5.12.19

(Liefdes)verdriet en de reden

Êxtase - Cristina Troufa

‘Volg je hart’, adviseerde mijn buurvrouw toen ik haar opbiechtte liefdesverdriet te hebben. Ik kon merken dat ze verwachtte dat daarmee de kous was afgedaan. Dat ik mijn rug zou toekeren naar de man die dit verdriet had veroorzaakt en me voor hem zou afsluiten. Maar op het moment dat ze het zei, voelde ik dat mijn hart nog niet wilde opgeven. En zich al helemaal niet wilde afsluiten. 
Terwijl mijn ego allerlei excuses bedacht om de relatie (die officieel nog niet eens begonnen was) op te geven, gaf mijn hart aan het daar absoluut niet mee eens te zijn. 
‘Ja maar, hij had dit moeten doen’, beargumenteerde mijn ego. ‘En hij had dat moeten zeggen.’ 
Maar was dat wel zo? Of waren dat slechts overtuigingen? 

Momenteel heb ik het gevoel Flynn Rider de prins uit Rapunzel te zijn. Ik sta onder aan de toren te roepen dat hij “zijn haar moet laten zakken”, maar er gebeurt niets. Liever dan contact maken, blijft hij in zijn ivoren toren.
‘Uit onwil’, wil mijn ego mij doen geloven. ‘Uit onmacht’, zegt mijn intuïtie: ‘hij kan gewoon niet anders’.

Hoe dan ook, ik kan blijven roepen, maar ben niet van plan om nog langer aan dat spreekwoordelijke dode paard te trekken. Wat ik van Een glimp van je ziel heb geleerd, is dat je altijd daarnaartoe moet gaan waar je naartoe wordt getrokken, daar waar de stroom beweegt en je gedragen wordt. En hier is de stroom duidelijk gestagneerd.

Ik wil schoppen en slaan. Gillen en vloeken. Ik wil datgene uit hem trekken wat ik denk van hem nodig te hebben. Hem door elkaar schudden tot hij doet wat ik wil. Alleen maar omdat ik verwacht dat ik op die manier dat stukje vrouw, dat nog onzichtbaar is in mij en geen stem heeft, zichtbaar zal krijgen. Ik wil dat hij haar ziet, benoemt en haar toestemming geeft om er te zijn. 
Maar hoe zou hij dat kunnen als ik haar telkens zo diep wegstop!?

De woede en het verdriet die ik voel, hebben eerlijk gezegd niets met hem te maken. Het wordt veroorzaakt door mijn eigen angst en onmacht om volledig mezelf te zijn. 
Iedereen schept gedurende zijn kindertijd een sociaal masker. Niet alleen om zichzelf te beschermen, maar vooral om tegemoet te komen aan het beeld dat anderen van ons hebben. 

Ik ben ervan overtuigd dat alle mannen goden zijn, en alle vrouwen godinnen. We hebben elkaar nodig om te co-creëren, maar niet om ons Zelf compleet te maken. Want dat zijn we al. 
Artist unknown
Als we geboren worden herinneren we ons dat nog, maar elke keer dat de buitenwereld onze Goddelijke essentie niet herkent en erkent - vooral in de eerste jaren van ons leven - schermen we die kern af en creëren we een laagje om ons heen dat voldoet aan het beeld van de ander. En met elk laag verliezen we meer en meer het contact met onze essentie en compleetheid.

Gedurende onze kindertijd hebben die laagjes duidelijk een functie; hoe meer we tegemoetkomen aan het (denk)beeld van onze verzorgers, hoe meer veiligheid en zekerheid zij ons bieden. Maar als we eenmaal volwassen zijn, en in staat om voor onszelf te zorgen, hebben we die laagjes niet meer nodig. Het is dan aan ons om elk laagje af te pellen, om die essentie weer zichtbaar te maken en de krachten die daarbij vrij komen optimaal te gebruiken.
Maar toegeven aan die krachtige Zelf, in een wereld waar maar weinig mensen geloven in (hun eigen) goddelijkheid, is moeilijk en spannend. En vanuit conditionering blijven we geneigd om andermans goedkeuring te vragen. Goedkeuring die we zelden krijgen. En waar ik dus ook niet op wil blijven wachten.

‘Ik heb geleerd nooit meer iemand te vertrouwen’, hoor ik mensen vaak zeggen als ze door iemand gekwetst zijn. Ze nemen afstand, verharden en bouwen een muurtje om zich heen. Maar mijn hart heeft besloten om te houden van deze situatie, om open en nieuwsgierig te blijven, om op zoek te gaan naar flow en mezelf te geven wat ik van een ander wil. 
Als een ridder die zijn harnas afdoet, pel ik laagje voor laagje af. Misschien bevalt het hem en komt hij alsnog uit zijn toren, misschien ook niet. Hoe dan ook, het gaat wel goed komen.

28.11.19

Het onmogelijke mogelijke

Ik kon mezelf de afgelopen weken wel voor mijn hoofd slaan. Ik had een mooie schrijfopdracht gelezen in het boek Writing begins with the breath van Laraine Herring en stelde mijn collega’s van het schrijverscafé voor om die voor de volgende bijeenkomst uit te werken. Ik had verwacht dat ze mijn voorstel zouden afwijzen en dat ik het daarbij kon laten. Maar nee, de opdracht werd unaniem aangenomen.
‘Schrijf een tekst over het onmogelijke dat mogelijk wordt.’
Ik wist haast zeker dat dit een onmogelijke opdracht voor me ging worden, simpelweg omdat ik niet geloof in onmogelijk. Iets kan inderdaad niet meteen mogelijk zijn, maar nog wel in de toekomst. 

Ik vermoed dat het de Spaanse kunstenaar Pablo Picasso was die ooit zei: ‘Alles wat je maar kunt bedenken kan waarheid worden’. Of hij bekend was met de kwantum fysica weet ik niet, maar volgens deze moderne tak van de natuurkunde bestaat ALLES uit energie (denk maar aan de formule E = mc2 van Albert Einstein) en kan die energie elke vorm aannemen die je je maar kunt bedenken. 
Er is alleen één uitdaging.

Tijdens een natuurkundig experiment, waarbij elektronen door twee spleten werden geschoten, bleek dat deze minuscule materie de ene keer uit golven bestond en de andere keer uit deeltjes. Welke vorm ze aannamen was afhankelijk van het feit of de deeltjes geobserveerd werden of niet. Als de elektronen werden geobserveerd, bestonden ze uit deeltjes. Als ze niet werden geobserveerd, bestonden ze uit golfjes.
Hieruit kunnen we opmaken dat materie, dus zelfs het meest levenloze ding, zoals een tafel of een stoel, bewustzijn heeft. Anders kan het nooit weten dat het geobserveerd wordt.



Wat wetenschappers nu vermoeden, maar - zover ik weet - nog niet hebben kunnen bewijzen, is dat die eerder genoemde stoel of tafel zich dus anders kan gedragen of vormen als het niet geobserveerd wordt dan wanneer het wel geobserveerd wordt. (Mmm, dat doet me denken aan de kandelaar, theepot etcetera uit de film Belle en het beest.)

Wat wel steeds duidelijker wordt, is dat materie zich aanpast aan degene die waarneemt. Denk bijvoorbeeld aan het placebo en nocebo effect. Als je gelooft in een suikerpil, heb je er baat bij en kan het je zelfs genezen, ondanks dat het geen genezende ingrediënten bevat. Als je (onbewust) niet in medicatie gelooft, helpen medicijnen zelden en kunnen ze je zelfs ziek maken (weet ik uit eigen ervaring).

Materie reageert dus op intentie en de overtuiging waarmee jij observeert.
Waar je aandacht naar uitgaat, neem je waar. Waar je aandacht niet naar uitgaat, registreer je simpelweg niet. Logisch, zul je zeggen; als je gek bent op Engeland, zie je overal verbanden met Engeland. Maar als je niets met dit land hebt, zullen diezelfde verbanden je niet opvallen. Hetzelfde gebeurt met ziekte, armoede, geweld en alle andere ellende waar we in deze wereld mee te maken hebben. Als we gefocust zijn op ziekte, zijn we niet gefocust op gezondheid. Als we tekort ervaren, is onze aandacht bij de afwezigheid van welvaart. Als agressie je interesse heeft, zien we alles wat met liefde te maken heeft over het hoofd.

Als mensen zijn we vaak zó aan het vechten of vluchten van hetgeen dat we NIET willen, dat daar heel onze aandacht naar uitgaat. Met als gevolg dat we het ongewenste in stand houden of zelfs verergeren. 
Materie bevestigt op die manier altijd datgene waarvan jij overtuigd bent, zelfs als de overtuiging niet waar is!
Elke verandering - in je leven of in de wereld - begint daarom bij jouw binnenwereld. Wat wil je? Welke overtuiging houdt je tegen? Waar moet je je aandacht verleggen? En wat is er voor nodig om van hoop, naar geloof, naar vertrouwen of zelfs weten te komen?

Kijk, en nu bleek het toch niet zo onmogelijk om een tekst te schrijven over het onmogelijke dat mogelijk wordt...

BoekenBoeken

25.11.19

Eten en de angst voor leegte

Eind september nam ik deel aan the Pranic awakening program. Waarbij mijn transformatie begon om van een lichaam dat leeft van eten en drinken om te schakelen naar een lichaam dat leeft van bronenergie. Momenteel heb ik, op enkele dagen na, al twee maanden niets meer gegeten. Wat op zich geen probleem is; ik heb geen honger en functioneer bijna als van ouds, soms zelfs beter.
Wel behoor ik, ter bevordering van het transformatieproces, tot en met november 600 kcal en in december 400 kcal, aan fruitsappen te drinken. Wat betekent dat ik minimaal 1,5 liter vocht op een dag binnen krijg.

Ik dien deze sappen verdeeld over de dag te drinken, zodat ik altijd  voldoende suikers binnen krijg. Het gevolg is dat mijn maag klein blijft. Het valt me op dat ik soms aan het einde van de dag nog een paar deciliter sap behoor te drinken, maar het gewoon niet meer weg krijg. Omdat het te veel is, én te zoet. Best vreemd, aangezien ik altijd erg van fruit en sappen heb gehouden en normaal op een dag meer dan 2 liter thee naar binnen werkte, terwijl ik daarnaast gewoon at.

Stilleven met fruit en brood op een blauwe achtergrond - Henk Helmantel

In een eerdere blog merkte ik al op dat ik eten en drinken in het verleden vaak gebruikt heb om te vluchten. Door mezelf toestemming te geven eerst iets te eten of te drinken, kon ik de activiteit waar ik tegenop zag nog even uitstellen. Maar de laatste tijd word ik me, mede dankzij een diagnose die pas is gesteld, bewust van iets nieuws.

Vorige week is geconstateerd dat ik intolerant ben voor fruitsappen. Hierdoor ben ik gaan experimenteren met groentesmoothies en groentesappen. Het nadeel van groenten is dat er veel minder calorieën in zitten dan in fruit en dat ik er dus meer van moet nemen om toch aan de juiste hoeveelheid te komen. En dat de groenten die meer calorieën bevatten, zoals avocado, zwaarder op de maag liggen. Ik heb dat altijd heerlijk gevonden: eten dat zwaar op de maag lag. Het gaf me het gevoel dat ik bestond. Het vervulde me en gaf me het idee dat ik meer geaard was. 

Omdat ik me nu, dankzij deze groentesmoothies, me vaker en sneller vol voel, komt er regelmatig een oude emotie naar boven: angst voor leegte. In het verleden at ik vaak omdat ik DACHT honger te krijgen. Niet omdat ik werkelijk honger had, maar omdat ik bang was voor het lege gevoel en alles wat daarmee gepaard ging. Deze week heb ik me regelmatig vol willen stouwen met groentes, en desnoods met fruit, alleen maar om dat volle gevoel vast te houden en de angst voor leegte niet onder ogen te hoeven komen.

Vanmiddag besefte ik me dat ik over enkele dagen, dan is het december, minder calorieën tot me mag gaan nemen en dat dit dus ook minder vulling betekent. Tenzij ik die leegte weer ga opvullen met bijvoorbeeld thee of water. Op dat moment zag ik de link met verslaafden. Elke verslaving biedt een tijdelijke vervulling. Net als eten. 

Ik heb daarom besloten om vanaf morgen te stoppen met de groentesmoothies en weer over te gaan naar lichtere sappen, zoals bietensap. Ik wil de leegte onder ogen komen. Ik heb namelijk het vermoedde dat vervulling zich daar bevindt ….

Ik houd jullie op de hoogte.

7.11.19

Wat is er voor nodig om voluit te leven?

Een glimp van je ziel vond onderdak
bij een jong gezin in Brabant
Sinds mijn zestiende vraag ik me al af: ‘Wat is ervoor nodig om te LEVEN in plaats van te overleven of geleefd te worden?’ 
Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen. Heel wat mensen voelen zich ongelukkig, terwijl ik hen het geluk zo ontzettend gun.
In 2007 stuurde ik mijn schilderij Een glimp van je ziel Nederland in met de vraag ‘Wat bezield je?’. Tien jaar lang reisde het schilderij rond en zag ik mezelf genoodzaakt om me bezig te houden met wat bezieling en voluit leven nu eigenlijk betekent. 
Ik ontdekte dat we, via onze gevoelens en emoties, geleidt worden door een hoger iets. Een God, bron, universum of hoe je het maar wilt noemen, wijst ons, via ons lichaam, de weg naar de ultieme waarheid. 
Het gaat een beetje zoals het spel dat ik als kind ooit speelde.

Ik ben opgegroeid in Oisterwijk, een stadje in Noord-Brabant dat bekend staat om zijn prachtige bossen en vennen. Ik herinner me een mooie plek tussen hoge, dikke bomen waar ik als kind met de scoutinggroep naartoe ging om te spelen. Eén van de spelletjes die we speelden, heette Warm/koud. Het ging als volgt. Eén meisje moest achter een dikke boom gaan staan, zodat ze de rest niet zag, waarna de overige groepsleden een voorwerp verborgen. Als het voorwerp op zijn plek lag, mocht het meisje er weer bij komen en moest ze het voorwerp zoeken op aanwijzing van de groep. Als het meisje ver van het voorwerp afstond, riep de groep dat ze IJSKOUD was. Als ze iets dichterbij kwam was ze KOUD. Bij WARM kwam ze al aardig in de buurt. En als ze het had gevonden was ze HEET of zelfs GLOEDHEET. Hoe ‘warm’ iemand was, hoorde je aan het enthousiasme van de groep. 

Emotionele geleidingsschaal
Op deze manier worden wij ook naar de waarheid geleidt. Als je je ‘warm’ of zelfs ‘heet’ bevindt ervaar je aangename gevoelens. Hoe hoger je emotie (zie emotionele geleidingsschaal), hoe dichter je bij de Goddelijke waarheid zit en je in overeenstemming bent met wie je in essentie bent. Je hart gaat open, je ervaart enthousiasme, je bent verliefd op het leven. Je (levens)energie stroomt en alles gaat van een leien dakje, omdat je omstandigheden aantrekt die hiermee resoneren. Je voelt je vrij, liefdevol, licht en luchtig. 

Hoe ‘kouder’ je bent, hoe lager jouw emotie zich bevindt in de emotionele geleidingsschaal. En hoe verder je dus afstaat van de waarheid. Vooral als je je angstig, verdrietig of neerslachtig voelt, sta je minder open voor de buitenwereld en bevindt je je voornamelijk in de vecht-, vlucht- of bevriesstand. De kans dat je nog meer ongewenste situaties op je pad tegenkomt, wordt hierdoor vergroot. Je lichaam voelt zwaar en weinig energiek. Je wordt als het ware verplicht om naar binnen te gaan en te onderzoeken of wat je denkt overeenkomt met de  waarheid van de bron. Lage emoties laten je namelijk ALTIJD weten dat je gelooft in of gefocust bent op de illusionaire werkelijkheid van het ego.

Je zou verwachten dat deze informatie het leven een stuk makkelijker maakt. Geloof me, uiteindelijk wel, maar in het begin is dat niet het geval. Want het betekent dat bijna alles wat je ooit hebt geleerd, herzien moet worden. Omdat, overal waar je een oordeel over hebt, angst of verdriet bij voelt, niet in overstemming is met de waarheid.
Bij alles mag je je af gaan vragen ‘hoe kan ik hier naar kijken in overeenkomst met de Universele waarheid? Wat is er voor nodig om hier vertrouwen, vreugde, vrede, liefde, kracht, vrijheid, compassie of dankbaarheid bij te voelen?

Om voluit te leven moeten we als het ware worden als de bron. En onvoorwaardelijk lief gaan hebben. Ik stel voor dat we beginnen met het ontwikkelen van compassie. Ten eerste voor ons zelf...

In these arms I en II - Bianca van Baast





1.11.19

Synchroniciteit wijst de weg

Eind 2018 maakte ik de belofte met mezelf dat ik in 2019 dertien kilo zou afvallen. Hoe dat zou gebeuren liet ik los. Ik geloof namelijk niet in afvallen door te sporten en/of te diëten vanuit wilskracht of controle. Het leven hoort makkelijk te verlopen en de uitdagingen die we aangaan zijn uitdagingen die we vanuit de ziel wensen aan te gaan. De meest ideale manier van afvallen, in overeenstemming met mijn ziel, zou daarom vanzelf op mijn pad komen, op voorwaarde dat ik mijn huidige situatie zou accepteren.

Ik kocht een hoela hoep - gewoon, omdat spelen leuk is - en viel ongeveer een kilo af. Verder gebeurde er niets. 
Ik deed mijn best om van mijn lichaam te houden, ondanks het overgewicht, en toen… begon synchroniciteit me te leiden.

Het begon allemaal met een boekje over NLP, getiteld Toeval… hoe doe je dat? geschreven door Paul Liekens. Een collega-auteur drukte het in mijn hand met de woorden: ‘Dit staat in mijn boekenkast te verstoffen. Ik denk dat het jou meer aanspreekt dan mij’. 
In het boekje las ik tot mijn verbazing dat er mensen zijn die geen eten of drinken meer nodig heb, omdat zij leven van bronenergie. Als bewijs verwijst het boekje naar Jasmuheen, een Australische dame die beweert al sinds de jaren ‘90 te leven van lichtvoeding.

Na alles wat ik heb gelezen en geschreven voor deze blog en mijn boek in wording, wist ik dat het mogelijk moest zijn om te leven van energie. Maar dat er al mensen bestonden die hiertoe in staat waren, verraste me.
Ik liep al tijden verveeld door supermarkten, niet wetende wat te kopen, omdat niets nog gezond, voedend, diervriendelijk of milieuvriendelijk lijkt te zijn. Leven van prana, zoals het wordt genoemd, leek me vele voordelen te hebben.

Mensen waarvan bekend is dat zij van Prana leven: Jasmuheen, Akahi Ricardo en Camila Castello, Amudra Madhura, Brahman Menor, Ray Maor en Elitom El-amin



Ik besprak het met een vriend. Volgens hem is leven van energie niet zo maar mogelijk. Je lichaam zal op de een of andere manier eerst op moeten worden voorbereid.

Niet veel later volgde ik een cursus waarbij we, met een masker op, leerden zien zonder ogen. De docente beweerde dat, als we ons verteringssysteem ’s ochtends niet activeerden en met het masker op in de zon zouden gaan zitten, we zoveel energie zouden opdoen dat we de rest van de dag geen voedsel of drinken meer nodig hadden. 

Mmmm, zou het echt? Ik werd steeds nieuwsgieriger.

Na een paar weken nam een vriendin, die ik al jaren niet meer had gezien, contact met me op omdat ze had vernomen dat ik de cursus met het masker had afgerond. Ze wilde graag over mijn ervaring horen. 
We spraken af en wat bleek?! Zij had in Denemarken een retraite gevolgd en leefde nu van prana!
Het kwam ineens wel erg dichtbij.

By Bianca van Baast
Ik googelde de retraite in Denemarken, maar omdat het me te ver weg was googelde ik verder om te kijken of zoiets ook in Nederland bestond. ‘Toevallig’ werd er enkele dagen later een lezing gegeven over Pranic living door Amudra Madhura van Pranic Awakening in een nabij gelegen dorpje. Het was zo dichtbij, dat het bijna bij mij om de hoek werd gegeven. Ik gaf me op voor de lezing en googelde nog wat verder. Een sympathieke Israëliër, Ray Maor genaamd, wist me meer te vertellen op zijn you tube kanaal. 

Mijn interesse groeide en dus bestelde ik het boek Lichtvoeding van de eerder genoemde Jasmuheen. Terwijl ik het boek las, voelde ik de spanning in mijn lijf toenemen. Alsof een deel van mijn lichaam al wist dat ik de omschakeling wilde gaan maken, terwijl ik verstandelijk nog geen enkel besluit had genomen.

Op een ochtend voelde ik een deel van mijn lichaam ineens roepen ‘Jippie, we gaan afvallen!!!’ 
Ik kon er met mijn hoofd niet bij. Ik was niet van plan mezelf te ‘straffen’ met diëten en/of sporten. Ik at al bewust, bewoog met regelmaat en daar wilde ik het bij laten. ‘We gaan dus helemaal niet afvallen!’ temperde ik mijn lichaam.
Ik begon het net lief te hebben zoals het was. Maar stiekem hoopte ik dat het gelijk had.

De bovengenoemde Ray Maor had het in zijn video’s over dry fasting: drie á vier dagen zonder eten en drinken zou het omschakelingsproces helpen. Maar dat zou ik nooit kunnen. Na één dag sappen barstte mijn hoofd al van de pijn. Laat staan dat ik helemaal niets meer tot me zou nemen!

Ki - Bianca van Baast
Op vrijdag 30 augustus 2019 daagde het boek Een wens kan je leven veranderen van Gahl Sasson en Steve Weinstein me uit om een week lang iedere dag iets te doen waar ik bang voor was. En ik was bang voor diëten, en vooral voor het dry fasten. Dus daagde ik mezelf uit om de volgende dag helemaal niets te eten of te drinken. 
Het werd die dag 30 graden. Ik had weinig honger en vreemd genoeg helemaal geen dorst. En hoewel ik normaal snel hoofdpijn heb, had ik daar nu geen last van. Opmerkelijk!
Het enige waar ik tegenaan liep was de neiging om naar de keuken te lopen om iets te snacken of te drinken. Niet zo zeer uit trek of verveling, maar vooral om activiteiten uit te stellen waar ik tegenop zag; vluchtgedrag. 

Twee dagen later hoorde ik Amudra Madhura, tijdens de lezing, vertellen over de retraites die zij samen met Brahman Menor aanbied. 
De informatie klonk als déjà vu. Alsof ik ergens in een ver verleden het al eens gehoord had en toen met mezelf had afgesproken dat ik dit proces zou aangaan. 
‘Er zijn heel veel voordelen aan het deelnemen aan de retraite en het leven van prana. Je gezondheid verbeterd, je krijgt meer energie, het is milieu,- en diervriendelijk, je houdt meer tijd en geld over, je ontwikkelt meer helderheid en je bereikt uiteindelijk het gewicht dat het beste bij je past, ongeacht of je nu te zwaar of te licht bent. 
De overgang naar leven van prana is echter voor niemand makkelijk. Buitenstaanders snappen er niets van, zijn bezorgd en je kunt veel weerstand tegenkomen. Daarnaast vraagt het je om je eetgewoontes te doorbreken. Hierdoor kom je ineens allerlei onaangename emoties, pijntjes en gewoontes tegen die je niet meer weg kunt eten' (zoals mijn vluchtgedrag). 

Ondanks dat het niet makkelijk beloofde te worden moest ik me inhouden om niet van mijn stoel te springen en te roepen ‘ja, ik doe mee!’. 
Ik voelde een ontzettende enthousiasme in mijn lichaam die ik verstandelijk niet kon verklaren. Het was een ‘Ja’ vanuit mijn ziel. 
Eind oktober 2019
De dag na aanmelding begon ik mijn lichaam voor te bereiden met een veganistisch dieet en een week voor de retraite met een dieet van enkel groenten en fruit. Ik geef toe: dat gaf een paar dagen ongemak, zoals hoofdpijn en me slapjes voelen. 
De dry fast, tijdens de retraite, doorstond ik wonderwel goed. 
Momenteel ben ik in transitie, dat wil zeggen dat ik nog niet 100% van prana kan leven. En nog een tijdje fruitsappen moet drinken, zodat mijn oude cellen nieuwe cellen kunnen aanmaken en mijn lichaam zich kan aanpassen. 

Het is nu begin november en de eerste twaalf kilo zijn er af. Had iemand mij dit dieet geadviseerd om gewicht te verliezen dan had ik diegene hartelijk bedankt, maar vriendelijk afgewezen.
Het proces is niet altijd makkelijk geweest en ik zal nog diverse uitdagingen tegenkomen. Uitdagingen die ik voor gewichtsverlies nooit over zou hebben gehad.
Dat ik nu (een deel van) mijn overgewicht kwijt ben is een mooie meevaller, maar het doel dat ik voor ogen heb is vele malen groter.

Ps: doe dit proces NOOIT in je eentje en al zeker niet alleen thuis.


BoekenBoeken

29.10.19

Huidhonger

Ik zit muisstil. Elke vezel van mijn wezen wacht op wat gaat komen. Het duurt nu al minuten.
Ik luister. Ergens uit het onbekende huis waarin ik me bevind hoor ik gekraak en gepiep. Vreemde geluiden van onbekende buren komen door de muur. Ze vieren Halloween vermoed ik. 
In de kamer waarin ik vertoef speelt zachtjes muziek. Ik hoor mezelf ademen. Verder is er niets. Geen tweede adem, geen beweging, niets. 

‘Doe je ogen dicht’, was me gezegd. 
Nieuwsgierig naar wat er zou komen, had ik hieraan voldaan. Maar nu begin ik te twijfelen. Had ik het wel goed begrepen? Moest ik nog iets doen? 
Mijn ademhaling klinkt ogenschijnlijk rustig, maar door de spanning kom ik al snel zuurstof tekort. Ik doorbreek de stilte met het nemen van een flinke ademteug. ‘Je verpest ook altijd alles’, mopper ik tegen mezelf.
Verder blijft het stil.

‘Doe het. Nu!’, bid ik in gedachten.
‘Ja, doe het nu’, voel ik mijn huid smeken. 
Mijn zintuigen staan op scherp. Voel ik iets, hoor ik iets? 
Maar nee, niets verandert. 

Artwork by Dorian Vallejo























Ik houd mijn adem in. De smeekbede in mij wordt luider en luider. ‘Alsjeblieft, doet het nu. Alsjeblieft’, herhaal ik innerlijk opnieuw en opnieuw.

Teleurstelling begint me parten te spelen. Misschien gaat het helemaal niet gebeuren, bedenk ik ineens gedesillusioneerd.
Maar net als ik wil opgeven, als ik op het punt sta om mijn ogen te openen, gebeurt het! Heel kort en voorzichtig.

Ik schrik ervan. 
Moet er even van bekomen. 
En dan is het er weer. 
De lichte aanraking van zijn vingertoppen die de mijne beroeren.

25.10.19

Sterker worden

‘Gaan we nog seks hebben?’ grinnikt hij, terwijl hij leunend op één arm over me heen buigt.
Vanmiddag had hij me voor de zoveelste keer neergehaalde met een denigrerende grap. Boos had ik gereageerd dat het feit dat hij een stuk groter is, niet betekent dat hij het recht heeft om mij te kleineren. En dat ik het beu ben dat hij me zo weinig serieus neemt. 
Natuurlijk wilde zijn ego het laatste woord hebben en gooide hij nog wat olie op het vuur. Ik voelde een enorme woede opkomen en de wens om hem terug te pakken, maar besloot niet te reageren; ik had gezegd wat ik wilde zeggen en wenste er verder geen energie aan te verspillen. In plaats daarvan had ik me omgekeerd en een paar meter verderop geïnstalleerd.
Hij was op zijn knieën voor me komen zitten. ‘Sorry. Sorry.’ 
Ik kon horen dat er een kern van waarheid inzat, maar helemaal gemeend klonk zijn excuus niet.
‘Bewaar dat op je knieën zitten maar voor later op de dag’, reageerde ik enigszins spottend. 
Beiden wisten we wel wat ik daarmee bedoelde. Boosheid had wel vaker tot goede seks geleid. Maar nu, eenmaal in bed, was de situatie anders. 

‘Nee, we gaan geen seks hebben. 
Ik ben niet meer boos. Ik ben… Uhm... Ik ben verdrietig. Nee…, eerder teleurgesteld. 
Al weet ik niet zo goed in wie. In jou, omdat je doet wat je doet? Of in mezelf, omdat ik schijnbaar iets uitstraal waardoor jij denkt dit te kunnen doen? Of is het, omdat jouw woorden en gedrag iets in mij raken, in plaats van dat ik het allemaal van me af laat glijden? Waarom trek ik het me aan als je zo neerbuigend doet? Ik moet ondertussen toch beter weten?!
Ooo!....’ Het antwoord schiet me ineens binnen. ‘Omdat ik weet dat ik beter verdien!!!’

Alone together - Maria Kreyn
Ik hoor hem zijn adem inhouden. 
Het stemmetje in mij heeft gelijk. Ik verdien beter. 
‘Ik ben liever single dan dat ik nog één keer de grond wordt ingestampt’, ga ik verder. ‘Ik weet dat je het niet slecht bedoelt. Dat je me alleen maar neerhaalt om jezelf groter te voelen. Dat het een kwestie is van weinig zelfvertrouwen. Maar ik heb er genoeg van. Ik hou van je. En ik zou graag willen dat je degene bent waarmee ik oud word, maar zo kan het niet langer. Morgenochtend pak ik mijn spullen en ben ik weg.’
De hand die al die tijd nog tegen mijn rug aan lag, glijdt weg. Ik hoor hem op zijn rug draaien, zijn armen boven het dekbed uit manoeuvreren en zijn neus ophalen. 
Huilt hij nou?

‘Ik weet dat ik een lul ben’, hoor ik hem schuldbewust zeggen. ‘Het spijt me. Ik hou van je.’ Hij draait zich weer naar me toe en slaat zijn arm om me heen. 
Met pijn in mijn hart duw ik die weg. Als ik nu niet bij mijn beslissing blijf, verandert er nooit wat.
‘Je bent geen LUL’, probeer ik nog eens. ‘Maar ik wil een man die gelooft in zichzelf. Iemand die het niet nodig heeft om zichzelf of een ander naar beneden te halen. Ik wil een man die zich niet snel geïntimeerde voelt en mij steunt. Iemand die me aanmoedigt om het beste uit mezelf te halen in plaats van elk initiatief neersabelt. Een man die zich durft te verbindingen in plaats van, onder het mom van een grap, muren opwerpt.
Ik geloof dat jij die man kunt zijn, maar je gelooft er zelf niet in. Je bent er zo van overtuigd dat je een eikel, een sukkel, een loser bent, dat je je er daarom ook naar gedraagt. Zonder je te beseffen dat je ook andere keuzes hebt. 
En schijnbaar heb ik zelf ook nog wat soul-searching te doen. Dat je überhaupt gelooft mij dit te kunt aandoen, zegt ook iets over mij. Niemand zou het tenslotte in zijn hoofd halen om zo met mij te sollen als ik er niet mee zou resoneren.’

Ik beweeg me van hem af naar het randje van het bed en trek het dekbed over me heen. In gedachten zie ik voor me hoe het zal zijn; twee mensen die de ander niet meer nodig hebben om zichzelf bevestigd te zien, omdat ze eindelijk de verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen geluk.
We gaan hier beiden sterker van worden.