7.11.19

Wat is er voor nodig om voluit te leven?

Een glimp van je ziel vond onderdak
bij een jong gezin in Brabant
Sinds mijn zestiende vraag ik me al af: ‘Wat is ervoor nodig om te LEVEN in plaats van te overleven of geleefd te worden?’ 
Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen. Heel wat mensen voelen zich ongelukkig, terwijl ik hen het geluk zo ontzettend gun.
In 2007 stuurde ik mijn schilderij Een glimp van je ziel Nederland in met de vraag ‘Wat bezield je?’. Tien jaar lang reisde het schilderij rond en zag ik mezelf genoodzaakt om me bezig te houden met wat bezieling en voluit leven nu eigenlijk betekent. 
Ik ontdekte dat we, via onze gevoelens en emoties, geleidt worden door een hoger iets. Een God, bron, universum of hoe je het maar wilt noemen, wijst ons, via ons lichaam, de weg naar de ultieme waarheid. 
Het gaat een beetje zoals het spel dat ik als kind ooit speelde.

Ik ben opgegroeid in Oisterwijk, een stadje in Noord-Brabant dat bekend staat om zijn prachtige bossen en vennen. Ik herinner me een mooie plek tussen hoge, dikke bomen waar ik als kind met de scoutinggroep naartoe ging om te spelen. Eén van de spelletjes die we speelden, heette Warm/koud. Het ging als volgt. Eén meisje moest achter een dikke boom gaan staan, zodat ze de rest niet zag, waarna de overige groepsleden een voorwerp verborgen. Als het voorwerp op zijn plek lag, mocht het meisje er weer bij komen en moest ze het voorwerp zoeken op aanwijzing van de groep. Als het meisje ver van het voorwerp afstond, riep de groep dat ze IJSKOUD was. Als ze iets dichterbij kwam was ze KOUD. Bij WARM kwam ze al aardig in de buurt. En als ze het had gevonden was ze HEET of zelfs GLOEDHEET. Hoe ‘warm’ iemand was, hoorde je aan het enthousiasme van de groep. 

Emotionele geleidingsschaal
Op deze manier worden wij ook naar de waarheid geleidt. Als je je ‘warm’ of zelfs ‘heet’ bevindt ervaar je aangename gevoelens. Hoe hoger je emotie (zie emotionele geleidingsschaal), hoe dichter je bij de Goddelijke waarheid zit en je in overeenstemming bent met wie je in essentie bent. Je hart gaat open, je ervaart enthousiasme, je bent verliefd op het leven. Je (levens)energie stroomt en alles gaat van een leien dakje, omdat je omstandigheden aantrekt die hiermee resoneren. Je voelt je vrij, liefdevol, licht en luchtig. 

Hoe ‘kouder’ je bent, hoe lager jouw emotie zich bevindt in de emotionele geleidingsschaal. En hoe verder je dus afstaat van de waarheid. Vooral als je je angstig, verdrietig of neerslachtig voelt, sta je minder open voor de buitenwereld en bevindt je je voornamelijk in de vecht-, vlucht- of bevriesstand. De kans dat je nog meer ongewenste situaties op je pad tegenkomt, wordt hierdoor vergroot. Je lichaam voelt zwaar en weinig energiek. Je wordt als het ware verplicht om naar binnen te gaan en te onderzoeken of wat je denkt overeenkomt met de  waarheid van de bron. Lage emoties laten je namelijk ALTIJD weten dat je gelooft in of gefocust bent op de illusionaire werkelijkheid van het ego.

Je zou verwachten dat deze informatie het leven een stuk makkelijker maakt. Geloof me, uiteindelijk wel, maar in het begin is dat niet het geval. Want het betekent dat bijna alles wat je ooit hebt geleerd, herzien moet worden. Omdat, overal waar je een oordeel over hebt, angst of verdriet bij voelt, niet in overstemming is met de waarheid.
Bij alles mag je je af gaan vragen ‘hoe kan ik hier naar kijken in overeenkomst met de Universele waarheid? Wat is er voor nodig om hier vertrouwen, vreugde, vrede, liefde, kracht, vrijheid, compassie of dankbaarheid bij te voelen?

Om voluit te leven moeten we als het ware worden als de bron. En onvoorwaardelijk lief gaan hebben. Ik stel voor dat we beginnen met het ontwikkelen van compassie. Ten eerste voor ons zelf...

In these arms I en II - Bianca van Baast





1.11.19

Synchroniciteit wijst de weg

Eind 2018 maakte ik de belofte met mezelf dat ik in 2019 dertien kilo zou afvallen. Hoe dat zou gebeuren liet ik los. Ik geloof namelijk niet in afvallen door te sporten en/of te diëten vanuit wilskracht of controle. Het leven hoort makkelijk te verlopen en de uitdagingen die we aangaan zijn uitdagingen die we vanuit de ziel wensen aan te gaan. De meest ideale manier van afvallen, in overeenstemming met mijn ziel, zou daarom vanzelf op mijn pad komen, op voorwaarde dat ik mijn huidige situatie zou accepteren.

Ik kocht een hoela hoep - gewoon, omdat spelen leuk is - en viel ongeveer een kilo af. Verder gebeurde er niets. 
Ik deed mijn best om van mijn lichaam te houden, ondanks het overgewicht, en toen… begon synchroniciteit me te leiden.

Het begon allemaal met een boekje over NLP, getiteld Toeval… hoe doe je dat? geschreven door Paul Liekens. Een collega-auteur drukte het in mijn hand met de woorden: ‘Dit staat in mijn boekenkast te verstoffen. Ik denk dat het jou meer aanspreekt dan mij’. 
In het boekje las ik tot mijn verbazing dat er mensen zijn die geen eten of drinken meer nodig heb, omdat zij leven van bronenergie. Als bewijs verwijst het boekje naar Jasmuheen, een Australische dame die beweert al sinds de jaren ‘90 te leven van lichtvoeding. 
Na alles wat ik heb gelezen en geschreven voor deze blog en mijn boek in wording, wist ik dat het mogelijk moest zijn om te leven van energie. Maar dat er al mensen bestonden die hiertoe in staat waren, verraste me.
Ik liep al tijden verveeld door supermarkten, niet wetende wat te kopen, omdat niets nog gezond, voedend, diervriendelijk of milieuvriendelijk lijkt te zijn. Leven van prana, zoals het wordt genoemd, leek me vele voordelen te hebben.

Mensen waarvan bekend is dat zij van Prana leven: Jasmuheen, Akahi Ricardo en Camila Castello, Amudra Madhura, Brahman Menor, Ray Maor en Elitom El-amin


Ik besprak het met een vriend. Volgens hem is leven van energie niet zo maar mogelijk. Je lichaam zal op de een of andere manier eerst op moeten worden voorbereid.
Niet veel later volgde ik een cursus waarbij we, met een masker op, leerden zien zonder ogen. De docente beweerde dat, als we ons verteringssysteem ’s ochtends niet activeerden en met het masker op in de zon zouden gaan zitten, we zoveel energie zouden opdoen dat we de rest van de dag geen voedsel of drinken meer nodig hadden. 
Mmmm, zou het echt? Ik werd steeds nieuwsgieriger.

Na een paar weken nam een vriendin, die ik al jaren niet meer had gezien, contact met me op omdat ze had vernomen dat ik de cursus met het masker had afgerond. Ze wilde graag over mijn ervaring horen. 
We spraken af en wat bleek?! Zij had in Denemarken een retraite gevolgd en leefde nu van prana!
Het kwam ineens wel erg dichtbij.

By Bianca van Baast
Ik googelde de retraite in Denemarken, maar omdat het me te ver weg was googelde ik verder om te kijken of zoiets ook in Nederland bestond. ‘Toevallig’ werd er enkele dagen later een lezing gegeven over Pranic living door Amudra Madhura van Pranic Awakening in een nabij gelegen dorpje. Het was zo dichtbij, dat het bijna bij mij om de hoek werd gegeven. Ik gaf me op voor de lezing en googelde nog wat verder. Een sympathieke Israëliër, Ray Maor genaamd, wist me meer te vertellen op zijn you tube kanaal. 

Mijn interesse groeide en dus bestelde ik het boek Lichtvoeding van de eerder genoemde Jasmuheen. Terwijl ik het boek las, voelde ik de spanning in mijn lijf toenemen. Alsof een deel van mijn lichaam al wist dat ik de omschakeling wilde gaan maken, terwijl ik verstandelijk nog geen enkel besluit had genomen.

Op een ochtend voelde ik een deel van mijn lichaam ineens roepen ‘Jippie, we gaan afvallen!!!’ 
Ik kon er met mijn hoofd niet bij. Ik was niet van plan mezelf te ‘straffen’ met diëten en/of sporten. Ik at al bewust, bewoog met regelmaat en daar wilde ik het bij laten. ‘We gaan dus helemaal niet afvallen!’ temperde ik mijn lichaam.
Ik begon het net lief te hebben zoals het was. Maar stiekem hoopte ik dat het gelijk had.

De bovengenoemde Ray Maor had het in zijn video’s over dry fasting: drie á vier dagen zonder eten en drinken zou het omschakelingsproces helpen. Maar dat zou ik nooit kunnen. Na één dag sappen barstte mijn hoofd al van de pijn. Laat staan dat ik helemaal niets meer tot me zou nemen!

Ki - Bianca van Baast
Op vrijdag 30 augustus 2019 daagde het boek Een wens kan je leven veranderen van Gahl Sasson en Steve Weinstein me uit om een week lang iedere dag iets te doen waar ik bang voor was. En ik was bang voor diëten, en vooral voor het dry fasten. Dus daagde ik mezelf uit om de volgende dag helemaal niets te eten of te drinken. 
Het werd die dag 30 graden. Ik had weinig honger en vreemd genoeg helemaal geen dorst. En hoewel ik normaal snel hoofdpijn heb, had ik daar nu geen last van. Opmerkelijk!
Het enige waar ik tegenaan liep was de neiging om naar de keuken te lopen om iets te snacken of te drinken. Niet zo zeer uit trek of verveling, maar vooral om activiteiten uit te stellen waar ik tegenop zag; vluchtgedrag. 

Twee dagen later hoorde ik Amudra Madhura, tijdens de lezing, vertellen over de retraites die zij samen met Brahman Menor aanbied. 
De informatie klonk als déjà vu. Alsof ik ergens in een ver verleden het al eens gehoord had en toen met mezelf had afgesproken dat ik dit proces zou aangaan. 
‘Er zijn heel veel voordelen aan het deelnemen aan de retraite en het leven van prana. Je gezondheid verbeterd, je krijgt meer energie, het is milieu,- en diervriendelijk, je houdt meer tijd en geld over, je ontwikkelt meer helderheid en je bereikt uiteindelijk het gewicht dat het beste bij je past, ongeacht of je nu te zwaar of te licht bent. 
De overgang naar leven van prana is echter voor niemand makkelijk. Buitenstaanders snappen er niets van, zijn bezorgd en je kunt veel weerstand tegenkomen. Daarnaast vraagt het je om je eetgewoontes te doorbreken. Hierdoor kom je ineens allerlei onaangename emoties, pijntjes en gewoontes tegen die je niet meer weg kunt eten' (zoals mijn vluchtgedrag). 

Ondanks dat het niet makkelijk beloofde te worden moest ik me inhouden om niet van mijn stoel te springen en te roepen ‘ja, ik doe mee!’. 
Ik voelde een ontzettende enthousiasme in mijn lichaam die ik verstandelijk niet kon verklaren. Het was een ‘Ja’ vanuit mijn ziel. 
Eind oktober 2019
De dag na aanmelding begon ik mijn lichaam voor te bereiden met een veganistisch dieet en een week voor de retraite met een dieet van enkel groenten en fruit. Ik geef toe: dat gaf een paar dagen ongemak, zoals hoofdpijn en me slapjes voelen. 
De dry fast, tijdens de retraite, doorstond ik wonderwel goed. 
Momenteel ben ik in transitie, dat wil zeggen dat ik nog niet 100% van prana kan leven. En nog een tijdje fruitsappen moet drinken, zodat mijn oude cellen nieuwe cellen kunnen aanmaken en mijn lichaam zich kan aanpassen. 

Het is nu begin november en de eerste twaalf kilo zijn er af. Had iemand mij dit dieet geadviseerd om gewicht te verliezen dan had ik diegene hartelijk bedankt, maar vriendelijk afgewezen.
Het proces is niet altijd makkelijk geweest en ik zal nog diverse uitdagingen tegenkomen. Uitdagingen die ik voor gewichtsverlies nooit over zou hebben gehad.
Dat ik nu (een deel van) mijn overgewicht kwijt ben is een mooie meevaller, maar het doel dat ik voor ogen heb is vele malen groter.

Ps: doe dit proces NOOIT in je eentje en al zeker niet alleen thuis.

BoekenBoeken

29.10.19

Huidhonger

Ik zit muisstil. Elke vezel van mijn wezen wacht op wat gaat komen. Het duurt nu al minuten.
Ik luister. Ergens uit het onbekende huis waarin ik me bevind hoor ik gekraak en gepiep. Vreemde geluiden van onbekende buren komen door de muur. Ze vieren Halloween vermoed ik. 
In de kamer waarin ik vertoef speelt zachtjes muziek. Ik hoor mezelf ademen. Verder is er niets. Geen tweede adem, geen beweging, niets. 

‘Doe je ogen dicht’, was me gezegd. 
Nieuwsgierig naar wat er zou komen, had ik hieraan voldaan. Maar nu begin ik te twijfelen. Had ik het wel goed begrepen? Moest ik nog iets doen? 
Mijn ademhaling klinkt ogenschijnlijk rustig, maar door de spanning kom ik al snel zuurstof tekort. Ik doorbreek de stilte met het nemen van een flinke ademteug. ‘Je verpest ook altijd alles’, mopper ik tegen mezelf.
Verder blijft het stil.

‘Doe het. Nu!’, bid ik in gedachten.
‘Ja, doe het nu’, voel ik mijn huid smeken. 
Mijn zintuigen staan op scherp. Voel ik iets, hoor ik iets? 
Maar nee, niets verandert. 

Artwork by Dorian Vallejo























Ik houd mijn adem in. De smeekbede in mij wordt luider en luider. ‘Alsjeblieft, doet het nu. Alsjeblieft’, herhaal ik innerlijk opnieuw en opnieuw.

Teleurstelling begint me parten te spelen. Misschien gaat het helemaal niet gebeuren, bedenk ik ineens gedesillusioneerd.
Maar net als ik wil opgeven, als ik op het punt sta om mijn ogen te openen, gebeurt het! Heel kort en voorzichtig.

Ik schrik ervan. 
Moet er even van bekomen. 
En dan is het er weer. 
De lichte aanraking van zijn vingertoppen die de mijne beroeren.

25.10.19

Sterker worden

‘Gaan we nog seks hebben?’ grinnikt hij, terwijl hij leunend op één arm over me heen buigt.
Vanmiddag had hij me voor de zoveelste keer neergehaalde met een denigrerende grap. Boos had ik gereageerd dat het feit dat hij een stuk groter is, niet betekent dat hij het recht heeft om mij te kleineren. En dat ik het beu ben dat hij me zo weinig serieus neemt. 
Natuurlijk wilde zijn ego het laatste woord hebben en gooide hij nog wat olie op het vuur. Ik voelde een enorme woede opkomen en de wens om hem terug te pakken, maar besloot niet te reageren; ik had gezegd wat ik wilde zeggen en wenste er verder geen energie aan te verspillen. In plaats daarvan had ik me omgekeerd en een paar meter verderop geïnstalleerd.
Hij was op zijn knieën voor me komen zitten. ‘Sorry. Sorry.’ 
Ik kon horen dat er een kern van waarheid inzat, maar helemaal gemeend klonk zijn excuus niet.
‘Bewaar dat op je knieën zitten maar voor later op de dag’, reageerde ik enigszins spottend. 
Beiden wisten we wel wat ik daarmee bedoelde. Boosheid had wel vaker tot goede seks geleid. Maar nu, eenmaal in bed, was de situatie anders. 

‘Nee, we gaan geen seks hebben. 
Ik ben niet meer boos. Ik ben… Uhm... Ik ben verdrietig. Nee…, eerder teleurgesteld. 
Al weet ik niet zo goed in wie. In jou, omdat je doet wat je doet? Of in mezelf, omdat ik schijnbaar iets uitstraal waardoor jij denkt dit te kunnen doen? Of is het, omdat jouw woorden en gedrag iets in mij raken, in plaats van dat ik het allemaal van me af laat glijden? Waarom trek ik het me aan als je zo neerbuigend doet? Ik moet ondertussen toch beter weten?!
Ooo!....’ Het antwoord schiet me ineens binnen. ‘Omdat ik weet dat ik beter verdien!!!’

Alone together - Maria Kreyn
Ik hoor hem zijn adem inhouden. 
Het stemmetje in mij heeft gelijk. Ik verdien beter. 
‘Ik ben liever single dan dat ik nog één keer de grond wordt ingestampt’, ga ik verder. ‘Ik weet dat je het niet slecht bedoelt. Dat je me alleen maar neerhaalt om jezelf groter te voelen. Dat het een kwestie is van weinig zelfvertrouwen. Maar ik heb er genoeg van. Ik hou van je. En ik zou graag willen dat je degene bent waarmee ik oud word, maar zo kan het niet langer. Morgenochtend pak ik mijn spullen en ben ik weg.’
De hand die al die tijd nog tegen mijn rug aan lag, glijdt weg. Ik hoor hem op zijn rug draaien, zijn armen boven het dekbed uit manoeuvreren en zijn neus ophalen. 
Huilt hij nou?

‘Ik weet dat ik een lul ben’, hoor ik hem schuldbewust zeggen. ‘Het spijt me. Ik hou van je.’ Hij draait zich weer naar me toe en slaat zijn arm om me heen. 
Met pijn in mijn hart duw ik die weg. Als ik nu niet bij mijn beslissing blijf, verandert er nooit wat.
‘Je bent geen LUL’, probeer ik nog eens. ‘Maar ik wil een man die gelooft in zichzelf. Iemand die het niet nodig heeft om zichzelf of een ander naar beneden te halen. Ik wil een man die zich niet snel geïntimeerde voelt en mij steunt. Iemand die me aanmoedigt om het beste uit mezelf te halen in plaats van elk initiatief neersabelt. Een man die zich durft te verbindingen in plaats van, onder het mom van een grap, muren opwerpt.
Ik geloof dat jij die man kunt zijn, maar je gelooft er zelf niet in. Je bent er zo van overtuigd dat je een eikel, een sukkel, een loser bent, dat je je er daarom ook naar gedraagt. Zonder je te beseffen dat je ook andere keuzes hebt. 
En schijnbaar heb ik zelf ook nog wat soul-searching te doen. Dat je überhaupt gelooft mij dit te kunt aandoen, zegt ook iets over mij. Niemand zou het tenslotte in zijn hoofd halen om zo met mij te sollen als ik er niet mee zou resoneren.’

Ik beweeg me van hem af naar het randje van het bed en trek het dekbed over me heen. In gedachten zie ik voor me hoe het zal zijn; twee mensen die de ander niet meer nodig hebben om zichzelf bevestigd te zien, omdat ze eindelijk de verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen geluk.
We gaan hier beiden sterker van worden.

20.10.19

Ziel versus ego

Ik kan nog net mijn pc uit te zetten en me om draaien als mijn lichaam ineens bevriest.
'Ooo mijn God, wat heb ik gedaan?!' 
Ik kijk mijn atelier rond. Alles staat er nog en toch voelt mijn lichaam aan alsof ik zojuist mijn ondergang heb ondertekend. 
Ik weet wel dat mijn aanmelding nog niet betekent dat ik mee mag doen, maar toch. Als die wordt goedgekeurd zal mijn leven nooit meer hetzelfde zijn.

Ik hijs me op van mijn ongemakkelijk kruk, die sinds mijn bureaustoel is gesneuveld als zodanig functioneert, en strompel naar de keuken. 
'Wat ging ik hier ook alweer doen?' Ik weet het niet meer. 
Ik waggel terug naar mijn studio. Ik wilde tenslotte nog even werken voor ik zou vertrekken naar Tilburg. Maar in deze toestand komt er niets uit mijn handen. Mijn armen en benen voelen als verlamd, alsof een deel van me me op deze plek wil houden. Een plek waar ik veilig ben, een plek waar niets me kan gebeuren. 

Hoe anders was het gisteren. 
Toen kon ik amper stilzitten. Ik zat te springen op mijn stoel, zo enthousiast was ik over wat ik hoorde. Toen Amudra zei: ‘… je oude cellen sterven langzaam af, terwijl je nieuwe cellen al de nieuwe informatie bevatten. En zo word je als het ware een nieuwe jij…’ kwam deze informatie binnen als een déjà vu. Alsof ik dit al eens eerder gehoord had. Als klein meisje misschien? 
Toentertijd heb ik de belofte gemaakt om dit proces aan te gaan. En eindelijk, dit was het moment! Ik kon wel huilen van geluk.

Maar nu, een dag later, kan ik alleen maar huilen van angst. Doodsangst wel te verstaan. Want ik weet voor bijna 100% zeker dat ik word toegelaten. En dan ga ik sterven, althans een deel van me. En niets zal ooit nog hetzelfde zijn.

Detail Een glimp van je ziel - Bianca van Baast

Ik schrijf al jaren over de ziel en het ego. En herken in deze angst duidelijk mijn ego. Hij weet dat hij zijn macht over me gaat verliezen. Dat het zijn deel is dat gaat sterven. 
Gisteravond, nadat mijn ziel me woordeloos en zonder duidelijke reden mij mijn volgende stap toonde, kwam hij nog met tientallen redenen aanzetten waarom ik het niet moest doen. Maar nu is het stil. Er is alleen maar angst. Ik voel compassie voor hem, laat mijn hoofd hangen en rouw even met hem mee.

-----

Dit waargebeurde verhaal, dat op 3 september 2019 plaatsvond, is geschreven n.a.v. de opdracht ‘Angst’ voor het schrijverscafé te Oisterwijk. 
Rond 6 september kreeg ik te horen dat ik inderdaad mee mocht doen met The Pranic Awakening Program, een retraite waarbij je transformeert van een lichaam dat leeft van vast voedsel naar een lichaam dat leeft van Prana (levensenergie/bronenergie). Momenteel ben ik in transitie, leef ik enkel op sappen en dat gaat het goed. Ik houd jullie via deze site op de hoogte.

23.8.19

Oproep tot vertrouwen #prayforamazonia

Het amazone gebied staat al dagen in brand. Media bericht over een recordaantal bosbranden, die waarschijnlijk om economische reden zijn aangestoken. Verslaggeving over brandende en verkoolde natuur tot vluchtende mensen en dieren roepen verontwaardiging, verdriet en angst op. Vooral omdat we zo afhankelijk zijn van dit natuurgebied; het Amazone gebied staat tenslotte bekend als de longen van de aarde. De vraag die velen zich terecht stellen is: ‘Wat hebben deze branden voor invloed op ons voortbestaan’?

Eeuwenlang heeft het verspreiden van zorgelijk nieuws mensen in actie gekregen. Vooral als het om geld doneren ging. Natuurlijk is er niet mis met geld doneren. Er kan daarvan personeel en materiaal ingezet worden. Maar kan een mens genoeg doen tegen zoveel natuurgeweld? 

Onderzoek, en eigen ervaring, hebben al meerdere keren aangetoond dat lage emoties, zoals angst, verdriet en woede de mens vooral belemmeren. We kunnen in die staat niet meer helder denken, sluiten ons af van onze omgeving en nemen slechte beslissingen. 
De beste resultaten bereiken we als we in vertrouwen verkeren en ons openen voor de wereld om ons heen. Alles is één en alleen als we hoog in onze energie zitten en open staan, is het mogelijk om een positieve invloed uit te oefenen op de wereld om ons heen. 
Gregg Braden beschrijft in zijn boek De Goddelijke matrix - en ik heb dezelfde ervaring - dat we in die staat zelfs invloed kunnen uitoefenen op het weer. En zou een aantal dagen tot weken regen niet de beste oplossing zijn? 

Om dit te kunnen bewerkstelligen is het nodig dat zoveel mogelijk mensen hun zorgen, angsten, verdriet en boosheid loslaten, en hun energiefrequentie verhogen. Hiervoor is het belangrijk om je te focussen op het eindresultaat. Dat doe je op de volgende manier: 

1. Voel de emotie(s) die het bij je oproept. Lage emoties zijn het teken dat je gedachten over het gebeuren niet in lijn zijn met de universele waarheid. Dat wil niet zeggen dat je die emoties niet mag voelen. Sterker nog, ze moeten gevoeld worden! Desnoods stel je je een zwembad voor vol met de emotie die je ervaart en laat je je er langzaam in onderdompelen. Voel het, geef je er helemaal aan over. Je ego zal tegenstribbelen, maar zodra je je overgeeft zul je merken dat de emotie vanzelf verdwijnt. 

2. Onze gedachten over de branden zijn slechts een oordeel en hoeven daardoor geen waarheid te zijn. Het zou, gezien vanuit een brede perspectief, best eens kunnen dat deze branden precies datgene zijn wat de aarde nodig heeft. 
Tenslotte maakt brand grond vruchtbaar. En wij mensen, met onze kleine breinen kunnen wel wensen, maar niet overzien wat het beste is voor het grote geheel. Dus laat oordeel over wat goed en fout is los. 

3. Focus je op wat je een goed gevoel geeft. Alleen als je hoog in je vibratie zit, je je opent en contact legt met de wereld om je heen kunnen er dingen in beweging komen en stromen. In dit geval; stel je bijvoorbeeld voor hoe het gaat regenen in het amazone gebied. Hoe de grond afkoelt tot een aangename temperatuur. Hoe de branden geblust worden en hoe mensen opgelucht zijn en beginnen te dansen. Hoe jaguars brullen van blijdschap, hoe mensen en dieren elkaar weer vinden en verenigd worden. Hoe de natuur in de komende maanden weer opbloeit, hoe nieuw leven kans krijgt, hoe dat plekje op aarde opgeschoond en gezuiverd is en weer tot bloei komt. Hoe deze gebeurtenis initiatieven van de grond laat komen in andere werelddelen. Hoe werelddelen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen stukje natuur en zo meerdere ‘longen’ op aarde creëren. Hoe de wereld steeds groener en gezonder wordt….

4. Zelfs al weet ons kleine brein niet hoe, en zelfs al wordt de brand niet geblust door regen, VERTROUW dat er een oplossing is.

5. Mocht je tijdens bovenstaande proces, vanuit je gevoel en dus niet vanuit je denken, geïnspireerd worden tot actie, handel daar dan naar.

photographer unknown

14.8.19

Het leugentje voor eigen bestwil (dat tegen je werkt)

‘Mag ik mijn visitekaartjes bij jullie folders neerleggen?’ vraag ik hem. ‘Of zijn jullie bang voor wildgroei als je het van één persoon toestaat?’
We werken beiden nu zo’n anderhalf jaar in hetzelfde pand en dit is de eerste keer dat ik me realiseer dat mijn kaartjes hier wel goed op hun plek zouden liggen.
‘Jíj mag ze er bijleggen, maar ik heb de afspraak met de directeur dat niet iedereen zomaar folders, uitnodigingen en kaarten mag neerleggen. Ik heb het advies gekregen om ze aan te nemen en daarna achter de toonbank te plaatsen.’
Ik ben blij met de toestemming, maar het antwoord zit me niet lekker: hij behoort ze aan te nemen en daarna te laten verdwijnen?!! Dus al die mensen die hier komen met hun waardevolle folders en laatste uitnodigingen denken hier aan het juiste adres te zijn, terwijl het materiaal achter hun rug om wordt weggegooid?!

Ik vermoed dat het hier om een leugentje voor eigen bestwil gaat. Een white lie, zoals dat in het Engels zo mooi heet. Geen leugen om kwaad te doen, maar met de beste bedoelingen. Men wil de ander niet kwetsen, men wil geen ‘Nee’ verkopen en men wil zichzelf niet in een onaangename en onnodige discussie brengen. 
Terecht?

Artist unknown

Pas volgende week kom ik weer terug. Dat weet hij. Als mijn kaarten dan weg zijn, wie garandeert me dan dat ze niet ‘achter’ de toonbank zijn verdwenen? En als ik nieuwe neerleg, omdat ik er vanuit ga dat mensen geïnteresseerd zijn, hoe lang gaat dit spelletje dan nog door? Kan ik deze man, en de directeur die hem tot deze praktijken aanzet, nog wel vertrouwen? 

Ongeacht of we bekenden van elkaar zijn of niet, ik heb liever dat mensen eerlijk tegen me zijn. Dat wil niet zeggen dat afwijzing niet pijnlijk is, want dat is het meestal wel, maar mijn pijn is mijn verantwoordelijkheid. En als je een beleid uitvoert waarbij je regelmatig ‘Nee’ moet verkopen, dan moet je als onderneming of als persoon - als het om een privésituatie gaat – je verantwoordelijkheid nemen en gaan staan voor wat belangrijk voor jou(w bedrijf) is. En ja, niet iedereen zal het ermee eens zijn, niet iedereen zal het begrijpen en sommigen zullen met je in discussie gaan. Maar wie zegt dat dat niet mag? 

Momenteel leven we in een maatschappij waar we iedereen tevreden proberen te stellen. Waar we om de hete brij heen draaien, omdat we anders weleens iemand tegen de schenen zouden kunnen trappen. Hierdoor is iedereen (te) veel bezig met wat de ander zou kunnen denken of doen, neemt niemand volledig zijn plek in en staat niemand in zijn volle kracht. 

Mirror Mirror - Bianca van Baast
Het doet me denken aan een tekst die ik ooit las waarin de schrijver de mens beschreef als een mens met doornen in de huid. Elke aanraking veroorzaakt pijn, waardoor we situaties waarin we ‘geraakt’ kunnen worden vermijden. In plaats van onszelf te ontdoen van die doornen, lopen we met een grote boog om mensen en gebeurtenissen heen of ‘blaffen’ we tegen anderen om ze op afstand te houden. Hiermee ontzeggen we onszelf veel, maken we onze wereld kleiner dan nodig en beperken we onze mogelijkheden.

Het ervaren van pijn is wat dat betreft een kans. Dankzij pijn herkennen we de ‘doorn’, kunnen we die plek helen, en vrijer, ruimer en meer in verbinding leven. 
Een leugentje om de ander te behoeden voor pijn is wat dat betreft die ander zijn groei ontnemen.

Wil dit nu zeggen dat je altijd alles maar kunt zeggen en doen? Nee, natuurlijk niet. Niet iedereen is eraan toe om een pijnpunt in één keer onder ogen te komen en daar verantwoordelijkheid voor te dragen.
En mocht je in de verleiding komen om iemand expres pijn te doen, bedenk dan wel dat wat je een ander aandoet, altijd naar je terugkomt.

(Hmmm, dat wordt dan weer zo'n mooi, maar pijnlijk groeimoment dus…)