1.12.20

Veilig voelen (en gewoontes aan- en afleren)

Mijn eerste BH; omdat ik dacht dat ik de eerste en enige in de klas was, verborg ik hem zoveel mogelijk. Achteraf geloof ik niet dat het me gelukt is. De vulling was gelijk aan de hoeveelheid borst die er inging waardoor ik ineens twee keer zoveel had, en qua vorm kwam hij aardig in de buurt van de bullet beha uit de jaren ’50. Bij aankoop hadden de verkoopster en mijn moeder echter besloten dat - hoewel ik nog maar amper iets had - de beha kwalitatief en ondersteunend moest zijn, dus dit was hem geworden.

In de jaren daarna veranderde de mode en dus ook de beha’s. Steeds vaker baalde ik van de voorgevormde cups en beugels die de positie en bewegingsvrijheid van mijn borsten bepaalde. Op zoek naar meer vrijheid vroeg ik de verkoopster naar een BH zonder voorvulling. 
‘Maar mevrouw, dat kan echt niet’, reageerde ze. ‘Dan kan iedereen uw tepels zien!’ 
Ik stond perplex. Sinds wanneer was daar iets mis mee? 
Maar het idee dat iemand iets zou zien dat jarenlang verborgen was geweest gaf me een ongemakkelijk gevoel en dus verliet ik de winkel. Met een voorgevormde beha.

photographer unknown
Waarom dragen we eigenlijk beha’s? Mij is verteld dat een beha voorkomt dat borsten gaan hangen, maar in werkelijkheid werkt het andersom: beha’s zorgen ervoor dat de ligamenten van Cooper, die de functie van een natuurlijke bustehouder hebben, verslappen. En het dragen van een beha belemmerd het lichaam afvalstoffen af te voeren. Alleen bij een grote boezem kan ‘iets’ dat borsten bij elkaar houdt, zoals een beha, voordeel bieden. 

Ik heb nog steeds geen grote voorgevel, dus dacht ik mijn beha met gemak aan de wilgen te kunnen hangen. Maar een gewoonte, hoe oncomfortabel en ongezond ook, krijg je niet zo maar afgeleerd. Het is onwennig om geen beha te dragen, en het voelt om diverse redenen ‘veiliger’ om er wél een te dragen. Zelfs al is het maar schijnveiligheid.

Het aanleren van een nieuwe gewoonte, zoals momenteel het dragen van mondkapjes, is makkelijk. In 30 tot 90 dagen leert je lichaam het ongemak te aanvaarden en voelt een kapje veiliger dan zonder. Ongeacht of het mondkapje werkelijk bescherming biedt of niet. Hetzelfde geldt voor de 1,5 meter afstand. 

Het idee dat mondkapjes afgaan en mensen weer knuffelen zodra COVID-19 overwonnen is, is waarschijnlijk dan ook een illusie. Pas wanneer we het vertrouwen en de veiligheid in onszelf vinden, en niet in een stukje (kunst)stof, afstand of vaccin zullen we echte veiligheid ervaren.

creative safety supply

20.11.20

Veiligheid. Waar te vinden?

Hij heeft zijn gewicht nu al een paar keer verplaatst.
Van de ene naar de andere voet.
Soms lijkt hij te vertrekken om daarna toch te blijven. 
Hij wil zich aan de regels houden, anderen tegemoet komen. Maar het komt niet overeen met zijn verlangens en het levert hem veel schade op. 
Ik wil een stap in zijn richting zetten, hem in mijn armen nemen en geruststellen. Maar zolang hij niet kiest, lijkt het me beter dit niet te doen. 

Veiligheid. Toen we kinderen waren zorgden onze ouders of andere volwassenen daarvoor. Een handje bij het oversteken, dik aankleden bij guur weer en niets in je mond stoppen wat gevaarlijk was. 
Nu we volwassen zijn worden we geacht zelf voor onze veiligheid te zorgen. Dit, terwijl maar weinigen van ons hebben geleerd hoe je bepaalt of, en wanneer, iets veilig is. 
Waar vind je de juiste informatie? En hoe trek je de juiste conclusie?
Minerva giving her shield to Perseus - Rene Antoine Houasse 

Sinds enkele weken bevind ik me in een situatie die zo wenselijk is, dat ik er bang van word. In plaats van te genieten, hou ik mijn adem in, ben ik alert en analyseer ik in mijn hoofd alles wat er gebeurt. 
Ik heb de neiging om mijn omgeving te consulteren over wat te doen; boeken, websites, vrienden en familie. Maar ik weet dat elk advies komt vanuit het perspectief van de ander en daardoor nooit volledig op mij en mijn situatie van toepassing is. 

Zoals al eerder, besef ik opnieuw dat mij maar één ding te doen staat; te vertrouwen op mezelf, mijn innerlijke wijsheid, mijn intuïtie... 

Door niet alleen het hoofd te gebruiken, maar ook de rest van het lichaam, zijn we in staat innerlijke leiding te ervaren. Dan pas kunnen we voelen wat goed voor ons is, wanneer een grens wordt bereikt en wat ervoor nodig is om veiligheid te waarborgen.
Dan zijn we capabel om onszelf een hand te geven als het spannend wordt, te kalmeren als de situatie stressvol is en bewuste keuzes te maken waar we verantwoordelijkheid voornemen.
Om te vertrekken of te blijven. Om te vluchten of te genieten...

13.11.20

Het is niet slecht bedoeld...

Gedurende mijn opleiding tot tekendocente kreeg ik les in kunstgeschiedenis. Hier maakte ik voor het eerst kennis met de Italiaanse familie De’ Medici. Deze familie stond in de 15de eeuw aan de basis van wat we nu kennen als het internationale bankwezen.
Door het geld dat zij beheerden waren ze generaties lang geldschieters voor ondernemingen, uitvinders, oorlogvoerders, goede doelen en de katholieke kerk. 

In de kunstgeschiedenis stonden de De’ Medici bekend als supporters van architectuur, kunst en cultuur. Vele indrukwekkende gebouwen en prachtige kunstwerken die we heden ten dage nog bewonderen zijn medemogelijk gemaakt door deze familie.
Dat ze regelmatig het mikpunt waren van bedreiging, manipulatie en doodslag, en daar zelf ook niet vies van waren, werd in de kunstgeschiedenisboeken maar even buiten beschouwing gelaten. 

De De’ Medici was niet de enige familie met een talent voor financiële zaken. In de eeuwen erna wisten diverse families en individuen grote rijkdom en macht te verwezenlijken. Sommige van hen hebben nu nog steeds grote invloed op ondernemingen, zoals de Wereldbank en de Nederlandse bank. 
by Banchieri


Niets lijkt aantrekkelijker dan het hebben van veel geld en een groot netwerk. Ineens is iedereen je vriend. Goede doelen willen met je in zee en ondernemingen en overheden kloppen bij je aan voor een lening. 
Natuurlijk verstrek je die. Mits men voldoet aan jouw voorwaarden. 

Hoe integer blijft een organisatie of overheid als men met de rug tegen de muur staat en geld nodig heeft? Hoe sterk houdt men vast aan eigen principes als financiële hulp alleen wordt versterkt op voorwaarden die tegen deze principes ingaan? Hoe manipuleerbaar zijn individuen achter grote instellingen, zoals gezondheidsorganisaties, (social) media, religies en overheden? En hoe aantrekkelijk is het om anderen tekort te doen of zelfs in gevaar te brengen zolang jouw hachje maar gered wordt? 

Geld en macht zijn op zichzelf niet slecht, mits het ten bate van de gemeenschap wordt ingezet. Maar als jij en/of je familie al decennialang wordt bedonderd, geïntimideerd en geëlimineerd vanwege je geld en macht - en niemand te vertrouwen lijkt - is het dan onbegrijpelijk dat men handelt vanuit zelfzucht en zelfbehoud? Dat men de voorkeur geeft aan een mensheid die ziek, zwak, ongeorganiseerd en (financieel) machteloos is, zodat hun eigen heerschappij, financiële middelen en zekerheden toenemen? 

Het is niet onze taak om te veroordelen of hier tegenin te gaan. Zouden we dat wel doen, dan zouden we vervallen in hetzelfde gedrag als dat van hen. Ieder mens doet zijn best en allemaal nemen we weleens egoïstische beslissingen vanuit zelfbescherming. 

Detail: de schepping van Adam 
- Michelangelo
In plaats van onze energie te richten op het neerhalen van het ongewenste, kunnen we diezelfde energie beter inzetten voor het helen en versterken van onszelf. Zodat er een gemeenschap ontstaat die gezond, krachtig en welvarend is. Een samenleving vol compassie, liefde en verbinding. Die zo aantrekkelijk is dat iedereen, zelfs zij, hier deel van uit willen maken. Dit keer niet onder hun of onze voorwaarden, maar omdat zij en wij eindelijk durven te geloven in de kracht van (onvoorwaardelijke) liefde.



3.11.20

Gezondheid, zorg en ontlasten.

Vorige week zou mijn vader geopereerd worden. Vanwege de omstandigheden die we ondertussen allemaal kennen is de operatie uitgesteld. Niet alleen die van hem, maar tevens voor vele anderen. Je zou het zorgwekkend kunnen noemen wat er gaande is in de gezondheidszorg; de tekorten, het personeel dat overwerkt is... 
Maar wat ik nog zorgwekkender vind, is dat er zoveel mensen afhankelijk zijn van de gezondheidszorg. 

Zelf heb ik in het verleden ook heel wat dokters en therapeuten afgelopen vanwege fysieke klachten. Met weinig resultaat en alleen de opmerking dat ik levenslang aan de medicatie zou moeten en verder maar moest accepteren dat ik nooit meer beter zou worden. 
Alles leek erop dat de artsen en therapeuten gelijk hadden, maar - hoewel ik het niet kon verklaren - zei mijn intuïtie dat hier niets van waar was.

Het waarom leerde ik van mijn nichtje. Ze was toentertijd twee. We liepen samen naar de bieb toen ze ineens languit op de grond viel. 
‘Hé, ga je erbij liggen?’ grapte ik. 
‘Ja’, grijnsde ze terug en stond daarna op alsof er niets gebeurd was. 
Enkele meters verderop hield ze stil en begon te vertellen over haar ochtend. Toen was ze ook gevallen en had ze haar knie geschaafd. 
‘Ooo’, zei ik ‘als je pijn hebt moet je gewoon even met je handje er overheen gaan!’
‘Nee hoor’, reageerde ze eigenwijs. ‘Het gaat vanzelf wel over.’ 
Ik kon mezelf wel voor de kop slaan. Natuurlijk! Hoe kon ik dat vergeten?! Het lichaam heeft een zelfhelend vermogen.

Via Peter van Dolderen -
Artist unknown
Niet lang geleden sprak ik een kennis die al een paar dagen last had van pijntjes.
‘Ik heb de laatste dagen veel hardgelopen en gewandeld en ik weet dat ik daarna een dag rust moet inlassen, maar ja. Het is zo moeilijk om stil te zitten.’
Maar nee, daarin heeft hij ongelijk. Stilzitten is op zich niet zo moeilijk. Maar dat stemmetje in je hoofd negeren dat zegt dat je niet stil kunt zitten omdat je nog zoveel moet doen en de onrust die daarmee gepaard gaat, dat is moeilijk!

Net als een zieke vriendin die eens verzuchtte: ‘Mijn hoofd wil wel, maar mijn lichaam werkt niet mee’ dacht ik ook te moeten voldoen aan alle plannen en oordelen in mijn hoofd. 
Ik had verplichtingen en mijn lichaam had maar mee te werken. 
Ik had oordelen over de zieken en zwakkeren in onze samenleving, maar wilde niet erkennen dat ik zelf ook tot die groep behoorde. 
Ik had pijnen, toch wilde ik niet luisteren naar wat ze me te vertellen hadden.

Tot het moment dat heel mijn lichaam werd lam gelegd, ik me letterlijk op de grond moest laten vallen en dacht dat mijn laatst uur geslagen had. 
Vanaf toen werd ik me pas echt bewust van de plicht die ik had om naar binnen te gaan en mijn overtuigingen, gedachten en emoties te onderzoeken.
Was wat ik dacht en voelde waar? Of was het een eenmalige ervaring geweest die ik bleef herhalen? In hoeverre was hierin volhouden nog bevorderlijk voor mijn gezondheid?

Gabor Maté - Wanneer
je lichaam nee zegt
In het boek ‘Wanneer je lichaam nee zegt’ legt de Canadese arts Gabor Maté uit dat ieder mens op jonge leeftijd al zijn eigen manier ontwikkeld om met stress om te gaan. En hoewel dit beschermmechanisme op het moment van ontstaan zeker van nut is geweest en het zijn persoon heeft geholpen om toentertijd te overleven, kan het op lange termijn ook ziek maken. Met zelfs de dood als gevolg.
Maté adviseert collega artsen dan ook om meer aandacht te hebben voor psychosociale aspecten (gevoelens en gedachten), psychodynamische aspecten (zelfbeeld, verlangens en emoties) en biochemische aspecten (stofwisselingprocessen). 

Maar waarom wachten tot je klachten hebt en naar een arts moet? Waarom niet nu al aan zelfreflectie doen? 
Heb je bijvoorbeeld geleerd je emoties te onderdrukken? Je grenzen te negeren? Of de verantwoordelijkheid voor anderen te nemen? 

Dergelijk gewoontes worden door anderen vaak geprezen omdat het in hun voordeel werkt. Ondertussen bevorderen diezelfde gewoontes stress, putten ze je lichaam uit en bemoeilijken zij de aanmaak van groeihormonen. 
Om het lichaam de kans te geven zichzelf te herstellen is het niet alleen nuttig om regelmatig rust te nemen, maar ook om je zelfbeeld te onderzoeken en de emoties, gedachten en verlangens die hiermee gepaard gaan. Bevordert het je welzijn? Of ga je er langzaam aan kapot?

BoekenBoeken

29.10.20

Nu is oké.

Is het je weleens opgevallen dat hoe dichter je bij een lichtbron komt, hoe groter je schaduw wordt? Hetzelfde geldt als je besluit je alleen nog maar te focussen op het positieve. Ineens word je je bewust van de grote hoeveelheid onaangename dingen die er bestaan. Je wilt die wegduwen of ontlopen, maar zelfs vechten en vluchten geeft een onaangenaam gevoel. 

Momenteel zijn er mensen die beweren dat we van een 3D, naar een 5D bewustzijn overgaan. In 5D is volgens hen alles beter. Minder geweld, meer liefde, meer welzijn, meer welvaart. 
Ik vraag me af wat er gebeurt als we dat 5D bewustzijn bereiken. Zijn we dan alweer bezig met de volgende dimensie? De mens heeft nu eenmaal de neiging om, zodra we ergens aankomen, alweer verder te willen.

Fu creations
Ik weet niet hoeveel dimensies er zijn, maar ik vermoed dat er ergens een 1D bestaat waarin alles weer een geheel wordt, zoals voor de oerknal. 
En ik voorspel dat, zodra we die dimensie bereiken, evolutie weer opnieuw begint. Puur omdat het bestaan niet bedoeld is om ergens aankomen en daar stil te blijven staan. We zijn bedoeld om te bewegen, te evolueren.
Toch kennen we allemaal een verlangen naar rust. De behoefte aan een plek of een tijd waar niets meer hoeft of moet. 

Die plek bestaat en kun je nu al ervaren.
Het is een plek zonder oordeel. Een plek waar licht en donker in balans is. Waar het gewenste en het ongewenste even welkom is. Waar contrast, polariteit en dualiteit dankbaar worden ontvangen, omdat ze keuzevrijheid bieden.
Die plek en tijd is hier en nu. Geen seconde later of eerder. 

Hier en nu mag je opgelucht ademhalen. Tot rust komen. ZIJN.

Make me an instrument of thy peace - Bianca van Baast

26.10.20

De spiegel

Afgelopen week kreeg ik een mailtje van het YouTube-team met betrekking tot een video die ik plaatste in 2008 (zie einde blog). De video was een uitnodiging voor een groepsexpositie met het menselijk lichaam als thema.


Hallo Bianca,

In onze communityrichtlijnen wordt beschreven welke content wel en niet is toegestaan op YouTube. Je video Baaaaa! Schöne Körper! (Baaaaa! Beautiful bodies!) is gemarkeerd voor beoordeling. Tijdens de beoordeling hebben we vastgesteld dat je video's mogelijk niet voor alle kijkers geschikt zijn. Daarom hebben we er een leeftijdsbeperking voor ingesteld.

(...)

Met vriendelijke groet,

Het YouTube-team


Ik vind het bijzonder dat ik nu pas (na 12 jaar!) een melding krijg. Vooral in deze tijd vol complottheorieën zou je het propaganda of censuur kunnen noemen. Maar ik zie het anders en ben blij met deze berichtgeving. En wel hierom. 

In het verleden had ik een slechte relatie met mijn lichaam. Fysieke en emotionele pijnen belemmerde me om volwaardig te kunnen functioneren. Medicijnen en therapieën hielpen niet. Net als de meeste mensen zat ik veel in mijn hoofd. Piekerend, op zoek naar antwoorden. Of ik zweefde buiten mijn lichaam om mijn pijnen maar niet te hoeven voelen.

Eind 2016 ging mijn bekkenbodem op slot. Ik kon nog maar amper lopen, zitten of staan. 
Volgens de kwantum fysica bestaat alles uit energie en ervaar je alleen datgene waar jij qua energiefrequentie mee resoneert. Met andere woorden: mijn buitenwereld weerspiegelde mijn binnenwereld. Ik had me emotioneel afgesloten en nu deed mijn lichaam hetzelfde. 

Tegelijkertijd was dit een uitnodiging om mijn volledige lichaam in te nemen, om het lief te hebben en ermee samen te werken: wie een leven en lichaam krijgt, mag het tenslotte volledig gebruiken.

Mirror mirror - Bianca van Baast

De beoordeling van het YouTube-team ervaar ik opnieuw als iets uit de buitenwereld dat mijn binnenwereld reflecteert. 

Om mijzelf en mijn lichaam te leren liefhebben en te openen ging ik leven van prana en volgde ik een cursus transformatie seksualiteit. Hierdoor nam (zelf)liefde, compassie en openheid in mijzelf toe en veranderde mijn omgeving met mij mee. Contacten met anderen verlopen nu makkelijker, kansen bieden zich aan, ik geniet meer van mijn lichaam en ik voel me vrijer om mezelf te uiten. 

Ondanks dit loop ik de laatste tijd tegen allerlei taboes, schaamte en schuldgevoelens aan rondom seksualiteit. Ik merk dat oude oordelen en overtuigingen - vaak door religie en/of (voor)ouders ingegeven – mij en anderen belemmeren om voluit te leven en lief te hebben. De mailing van YouTube bevestigt dit nog eens. Tijd dus om deze oude denkwijzen te onderzoeken en zo nodig te transformeren of op te ruimen.

***
Wat neem jij in je buitenwereld waar? Hoe bevestigt dit jouw overtuiging, jouw binnenwereld? Werkt dit oordeel in je voor- of nadeel? En is er een manier om er anders naar te kijken?

20.10.20

Where is the love?

Ik weet het nog goed. 
Het geluid in de drukkerij was oorverdovend. En toch… 
Ineens zag ik mijn collega zijn drukpers in de steek laten en naar de radio lopen. Iets aan hem verried dat er iets ernstigs was gebeurd. 

Niet veel later was het stil in de drukkerij en stonden we met zijn allen rond de radio. 
Het was 11 september 2001, even na 15.00uur. 

Zo’n 2 jaar later sta ik aan diezelfde pers en ben ík degene die het geluid van de radio harder zet. 
Uit de speakers schallen The Black Eyed Peas met het nummer ‘Where is the love?’.

Momenteel is er grote verdeeldheid in de wereld en vraag ik me hetzelfde af.
‘Where is the love?’
Niet omdat liefde er niet is. 
Liefde is er altijd en overal. Alleen willen we dat nog weleens vergeten...

The evolution of love - Bianca van Baast