9.9.22

De gewenste omstandigheden aantrekken

Ik besloot een onbekende route te nemen; een weinig belopen zandpad over een wal met links een diepe sloot en rechts een smalle rivier.
Na een tijdje gelopen te hebben en een bocht te hebben genomen, zag ik verderop een groep bruine, wilde ganzen op mijn pad.
Ze deden me denken aan de witte ganzen die in mijn jeugd het circus hadden bewaakt en mij op een middag agressief achterna hadden gezeten omdat ik te dichtbij was gekomen.
Zouden deze ganzen hetzelfde reageren?

Ik vertraagde mijn tempo, maar bleef ze naderen in de hoop dat ze vanzelf het ruime sop zouden kiezen.
De ganzen hadden mij ondertussen ook in de gaten. De bijna volgroeide kuikens wachtten op instructies van hun moeder, terwijl de volwassenen mij in het oog hielden. Van een pad vrij maken was echter geen sprake.

Ik wilde niets forceren, dus draaide ik me om om het reeds gelopen pad terug te lopen, maar toen bleek ik toch echt een probleem te hebben. Want ook daar had zich ondertussen een groep ganzen zich “opgesteld”. Ik was ingesloten en kon geen kant meer op!

Nou heb ik geleerd dat als je een oplossing wilt voor een probleem, dat je dan drie stappen moet doorlopen.
1. Accepteer de situatie zoals die nu is. Probeer er niet tegen te vechten of ervan weg te vluchten.
2. Doorvoel de ongewenste gevoelens en emoties die het met zich meebrengt in plaats van ze te negeren of weg te stoppen. Wat wil er gezien, gehoord en/of gevoeld worden?
3. Leef je in; stel je voor hoe het voelt als de situatie al is opgelost.
De meeste mensen vragen zich af WAT ze moeten doen om iets op te lossen, maar wij zijn geen human doings, maar human beings. Dat betekent dat je al de persoon moet ZIJN (qua voelen en denken) die je bent als het de situatie is opgelost.
Aangezien onze gevoelens magnetisch zijn, trek je hiermee omstandigheden aan waarin de oplossing al heeft plaats gevonden. Met andere woorden, als het voor jou voelt alsof er geen problemen zijn, zorgt het universum ervoor dat dit ook zo is.
En dus settelde ik me in het gras aan de waterkant en doorliep de drie stappen.

Ik zal zo’n twee minuten hebben gezeten toen ik plotseling een brommend geluid hoorde. Nieuwsgierig keek ik rond om te zien waar het vandaan kwam. Ik meende een voertuig te herkennen, maar wist niet of die op dezelfde wal reed als waar ik zat.
Als dit mijn hulp was, dan kwam die wel erg snel!

En ja hoor, niet veel later kwam van achter de groene bebossing ineens mijn reddende engel tevoorschijn! Op zijn trekker, omdat hij “toevallig” werkzaamheden te doen had aan het einde van het zandpad.
Tegen zo iets groots was geen gans opgewassen en in no-time verkozen zij het water. Mijn weg was vrij en ik kon weer elk gewenste kant op.

Maker image unknown

11.5.22

Het allerbelangrijkste (en meest spannende) in het leven

‘Daarmee doe je me ontzettend veel pijn’, zegt ze als ik vertel hoe ik een moment uit ons verleden heb ervaren.
Ik knik om aan te geven dat ik daar begrip voor heb.
‘Echt. Dat doet me ontzettend veel pijn’, zegt ze nogmaals met een blik van ik-wil-dat-je-dat-terugneemt.
Ditmaal kijk ik haar niet begrijpend aan; wil ze nu dat ik mijn waarheid ontken, zodat zij geen pijn hoeft te voelen?

In good hands -
Bianca van Baast

Je mag een ander niet pijn doen
, is mij geleerd. Maar is dat überhaupt wel mogelijk? Zijn wij instaat om een ander emotioneel pijn te doen?
Ik kan mijn waarheid spreken en een ander kan hier boos over worden.
Ik kan mijn waarheid spreken en een ander kan dat grappig vinden.
Ik kan mijn waarheid spreken en het kan een ander koud laten.
Het is niet wat ik zeg of doe, maar of er een oude pijn wordt aangeraakt en of men bereid is om die te voelen…

Voelen. Misschien is dit wel het allerbelangrijkste in ons leven. We hebben tenslotte niet voor niets een lichaam gekregen.
Voelen wijst ons de weg; wanneer we te dicht bij vuur komen, voelen we dat we daar afstand van moeten houden.
Wanneer onze onderbuik zegt dat er iets niet klopt, weten we dat we andere keuzes moeten maken.
Wanneer een opmerking of situatie ons raakt doet, leren we dat daar nog een oude pijn zit die aandacht wil zodat het geheeld kan worden.

Voelen kan confronterend zijn en pijnlijk. Liever zoeken we afleiding buiten onszelf, dissociëren we ons van de situatie, leggen we het bij de ander neer of kiezen we zelf voor een bepaalde emotie.
We vinden angst bijvoorbeeld oké als we zelf maar kunnen bepalen wanneer en welke horrorfilm we kijken.
We zoeken contact met vrienden of familie, zodat we het gevoel van eenzaamheid kunnen wegduwen.
Of we uiten boosheid naar een ander, zodat we het gevoel van machteloosheid niet hoeven te erkennen.

Al deze beschermmechanismes bieden even het gevoel van controle: alsof jij zeggenschap hebt over je leven. Maar het lost de emotionele wond niet op. Dat gebeurt pas als je het lef hebt om de emotie, die je in een ver verleden voor het gemak en je eigen veiligheid hebt weggestopt, eindelijk de ruimte en aandacht geeft die het nodig heeft.

Hoe meer je een gevoel durft toe te staan, hoe meer je zult ontdekken dat het slechts veroorzaakt wordt door een gedachte die je telkens blijft herhalen, maar niet per se waar is.
Door uit je gedachten te komen en in je gevoel te zakken krijgt de emotie (=energie in motion/ energie in beweging) de mogelijkheid om door je lichaam heen te bewegen en zo het lichaam te verlaten. Jij hoeft dan niets ‘los te laten’ zoals zo vaak geadviseerd wordt als iets ons raakt, maar het gevoel laat ons los.

3.3.22

Vaccinatieschade óf heling?!

Je hoort er steeds vaker over: fysieke klachten na de prik. Slecht(er) zien, problemen met het hart, de menstruatie, verlammingen, trombose et cetera.
Dat we vraagtekens mogen zetten bij de ingrediënten en de werking van de spuitjes is ondertussen wel duidelijk. En dat er een andere agenda achter zit dan het verbeteren van het immuunsysteem komt ook steeds meer aan het licht. Maar beweren dat alle symptomen worden veroorzaakt door de prikken is waarschijnlijk te kortzichtig.

Ons brein heeft in de eerste helft van 2020 gevaar waargenomen en het lichaam gewaarschuwd om zich klaar te maken om zo nodig te vechten of te vluchten. Als reactie hierop heeft het lichaam zich in volle paraatheid gebracht. Het heeft de spieren aangespannen, de zintuigen verscherpt, de ademhaling aangepast en de bloeddruk en hartslag verhoogt zodat er voldoende bloedtoevoer was.

Voor veel mensen is het ontvangen van de prik een teken van veiligheid. Hun brein heeft het lichaam laten weten dat de situatie nu vrij van gevaar is.
De spieren mogen ontspannen, de ademhaling mag kalmeren, alle zintuigen mogen tot rust komen en de hartslag mag omlaag.

Net als een kat die haar wonden pas likt als ze weet dat ze veilig is, gaat het lichaam in deze rustperiode herstel- en opruimwerkzaamheden uitvoeren.
Het hart heeft geen extra hulp meer nodig, de cellen van de longen krijgen eindelijk de kans om zich te vernieuwen, de vruchtbaarheid wordt gereset, omdat voortplanting weer op de agenda komt te staan. En eindelijk, eindelijk is het veilig om weer eens moe te zijn en lekker bij te slapen.

Dus voordat we (opnieuw) in angst of oordeel vervallen als de media hier steeds meer aandacht aan gaat geven, laten we in ieder geval de tijd nemen om uit te zoeken wat er werkelijk aan de hand is.

The sleeping beauty - sir Edward Coley Burne Jones



 

21.2.22

Op weg naar vrijheid en autonomie

Is het je weleens opgevallen dat je je eigen gedachten kunt observeren?
Daaruit kun je concluderen dat je niet je gedachten bent.
Anders zou je er niet als een toehoorder naar kunnen luisteren.

Hetzelfde geldt voor je lichaam en alle sensaties die je ervaart. Die kun je ook waarnemen alsof je een toeschouwer bent.
Wat dat betreft ben je niet je lichaam, emoties en gevoelens, maar diegene die waarneemt.
Maar weinig mensen hebben dit in de gaten.

Zolang je je identificeert met je gedachten, gevoelens en emoties - en dus denkt dat je dit bent in plaats van het bewustzijn dat je werkelijk bent - voel je je afhankelijk van de buitenwereld.
Een nadelige bijkomstigheid is dat je - door je afhankelijkheid - makkelijk te manipuleren bent. Omdat je gelooft dat je niet kunt leven zonder datgene of diegene buiten jou. Of omdat het leven zonder dit ding, deze omstandigheid of die persoon ondraaglijk zou zijn.

Bewust of onbewust maken anderen van deze afhankelijkheid dankbaar gebruik.
Denk bijvoorbeeld aan verkopers die waarschuwen dat de korting maar tijdelijk is, of dat het product binnenkort weleens uitverkocht kan zijn. Ze spelen in op je angst om iets mis te lopen, zodat dit de kans vergroot dat je tot kopen over gaat.
Door in te spelen op je angst-, schuld- of schaamtegevoelens kunnen ze bepaald gedrag uitlokken.

Door in te spelen op je gevoel van angst kunnen ze je (zelfs al kennen ze je niet) vertellen wat goed voor jou is, zoals bijvoorbeeld een medicijn innemen dat je helemaal niet nodig hebt.
Door in te spelen op je gevoel van schuld kunnen ze je inperken met betrekking tot wie je ontmoet, waar je naartoe gaat en waar je over spreekt.
Door in te spelen op je gevoel van schaamte kunnen ze voorkomen dat je afwijkt van de norm, zodat je nooit je eigen weg, passie en bezieling zult ervaren.
Door in te spelen op je gevoel van onwetendheid kunnen ze je informatie geven die zij willen dat je tot je neemt in plaats van dat je voor je zelf denkt of naar je intuïtie luistert.

Vooralsnog is het onmogelijk om je niet te identificeren met fysieke sensaties en je gedachten. Maar je kunt jezelf wel aanleren om steeds vaker naar de wereld te kijken vanuit de waarnemer; het bewustzijn dat je bent. Dan ga je de manipulatie steeds vaker en beter doorzien, ga je er steeds minder in mee en ervaar je steeds meer vrijheid en autonomie. Is dat niet wat we allemaal willen?
photographer unknown

31.1.22

Het spel

Een jaar of twaalf, dertien was ik toen ik met een vriendin achterna werd gezeten door drie jongens. Het was niet de eerste keer dat we het doelwit waren van hun pestgedrag. Ze fietsten achter ons aan en riepen ons van alles toe. Hoe harder wij fietsten, hoe harder zij op hun trappers stampten.

Laatst moest ik er weer aandenken. En aan het meisje dat ik toentertijd was.
Ik voelde me onveilig en was bang voor de pijn die ze me - alleen al met hun woorden, laat staan fysiek - konden aan doen. En dus ging ik op de vlucht.

Nu denk ik, ‘had ik toen maar geweten wat ik nu weet’.
Voor hen was het namelijk spel: ‘eens kijken hoe ver we haar (en haar vriendin) op de kast kunnen jagen’.
Zíj begonnen, en in plaats van ze te negeren, reageerde ik.

Maze - James Jean 
Achteraf gezien kan ik hen het gepest niet eens kwalijk nemen. Ik was zo’n makkelijk slachtoffer. Vanwege mijn angst was ik volledig in hun macht.

Had ik anders gereageerd, was ik bijvoorbeeld boos geworden en voor mezelf opgekomen, dan had ik het spel nog steeds meegespeeld, maar mogelijk met een andere uitkomst.

Een spel begint zodra je emotioneel geraakt wordt en stopt pas als de acties van de ander je (emotioneel) niets meer doen. “Gelijkmoedigheid” wordt dit genoemd; je onthecht je van het spel en de uitkomst.

Vrij van maatregelen of dictatuur zou wat dat betreft niet ons (hoogste) doel moeten zijn. Vrij van boosheid, angst en verdriet, zodat het spel geen grip meer op ons heeft, is waar we naar mogen streven.

24.1.22

Nooit geleerd.

‘Keihard aanpakken…’, is haar mening na aanleiding van het shownieuws .
‘Het zijn ratten…’, appte ze zodra het onderwerp over het kabinet en het koningshuis gaat.
‘Het is mensonterend…’, als ze de toestand in Groningen aankaart.
‘Maar er zal nooit wat veranderen’, sluit ze af.

Ruim zestig is ze. En in al die levensjaren heeft ze geleerd naar haar ouders, docenten, dokters, religieuze leiders, politie en overheid te luisteren. Maar NOOIT naar zichzelf.

In al die levensjaren heeft ze geleerd lesmateriaal en nieuwsberichten als feiten aan te nemen, om orders op te volgen en zich te gedragen naar hoe het ‘hoort’. Maar NOOIT om een eigen mening te hebben.

In al die levensjaren heeft ze geleerd netjes in de rij te lopen en zich aan te passen aan andermans normen en waarden. Maar NOOIT om haar eigen keuzes te maken.

In al die levensjaren heeft ze geleerd dat roddelen, mopperen en anderen voor gek zetten opluchting biedt en een beter gevoel geeft over zichzelf. Maar NOOIT heeft ze geleerd hoe ze zich op een andere, positievere manier goed kan voelen.

In al die levensjaren heeft ze geleerd wat ze MOET. Maar NOOIT wat ze wil of nodig heeft.

In al die levensjaren heeft ze geleerd dat de dingen nu eenmaal gaan zoals ze gaan. Maar NOOIT dat het ook anders kan.

In al die levensjaren heeft ze geleerd om tegen haar gevoel in ‘Ja’ te zeggen en haar grenzen te laten overschrijden. Maar NOOIT dat het stopt met:

14.1.22

Een virus; ingrijpen of niet?

Wanneer er een stofje in mijn neus zit, niest mijn lichaam het eruit.
Wanneer er iets in mijn keel of longen schiet, hoest mijn lichaam het eruit.
Wanneer er iets ongewenst in mijn lichaam bevindt, zweert of zweet mijn lichaam het, desnoods met koorts, eruit.

In een lichaam met bovenstaande symptomen vindt men regelmatig virussen. Maar zijn dit nu de veroorzakers van ziekte of juist de schoonmakers van het lichaam?

Kijken we naar de natuur dan vinden we daar microben waaronder bacteriën en schimmels die gevallen bladeren en takken opruimen.
Ook het menselijk lichaam bevat microben die het lichaam assisteren bij het opschonen. Denk bijvoorbeeld aan de bacteriën in ons darmstelsel die helpen voedsel te verteren. Men schat dat ieder lichaam 1 tot 2,5 kilo aan bacteriën, schimmels en virussen bevat die het helpen op te schonen.

Photo by Bianca van Baast

Moeten we nu ingrijpen bij symptomen?
Ja en nee.

Nee, omdat je niet wil dat het opruimproces stopt. Als je de microben dood, wordt er niet meer opgeruimd en raakt het lichaam geblokkeerd, slipt het dicht en kan het niet meer gezond functioneren.

En ja.
Want als er teveel schoonmakers komen, raakt het ook geblokkeerd.
Stel bijvoorbeeld dat een vijver vervuild is, dan breken algen de vervuiling biologisch af. Maar blijft de vijver vervuild raken, dan wordt het aantal microben zo overvloedig dat zij het leven in de vijver verstikken.

Als symptomen, zoals hoesten en koortszweten dus te heftig worden, is het verstandig om in te grijpen. Niet door het opruimproces stop te zetten, maar door het af te remmen. Het opschonen moet doorgaan, maar op een minder hoog tempo.

De meeste mensen denken hun lichaam minder te vervuilen door gezond te eten. Dat is zeker waar. Maar wat velen echter niet weten is dat bepaalde emoties het lichaam kunnen aantasten zoals (kleine hoeveelheden) gifstoffen dat doen.

De Japanse wetenschapper Dr Masaru Emoto ontdekte dat irritatie bijvoorbeeld dezelfde veranderingen in het lichaam aanbrengt als kwik. Dat woede het lichaam vervuild zoals lood, dat verdriet het lichaam aantast zoals aluminium, onzekerheid zoals cadmium, wanhoop zoals staal en stress zoals zink.

Willen we niet overwoekert raken door virussen, dan is het dus niet voldoende om alleen maar gezond te eten, maar wordt het ook tijd om aandacht te geven aan onze emoties; ‘Wat voel ik werkelijk? En wat is er voor nodig om me goed te voelen?’