, apotheek en afweersysteem?’
Een groot aantal vingers ging de lucht in.

‘Wie is er gewillig om zoveel angst, depressie, wanhoop, boosheid of verdriet te voelen totdat je het beu bent, zodat de mens een uitweg vindt naar innerlijke rust, geluk én liefde?’
Wat een bijzondere taak! Daar wilden bijna iedereen wel aan mee doen.

‘Wie gaat er mensen misbruiken, mishandelen, discrimineren of verhandelen om de mens te herinneren aan zijn waarde, grenzen, intuïtie en keuzevrijheid?’
Het is ongelooflijk maar waar, zelfs hier werden vrijwilligers voor gevonden.

Aan de zielen van de aarde en diverse natuurwezens werd gevraagd: ‘is het oké als we jullie met de ondergang en uitsterven bedreigden, zodat de mens de urgentie tot verandering gaat inzien?’
De aarde knikte en de natuurwezens waren enthousiast. Allemaal waren ze dankbaar voor de taak die hen werd toebedeeld.

En zo kreeg alles en iedereen een rol, en werd elk leven nuttig en waardevol.

27.4.21

Vasthouden terwijl je wilt loslaten

Ken je dat gevoel; dat je vasthoudt aan iets dat je liever loslaat?
Dat je een fysieke klacht, verslaving of gedachte herhaalt, terwijl het emoties bij je losmaakt die je inmiddels beu bent?
Dat je constant in strijd bent tussen wat er is en waar je naartoe wilt?

Afgelopen week werd ik zo’n strijd in mijzelf gewaar. Ik wist waar ik naartoe wilde en wat ik daarvoor moest laten, maar toch bleef ik kiezen voor hetgeen dat me belemmerde daar te komen.
Alleen met wilskracht wist ik betere keuzes te maken. Maar dat kostte zoveel energie dat het me begon uit te putten.

Waarom bleef ik mezelf saboteren? Waarom koos ik niet voor wat ik wilde? Wat was ervoor nodig om een andere, betere beslissing te maken?

Een andere keuze, betekent een andere uitkomst. En die andere uitkomst vindt ons ego zorgelijk en riskant. Het beredeneert: de huidige situatie is misschien niet ideaal, maar die is tenminste bekend. Als je iets verandert, kan ik niet garanderen dat je nog veilig bent.
Freedom - the carousel - Anne Wipf

Uit bescherming probeert het ego ons daarom weg te houden van verandering. Het is beter om ziek, zwak, verslaafd, eenzaam, boos of depressief te zijn, dan stappen te zetten in de richting van gezondheid, zelfstandigheid, veerkracht en geluk. Vooral als je niet weten wat je daar gaat aantreffen.
Zodra je gezond bent en lekker in je vel je zit, zou je wel eens in een kwetsbare situatie terecht kunnen komen. Laten we dat risico niet nemen. Laten we je moe, miserabel, alleen en/of afstandelijk houden, want dan kan jou tenminste niets overkomen.

Wat dat betreft is het ego te vergelijken met een overbezorgde ouder (overheid, religieleider of andere autoriteit). Het dringt zijn advies aan je op in een poging je te beschermen.
Als je je verzet tegen dit advies, zal het zich alleen maar sterker aan je opdringen.
Als je het advies aanneemt, kom je stil te staan met de kans dat je nog dieper wegzakt. Je komt in ieder geval niet daar waar je naartoe wilt.

De enige uitweg is de weg van liefde.
Ten eerste door het gepieker en de zorgen van het ego (de ouder, de autoriteit) te erkennen. Op deze manier geef je het ego het gevoel dat het gehoord wordt en neemt zijn behoefte om adviezen aan je op te leggen af.

Ten tweede door in te zien dat de intentie om ons te beschermen goed bedoeld is, en die daarom lief te hebben.
We hoeven het advies niet op te volgen, maar we kunnen wel dankbaarheid zijn voor zijn betrokkenheid.

Op het moment dat we stoppen met oordelen, maar ons openen voor (zelf)liefde, ontstaat er verbinding. Alléén dán laat het ego jou vrij, laat hetgeen dat je vasthoudt jou los. Want verbinding, dat is eigenlijk alles wat het ego (de autoriteit) naar verlangt…


21.4.21

Het einde? Of... het begin?

‘Je zult wel teleurgesteld in me zijn’, is één van de eerste dingen die hij tegen me zegt als ik hem tegenkom.
Ik schut mijn hoofd.
Jarenlang zocht hij naar een markt voor zijn foto’s en teksten, en na onze laatste ontmoeting had ik hem in contact gebracht met een geïnteresseerde redactie van een lokale krant, maar hij had er niets mee gedaan.

‘Ik had het eigenlijk al verwacht’ bekende ik. ‘Ik heb in eenzelfde situatie gezeten en, als het om welke reden dan ook niet resoneert, moet je het niet doen. Voor een buitenstaander is dat misschien moeilijk te begrijpen, maar jij voelt welke richting je op wilt, dus jij beslist. Ik vind het eigenlijk wel bewonderingswaardig dat je je grenzen kent, aangeeft en daardoor voor ‘nee’ kiest.’

‘Ik voel me een beetje in de rouw’, bekent hij. ‘Na jaren van fotograferen heb ik de behoefte om mijn camera aan de wilgen te hangen.’
Ik knik. ‘Volgens mij ervaart iedereen momenteel in meer of mindere mate een vorm van rouw. Ik ook. Alles is aan het veranderen en het zal nooit meer hetzelfde zijn.’

Er is een verschuiving in bewustzijn gaande. Steeds meer mensen zetten vraagtekens bij hetgeen dat we ooit als vanzelfsprekend beschouwden: Is deze manier van leven nog voedend? Is het wijs om vast te houden aan het bekende? Is het liefdevol om op deze manier door te gaan? Wat is er werkelijk van belang? En leidt deze koers echt naar het gewenste resultaat?

Velen komen tot de conclusie dat het tijd is voor afscheid. Niet omdat ze daartoe genoodzaakt zijn, maar doordat ze zich daartoe geroepen voelen. Een periode van rouw hoort daarbij. Zelfs als je je beseft dat het hier NIET alleen om een eind gaat.

Als de zomervakantie afloopt en afscheid nemen onvermijdelijk wordt, vraagt Sandy aan het begin van de film Grease: ‘Oh Danny, is dit het einde?’
Waarop Danny haar verzekert: ‘Nee, Sandy. Dit is slechts het begin’.
Zo kunnen we deze tijd ook zien. Het is niet alléén het eind van de rups, maar ook een periode van cocoonen: het begin van een vlinder.

Artist unknow





10.4.21

Vrijheid of stal?

De laatste dagen voel ik me als een paard dat is vrij gebroken en nu vrolijk rondrent, genietend van haar vrijheid.

Je kunt je voorstellen dat de eigenaren van dat paard daar helemaal niet blij mee zijn en het paard op allerlei manieren weer terug in de stal willen krijgen. Ze proberen tactieken zoals wortels voorhouden, dreigen met de zweep, hulptroepen inroepen etc.

by John P. wood
Het doet me een beetje denken aan de huidige overheden en wereldleiders. Het beleid dat ze voeren moet hun burgers naar gezondheid, veiligheid en vrijheid leiden.

Als je je er echter niet aanhoudt, zetten ze hulptroepen in en komen er sancties. Desnoods wordt je, niet met een zweep, maar met een knuppel geslagen.

Ondertussen worden er heerlijke wortels voor gehouden: als je dit doet, krijg je je vrijheid. Maar ondertussen weet toch iedereen, dat dit alleen maar leidt naar de stal?!

7.4.21

Het kantelpunt

Wat doet een mens die zich onzeker voelt?
Oordelen, controleren, zijn visie (die vooral in zijn of haar voordeel is) aan anderen opdringen.

Maar wat als dit geen effect lijkt te hebben? Als het niet brengt wat men wil?

Na een tijdje raakt men uitgeput. Het lichaam kan niet meer, het brein weet geen oplossing meer te bedenken. Er blijft niets over dan overgave aan het vermoeide lichaam. Een tijdelijke onderbreking van het vechten en verkrampt vasthouden.

Dit is het moment dat energie de kans krijgt om vrij te stromen, dat de natuur haar eigen oplossing vindt, dat het hart naar voren treedt en zegt: ‘Kom maar. Ik weet een betere manier.’

by WanJin Gim