Vechten voor vrede. Wat een gek idee eigenlijk. Als we vrede willen, hoeven we alleen maar vrede te hebben met het hier-en-nu moment.
Voel je boosheid? Prima, laat het er maar zijn. Voel je verdriet? Ervaar het maar, ook dat mag er zijn. Weet je niet hoe nu verder? Durf het niet-weten maar toe te staan.
Emoties die worden toegelaten kunnen in 90 seconden weer weg zijn, terwijl ze blijven zeuren om aandacht als je ze wegdrukt of op een ander afreageert.
Accepteren wat er hier en nu is, is waarschijnlijk het moeilijkste en het meest onlogische voor de mind dat er bestaat. Die wacht liever totdat de ander, de buitenwereld vredig is, om zelf vrede toe te kunnen laten. Maar wat nu als iedereen eerst vrede in zichzelf zou vinden, hoe vredig zou de buitenwereld dan worden?!
Zo'n 7 jaar geleden liet mijn intuïtie me weten dat ik nooit oud zou worden. Ze gaf me zelfs het aantal levensjaren door die ik nog te gaan had. In eerste instantie schrok ik, maar na een tijdje besefte ik me dat dit 'weten' een cadeautje was, ongeacht of het waar was of niet.
Het besef dat het leven eindig is, zorgde er namelijk voor dat ik de dingen ging doen die ik nog voor mijn heengaan wilde ondernemen. Het gaf mijn leven zin.
Fijn dus dat steeds meer artsen zich nu beginnen uit te spreken. Niet zo zeer zodat we coronadoden gaan aanvaarden, maar dat we de dood gaan accepteren als onderdeel van het leven.
Elk leven is eindig. Daar komen we niet onderuit. Dit gegeven zou ons moeten motiveren om te leven, in plaats van te wachten op 'betere' tijden.
Betere tijden gaan misschien nooit (meer) komen, tenzij wij bereid zijn alles te ontvangen; het aangename en het onaangename. Want dat, dat is pas voluit LEVEN!!!
Is het je weleens opgevallen dat hoe dichter je bij een lichtbron komt, hoe groter je schaduw wordt? Hetzelfde geldt als je besluit je alleen nog maar te focussen op het positieve. Ineens word je je bewust van de grote hoeveelheid onaangename dingen die er bestaan. Je wilt die wegduwen of ontlopen, maar zelfs vechten en vluchten geeft een onaangenaam gevoel.
Momenteel zijn er mensen die beweren dat we van een 3D, naar een 5D bewustzijn overgaan. In 5D is volgens hen alles beter. Minder geweld, meer liefde, meer welzijn, meer welvaart.
Ik vraag me af wat er gebeurt als we dat 5D bewustzijn bereiken. Zijn we dan alweer bezig met de volgende dimensie? De mens heeft nu eenmaal de neiging om, zodra we ergens aankomen, alweer verder te willen.
Fu creations
Ik weet niet hoeveel dimensies er zijn, maar ik vermoed dat er ergens een 1D bestaat waarin alles weer een geheel wordt, zoals voor de oerknal.
En ik voorspel dat, zodra we die dimensie bereiken, evolutie weer opnieuw begint. Puur omdat het bestaan niet bedoeld is om ergens aankomen en daar stil te blijven staan. We zijn bedoeld om te bewegen, te evolueren.
Toch kennen we allemaal een verlangen naar rust. De behoefte aan een plek of een tijd waar niets meer hoeft of moet.
Die plek bestaat en kun je nu al ervaren.
Het is een plek zonder oordeel. Een plek waar licht en donker in balans is. Waar het gewenste en het ongewenste even welkom is. Waar contrast, polariteit en dualiteit dankbaar worden ontvangen, omdat ze keuzevrijheid bieden. Die plek en tijd is hier en nu. Geen seconde later of eerder.
Hier en nu mag je opgelucht ademhalen. Tot rust komen. ZIJN.
Make me an instrument of thy peace - Bianca van Baast
“Wacht daar nog maar even mee tot het voorjaar”, reageert ze als ik voorstel om een groepsfoto te maken. “Eerst moeten er nog wat kilo’s af.” Ze kijkt me aan met een blik vol frustratie terwijl ze haar handen langs haar lichaam beweegt alsof ze mij het probleem ‘presenteert’. De extra kilo’s die ze nodig had tijdens haar zwangerschap mogen er nu wel weer af.
Haar doel lijkt een flinke beproeving, maar beiden weten we dat ze geniet van de uitdaging, en dat de stappen die ze gaat zetten om haar doel te verwezenlijken, haar meer en meer (zelf)vertrouwen gaan opleveren. Doelen stellen en behalen is wat dat betreft vooral een gevoelskwestie. Je kiest een doel omdat je verwacht dat het je een goed gevoel gaat opleveren. Daarna zet je stappen die je brengen van wens, naar hoop, naar vertrouwen, en uiteindelijk zelfs naar loslaten, omdat je ‘weet’ dat je je doel hoe dan ook gaat bereiken. En zelfs die stappen, richting vertrouwen en weten, zijn een kwestie van je gevoel volgen.
- Wil je iets unieks scheppen, maar is een ander je voor? Dan is dit NIET een teken dat jij beter kunt stoppen, maar een bewijs van het universum dat jouw droom meer en meer realiteit wordt. Daarnaast is dit een aanmoediging om jouw creatie zo authentiek mogelijk te maken; Er zijn heel wat zonnebloemen geschilderd, maar gelukkig hield dit Vincent van Gogh niet tegen om de zijne te schilderen. - Vind bewijzen dat je doel wel degelijk mogelijk is. Als het anderen is gelukt, of als het jou in het verleden is gelukt om je doel te bereiken, dan is het ook nu nog mogelijk.
- Gebruik affirmaties en/of positieve gedachten om je vertrouwen te vergroten (dat kan alleen als ze voor jou een kern van waarheid bevatten).
- Voel je je (nog) niet gemotiveerd, dan ben je waarschijnlijk het verkeerde doel aan het nastreven. Misschien is het niet jou doel, maar die van een ouder, partner, maatschappij of overheid. Zoek een ander doel dat je wel motiveert.
- Beschrijf waarom je je doel wilt bereiken. En noteer zoveel mogelijk ‘waaroms’ die je een gevoel van opluchting en expansie geven.
- Bepaal wat je doel precies inhoudt. Schrijf haar op of teken haar uit. Gedachten zijn vluchtig, pas als je het verwoord en visualiseert krijgt het diepgang en begint alles te stromen. Misschien is het je doel om te sparen voor een reis naar Madrid, stel je dan eens voor hoe het voelt als je Bernabéu, het stadion van Real Madrid inloopt, of als je oog in oog komt te staan met het geweldige werk van Diego Velázquez in het Prado. Je doel lijkt ineens stukken dichtbij.
Artist unknown - Kunstenaar onbekend
- Blijf daarna regelmatig bezig met je doel, liefst meerdere malen per dag. Als het je blij en enthousiast maakt ga dan door tot in detail. Demotiveren details je, hou het dan oppervlakkig. De methode die voor jou werkt kan van moment tot moment verschillen. Nogmaals, volg je gevoel hierin.
- Richt je op één doel, hooguit twee doelen, tegelijk. Bij drie doelen raak je vaak al overweldigt. Enkele maanden geleden kocht ik vijf nieuwe schilderdoeken. Ik gaf ze alle vijf een grondlaag, zette er een ondertekening op en wilde daarna aan alle vijf de doeken tegelijk beginnen. Dit leidde tot zoveel onrust dat mijn concentratie ver te zoeken was. Dus koos ik één doek uit om aan te werken en een tweede voor het geval het eerste doek droogtijd nodig had. Dit maakte het creëren een stuk overzichtelijker. Voel dus wat je aankunt en waar je blij van wordt (en blijft).
- Word je bewust van wat je tegenhoudt. Nog niet zo lang geleden sprak ik een vrouw die dankzij haar nieuwe relatie het contact met haar kinderen was kwijt geraakt. Het was haar wens om zich weer met hen te herenigen, maar tijdens ons gesprek bleek al snel dat angst haar tegenhield om daar 100% voor te kiezen. Ze wilde heus wel contact met haar dochter en zoon, maar niet op de manier zoals voorheen, waarin de dochter te afhankelijk van haar was en zoonlief haar van alles verweet. Pas toen ze duidelijk kreeg wat voor band ze wel wilde en erop vertrouwde dat dit mogelijk was kon zij zich openstellen voor een eventuele ontmoeting.
- Wie moet jij zijn om je doel te bereiken? Zodra je een beeld hebt van je doel en ziet wie je bent als je dit hebt bereikt ga je ontdekken wat je nog moet leren voordat je dit doel kunt bereiken. Wil je bijvoorbeeld een liefdesrelatie maar heb je moeite met liefde toelaten? Leer dan eerst eens te ontvangen.
- Wat kun je doen om je (zelf)vertrouwen te vergroten? Heb je meer kennis of vaardigheden nodig? Moet je iets vaker doen om het onder de knie te krijgen? Is het verstandig om een coach in te schakelen of past zelfstudie beter bij je? Omring jezelf daarnaast met mensen die je steunen en mijd mensen die je onderuithalen of demotiveren.
- Zet stappen in de gewenste richting ook al ken je nog niet de volledige route. In het boek ‘Ondernemen is een ABC'tje’ van Michiel Mulleran beschrijft hij hoe je punt C vaak pas ziet, nadat je de stap van punt A naar punt B hebt gemaakt. Met andere woorden, het pad zal zich al doende aan je openbaren.
- Handel op een manier die bij jouw past en die goed voelt. Stel tijdsdoelen op als dat jou op een prettige manier uitdaagt. Maar vermijd tijdsdoelen als het je verkrampt in je acties.
- Zet kleine stappen in plaats van grote. Volg je nieuwsgierigheid, enthousiasme en leergierigheid. Vooral als je buiten je comfortzone treedt. Met nieuwsgierigheid, enthousiasme en leergierigheid als motivators voelt elke stap minder groot en eng aan.
Voel je drang om iets te ondernemen, maar zie je er tegenop? Doe het dan toch en voel de opluchting en vreugde als je het eenmaal hebt gedaan!
- Zorg goed voor jezelf. Eet gezond, slaap voldoende, beweeg en neem op tijd rust, zodat je je energiek en krachtig voelt om vol vertrouwen de nodige stappen te zetten.
- Zorg voor een goed humeur. Als je vrolijk bent lijkt elke uitdaging zo klein als een mug, terwijl diezelfde uitdaging een olifant lijkt als je je moe, verdrietig of angstig voelt. Lukt het niet om vandaag een goed humeur te hebben. Geen probleem, morgen krijg je een nieuwe kans.
photographer unknown - fotograaf onbekend
- Relax. Gun jezelf tijd. In dit snelle internettijdperk willen we alles NU verwezenlijken, maar soms resoneer je gewoon nog niet met het doel dat je wilt bereiken. Dan zit er nog te veel angst of onzekerheid op het onderwerp en heb je meer tijd nodig om hier wat aan te doen. Hoe lang dit duurt is afhankelijk van jezelf: hoe snel kun jij van wens naar weten komen?
Het kan heel snel gaan. Zo beluisterde ik ’s middags eens een interview over een film die mijn interesse opwekte. Ik wilde hem heel graag zien, vertrouwde er op dat dit ooit zou gebeuren en liet het los. Een uur later ontdekte ik dat die film nog diezelfde avond op tv zou komen.
- Neem je doel niet te serieus. Je wilt je doel behalen omdat je verwacht dat het je een beter gevoel gaat opleveren, maar als je telkens kiest voor wat je opluchting of zelfs vreugde geeft voel je je sowieso al beter.
- Laat los hoe je je doelen precies gaat waarmaken. Er zijn duizenden manieren om je doel te bereiken, pin je dus niet vast op die ene manier. Laat ook los hoe de uitkomst er precies uit ziet. Het eindresultaat zou wel eens vele malen beter kunnen zijn dan jij kunt bedenken….
Momenteel werk ik aan twee nieuwe schilderijen. Minimaal één daarvan moet binnen nu en anderhalve maand af zijn zodat het nog mee kan naar een kunstbeurs in Keulen. Ondertussen heb ik een schets klaarliggen voor een volgend schilderij, maar behalve ongeduld om te beginnen, voel ik tevens angst en de wens om het uit te stellen, want wat nou als het schilderen dit keer niet lukt…?
Wat dat betreft is elk schilderij als een nieuw doel in het leven. Je hebt een verlangen of idee, je visualiseert het eindresultaat, je wordt enthousiast, maar zodra je gaat plannen zie je ineens allemaal beren op je weg. Afhankelijk van je (zelf)vertrouwen en doorzettingsvermogen begin je er toch aan, stel je het uit of zie je er van af.
Voordat ik aan een schilderij begin geef ik mezelf daarom altijd eerst toestemming om fouten te maken en het helemaal te laten mislukken, want als ik vind dat het in één keer perfect moet zijn, komt er niet veel meer uit mijn handen. Zelfs als ik alles tot in detail uitdenk en ik alle benodigde vaardigheden heb, moet ik er rekening mee houden dat alles anders loopt dan gedacht.
Elk nieuw schilderij, doel, en zelfs leven, kunnen we het beste benaderen als een experiment. We hebben een eindresultaat voor ogen en we hebben een idee van hoe we daar gaan komen, maar verder kunnen we beter loslaten hoe, wanneer, en of we er komen. Elke ‘fout’ of ‘omleiding’ betekent alleen maar dat we weer een leerervaring rijker zijn.
Weten welke richting je op wilt, terwijl je de details loslaat en jezelf toestemming geeft om fouten te maken, levert een ontspannen houding op en maakt je tevens nieuwsgierig naar het creatieproces. Wat gebeurt er als ik dit doe? Wat gaat er goed, waar gaat het fout en hoe los ik dat op? Wanneer kan ik beter een andere richting inslaan en wanneer is het verstandig om te stoppen?
Zodra enthousiasme, nieuwsgierigheid en passie verandert in ergernis of wanhoop wordt het tijd om iets te veranderen. Dat kan iets kleins zijn, zoals je gedachten aanpassen door je creatieproces van een andere kant te bekijken. Of iets groots en radicaals, zoals helemaal stoppen en opnieuw beginnen.
Doorploeteren als er helemaal geen liefde, enthousiasme of nieuwsgierigheid meer is, heeft weinig zin. Want een einddoel behalen zonder dat er enige positieve emotie bij komt kijken kan nooit je werkelijke doel zijn. Dat is als een huwelijk waarbij je eindelijk de partner van je dromen hebt gestrikt, terwijl de liefde allang over is.
The Projection - Cameron Gray
Maar je moet toch vechten voor je doelen? En een kunstenaar moet toch lijden voor zijn kunst? ‘No pain no gain.’ Toch!?
Het proces van vormgeven is inderdaad niet altijd makkelijk, dat is waar. Je zult voor je eigen visie moeten gaan staan, zelfs als niemand die met je deelt. Je zult offers moeten brengen en je kunt pijnlijk afgaan. Maar doorploeteren brengt frustratie, wanhoop, boosheid en beperkingen met zich mee. Terwijl je ondertussen, zelfs als het eindresultaat anders uitpakt, had kunnen werken aan hetgeen dat je inzicht, groei, zelfvertrouwen, vreugde, trots en vervulling geeft…
“Je hebt het al de hele ochtend over doelen, maar hoe zit het met intenties?” vraag ik de presentator. Ik bevind me op een netwerkbijeenkomst en diverse (beginnende) ondernemers zijn al naar voren gevraagd om te vertellen over wat zij zoeken en wat zij aanbieden. Bij sommigen neem ik een zekere wanhoop waar: “Hoe kom ik aan meer klanten!?”
Ik denk terug aan de eerste keren dat ik zo’n bijeenkomst bezocht. Ik had er helemaal geen zin in, maar voelde me verplicht om hieraan deel te nemen, omdat men beweert dat dit dè manier is om aan nieuwe contacten en klanten te komen. Mijn subdoel, naast het doel klanten te vinden, werd dan ook zoveel mogelijk mensen spreken en kaartjes uitdelen.
Aan het einde van een bijeenkomst had ik vaak meerdere kaartjes uitgedeeld en ontvangen, maar echt blij was ik niet. In mijn angst mis te grijpen had ik slecht naar mijn gesprekspartner geluisterd. (Omdat ik me in de tussentijd afvroeg wanneer het juiste moment was om mijn kaartje te overhandigen. Grote kans trouwens dat de ander zich hetzelfde afvroeg.) Daarnaast voerde ik hele onhandige gesprekken doordat ik gesprekpartners uitkoos op uiterlijk in plaats van wie het beste aanvoelde. En in gedachte zat ik vaak al bij de volgende die ik wilde spreken nog voordat er een fatsoenlijk gesprek opgang was gekomen met de huidige gesprekspartner.
Ik weet niet hoe anderen mij beleefden, maar een erg aangenaam gezelschap zal ik niet geweest zijn. Zelfs als ik goed toneelspeelde moet men (onbewust) iets van mijn ‘neediness’ gevoeld hebben. Ik baalde zelf ontzettend van mijn gedrag en besloot te stoppen met netwerkbijeenkomsten.
Ochtendritueel - Bianca van Baast
Maar nu stond ik hier, op het podium tijdens een netwerkbijeenkomst, terwijl de presentator mijn kaartje voorlas.
Enkele maanden eerder had de organisatie een oproep geplaatst om mee te denken over de invulling van een netwerkbijeenkomst. Ik had gereageerd met de opmerking dat dit soort evenementen altijd gingen over wat je ‘doet’ en nooit over waarvan je ‘droomt’. Wat bezielt ondernemers nu eigenlijk? Waar wil men naartoe? Niet zo zeer materialistisch, maar qua gevoel.
In 2010 ontdekte ik dat ‘mezelf en anderen een goed gevoel geven, zodat er ruimte ontstaat om te ont-wikkelen’ belangrijker voor me was dan elk ander doel. Mensen ontmoeten, ongeacht waar, ging niet langer over visitekaartjes uitdelen, maar over echt ont-moeten. Over vertrouwen op mijn gevoelens in plaats van luisteren naar mijn angsten. Over het loslaten van de afloop en genieten van het aanwezig zijn in het NU.
In deze ontspannen sfeer mag er alles zijn, zelfs (of juist vooral) kwetsbaarheid. Het mooie hiervan is dat je zo hele andere gesprekken krijgt. Ze geven meer voldoening, blijven langer bij en worden intiemer. Juist hieruit kunnen mooie vriendschappen en samenwerkingen komen.
Als je dus in het vervolg doelen stelt, laat dan je eerste doel ‘je goed voelen’ zijn.
“Wat wil je? Waar droom je van?” vraag ik haar. Ze antwoordt met zinnen als “Ik ben het beu om… Ik heb geen zin in… Ik wil niet langer dat...” Ik merk aan haar woorden en mimiek dat ze precies weet wat ze NIET wil, maar dat ze geen idee heeft wat ze eigenlijk WEL wil. Natuurlijk verlangt ze regelmatig dat haar situatie anders is, maar zichzelf toestaan om te dromen en er op vertrouwen dat dit weleens werkelijkheid zou kunnen worden doet ze niet.
Onbewust heeft ze een grens getrokken; Dit kan ze bereiken, dit is wat er mogelijk is voor haar en meer niet. En het moet op een bepaalde manier gebeuren, want zo doet iedereen het.Ondertussen groeit de drang naar een ander leven. Soms doorbreekt ze de sleur en doet ze een poging om verandering aan te brengen. Maar dan komt ze die grens weer tegen en keert ze terug naar haar oude leventje die ze ondertussen is gaan haten. “Wat haal ik me in mijn hoofd om te denken dat het leven ooit anders zal zijn?” zegt ze tegen zichzelf. Langzaam vervalt ze in machteloosheid. De woede en frustratie die dit oproept probeert ze te onderdrukken. Een zware depressie is het gevolg. Met de vragen “Wat wil je? Waar droom je van?” hoop ik dat ze zichzelf toestaat om te fantaseren. Niet omdat ze dan krijgt wat ze wil, maar om haar wanhoop te verlichten en het eventueel zelfs te veranderen in hoop. Zolang haar aandacht gericht is op wat ze niet wil, zal haar energie blijven afnemen, terwijl dagdromen haar humeur zal verbeteren en haar energie zal doen toenemen.
Dream - Bianca van Baast
Eigenlijk willen we allemaal hetzelfde: een goed gevoel. Dus waarom niet nu al doen wat je blij maakt, zoals fantaseren over je ideale leven?
Op de momenten dat ik me mijn ideale levenssituatie visualiseer merk ik dat mijn gevoelens veranderen. Ik voel meer vrijheid, liefde, (zelf)vertrouwen, voldoening en plezier. Door te ervaren wat mijn ideale situatie is en hoe ver ik er gevoelsmatig vanaf ben, krijg ik een leidraad van wat ik nog moet (af)leren om te worden wie ik uiteindelijk wil zijn.
Als ik in gedachten de ideale lezing geef zie ik dat ik een goed verhaal, enthousiasme, zelfvertrouwen, rust en een goede stem nodig heb. Een goed verhaal en enthousiasme bereik ik alleen als ik een tekst voorbereid waar ik helemaal achtersta. Dit laat ook mijn zelfvertrouwen groeien en geeft meer rust. Daarnaast zou ik lessen kunnen volgen die mijn verhaal of stem verbeteren, en die mijn zelfvertrouwen doet groeien. Zo kom ik stap voor stap dichterbij mijn (gevoelsmatige) doel.
Stel je de ideale relatie eens voor, ongeacht of dat met een partner, kind, werkgever of wie dan ook is. Waarschijnlijk wil je een respectvol contact waarin je je veilig voelt, gewaardeerd en vertrouwd. Wie moet jíj zijn, wat moet jíj leren of veranderen aan jezelf om de persoon te worden die je in die relatie bent?
Zodra jij liefdevol bent (naar jezelf en anderen) en (zelf)vertrouwen hebt (en je daardoor veilig voelt) zal dit een positieve uitwerking hebben op de ander en jullie relatie.
Lijkt je dit veel werk? Dat hoeft het niet te zijn. Je aandacht richten op wat er NU is, is eigenlijk al voldoende. Dan zul je ontdekken dat je in wezen al bent wie je wilt zijn. En voor wie dit nog te moeilijk is; vraag je bij elke stap die je richting je doel zet één ding af: “Voelt dit goed?” Als het antwoord ja is dan kun je de stap nemen en die zal je dan weer genoeg energie geven voor de volgende…
In 2003 exposeerde ik met een collega die via haar kunst misbruik, uitbuiting en onrecht aan de kaak stelde. Dit deed ze onder andere door pornografische beelden te combineren met bloemetjes. Enkele jaren later bracht ze een discussie opgang over onze omgang met dieren, door zelf situaties te creëren die niet erg diervriendelijk oogden.
Hoewel ze met haar handelen bewustwording en verandering teweeg wil brengen, lijken haar projecten vaak doel te missen. Haar activiteiten roepen vooral walging en woede op bij het publiek waardoor echte communicatie nagenoeg onmogelijk wordt.
Goed bedoelde acties kunnen soms verkeerd uitpakken. Zo droeg ik in mijn jeugd een spijkerjasje vol buttons en plaatjes met onder andere antioorlog en antiracisme afbeeldingen. En hoewel ik op deze manier duidelijk probeerde te maken dat ik tegen geweld en discriminatie was, werd ik op een dag aangevallen door een man die alleen maar een wapen en een hakenkruis zag en dus niet de handen die het wapen braken en het verbodteken dat voor het hakenkruis zat. Schijnbaar maakte het wapen en het kruis meer indruk dan de ‘anti’symbolen. Geen wonder dat moeder Theresa ooit zei: “Ik kom niet naar een antioorlog demonstratie, maar als er een pro-vrede bijeenkomst is ben ik er graag bij”. Ik had beter vóór vrede en gelijkheid kunnen zijn en een plaatje van een vredesduif kunnen opspelden.
Vredesduif - Pablo Picasso
Mijn rijinstructeur legde het tijdens mijn eerste rijles haarfijn uit: “Kijk naar waar je naartoe wilt, niet naar wat je wilt vermijden”.
Nu realiseer ik me dat dit eigenlijk voor alles in het leven geldt. Wie zich focust op de gewenste weg, komt vanzelf uit waar men wil zijn.
Maar… dat betekend dus wel dat je moet weten waar je naartoe wilt! Je hoeft niet te voorspellen hoe je einddoel er precies uit zal zien (dat weet ik ook niet als ik een nieuwe bestemming op mijn navigatie intyp), maar het is wel handig om een richting vast te stellen, zodat je geen rondjes blijft rijden.
Ten tweede moet je natuurlijk geloven dat je je eindbestemming kunt bereiken. Het heeft weinig zin om richting Frankrijk te rijden en bij de Belgische grens om te draaien, omdat Frankrijk nog steeds niet in zicht is.
In het verleden leverde mij dit nog weleens problemen op. Ik was namelijk zo gewend om te kijken naar wat anderen van mij verwachtten en naar hetgeen ik niet wilde, waardoor ik niet eens wist waar ik werkelijk naartoe wilde. Ik bleef maar rondjes rijden tot de grens en terug, omdat het doel, dat bijna in zicht kwam, toch niet zo aangenaam voelde als gehoopt.
Innsbruck - Ed Fairburn
Weet jij wat je wilt?
Om je doel te bepalen kan het verstandig zijn om een lijstje te maken van de dingen die je absoluut NIET wilt, zodat je daarna makkelijker een lijstje kunt maken (met nog veel meer punten) van wat je WEL wilt. Verscheur of verbrand dan het lijstje met de ongewenste dingen en hou het lijstje met de gewenste punten zoveel mogelijk in het zicht, zodat je altijd weet welke richting je op wilt kijken.
Tip: neem ook gevoelens op in je lijstjes, dus niet alleen materiële dingen. Want alles wat je wilt wil je uiteindelijk, omdat het je gelukkig maakt. Goede reis toegewenst!
Voor een andere website schreef ik ooit “Wie wil je zijn (als de dood dichtbij komt)?”. Twee confrontaties met de naderende dood hadden mij aan het denken gezet over mijn eigen leven: Wat wilde ik nog bereiken en wie wilde ik zijn?
Naar aanleiding van het boek ‘Flight Plan’ door auteur Brian Tracy had ik al enkele doelen opgesteld waarvan ik dacht dat die mij trots en gelukkig zou maken. Maar nu moest ik bekennen dat het pad er naartoe me alles behalve blij deed voelen. Het frustreerde me dat mijn doelen zo ver weg leken te liggen en dat het realiseren ervan zoveel langzamer en moeilijker ging dan gedacht. Ik had het gevoel dat ik constant aan het vechten was tegen mezelf en mijn omgeving.
Wilde ik zo doorgaan? Wilde ik blijven knokken voor wat ik wenste, terwijl ik mijn doelen misschien nooit bereikte? En wat nou als ik de verkeerde doelen nastreefde?
Nu de dood zo dichtbij kwam realiseerde ik me dat ik niet langer wilde wachten met me goed voelen. Ik wilde NU gelukkig zijn.
In het verleden had ik sowieso al gemerkt dat fantaseren over een doel mij blijer maakte dan een doel daadwerkelijk behalen. Bijvoorbeeld toen ik me een ruimere woning wenste. Daarbij fantaseerde ik over twee woningen die ik eerder al eens had bezocht en die dichtbij mijn ideaal kwamen. In gedachte genoot ik al van het inrichten en het leven dat ik er zou gaan leiden. Het universum verraste me door me een woning te geven gelijk aan de een, in de straat van de ander! Een wonder! Maar op het moment dat ik verhuisde, had ik door al het geregel, maar weinig tijd om ervan te genieten. En eenmaal ingetrokken ging het leven gewoon door zoals voorheen.
Doelen zijn dus geweldig om te hebben, maar het gaat voornamelijk over hoe aangenaam het pad er naartoe is. En dus besloot ik mijn doelen bij te stellen. Vanaf nu zou ik me bij elke beslissing afvragen: “Welk gevoel levert me dit op (voor altijd, en dus niet voor een korte termijn)?” En alleen bij een positief gevoel, zoals blij, gelukkig, gezond, energiek, compleet, welvarend, dankbaar, flexibel, levend, vervuld, veilig, vrij, creatief, welkom, aanwezig, trots, compleet, mooi en/of opgelucht zette ik mijn beslissing door.
't is maar hoe je het bekijkt - Bianca van Baast
Soms betekent dit dat ik mijn beeld van een situatie moet aanpassen. Een andere keer betekent dit dat ik door een angst of een andere onaangename emotie heen moet. Soms moet ik gewoon een andere weg inslaan. En een enkele keer betekent het zelfs dat ik mijn lange termijndoel moet opgeven. Maar altijd levert het me een goed gevoel op.
Het komt nog weleens voor dat ik een misstap maak en mijn verstand in plaats van mijn gevoel volg, maar telkens als ik voor het laatste kies merk ik dat alles makkelijker gaat. Logisch als je begrijpt dat je gevoelens richtingaanwijzers zijn van de ziel. Onaangename gevoelens zijn waarschuwingssignalen die je laten weten dat je te veel afwijkt van wie je in essentie bent. Terwijl plezierige gevoelens daarentegen aanmoedigingen zijn om vooral door te gaan.
Geloof in jezelf! Rijk naar de sterren! Ga je eigen weg!
Laat je wensen uit komen! Neem die eerste stap! Het zijn zomaar wat uitspraken die ik in tijdschriften en op social media tegenkom.
En ja, ik geloof er in. Ieder mens is anders en kan dus nooit het leven, de
doelen en verlangens van een ander opvolgen. En waarom zou je jezelf klein houden
als je veel meer kunt? Toch voel ik me verplicht om hier een kanttekening bij te plaatsen.
Een tijdje terug vertelde een onderneemster me over haar stagiaires en hoe doelgericht
jonge mensen tegenwoordig zijn. Ik werd er enthousiast van want velen van ons
weten niet wat we willen en lopen er maar een beetje verloren bij. Deze jongelui
dus niet. “Fijn hè!” riep ik uit. Maar toen trok mijn gesprekspartner een vermoeid
gezicht. Weten wat je wilt is goed beaamde ze, maar rekening houden met anderen zou ook prettig
zijn.
Tja, je eigen weg gaan is fijn, maar als je daarbij de rest van de wereld
tegenwerkt, creëer je obstakels voor jezelf (en anderen).
Tegenstroom - Bianca van Baast
Jarenlang heb ik een doel gehad waarbij ik het gevoel had dat de hele wereld tegen
was. Niemand leek er in te geloven en ik gebruikte de energie van mijn woede om
te bewijzen dat mijn doel wel degelijk mogelijk was.
Mijn verzet putte mij uit en uiteindelijk besloot ik dat ik niet meer wilde
vechten. Ik wilde nog wel mijn doel bereiken, maar nu door middel van samenwerking.
Misschien niet letterlijk door met anderen samen te werken, maar door me niet
meer te verzetten en de ander als mijn vijand te zien.
Eigenlijk, concludeerde ik, willen we allemaal hetzelfde; geluk, gezondheid,
plezier en een aangenaam leven. Een ander is misschien niet geïnteresseerd in
jouw materiële doelen, of snapt er niets van, maar dat wil niet zeggen dat men
je tegenhoudt om ze te bereiken. Sterker nog, bewust of onbewust wil iedereen
dat jij je dromen verwezenlijkt. Men gunt het je en jouw streven (zonder
vechten) is meteen een inspiratie voor anderen. Dus in plaats van tegen de stroom
in te gaan is het makkelijker om je te laten meedrijven op die stroom van welwillendheid.
