4.9.18

Pijn, pesten en de liefde

Het blijft me fascinerend; hoe één persoon verschillende gezichten kan hebben. Telkens als ik je denk te kennen, verschijnt er een ander personage. Als een kameleon pas je je aan aan je omgeving. Zelden zie ik de werkelijke jij; als ik die überhaupt al ken. Geïntrigeerd kijk ik naar het beeldscherm. Wie verschijnt er dit keer? Als 'gewone' man zit je op de bank tussen Hollywoodsterren. Ondanks het succes van je publieke activiteiten lijkt men je niet te kennen. Fysiek ben je groter, maar toch kijk je op tegen de rest. Je zou je zo graag in hun positie willen bevinden...Ik zie je ongemakkelijk bewegen; je wrijft je handen, gaat verzitten en maakt jezelf kleiner door het krommen van je rug. Ik zou in je oor willen fluisteren dat dit niet nodig is. Laat je grootsheid maar zien. Je bent niets minder dan zij. In het gezelschap van je maten ben je zoveel anders. Dan heb je het hoogste woord en ben je ‘de man’. Nu gedraag je je nederig, verlegen bijna. En als je aan het woord komt, en voor de zoveelste keer met een bescheiden glimlach je ogen neerslaat, wil ik je omarmen, zeggen dat alles oké is. Dat jij oké bent. 

Hoe anders voelde ik me gisteren. Toen was je me te veel. Ik had geen zin in de clown die je zo vaak speelt; dat grote masker waarmee je alle pijn weglacht. Op zo’n moment lijkt het alsof je alle pesterijen van vroeger bij elkaar raapt, in een geweer laadt en ze afvuurt op degenen die jou het meeste liefhebben. Wanneer je treiterijen doeltreffen, geniet je. Want als jij schiet lijdt je geen pijn; dan ben je zelf even niet het slachtoffer, maar de persoon met alle macht. Dat je balanceert op het randje van misbruik en mishandeling heb je op zo’n moment niet in de gaten.

Ochtendritueel - Bianca van Baast


Mijn God, wat was je onredelijk gisteravond. Uit wraak wilde ik bij je weggaan, voor altijd boos op je blijven en nooit meer terugkomen. Maar ik realiseer me dat ik niet weg wil lopen of constant giftig wil zijn. Vluchten en vechten zijn zulke onaangename staten van ZIJN. Ik heb daar alleen mijzelf mee. De volgende keer dat jij jouw pijnen op mij afreageert, wil ik me herinneren dat ik een keuze heb. Dan wil ik verder kijken dan je pesterijen. Dan wil ik me je pijn herinneren, accepteren wie je op dit moment bent en vergeven. Ooit heeft iemand je pijn gedaan, je het gevoel gegeven dat je niets waard bent. Door je onuitstaanbaar te gedragen zoek je nu onbewust bevestiging dat je geen liefde en aandacht waard bent, terwijl je daar juist zo naar snakt. Als ik oordeel en wegga, bevestig ik je overtuiging. Maar wat gebeurt er als ik blijf? Als ik in gedachten houd dat jouw gedrag niets met mij te maken heeft? Als ik accepteer, vergeef en mijn hart telkens weer opnieuw voor je blijf openen? Zou je dan gaan geloven dat je de moeite waard bent? Zou je andere keuzes maken?

Ik moet je iets bekennen, mijn lief. Je hoeft voor mij niet perfect te zijn. Ik wil dat je je soms misdraagt, dat je onredelijk bent. Op zulke momenten word ik namelijk teruggeworpen op mijn eigen-wijsheid, leer ik mezelf beter kennen, geef je me de kans om te groeien en te ontdekken wat ik wil. En wat ik wil is me goed voelen. Wat ik wil is onvoorwaardelijk liefhebben. Wat ik wil… ben jij.

(Gisteren volgde ik een schrijfcollege van Thomas Verbogt. Hierdoor heeft deze blogpost een andere vorm dan normaal.)

6.8.18

Leestip: Overstijg jezelf - denk anders, denk beter in 4 weken door Joe Dispenza

Overstijg jezelf - Joe Dispenza
Ieder mens maakt in zijn vroege leven al situaties mee waarin men heftige emoties ervaart. Het is de bedoeling dat zo’n emotie dan door je heen stroomt en  je lichaam weer verlaat. Maar soms lukt dat niet en blijft de emotie (met overeenkomstige gedachten) in je lichaam aanwezig. Op zo’n moment wordt de emotie, die maar van korte duur hoort te zijn, een stemming die weken tot maanden kan aanhouden. Het gevaar bestaat dat het lichaam verslaafd raakt aan de hormonen die hierbij vrijkomen, waardoor de emotie uiteindelijk deel wordt van je persoonlijkheid. Mensen noemen je boos of afstandelijk, men ervaart je als neerslachtig of angstig. En telkens kom je in situaties terecht die deze eigenschap bevestigen. 

Hoe functioneren het lichaam en het brein in dit geval? En kun je hier verandering in aanbrengen? In ‘Overstijg jezelf – denk anders, denk beter in 4 weken’ geeft Dr Joe Dispena hier antwoord op. 


‘Overstijg jezelf’ van Joe Dispenza is één van mijn favoriete boeken. Ik heb het ondertussen al drie keer gelezen en de inhoud blijft me fascineren. Niet omdat het makkelijk te lezen is, want dat is het niet. Het bevat pittige informatie en doordat de auteur 'u' gebruikt in plaats van 'je' voelt het voor de lezer wat afstandelijk aan. Maar het geeft antwoord op de vraag waarom je toch telkens in dezelfde (emotionele) situaties terecht komt, ondanks je voornemen om niet meer in dezelfde valkuil te stappen. Discipline om het te voorkomen blijkt niet voldoende. Verandering is alleen mogelijk als je begrijpt hoe je brein en lichaam functioneren en hoe je hen in jouw voordeel kunt laten (samen)werken.



Verander je hersenen, creëer de werkelijk die je wenst. 
Hersenen zijn geen vaststaand gegeven. Je hoeft het niet de rest van je leven te doen met de hersenen waarmee je geboren bent. Er is een nieuwe wetenschap aan het groeien die iedereen in staat stelt de gewenste werkelijkheid te creëren. De auteur geeft de lezer de kennis om ieder aspect van zichzelf te veranderen én handvatten om die kennis ook toe te passen, zodat je binnen 4 weken ook werkelijk meetbare veranderingen kunt maken.

Joe Dispenza, onder andere bekend van de documentaire ‘What the bleep do we know!?' en zijn eerste boek 'Evolve Your Brainstudeerde biochemie aan de Rutgers University. Hij heeft een bachelorsgraad in de neurowetenschap en verwierf zijn doctorstitel in de chiropraxie aan de Life University in Atlanta,Georgia, waar hij magna cum laude promoveerde. Dr. Joe’s postdoctoraalopleiding omvatte neurologie, neurowetenschap, hersenfunctie en hersenchemie, celbiologie, geheugenformatie,en ouder worden en levensduur. 

11.7.18

Grenzen stellen of toch maar niet?

Uit mijn keuken komt een piepgeluid. Het is mijn telefoon die laat weten dat ik een WhatsApp berichtje heb ontvangen. Het is van een vriendin die meldt dat ze nu echt grenzen moet gaan stellen. Haar situatie kennende kan ik haar standpunt goed begrijpen, maar toch voelt haar conclusie niet juist; want als ik iets heb geleerd van ‘Een glimp van je ziel’ dan is het wel dat LEVEN betekent dat je je ruimte inneemt, in plaats van dat je je LEVEN beperkt door grenzen te stellen. 
En toch, bedenk ik me, doen we het allemaal; onszelf inperken. 

Ik merk het ook aan mijzelf. Ik heb de neiging muurtjes op te werpen, zodat niemand me kan kwetsen. Maar juist diegenen waartegen ik me bescherm, weten me altijd weer te bereiken. En wel op zo’n manier dat ze lijken te bevestigen dat een muurtje weldegelijk noodzakelijk is; het is als het ware een self fulfilling prophecy.

Een ander probleem met die muurtjes is dat iemand met goede bedoelingen mij niet of moeilijker kan vinden. Met mijn muurtjes ontneem ik mezelf dus niet alleen mijn eigen vrijheid, maar ontzeg mezelf ook andere mooie dingen. En dat terwijl de muurtjes helemaal niet de veiligheid bieden waarvoor ik ze bouw!

‘Wat is er voor nodig om die muurtjes af te breken?’, vroeg ik me laatst af. Het antwoord kwam snel: ‘Geef! Geef liefde, geef je hart, geef je kwetsbaarheid! Kom achter je muurtje vandaan en heb elke reactie die je krijgt onvoorwaardelijk lief. Alleen als je bereid bent om je voor 100% te geven, kun je 100% terug verwachten. En is die ander niet in staat om je 100% terug te geven, heb dan compassie. Het is tenslotte voor niemand makkelijk om zich helemaal open te stellen.’

Ik vind het nogal een opgave. Maar telkens als het me lukt om mijn hart eerst te geven in plaats van me te verschuilen, voel ik een enorme hoeveelheid kracht vrij komen; wie bereid is om alles te geven heeft tenslotte niets meer te verliezen!

a drop in the ocean - Bianca van Baast
Grenzen stellen lijkt logisch, maar als je grenzen stelt kun je ook mensen verwachten die daar overheen gaan. Niet zo zeer uit minachting, maar omdat jouw begrensde wereldje te beperkt voor hen is. Onbewust helpen de ‘daders’ jou uit te breken uit jouw kleine wereldje. Het is dus eigenlijk iets heel positiefs, zelfs als het bij jou heftige en ongewenste emoties te weeg brengt. 
Op zo’n moment hoef je die emoties alleen maar waar te nemen en door je heen te laten stromen, totdat ze vanzelf weer verdwijnen; als een stuk hout dat je drijvend in een stroompje voorbij ziet komen: Je merkt het op, maar je hoeft er niets mee te doen. 

Als je de noodzaak voelt om grenzen te stellen denk je waarschijnlijk in goed en fout. Maar eigenlijk kun je nooit weten wat goed of fout is. Een tegenslag kan tenslotte je grootste zegen zijn of iets onwenselijks je grootste leermeester. 
In plaats van je bezig te houden met limiteren kun je je beter focussen op wat jou rust en (innerlijke) ruimte geeft. Als jij jezelf die ruimte geeft, heb je de grensoverschrijders niet meer nodig. En onderzoek wijst uit dat wat aandacht krijgt groeit, en wat genegeerd wordt afsterft en verdwijnt…

17.12.17

Winnares Een glimp van je ziel reageert met gedicht

In oktober 2017 reisde het schilderij Een glimp van je ziel 10 jaar door Nederland. Om dit te vieren (en tevens afscheid te nemen van het project) verlootte ik een giclée van Een glimp van je ziel. Ondertussen prijkt het op de mooiste en duidelijkste plek in de zitkamer van familie Markhorst en inspireerde Een glimp van je ziel de winnares tot een gedicht.


Een glimp van je ziel - door W. Markhorst

Wie Ben jij?
Ken je mij?
Jij kijkt naar mij
Dat maakt me blij.
Ik kijk naar jou
Ik zie je
Ik voel je
Innig, lief, diep, vrouw.
Ik hou van jou.
Wij in ogen-blik verbonden
Eenheid van Schepper
Vader moeder kind
"Tussen"ruimte die ons bindt
"Een glimp van je ziel"
Het viel mij zomaar toe
En hoe
Een wonder, heel bijzonder!
Ik bewonder jou Bianca
Dank je wel.

Een glimp van je ziel terug thuis in het atelier

(Het gedicht is volgens de schrijfster mede geïnspireerd op Ho'oponopono en de filosofie van Buber ('Ik en Gij') en van zijn leerling Levinas ('De blik').)

8.10.17

10 jaar Een glimp van je ziel. En hoe nu verder…

Het is zo ver! Het schilderij Een glimp van je ziel reist sinds afgelopen week TIEN jaar door Nederland. In deze periode deed ze 188 unieke adressen aan en 83 verschillende dorpen en steden:

4 adressen in 3 woonplaatsen te Groningen
6 adressen in 4 woonplaatsen te Zuid Holland
9 adressen in 4 woonplaatsen te Noord Holland
9 adressen in 7 woonplaatsen te Zeeland
9 adressen in 4 woonplaatsen te Drenthe
18 adressen in 9 woonplaatsen te Limburg
19 adressen in 5 woonplaatsen te Overijssel
37 adressen in 15 woonplaatsen te Gelderland
77 adressen in 32 woonplaatsen te Noord Brabant


Vreemd genoeg vond het schilderij in die 10 jaar geen enkel onderkomen in Utrecht, Flevoland of Friesland.






Een glimp van je ziel vond voornamelijk onderdak bij mensen thuis. Maar ook bij een school voor praktijkonderwijs, diverse bedrijven, ateliers, spirituele centra en zorginstellingen (waaronder, hoe ironisch, het leger des heils).

Voor sommige deelnemers functioneerde het schilderij als een steuntje in de rug in een moeilijke periode. Anderen vierden nieuwe liefdes of hun eigen gezin. Opvallend vaak werd Een glimp van je ziel toegevoegd aan (huis)altaartjes, als steun voor de levenden of ter herinnering aan de overledenen.

Toen ik met het project begon zeiden diverse mensen dat het gedoemd was om te mislukken, omdat mensen nu eenmaal niet te vertrouwen zijn met andermans spullen. Mijn ervaring is anders. Mijn vertrouwen is zelden geschonden; Het schilderij is in die 10 jaren een paar keer uit mijn zicht verdwenen, maar nooit kwaadwillig. Sterker nog, de meeste mensen lieten netjes weten wanneer ze het schilderij nog iets langer in hun bezit wilden houden. Meestal omdat ze het nog aan iemand wilden tonen.


Ik begon het project Een glimp van je ziel om twee redenen.
1. Ten eerste wilde ik iedereen, ongeacht leeftijd, afkomst of achtergrond, de kans bieden om kunst in eigen omgeving te ervaren. Als uitbreiding op het schoolvak CKV (Culturele en kunstzinnige vorming) hoopte ik vooral mensen te bereiken die normaal gesproken niet zo snel in musea of galeries komen.
En vanwege een stage-ervaring, waarbij ik les gaf aan vluchtelingen, hoopte ik dat Een glimp van je ziel ook gezinnen van andere culturen zou bereiken.

Is dit gelukt?
De meeste deelnemers hadden al een link met kunst en cultuur. Opvallend veel deelnemers waren zelf creatief met verf, tekst en/of muziek. Een enkele kunstverzamelaar voegde Een glimp van je ziel tijdelijk toe aan hun kunstcollectie. Voor zover ik kan beoordelen kwam het schilderij zelden bij een allochtone familie terecht.

2. Met Een glimp van je ziel wilde ik deelnemers tevens bewuster maken van wat hen bezielt. Gedurende het project kwam daar de nadruk steeds meer op te liggen. Dat kwam onder andere doordat ik zelf een paar jaar na de start van het project een burn out kreeg en ontdekte dat ik zelf nog te weinig mijn bezieling volgde. Een glimp van je ziel was daarom niet alleen voor anderen een reminder om te kiezen voor acties en gedachten die inspireren en enthousiasmeren, maar ook voor mezelf.

Hoe nu verder?
Op 13 juli plaatste ik een blogpost over verlangen, durven en doen. Hieruit kon men al opmerken dat het tijd werd voor verandering. Ondanks dat het project voor sommigen nog niet af is, heb ik besloten om te stoppen met Een glimp van je ziel, zodat er ruimte komt voor iets nieuws.

Bij deze wil ik iedereen, niet alleen de deelnemers, maar ook zij die Een glimp van je ziel op andere manieren een warm hart hebben toe gedragen, van harte bedanken voor hun inzet en betrokkenheid.

Als feestelijke afsluiting geef ik aan het einde van deze maand een giclée van Een glimp van je ziel ter waarde van € 265,00 cadeau. Wil je hier kans op maken? Laat dan vóór 31 oktober hier je contactgegevens achter. 

Lieve groet en een bezield leven toegewenst,
Bianca van Baast
www.biancavanbaast.nl





8.9.17

Een glimp van je ziel bezorgt blijheid

Rondreizend schilderij
Een glimp van je ziel
in Zutphen

Deelnemer Wilco ontving Een glimp van je ziel via zijn dochter Anne.



Dag Bianca,

Gaat best snel 2 weken!
Het schilderij is verhuisd naar buurvrouw Els, (...).
Voor mij was het een leuk idee om aan de reis van het schilderij mee te doen.
Het schilderij laat een indruk van blijheid bij me achter, de twee elkaar werkelijk ziende gezichten stralen een zekere blijheid uit.
Veel plezier bij het vervolg van je project.

Hartelijke groet,


Wilco uit Zutphen (2015)

25.8.17

Filmtip: Lila


Je wereld vormgeven begint met fantaseren en visualiseren. Daar hoef je geen kunstenaar voor te zijn, zoals bijvoorbeeld Lila in deze korte video. Wat deze film zo leuk maakt is hoe de maker ons mee laat kijken in de 'ideale' wereld van zijn karakter Lila; zo liefdevol en speels.  
Wat zou jij creëren?