Wel of niet begrenzen?

Ik loop al weken, misschien zelfs al maanden, rond met een vraag: ‘zie ik iets over het hoofd of klopt het echt niet?’

Zo’n 6 maanden geleden is er een nieuwe podcast online gekomen, genaamd De Begrenzers. Over hoe je grenzen stelt aan instanties, zoals overheden, bedrijven en systemen. Zelf schrijft Frank, één van de initiatiefnemers: ‘Begrenzen is het middel; vreugde en vrijheid het doel.’

Nou ben ik helemaal vóór vreugde en vrijheid. Prachtig! Echter, ik kan me geen gebeurtenis herinneren waarin begrenzing ooit tot meer vreugde of vrijheid heeft geleidt. Sterker nog, wanneer iemand mij begrensde of wanneer ik een ander begrensde, leidde dit eerder tot verzet. En tot een strijd om ruimte te mogen innemen en onszelf te mogen zijn.

De andere kant - Bianca van Baast

Zelf weten initiatiefnemers Frank en Mordechai heel goed hoe het is om begrens te worden: tijdens een demonstratie tegen de coronamaatregelen werden ze opgepakt en brachten ze een nacht in de cel door. Het was machtsmisbruik, volgens hen. Maar ondanks deze oneerlijke en onterechte begrenzing krijg ik het idee dat ze nu iets soortgelijk met anderen willen doen.

Hoezo is het wel oké wanneer zij begrenzen, maar niet wanneer een ander dat doet!?

Ik ben het met de heren eens dat deze oude wereld met zijn narcistische trekjes en ongezonde machtsverhoudingen niet meer werkt. En dat als we een mooiere en gezondere samenleving willen creëren, verandering noodzakelijk is. Echter, uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat een ander willen veranderen niet datgene gaat opleveren wat je zo graag wilt bereiken. Het is mijn ondervinding dat begrenzen alleen maar leidt tot verwijdering van elkaar en tot nog meer onbegrip.

Gelukkig willen deze mannen de verbinding aangaan. Maar verbinden doe je niet zoals in de politiek door middel van een debat. Of zoals in een praatprogramma via discussie. Nee, het is de bedoeling dat je iemands diepere motieven gaat ontdekken door middel van dialoog.

Dan zullen we ontdekken dat achter elk systeem, handeling of opmerking een emotie, behoefte of verlangen zit. Achter het belastingsysteem zit bijvoorbeeld het verlangen om voor elkaar te zorgen. Maar uit een gevoel van onveiligheid en angst voor tekort is men door de jaren heen steeds meer en (te) veel belasting gaan heffen. Degenen die het systeem in stand houden voelen zich dus niet machtig, maar eerder uit balans en zwak. Daarom willen ze zo graag de controle en macht in handen houden.

Het is belangrijk om je te beseffen dat verbinden in eerste plaats gaat over je verbinden met jezelf: je eigen emoties, behoeften en verlangens. Dan zul je vanzelf voelen, niet zozeer dat je een grens hebt bereikt, maar dat je op deze manier niet verder wilt. Op zo’n moment krijg je de keuze om jezelf een halte toe te roepen en in de richting te bewegen die jouw innerlijke leiding aangeeft. Dit vraagt dus dat je verantwoordelijkheid neemt voor je gevoelens, en handelt als een volwassene die prima voor zichzelf kan zorgen, in plaats van als een kind dat afhankelijk is van de buitenwereld.

Dat geldt ook voor De Begrenzers. Frank beschrijft bijvoorbeeld hoe hij op de lagere school eens uit baldadigheid het kraantje onder een wasbak dichtdraaide. Een dag later werd hij hier hardhandig en publiekelijk voor gestraft door zijn leraar.

In plaats van te beseffen dat je een reactie kunt verwachten als je iets uitvreet en dat je voor de gevolgen verantwoordelijkheid hoort te dragen, houdt het getraumatiseerde kind in Frank vast aan de vernedering en machteloosheid die het destijds voelde. Zelf geeft hij toe dat hij jarenlang als kind in bed heeft gelegen met wraakgevoelens en -gedachten. Als jongetje had hij zijn docent graag willen begrenzen. Destijds was hij echter niet bij machte, maar het verlangen is nog steeds aanwezig. Vandaar dat het kind in hem in elk systeem en elke overheidsorganisatie een docent ziet die hij graag wil inperken. Niet omdat zij werkelijk machtig zijn, maar omdat hij hen die macht toe schrijft vanuit zijn slachtofferperspectief.

Zodra Frank, en iedereen die nog vecht tegen een gebeurtenis uit het verleden, echter compassie kan hebben met het emotionele kind in zichzelf en verantwoordelijkheid gaat dragen voor de gevolgen die voortkwamen uit eigen handelen, dan kan het ‘vechten’ stoppen. En kan de energie, die nu nog op destructie gericht is, gericht worden op ieders werkelijke zielenmissie: het opbouwen van een mooiere samen-leving.

'Heal the world'

Er zijn mensen die beweren - en ik was daar lange tijd een van - dat je geen aandacht moet geven aan het negatieve, omdat ‘datgene wat je aandacht geeft groeit’. In zekere zin is dit waar. Kijk maar wat er momenteel in de wereld gebeurt; verdeeldheid op de ene plek leidt tot verontwaardiging en nog meer dualiteit op andere plekken.

Het is echter mogelijk om het ongewenste te laten afnemen door er juist WEL aandacht aan te geven. Dit doe je door een techniek te gebruiken die uit Hawaï komt, ho’oponopono heet en bekend werd dankzij klinisch psycholoog Dr. Hew Len.

Dr. Ihaleakala Hew Len werkte in het Hawaiiaanse Staats Hospitaal. Op zijn afdeling was het levensgevaarlijk vanwege de criminele psychiatrische patiënten die er verbleven. Uit vrees om aangevallen te worden liep het personeel met de rug naar de muur. Daarnaast meldde men zich vaak ziek of bleef men eenvoudig weg.

Mirror, mirror - Bianca van Baast

Dr. Hew Len besefte dat alles een is en dat, als we iets zien in de buitenwereld, dit iets weerspiegelt in onszelf. Om een ander of een situatie te helen, moest hij dus iets in zichzelf helen. Hij besloot daarom zijn patiënten niet persoonlijk te ontmoeten, maar hun dossiers in zijn eentje door te nemen in zijn kantoor. Telkens als hij een oordeel opmerkte, wist hij dat hij nog iets te helen had in zichzelf.

Dit deed hij door het volgende tegen zichzelf te zeggen: Het spijt me, vergeef me, ik houd van je, dankjewel.

Hieronder mijn interpretatie van zijn woorden:

Het spijt me dat ik een oordeel heb. Dat ik het goddelijk plan in deze situatie niet zie en daardoor mezelf onaangename gevoelens bezorg.

Vergeef me dat ik niet zie wat hier goed aan is en hierdoor alles en iedereen, inclusief mijzelf, liefde onthoud.

Ik houd van je. Mijn oordeel dat jij en/of de situatie anders moet zijn, maakt het moeilijk om liefde te voelen, maar onder alle weerstand houd ik weldegelijk van jou en /of de situatie.

Dankjewel voor je begrip en compassie. En dankjewel dat je me laat voelen waar ik nog mag werken aan zelfliefde.

Hoe meer Dr. Hew Len zichzelf heelde, hoe meer patiënten er begonnen te genezen. Zij die voorheen geboeid dienden te worden, mochten na een tijdje vrij rondlopen. Zware medicijnen werden verminderd en steeds meer patiënten werden vrijgelaten. Het personeel kreeg meer plezier in hun werk. Ziekmeldingen en banenverloop verdwenen. En uiteindelijk werd de afdeling gesloten.

In een interview hoorde ik Dr. Hew Len ooit adviseren: doe hetzelfde met slecht nieuws. Kijk naar het journaal en telkens als je een oordeel voelt, zeg dan de woorden ‘Het spijt me, vergeef me, ik houd van je, dankjewel.’ Heel je zelf, heel het oordeel en help zo de wereld helen.

Het voordeel van de maatregelen

Het begon een paar dagen na mijn geboorte; de ene na de andere uitdaging met mijn gezondheid. Een groot deel van mijn leven was ik vooral moe, lusteloos en amper in staat iets te ondernemen. In 2017 werden de fysieke pijnen ondraaglijk. Dagenlang lag ik op bed en soms kwam de pijn zo onverwacht dat ik me spontaan op de grond moest laten vallen omdat ik niet langer kon lopen of staan. Tijdens dit soort momenten ervoer ik sensaties in mijn hoofd die me ervan overtuigde dat ik stervende was. Het zou een eenzame dood worden, want er was niemand in de buurt, en de buitendeur en telefoon kon ik niet bereiken.

De fysieke uitdagingen waarmee ik te maken had, en waar artsen en diverse therapieën geen antwoord op konden geven, zorgde ervoor dat ik zelf op zoek ging naar gezondheid en de werking van het lichaam. 

Wat ik ontdekte is dat ziekte begint bij emotie.

Een emotie is een reactie op iets dat buiten je gevoelswereld plaatsvindt. 

Soms laten we een emotie in het lichaam toe, omdat ze aangenaam is. Of omdat ze ons niet echt raakt. De emotie komt binnen, we ervaren haar en laten haar weer los. De emotie verdwijnt uit het lichaam.

Onaangename emoties duwen we veelal weg. We willen die niet voelen. In zo’n situatie zetten we een emotie vast in het lichaam en blijft ze aanwezig. Het brein raakt ervan overtuigd dat het lichaam in gevaar is en zorgt dat het lichaam bijpassend reageert door onder andere stresshormonen aan te maken. Dit is het moment dat het lichaam ‘ziek’ wordt.

Zodra we de emotie loslaten, en het lichaam niet langer aan het overleven is, gaat het lichaam opschonen. Dan kunnen symptomen verschijnen, zoals niezen, snotteren, afwijkende temperaturen, pus en het aanmaken of afbreken van cellen. Een schoolvriendin van me werd bijvoorbeeld altijd grieperig en koortsig tijdens schoolvakanties, omdat ze dan de spanning van school losliet en het lichaam de tijd kreeg om schoon schip te maken. 

In vele gezondheidsleren wordt er echter pas van ziekte gesproken als er symptomen verschijnen. Het lichaam wordt op zo’n moment niet beschouwd als iets dat zichzelf onderhoudt, maar als vijand. We worden letterlijk aangemoedigd om ons tegen ons eigen lichaam te keren.

Natuurlijk zijn symptomen lastig en komen ze altijd op het verkeerde moment. Maar ze veroordelen, onderdrukken of bestrijden geeft in vele gevallen opnieuw stress. Daarnaast kan een diagnose allerlei emoties met zich meebrengen, waardoor er nieuwe aandoeningen worden gecreëerd of de oude in stand worden gehouden. 

Dit is ook de reden dat ouderen meer klachten hebben, en in corona-tijd meer risico lopen, dan jongeren. Kinderen geven tijd en ruimte aan hun emoties en zijn ze daarna kwijt, terwijl volwassenen allerlei oordelen hebben over (het uiten van) emoties, en dankzij pijnlijke levenservaringen niet elke emotie meer willen voelen.

Een gezonde maatschappij zit hem dan ook niet zo zeer in méér zorg en medicatie, maar in een andere manieren van denken over en omgaan met emoties. En in het kalmeren van het brein. 

Make me an instrument of thy peace - Bianca van Baast

De Amerikaanse bioloog Dr Bruce Lipton, gespecialiseerd in epigenetics, bevestigt dat gedachten en overtuigingen die bepaalde emoties veroorzaken een grote rol spelen in het activeren en deactiveren van genen. Emoties en gevoelens kunnen ziekte(symptomen) manifesteren. Maar ook genezen!

Dankzij covid en de genomen maatregelen zien vele van ons zich momenteel geconfronteerd met (vrije) tijd en gedachten die leiden tot emoties zoals boosheid, verdriet, machteloosheid, beperking, eenzaamheid en onzekerheid. Wat dat betreft is dit een geweldige periode om al die emoties, die nu duidelijker dan voorheen voelbaar zijn, eindelijk de aandacht en ruimte te geven waar ze naar verlangen, en het lichaam op deze manier te ontlasten.

----

PS: Dat virussen voorkomen in een ziek lichaam is duidelijk. Maar, als bacteriën en schimmels de opruimers zijn van de natuur, zou het dan kunnen dat virussen ziekte opruimen in plaats van veroorzaken? Specialisten, zoals viroloog Dr. Stefan Lanka, zijn al jaren op zoek naar bewijs dat virussen schade aanrichten, maar kunnen dit nog steeds niet bevestigen. Zou het dus kunnen dat corona geen schade aanricht, maar de gedachten, overtuigingen en emoties die we momenteel verspreiden wel?

De les in gezondheid die ik kreeg van een twee jarige

‘Plofff’ klinkt het naast me op de grond. 

Ik kijk om en zie mijn nichtje van twee languit op de grond liggen. 

‘Hé, ga je erbij liggen?’ grap ik. 

‘Ja’, grijnst ze terug. Dan staat ze op en loopt verder alsof er niets is gebeurd. Enkele meters verder houdt ze stil en begint te vertellen over haar ochtend. Toen was ze ook gevallen en had ze haar knie geschaafd. 

Ik denk terug aan mijn reiki les, aan hoe onze handen helende vermogens hebben, en zeg haar: ‘Ooo, als je pijn hebt moet je er gewoon even met je handje overheen gaan!’

‘Nee hoor’, reageert ze eigenwijs. ‘Het gaat vanzelf wel over.’

Ze heeft gelijk. Het gaat vanzelf over. Als we de natuur tenminste haar werk laten doen. Maar dat doen we zelden…Omdat we pijn en tegenslag liever uit de weggaan. Omdat we hele angstverhalen verzinnen over wat er zou kunnen gebeuren. En, omdat we controle willen over de tijdsduur en de hoeveelheid pijn en ongemak die we moeten ondergaan.
Het vertrouwen in ons lichaam en de bron die het geschapen heeft is weg. Hierdoor manipuleren we of zetten we zelfs de energiestroom - waaruit alles bestaat - vast, in plaats van dat we mee stromen.

Momenteel zie ik mooie gebaren op social media voorbijkomen richting de medische wereld, en lees ik dat er een vaccin in de maak is tegen het coronavirus.
Dat is allemaal geweldig, maar het biedt geen werkelijke oplossing.
De druk waar het verplegend personeel nu en in de toekomst mee te maken krijgt, zal men niet lang kunnen volhouden. Zelfs als het virus van het toneel verdwijnt, zullen ziekenhuizen vol blijven stromen vanwege ongezonde leefgewoontes. Meer loon voor verplegend personeel zal die druk niet verminderen.
En een vaccin zal tijdelijk een oplossing bieden. Totdat er een nieuw virus verschijnt…. En wie zegt trouwens dat dit vaccin geen ongewenste bijwerkingen heeft, zoals vele andere medicatie?

Is het nog langer wenselijk om afhankelijk te blijven van mensen en producten buiten onszelf? Of is het verstandiger om ons immuunsysteem te verhogen en het zelfhelend vermogen te vergroten, en zo onze gezondheid (meer) in eigen handen te nemen?

Mee stromen met de natuur wil niet zo zeer zeggen dat je vaker de natuur in moet. Het wil zeggen dat je zelf natuur BENT en dat je mag meebewegen met waar je lichaam naartoe wil. 

Dat je je vertrouwen in de bron, die alles heeft gecreëerd en je constant leiding geeft, vergroot. 

Dat je je bewust wordt van je intuïtie. 

Dat je toestaat wat je voelt, in plaats van dat je het wegdrukt of er tegen vecht. 

Dat je doet en denkt wat jouw bloed en levensenergie sneller laat stromen. 

Dat je je ruimte inneemt, door voluit te ademen en jezelf te uiten. 

Dat je de tijd neemt die je nodig hebt, in plaats van de tijd die is ingecalculeerd. 

Dat je zachtaardig en vergevensgezind bent naar jezelf en anderen toe. 

Dat je omarmt wat voor jou werkt en loslaat wat niet meer bij je past.

Kortom, dat je je lichaam leert kennen, haar liefhebt en luistert naar de ziel die in haar huist. Want zij zijn de eerste die jou veilig en gezond (willen) houden.

Alles is goed en het zelfhelend vermogen

Een beetje ironisch is het wel. Om juist nu mijn nieuwste schilderij ‘All is well' te presenteren. Het schilderij is een aanmoediging om te vertrouwen. 

Het hele universum bestaat namelijk uit polariteit.

Er kan geen licht bestaan zonder donker.

Er kan geen liefde zijn zonder angst. 

Er kan geen gezondheid bestaan zonder ziekte. 

Er kan geen kracht voorkomen zonder zwakte. 

Alles hoort te zijn zoals het is. Het is aan ons waar we ons op focussen. Op licht, liefde, gezondheid en kracht. Of het tegenovergestelde.

De meesten van ons zijn momenteel gefocust op het tegendeel. Door het laatste nieuws te volgen en maatregelen te nemen denken we meer ellende te kunnen voorkomen. Maar het brein kan zich maar op één ding tegelijk focussen. Op ziekte of gezondheid. Op vertrouwen of op angst (machteloosheid, slachtofferschap, et cetera).

All is well - Bianca van Baast

Onaangename situaties ervaren heeft een functie. Het is een uitnodiging om je bewust te worden van wat je wel wilt. Het gekke is dat we niet hoeven te weten HOE we bereiken wat we willen. Het enige wat er toe doet is dat we voor ons zien, en voelen, WAT we willen. 

Een voorbeeld:

Ik lijd sinds de jaren ‘90 aan chronische pijnen. Het begon met een pijntje in een klein gebied dat zich steeds verder uitbreidde en meer pijn ging doen. In 2017 was het zo erg dat ik nog maar amper kon lopen, zitten of staan. Zelfs liggen vormde regelmatig een probleem. Volgens de dokter zat er niets anders op dan levenslang pijnstillers slikken. Maar vanwege een intolerantie was dat geen optie.

Dagenlang lag ik in bed me te verzetten tegen de pijn. Tot het moment dat ik het vechten beu was en me begon af te vragen WAT ik dan wel wilde. 

Ik wilde me goed voelen, energiek, krachtig en gezond. Terwijl ik, beperkt in mijn bewegingen, op bed lag, vroeg ik me af welk beeld daarbij hoorde. Ik zag mezelf op een warme lentedag buiten lopen, huppelen en rennen. Volledig vrij en genietend. Heerlijk!

Ons brein maakt geen onderscheid tussen werkelijkheid en fantasie. Het geloofde dus dat ik daar echt liep en liet mijn lichaam acuut stoffen aanmaken die mij meteen beter deden voelen. Zo stimuleerde ik het zelfhelend vermogen van mijn lichaam. 

Painting by Steven DaLuz

En omdat ik nu een ‘herinnering’ had van mijn potentiële toekomst (zie Dr Joe Dispenza voor meer info hierover), begon ik te voelen dat ik kon genezen. Voor het eerst in lange tijd was ik niet meer gericht op pijnbestrijding of de angst dat het alleen maar erger zou worden. Ik had ‘gezien’ en ‘gevoeld’ dat het ook anders kon. Door de ervaring veranderde mijn focus en zag ik ineens mogelijkheden om te helen.

De pijn is nog niet helemaal over, maar ik voel het langzaam mijn lichaam verlaten. Ik kan weer uren lopen en staan. En ik voel me beter dan ik me in jaren heb gevoeld.

Gezondheid, vrede, vrijheid, liefde en een gezonde aarde is er. We moeten het alleen nog leren zien.
Wat wil jij? Zie het, voel het en word het.

Het leugentje voor eigen bestwil (dat tegen je werkt)

‘Mag ik mijn visitekaartjes bij jullie folders neerleggen?’ vraag ik hem. ‘Of zijn jullie bang voor wildgroei als je het van één persoon toestaat?’
We werken beiden nu zo’n anderhalf jaar in hetzelfde pand en dit is de eerste keer dat ik me realiseer dat mijn kaartjes hier wel goed op hun plek zouden liggen.

‘Jíj mag ze er bijleggen, maar ik heb de afspraak met de directeur dat niet iedereen zomaar folders, uitnodigingen en kaarten mag neerleggen. Ik heb het advies gekregen om ze aan te nemen en daarna achter de toonbank te plaatsen.’

Ik ben blij met de toestemming, maar het antwoord zit me niet lekker: hij behoort ze aan te nemen en daarna te laten verdwijnen?!! Dus al die mensen die hier komen met hun waardevolle folders en laatste uitnodigingen denken hier aan het juiste adres te zijn, terwijl het materiaal achter hun rug om wordt weggegooid?!

Ik vermoed dat het hier om een leugentje voor eigen bestwil gaat. Een white lie, zoals dat in het Engels zo mooi heet. Geen leugen om kwaad te doen, maar met de beste bedoelingen. Men wil de ander niet kwetsen, men wil geen ‘Nee’ verkopen en men wil zichzelf niet in een onaangename en onnodige discussie brengen. 

Terecht?

Artist unknown

Pas volgende week kom ik weer terug. Dat weet hij. Als mijn kaarten dan weg zijn, wie garandeert me dan dat ze niet ‘achter’ de toonbank zijn verdwenen? En als ik nieuwe neerleg, omdat ik er vanuit ga dat mensen geïnteresseerd zijn, hoe lang gaat dit spelletje dan nog door? Kan ik deze man, en de directeur die hem tot deze praktijken aanzet, nog wel vertrouwen? 

Ongeacht of we bekenden van elkaar zijn of niet, ik heb liever dat mensen eerlijk tegen me zijn. Dat wil niet zeggen dat afwijzing niet pijnlijk is, want dat is het meestal wel, maar mijn pijn is mijn verantwoordelijkheid. En als je een beleid uitvoert waarbij je regelmatig ‘Nee’ moet verkopen, dan moet je als onderneming of als persoon - als het om een privésituatie gaat – je verantwoordelijkheid nemen en gaan staan voor wat belangrijk voor jou(w bedrijf) is. En ja, niet iedereen zal het ermee eens zijn, niet iedereen zal het begrijpen en sommigen zullen met je in discussie gaan. Maar wie zegt dat dat niet mag? 

Momenteel leven we in een maatschappij waar we iedereen tevreden proberen te stellen. Waar we om de hete brij heen draaien, omdat we anders weleens iemand tegen de schenen zouden kunnen trappen. Hierdoor is iedereen (te) veel bezig met wat de ander zou kunnen denken of doen, neemt niemand volledig zijn plek in en staat niemand in zijn volle kracht. 

Mirror Mirror - Bianca van Baast

Het doet me denken aan een tekst die ik ooit las waarin de schrijver de mens beschreef als een mens met doornen in de huid. Elke aanraking veroorzaakt pijn, waardoor we situaties waarin we ‘geraakt’ kunnen worden vermijden. In plaats van onszelf te ontdoen van die doornen, lopen we met een grote boog om mensen en gebeurtenissen heen of ‘blaffen’ we tegen anderen om ze op afstand te houden. Hiermee ontzeggen we onszelf veel, maken we onze wereld kleiner dan nodig en beperken we onze mogelijkheden.

Het ervaren van pijn is wat dat betreft een kans. Dankzij pijn herkennen we de ‘doorn’, kunnen we die plek helen, en vrijer, ruimer en meer in verbinding leven. 

Een leugentje om de ander te behoeden voor pijn is wat dat betreft die ander zijn groei ontnemen.

Wil dit nu zeggen dat je altijd alles maar kunt zeggen en doen? Nee, natuurlijk niet. Niet iedereen is eraan toe om een pijnpunt in één keer onder ogen te komen en daar verantwoordelijkheid voor te dragen.
En mocht je in de verleiding komen om iemand expres pijn te doen, bedenk dan wel dat wat je een ander aandoet, altijd naar je terugkomt.

(Hmmm, dat wordt dan weer zo'n mooi, maar pijnlijk groeimoment dus…)

Vrouwenkracht

How to be a woman
(Engelse versie)
- Caitlin Moran

Het was alsof het zo had moeten zijn; al jaren stond het boek op mijn boekenlijst, maar kon ik niet beslissen of ik het daadwerkelijk wilde lezen. Telkens stelde ik het aankopen of lenen van het boek uit. Maar opeens, tijdens een wandeling, lag het daar. Voor wie het maar mee wilde nemen; ‘How to be a woman’ door Caitlin Moran. Een boek waarin Moran herinneringen verweeft met muziek, media en literatuur, en op een hilarische wijze haar ervaringen deelt omtrent vrouw worden, seks, mode, rolmodellen en kinderen baren.

De titel doet vermoeden dat er maar één manier van vrouw-zijn is en dat gaf me eerlijk gezegd de kriebels. De jeuk werd erger toen ik zag dat het boek als feministisch werd betiteld. Ik ben vrouw, maar voel ik me absoluut geen feminist. 

Volgens Moran ben je een feminist als je baas bent over je eigen vagina. Een vreemde constatering, vind ik. Ik bedoel, vraag een man eens of hij de baas is over zijn penis en hij zal je aankijken alsof je gek bent: natuurlijk is hij daar baas over. Hoezo niet? En, wie anders?

Ervaringen uit het verleden, achterhaalde gebruiken en collectieve overtuigingen kunnen vrouwen het idee geven dat zij geen zeggenschap hebben over zichzelf. Generaties lang zijn vrouwen onderdrukt en misbruikt en dit heeft veel boosheid, angst en verdriet veroorzaakt. Uit verlangen naar verandering en rechtvaardigheid wordt er naar de dader gewezen; die moet zich aanpassen.
Maar is dit terecht? En brengt dit ons wat we willen?

In mei 2018, tijdens de BAFTAs (uitreiking Britse tv awards) legde komiek Greg Davies de nadruk op de oneerlijke behandeling van vrouwen in de entertainment industrie. Dit deed hij door zichzelf, als vertegenwoordiger van het mannelijke geslacht, volledig onderuit te halen. Natuurlijk was dit deels act, maar het kan nooit de bedoeling zijn dat een deel van de mensheid zichzelf tenietdoet, zodat een ander tot bloei kan komen. Op deze manier wordt de onbalans alleen maar verplaatst. 

Blijven bevestigen dat vrouwen slachtoffers zijn en mannen slechteriken levert ook geen verbetering op; je ontkracht hiermee alle betrokkenen en gaat voorbij aan het werkelijke probleem én de oplossing.

De oorzaak ligt bij de verwondingen die, niet alleen vrouwen, maar ook mannen in deze én voorgaande generaties hebben opgelopen.

Wie zich pijn doet, psychisch of fysiek, trekt zich terug om te helen. Dat is normaal. Maar eenmaal bijgekomen van een blessure, blijft het brein dit voorheen gekwetste deel beschermen om herhaling te voorkomen. Het denkt zo de kans op overleven te vergroten, maar in werkelijkheid heeft deze goede intentie een averechts effect. Verkramping door angst belemmert de levensstroom en door voorheen gekwetste delen zo min mogelijk of helemaal niet meer te gebruiken, zetten we maar een fractie van onze levenskrachten in.

De wond bij mannen bevindt zich overwegend in hun hartgebied. Dit maakt het voor hen moeilijker om empathisch te zijn, liefde te uiten en zich te verbinden. Terwijl vrouwen vooral geraakt, en daardoor ‘verzwakt’ zijn, in hun onderlichaam. Dat zij zich hierdoor machteloos en kwetsbaar voelen wil niet zeggen dat ze dat ook zijn. Het vrouwelijke geslacht is veel krachtiger, en dus machtiger, dan we beseffen. Vrouwen nemen echter kracht in, niet zozeer door mannelijke kenmerken te gebruiken, zoals spierkracht, intellect en actie, maar door vooral vrouwelijke kwaliteiten in te zetten, zoals voelen, meebewegen en ZIJN. 

In een maatschappij met een dominerende mannelijke energie lijken deze eigenschappen irrationeel. En wanneer je het meest kwetsbaar bent op de plek waarmee je aard en gaat staan voor wat belangrijk is, wordt het niet erg aantrekkelijk om daar voor te kiezen.

Chocolate heart - Caroline Westerhout

Het antwoord op een samenleving waarin we tot elkaar komen en elkaar aanvullen in plaats van bestrijden ligt dus in hetgeen dat we bij voorkeur mijden. Liever dan wachten op de ‘dader’, totdat die zichzelf ‘verbetert, zullen vrouwen (en mannen) de verantwoordelijkheid moeten nemen over hun eigen levensgeluk. Heb compassie voor je eigen beschadigingen en dat van een ander. Vergeef elkaars onwetendheid. Spreek zo nodig uit wat je nodig hebt. Sus het brein, laat verkrampingen los en activeer ongetrainde delen. Kortom, kies voor hetgeen dat de levenskracht laat stromen... 

-----------------------------------------------
Meer informatie over mannelijke en vrouwelijk verwondingen
vind je in ‘De verboden vrouw spreekt’ door Pamela Kribbe.
-----------------------------------------------

Wat heb je nodig?

“Wat heb je nodig?” hoor ik een stem zeggen vanuit het niets. De vraag klinkt als een streling, een liefkozing, een uitgestrekte hand in de mist. Ik heb het benauwd. De hitte, de massa mensen, de spanning in mijn lijf en de wierook in mijn neus ontnemen me de adem. “Rustig blijven, rustig blijven,” beveel ik mezelf terwijl alles om me heen begint te draaien.

Wat heb ik nodig? De vraag doet me beseffen dat als ik het antwoord weet de oplossing voor handen ligt. Langzaam begint de rust in mijn lijf terug te keren. 

Wat heb ik nodig? Wat een geweldige vraag! In plaats van me te focussen op waar ik naartoe wil, brengt het me meteen naar het hier en nu. Ik realiseer me dat ik aan het vechten ben tegen de omstandigheden en dat ik zo al mijn energie stop in hetgeen dat ik niet wil. 

Wat heb ik nodig? 

“Zelfvergeving, omdat ik mezelf in deze situatie heb gebracht. Vertrouwen, omdat ik geloof dat ik kan wat ik hier kwam doen. En ruimte, om mezelf te mogen zijn en te vragen om wat ik nodig heb”, realiseer ik me. Zodra ik dit erken en er naar handel kan ik eindelijk doen waarvoor ik hier gekomen ben.

IN these arms I & II - Bianca van Baast

“Wat heb ik nodig?” Meestal denken we in zo’n geval aan materiële behoeften, erkenning of medewerking van een ander. Maar ongeacht in welke ongewenste situatie je ook zit, het enige wat we werkelijk nodig hebben is een gedachte die een beter gevoel geeft, zoals opluchting, hoop, of nog beter; (zelf)vertrouwen.

Daarom heeft het antwoord op deze vraag eigenlijk zelden tot nooit met iets buiten jezelf te maken, maar alles met jouw behoeften naar (zelf)vertrouwen, (zelf)liefde, (zelf)vergeving, (zelf)erkenning en (zelf)verwezenlijking. En dat kun je (en moet je) jezelf geven om weer energieker door te kunnen gaan.

“Wat heb je nodig?” Alleen jij kunt hier antwoord opgeven. Word als het ware je eigen ideale ouder of partner. Neem je innerlijk kind op schoot en geef het de aandacht en liefde die het nodig heeft.

Mocht je hier moeite mee hebben, dan kan het volgende je helpen.

- Kijk in de spiegel en vertel je spiegelbeeld wat er gaande is. 

- Schrijf een brief aan jezelf (de ochtendpagina’s die Julia Cameron adviseert in haar boek The artist’s way kunnen hierbij helpen)

- Aai je handen (of een pijnlijk deel van je lichaam) terwijl je opbeurende woordjes of zinnetjes tegen jezelf zegt. 

(Voor deze laatste tip kun je de MIR methode (het aaien) combineren met Ho'oponopono (een Hawaiiaanse methode om, met 4 simpele zinnen, te vergeven en te genezen)).

Heel jezelf. (Vergeet je DNA)

“Dus jij denkt dat ik beter kan worden? En dat jij ook kunt genezen?” vraagt ze, terwijl ze onzeker naar me kijkt. Ik knik. Ik weet dat de kans klein is, omdat er een grote mind shift voor nodig is, maar ik geloof dat het haalbaar is.

Een lichaam helen werkt als gentrification; een natuurlijke verandering in een omgeving zoals die in de afgelopen eeuw bijvoorbeeld plaatsvond in Soho New York.
Kunstenaars en andere kleine ondernemers vestigen zich in een vervallen wijk. Hun activiteiten maken de buurt aantrekkelijker voor ontwikkelaars en andere investeerders. Langzaam vestigen zich andersdenkenden in de buurt, terwijl de oude bewoners verdwijnen (zij trekken weg, sterven of nemen de nieuwe denkwijze over), waardoor er een andere mindset in de wijk ontstaat en de omgeving op bloeit.

Zo gaat het ook met ons lichaam. Het vernieuwt zichzelf constant. Oude cellen sterven af en geven hun informatie door aan nieuwe cellen. Deze informatie wordt onder andere bepaald door genetische overdracht, ervaringen en omstandigheden. Dat wil dus zeggen dat die informatie nooit vaststaat, maar constant verandert.

Nude 6 - Shinichi Maruyama

Stel dat een instantie besluit een crimineel te plaatsen in een toch al slechte wijk, dan is dat gelijk aan een slechte ervaring hebben, of je in een ziekmakende omgeving bevinden, terwijl het lichaam toch al ziekmakende info aan zijn nieuwe cellen doorgeeft. De wijk/het lichaam verslechtert er alleen maar op. 

Terwijl, als we een trauma uit het verleden helen, of we verplaatsen ons naar een gezondere omgeving, dan voegen we juist helende informatie aan onze cellen toe. Zo kan het lichaam, met het afsterven van de oude cellen én het verspreiden van de nieuwe informatie via de jonge cellen, zichzelf helen. 

Ondanks dit gegeven voelen veel mensen zich nog altijd het slachtoffer van hun genen, omdat ze denken dat hun DNA en daarmee hun erfelijke eigenschappen vast staan. Maar net zo goed als dat DNA informatie via bepaalde eiwitten naar buiten brengt, zo blijken de eiwitten het DNA te informeren en te beïnvloeden.

Wat je eet en drinkt, hoeveel je beweegt, in wat voor omgeving je je bevindt en wat je denkt heeft grote invloed op je lichaam. Hoe groot die invloed is zien we bij geadopteerde kinderen die vaak dezelfde ziektes krijgen als hun adoptieouders. Enkel en alleen omdat zij er dezelfde denk,- en leefgewoontes op na houden.

Dat een lichamelijk kenmerk of ziekte niet iets vaststaand is, bewijzen DIS patiënten (meervoudig persoonlijkheids syndroom). Metingen zoals lichaamstemperatuur en bloeddruk kunnen in korte tijd verschillende uitslagen geven, afhankelijk van de persoonlijkheid die op dat moment de regie over het lichaam heeft.

Dit komt doordat alles uit energetische frequenties bestaat (E=MC2 of wel energie = massa), en zodra je een frequentie aanpast, verandert de materie. Zo kan een bepaalde frequentie ziekte manifesteren of juist oplossen. Om je frequentie zo aan te passen dat je lichaam zich begint te helen is het belangrijk je weerstand los te laten (stop met vluchten en/of vechten) en richt je aandacht zoveel mogelijk op dat wat goed voelt.