4.1.21

2021. Is dit het jaar waarop alles weer normaal wordt?

De meeste mensen hopen van wel en vertrouwen op de overheid; de maatregelen, het vaccin en financiële injecties. 
Anderen verwachten pas een oplossing als patenten worden verboden, macht van de rijken wordt ontnomen en het kabinet aftreedt.
Een derde groep (en ja, dit is echt waar!) wacht op buitenaards leven om orde op aarde te scheppen. 
In elke overtuiging zit een kern van waarheid, maar dé waarheid is nog verbazingwekkender!

Laat ik bij het begin beginnen en het zo makkelijk mogelijk uitleggen. 

Ons bestaan begon bij de oerknal: een bron klapte uit elkaar en hieruit is alles voortgekomen. Er zijn geen mensen, dieren, planten, bacteriën et cetera uit andere universa geïmporteerd. Alles en iedereen, inclusief het onzichtbare, zoals lucht, bestaat uit deeltjes bron. 
Deze deeltjes (golfjes eigenlijk) bestaan uit energie en bevatten bewustzijn. 

Als mens denken we gelimiteerd te zijn tot de mogelijkheden van het lichaam. In werkelijkheid zijn er geen grenzen, omdat er enkel een oneindige ruimte aan bronenergie bestaat. 
Galatea of the Spheres - Salvador Dali

Het schijnt dat pasgeboren baby’s hun ouders nog niet kunnen onderscheiden van de rest van hun omgeving. Ik vermoed dat dit komt doordat baby’s hun omgeving waarnemen zoals die is: één oneindig veld aan energie.
Pasgeborenen leren langzaam onderscheid te maken doordat moeder een andere energiefrequentie heeft dan vader, doordat hout een andere frequentie heeft dan metaal en doordat wit een andere frequentie heeft dan rood. 
Elk mens leert zo op jonge leeftijd energie te onderscheiden, te benoemen en daarmee (helaas) te begrenzen.

Een tweespletenexperiment toont aan dat energiegolfjes in deeltjes veranderen (lees: materie), zodra zij geobserveerd worden. Zolang ze niet geobserveerd worden, blijven ze golfjes en hebben ze de potentie ALLES te zijn. 
In 2005 bevestigde professor Richard Conn Henry wat veel natuurkundigen al lange tijd weten; dat het universum immaterieel is. Wat wij ervaren is puur mentaal en spiritueel. Ons bestaan is een illusie!
Brondeeltjes tonen ons datgene waar we (onbewust) van overtuigd zijn. Geloof je bijvoorbeeld dat je ergens slachtoffer van bent, dan zullen brondeeltjes je omstandigheden tonen die dit bevestigen. 

Het higgs(energie)veld, die voor deze illusie zorgt, wordt door sommige deskundigen ook wel de matrix genoemd. Dit is echter NIET dezelfde als in de gelijknamige film.
In de film houdt de matrix mensen onder controle en kan Neo alleen ontsnappen door middel van een rode pil. Voor de echte matrix geldt dit niet.
Die ontstijg je door je energiefrequentie te verhogen. Het hebben van een (illusionair) lichaam biedt wat dat betreft een groot voordeel.

Het lichaam verleent ons namelijk de mogelijkheid om te voelen; we kunnen waarnemen wanneer energie stroomt en wanneer het stagneert. Tevens biedt het keuzevrijheid: kiezen we voor hetgeen dat beweging bevordert of het tegenovergestelde? 
Hoe meer we geloven in beperkingen, hoe minder onze energie stroomt en hoe meer verdichting er optreedt. Het gevolg is een leven dat stroef loopt; de kans op armoede, ziekte, eenzaamheid en gebrek aan inspiratie neemt toe.
You are loved - Bianca van Baast

Het is niet nodig hetgeen hierboven te begrijpen of te geloven. Kiezen voor gedachten, overtuigingen en handelingen die jou opluchten, die jou het gevoel van vertrouwen, liefde en dankbaarheid laten ervaren, en zo laten stromen, is voldoende.
En je helpt er anderen ook mee.
Uit een tweelingfotonen-experiment (een foton is materie, maar kleiner dan een atoom) blijkt namelijk dat wanneer één brondeeltje verandert, ALLE deeltjes per direct mee veranderen. Wat ooit één bron was, is nog steeds één, ondanks de illusie van separatie.
Door je frequentie te verhogen verlicht je dus niet alleen je eigen bestaan, maar ook dat van anderen. 

Hoping for balance -
Bianca van Baast
Heb je geen idee van wat of hoe nu verder? Geen probleem. Deze verlichting gaat min of meer vanzelf. De aarde bijvoorbeeld verhoogt de laatste tijd haar frequentie en wij veranderen daardoor vanzelf mee.  

Het enige nadeel is dat gebruiken, gedachten en systemen die ooit voor ons werkten, niet meer passen. Dit leidt tot chaos en daagt ons uit om onszelf te herontdekken. 
Terug naar het oude gaat dus niet. 

Uit eigen ervaring weet ik hoe verleidelijk het is om controle te willen houden over een bestaan dat in elkaar  dreigt te storten. Het gevolg is echter dat we muurvast komen zitten. Het enige dat dan uiteindelijk overblijft is loslaten en  overgeven.
Een nieuw en wenselijk ‘normaal’ komt eraan, zodra we met de stroom meebewegen…

--

PS: Het idee dat een deel van de bron (mens), een ander deel van de bron (dier, groente, fruit of zaden) moet eten om te overleven paste niet meer in mijn overtuigingen. Vandaar dat ik in 2019 de stap maakte om te gaan leven van prana (=Sanskriet voor energie). Eten is hierdoor mogelijk, maar niet meer noodzakelijk.
Meer info over pranic living vind je via Amudra Madhura en Brahman Menor.

31.12.20

2020

2020 was een achtbaan met hoogte- en dieptepunten. Ik zat in het karretje en kon er niet aan ontsnappen.
2020 leerde mij overgave; aan de rit en elke ervaring die ermee gepaard ging.
   
2020 bracht onzekerheid. En vroeg om aanpassingsvermogen. 
2020 maakte me veerkrachtig.

2020 confronteerde me met ziekte en dood. Misschien hadden ik of dierbaren geen toekomst meer.
2020 leerde mij nu, niet later, te leven.

2020 betekende afscheid nemen en loslaten. Sommige vrije ‘vogels’ kwamen terug, anderen niet. 
2020 toonde mij dat alles en iedereen vrij hoort te zijn. Om te stromen, te bewegen en zijn eigen leven te leven.

2020 bracht eenzaamheid. Hoewel ik graag alleen ben, wil ik niet zonder intimiteit en verbinding.
2020 heeft me geopend voor oude en nieuwe contacten.

2020 bracht beperkingen. Althans dat maakte mijn ratio mij wijs, terwijl mijn hart en ziel daar anders over dachten.
2020 liet mij luisteren naar mijn innerlijke wijsheid en bracht mij (keuze)vrijheid.

2020 vroeg me rekening te houden met anderen. Samen staan we tenslotte sterker.
2020 leerde me dat het goed is om de samenleving te dienen, maar op jouw manier, niet op die van een ander, en NOOIT ten koste van jezelf.


2020 bracht moeilijke omstandigheden op mijn pad. Wilde ik hierop reageren vanuit een automatische piloot of maakte ik vanaf nu bewuste keuzes?
2020 leerde me kiezen en verantwoordelijkheid te dragen voor de consequenties.

2020 bracht emoties zoals angst, verdriet, boosheid en frustratie. Elke doorvoelde emotie had echter dezelfde boodschap voor me: Je bent geen slachtoffer. Ieder mens is krachtiger en machtiger dan je je kunt bevatten. 
2020 maakte me hierdoor sterker en zorgde ervoor dat ik in mijzelf ging geloven.

2020 voorkwam dat ik me nog langer achter mijn schildersezel verschool. Ze gaf me woorden om de visie die ik al jaren via mijn schilderijen deel nu in verhalen te vertellen.
2020 gaf mij moed om de boodschap van liefde en vertrouwen te blijven delen in een maatschappij die hier steeds minder in gelooft. 

Dankjewel 2020 en iedereen die deze boodschap van liefde en vertrouwen blijft delen.

Liefs,
Bianca

Veel mooie her-innermomenten aan wie je werkelijk bent toegewenst voor 2021. 

23.12.20

Jouw plek. Vol kracht en energie.

Het huis staat in brand. Geel bluswater komt door het plafond naar beneden.
In plaats van dat het water wegloopt, komt het hoger en hoger te staan. 
Vluchten via de voordeur lukt niet. We moeten achterom. Maar hoe? 
Het water staat inmiddels zo hoog dat we genoodzaakt zijn te zwemmen, maar… alleen ik heb een zwemdiploma.

Ik grijp mijn jongere broer, zus en beide ouders onder mijn arm. Het is ingewikkeld en zwaar voor een meisje van tien, maar er zit niets anders op. Ik moet ons redden.
Ik zwem naar de poort aan het einde van de tuin. Als ik die ontgrendel en de steeg naar veiligheid inkijk, zakt de moed me in de schoenen, en dreigen mijn dierbaren me te ontglippen. De steeg staat vol glascontainers. Zonder last had ik probleemloos om deze obstakels heen kunnen zwemmen, maar nu ben ik daar niet zo zeker van…

Bovenstaande droom had ik in een periode dat het niet zo goed ging met mijn ouders. Dankzij de onzekerheid die dit met zich mee bracht, besloot ik (onbewust) de zorg voor het gezin op me te nemen. Volgens mijn kinderlijke beleving wist ik tenslotte het beste wat (mij) veiligheid en balans bood. 

Ik geloof niet dat ik mijn besluit of verwachtingen ooit hardop heb uitgesproken, maar wanneer gezinsleden niet voldeden aan mijn visie en veiligheidsvoorwaarden, veroordeelde ik hen hier wel om. Achteraf gezien is het natuurlijk absurd te denken dat een mens iemand anders kan zijn dan men in werkelijkheid is, maar voor lange tijd dacht ik echt dat mijn oordeel hen zou kunnen veranderen (lees: verbeteren). 

Tatyana Chuvasheva

Momenteel bevinden we onszelf in een soortgelijke situatie. De samenleving zoals we die kennen brokkelt af, terwijl de toekomst nog onzeker is. Velen denken te weten wat het beste is en proberen controle over het (eigen) leven te krijgen door anderen hiervan te overtuigen. Bewust of onbewust plaatst men zich als autoriteit boven de ander.
Els van Steijn, coach en opsteller, waarschuwt echter dat deze goedbedoelde intentie een groot risico met zich mee brengt. 

In haar boek ‘De fontein’ beschrijft Van Steijn hoe ieder mens deel uitmaakt van systemen, zoals bijvoorbeeld het familiesysteem, een organisatiesysteem en verschillende maatschappelijke en landelijke systemen. 
Elk systeem is te vergelijken met een fontein bestaande uit meerdere waterbakken. Er bestaat een bepaalde hiërarchie waar ieder individu zich aan dient te houden.
In het familiesysteem bevinden de grootouders zich bijvoorbeeld altijd in de bak boven de ouders, en de ouders boven de kinderen. 

De fontein - Els van Steijn
Als je op jouw plek staat, ontvang je een onzichtbare kracht die jou vitaliseert, vervuld en sterkt. Maar zodra je, om wat voor reden dan ook, van plek verandert en daardoor in een hogere bak komt te staan, geef je jouw kracht nog wel door aan de bakken onder je, maar ontvang je niet langer van degenen boven je. Het gevolg is dat je meer geeft dan ontvangt en uiteindelijk leeg en uitgeput raakt.

In deze maatschappij, waar velen inmiddels uitgeput zijn, wordt het tijd dat ieder zijn plek weer gaat innemen. Dit is geen makkelijke opgave en zal gepaard gaan met een enorm schuldgevoel. Vooral omdat religie ons ervan overtuigd heeft dat het nobel is om te lijden (en te sterven) voor een ander.
Dankzij deze overtuiging leven we in een maatschappij waarin we (te) weinig rekening houden met, en verantwoordelijkheid nemen voor, onze eigen gevoelens, verlangens en emoties, maar we ons wel bezighouden met die van anderen. 

Het gevolg is; zorgmedewerkers die hun eigen welzijn opofferen voor patiënten die zelf niet met gezondheid bezig zijn. 
Mensen die de aarde willen redden, maar - terwijl de natuur zichzelf opschoont en voortplant - zichzelf vergiftigen met boosheid en verdriet. 
Mannen die hun rol niet op zich kunnen nemen, omdat vrouwen de mannenrol al hebben ingenomen. 
Kinderen die de vrijheid niet krijgen hun authentieke zelf te ontdekken, omdat volwassenen hen vertellen wie zij moeten zijn. 
Verwarde burgers, omdat hen nooit is geleerd hun innerlijke wijsheid te vertrouwen en die als autoriteit aan te nemen. 

Je eigen plek innemen en je opladen aan de altijd aanwezige krachtbron vraagt om moed. Moed, om je eigen gevoelens, verlangens en emoties onder ogen te komen. Om het lot van jezelf en dat van een ander niet langer te willen controleren, maar te aanvaarden. Om het onzekere als een kans te zien en veiligheid, welzijn en vertrouwen in jezelf te ontwikkelen.

Bol.com Algemeen
Bol.com Algemeen

18.12.20

Het voordeel van de maatregelen

Het begon een paar dagen na mijn geboorte; de ene na de andere uitdaging met mijn gezondheid. Een groot deel van mijn leven was ik vooral moe, lusteloos en amper in staat iets te ondernemen. In 2017 werden de fysieke pijnen ondraaglijk. Dagenlang lag ik op bed en soms kwam de pijn zo onverwacht dat ik me spontaan op de grond moest laten vallen omdat ik niet langer kon lopen of staan. Tijdens dit soort momenten ervoer ik sensaties in mijn hoofd die me ervan overtuigde dat ik stervende was. Het zou een eenzame dood worden, want er was niemand in de buurt, en de buitendeur en telefoon kon ik niet bereiken.

De fysieke uitdagingen waarmee ik te maken had, en waar artsen en diverse therapieën geen antwoord op konden geven, zorgde ervoor dat ik zelf op zoek ging naar gezondheid en de werking van het lichaam. 
Wat ik ontdekte is dat ziekte begint bij emotie.

Een emotie is een reactie op iets dat buiten je gevoelswereld plaatsvindt. 
Soms laten we een emotie in het lichaam toe, omdat ze aangenaam is. Of omdat ze ons niet echt raakt. De emotie komt binnen, we ervaren haar en laten haar weer los. De emotie verdwijnt uit het lichaam.
Onaangename emoties duwen we veelal weg. We willen die niet voelen. In zo’n situatie zetten we een emotie vast in het lichaam en blijft ze aanwezig. Het brein raakt ervan overtuigd dat het lichaam in gevaar is en zorgt dat het lichaam bijpassend reageert door onder andere stresshormonen aan te maken. Dit is het moment dat het lichaam ‘ziek’ wordt.

Zodra we de emotie loslaten, en het lichaam niet langer aan het overleven is, gaat het lichaam opschonen. Dan kunnen symptomen verschijnen, zoals niezen, snotteren, afwijkende temperaturen, pus en het aanmaken of afbreken van cellen. Een schoolvriendin van me werd bijvoorbeeld altijd grieperig en koortsig tijdens schoolvakanties, omdat ze dan de spanning van school losliet en het lichaam de tijd kreeg om schoon schip te maken. 

In vele gezondheidsleren wordt er echter pas van ziekte gesproken als er symptomen verschijnen. Het lichaam wordt op zo’n moment niet beschouwd als iets dat zichzelf onderhoudt, maar als vijand. We worden letterlijk aangemoedigd om ons tegen ons eigen lichaam te keren.
Natuurlijk zijn symptomen lastig en komen ze altijd op het verkeerde moment. Maar ze veroordelen, onderdrukken of bestrijden geeft in vele gevallen opnieuw stress. Daarnaast kan een diagnose allerlei emoties met zich meebrengen, waardoor er nieuwe aandoeningen worden gecreëerd of de oude in stand worden gehouden. 

Dit is ook de reden dat ouderen meer klachten hebben, en in corona-tijd meer risico lopen, dan jongeren. Kinderen geven tijd en ruimte aan hun emoties en zijn ze daarna kwijt, terwijl volwassenen allerlei oordelen hebben over (het uiten van) emoties, en dankzij pijnlijke levenservaringen niet elke emotie meer willen voelen.
Een gezonde maatschappij zit hem dan ook niet zo zeer in méér zorg en medicatie, maar in een andere manieren van denken over en omgaan met emoties. En in het kalmeren van het brein. 

Make me an instrument of thy peace - Bianca van Baast

De Amerikaanse bioloog Dr Bruce Lipton, gespecialiseerd in epigenetics, bevestigt dat gedachten en overtuigingen die bepaalde emoties veroorzaken een grote rol spelen in het activeren en deactiveren van genen. Emoties en gevoelens kunnen ziekte(symptomen) manifesteren. Maar ook genezen!

Dankzij covid en de genomen maatregelen zien vele van ons zich momenteel geconfronteerd met (vrije) tijd en gedachten die leiden tot emoties zoals boosheid, verdriet, machteloosheid, beperking, eenzaamheid en onzekerheid. Wat dat betreft is dit een geweldige periode om al die emoties, die nu duidelijker dan voorheen voelbaar zijn, eindelijk de aandacht en ruimte te geven waar ze naar verlangen, en het lichaam op deze manier te ontlasten.

----

PS: Dat virussen voorkomen in een ziek lichaam is duidelijk. Maar, als bacteriën en schimmels de opruimers zijn van de natuur, zou het dan kunnen dat virussen ziekte opruimen in plaats van veroorzaken? Specialisten, zoals viroloog Dr. Stefan Lanka, zijn al jaren op zoek naar bewijs dat virussen schade aanrichten, maar kunnen dit nog steeds niet bevestigen. Zou het dus kunnen dat corona geen schade aanricht, maar de gedachten, overtuigingen en emoties die we momenteel verspreiden wel?

7.12.20

Opgeven mag

Het was modderiger dan gedacht. Bijna ging ik onderuit.
‘Blijven staan’ hoorde ik mijn ratio zeggen. 
‘Waar bemoei je je mee?!’ kwam er direct achteraan. ‘Als het de bedoeling is dat ik ga liggen, ga ik liggen!’ 
Verbaasd over de onvoorziene reactie dacht ik: ‘Wauw, zo heb ik er nog nooit eerder over gedacht’. 

Al jaren hoor ik mezelf aanmoedigen: ‘blijf staan’. Niet alleen jegens mijzelf, maar ook anderen die dreigen te vallen. 
Waarschijnlijk zijn het woorden uit mijn jeugd; omdat ik (nu minder dan voorheen) mijn voeten verkeerd afrol, heb ik de neiging om over mijn eigen tenen te struikelen.
Ik meen te herinneren dat het mijn vader was die me, zodra ik als kind dreigde te vallen terwijl we hand in hand liepen, weer rechtop hees met de woorden ‘wel blijven staan, hé!?’.

Ik heb die opmerking altijd als bemoedigend en positief ervaren. Maar het besef dat het oké is om erbij te gaan liggen, is net zo waardevol en had in het verleden mogelijk een burn-out kunnen voorkomen. 

Vooral in een maatschappij waar alles draait om succes, doorgaan, niet opgeven, hard werken en vooral blijven vechten, is jezelf toestemming geven om het op te geven, los te laten en te accepteren net zo belangrijk. 

Vooral in een tijd als deze, waarin alles anders is, is het belangrijk niet alleen naar je ratio te luisteren, maar vooral naar je eigen lichaam. Wat heb je nodig? Waar verlang je naar? 
Geef toe als een overtuiging, relatie of baan niet meer dienend voor je is. 
Je kunt wel al je tijd en energie blijven stoppen in hetgeen dat ooit voor je werkte, maar, om met de woorden van Steven Covey te spreken, ‘Als de ladder tegen de verkeerde muur staat, brengt elke stap je dichterbij de verkeerde bestemming’. 

Erken het wanneer je uitgeput bent. Ga niet door totdat je volledig leeg of burned-out bent. Gun jezelf tijd om te rusten, te herstellen en te voelen wat voedend voor je is. 

Ben je bang voor wat dit van je vraagt? Of voor de veranderingen die dit in je leven gaat brengen?
Je hoeft het niet allemaal in één keer te doen. Deel het op en zet stapje voor stapje. 
Toegeven is de eerste stap. Er in berusten is de volgende.
Geef je maar over aan de stroom.
Vanaf hier wordt het alleen maar makkelijker...

A drop in the ocean - Bianca van Baast

1.12.20

Veilig voelen (en gewoontes aan- en afleren)

Mijn eerste BH; omdat ik dacht dat ik de eerste en enige in de klas was, verborg ik hem zoveel mogelijk. Achteraf geloof ik niet dat het me gelukt is. De vulling was gelijk aan de hoeveelheid borst die er inging waardoor ik ineens twee keer zoveel had, en qua vorm kwam hij aardig in de buurt van de bullet beha uit de jaren ’50. Bij aankoop hadden de verkoopster en mijn moeder echter besloten dat - hoewel ik nog maar amper iets had - de beha kwalitatief en ondersteunend moest zijn, dus dit was hem geworden.

In de jaren daarna veranderde de mode en dus ook de beha’s. Steeds vaker baalde ik van de voorgevormde cups en beugels die de positie en bewegingsvrijheid van mijn borsten bepaalde. Op zoek naar meer vrijheid vroeg ik de verkoopster naar een BH zonder voorvulling. 
‘Maar mevrouw, dat kan echt niet’, reageerde ze. ‘Dan kan iedereen uw tepels zien!’ 
Ik stond perplex. Sinds wanneer was daar iets mis mee? 
Maar het idee dat iemand iets zou zien dat jarenlang verborgen was geweest gaf me een ongemakkelijk gevoel en dus verliet ik de winkel. Met een voorgevormde beha.

photographer unknown
Waarom dragen we eigenlijk beha’s? Mij is verteld dat een beha voorkomt dat borsten gaan hangen, maar in werkelijkheid werkt het andersom: beha’s zorgen ervoor dat de ligamenten van Cooper, die de functie van een natuurlijke bustehouder hebben, verslappen. En het dragen van een beha belemmerd het lichaam afvalstoffen af te voeren. Alleen bij een grote boezem kan ‘iets’ dat borsten bij elkaar houdt, zoals een beha, voordeel bieden. 

Ik heb nog steeds geen grote voorgevel, dus dacht ik mijn beha met gemak aan de wilgen te kunnen hangen. Maar een gewoonte, hoe oncomfortabel en ongezond ook, krijg je niet zo maar afgeleerd. Het is onwennig om geen beha te dragen, en het voelt om diverse redenen ‘veiliger’ om er wél een te dragen. Zelfs al is het maar schijnveiligheid.

Het aanleren van een nieuwe gewoonte, zoals momenteel het dragen van mondkapjes, is makkelijk. In 30 tot 90 dagen leert je lichaam het ongemak te aanvaarden en voelt een kapje veiliger dan zonder. Ongeacht of het mondkapje werkelijk bescherming biedt of niet. Hetzelfde geldt voor de 1,5 meter afstand. 

Het idee dat mondkapjes afgaan en mensen weer knuffelen zodra COVID-19 overwonnen is, is waarschijnlijk dan ook een illusie. Pas wanneer we het vertrouwen en de veiligheid in onszelf vinden, en niet in een stukje (kunst)stof, afstand of vaccin zullen we echte veiligheid ervaren.

creative safety supply

20.11.20

Veiligheid. Waar te vinden?

Hij heeft zijn gewicht nu al een paar keer verplaatst.
Van de ene naar de andere voet.
Soms lijkt hij te vertrekken om daarna toch te blijven. 
Hij wil zich aan de regels houden, anderen tegemoet komen. Maar het komt niet overeen met zijn verlangens en het levert hem veel schade op. 
Ik wil een stap in zijn richting zetten, hem in mijn armen nemen en geruststellen. Maar zolang hij niet kiest, lijkt het me beter dit niet te doen. 

Veiligheid. Toen we kinderen waren zorgden onze ouders of andere volwassenen daarvoor. Een handje bij het oversteken, dik aankleden bij guur weer en niets in je mond stoppen wat gevaarlijk was. 
Nu we volwassen zijn worden we geacht zelf voor onze veiligheid te zorgen. Dit, terwijl maar weinigen van ons hebben geleerd hoe je bepaalt of, en wanneer, iets veilig is. 
Waar vind je de juiste informatie? En hoe trek je de juiste conclusie?
Minerva giving her shield to Perseus - Rene Antoine Houasse 

Sinds enkele weken bevind ik me in een situatie die zo wenselijk is, dat ik er bang van word. In plaats van te genieten, hou ik mijn adem in, ben ik alert en analyseer ik in mijn hoofd alles wat er gebeurt. 
Ik heb de neiging om mijn omgeving te consulteren over wat te doen; boeken, websites, vrienden en familie. Maar ik weet dat elk advies komt vanuit het perspectief van de ander en daardoor nooit volledig op mij en mijn situatie van toepassing is. 

Zoals al eerder, besef ik opnieuw dat mij maar één ding te doen staat; te vertrouwen op mezelf, mijn innerlijke wijsheid, mijn intuïtie... 

Door niet alleen het hoofd te gebruiken, maar ook de rest van het lichaam, zijn we in staat innerlijke leiding te ervaren. Dan pas kunnen we voelen wat goed voor ons is, wanneer een grens wordt bereikt en wat ervoor nodig is om veiligheid te waarborgen.
Dan zijn we capabel om onszelf een hand te geven als het spannend wordt, te kalmeren als de situatie stressvol is en bewuste keuzes te maken waar we verantwoordelijkheid voornemen.
Om te vertrekken of te blijven. Om te vluchten of te genieten...