De toekomst

‘Hoe ziet de wereld er uit over 10 jaar?’ vraagt mijn theelabel.
Als we de nieuwsberichten moeten geloven gaan we geen leuke tijd tegemoet, en als de agenda van de New World Order doorgaat, staan we over 10 jaar onder volledige controle van een kleine groepje machthebbers, zijn we van alles onteigend en worden we compleet van hen afhankelijk.

Toch is dat niet de toekomst die ik voor me zie.
Het universum bestaat namelijk uit wetmatigheden; cyclussen die voor de nabije toekomst een welvarende tijd beloven. En, net als kostbare truffels die ondergronds op de haarwortels van bomen groeien, zijn er in de afgelopen jaren heimelijk en minder heimelijk nieuwe initiatieven ontstaan die de oude systemen gaan vervangen.

photographer unknown

We gaan naar een nieuw geldsysteem (niet per se de huidige crypto of de geplande CBDC), naar nieuw internet (denk bijvoorbeeld aan de uitvindingen van Tim Berners Lee), nieuw onderwijs, een nieuwe (holistische) gezondheidszorg, vrije energie, een nieuwe voedselindustrie, nieuwe (universele) samenwerkingen en een nieuwe vorm van spiritualiteit en leiderschap.

Al deze veranderingen vragen de mens om mee te transformeren. In plaats van vast te houden aan het verleden of je zorgen te maken over de toekomst, nodigt deze tijd je uit om te voelen wat je nog wilt leren, wat je wilt behouden en wat wilt je loslaten (niet alleen qua werk, mensen of systemen, maar ook aan emoties, gewoontes en denkwijzen).
Voel, en vorm een visie van je authentieke, toekomstige zelf. En neem daarna elke beslissing met die persoon voor ogen…

Het is niet slecht bedoeld...

Gedurende mijn opleiding tot tekendocente kreeg ik les in kunstgeschiedenis. Hier maakte ik voor het eerst kennis met de Italiaanse familie De’ Medici. Deze familie stond in de 15de eeuw aan de basis van wat we nu kennen als het internationale bankwezen.
Door het geld dat zij beheerden waren ze generaties lang geldschieters voor ondernemingen, uitvinders, oorlogvoerders, goede doelen en de katholieke kerk. 

In de kunstgeschiedenis stonden de De’ Medici bekend als supporters van architectuur, kunst en cultuur. Vele indrukwekkende gebouwen en prachtige kunstwerken die we heden ten dage nog bewonderen zijn medemogelijk gemaakt door deze familie.

Dat ze regelmatig het mikpunt waren van bedreiging, manipulatie en doodslag, en daar zelf ook niet vies van waren, werd in de kunstgeschiedenisboeken maar even buiten beschouwing gelaten. 

De De’ Medici was niet de enige familie met een talent voor financiële zaken. In de eeuwen erna wisten diverse families en individuen grote rijkdom en macht te verwezenlijken. Sommige van hen hebben nu nog steeds grote invloed op ondernemingen, zoals de Wereldbank en de Nederlandse bank. 

by Banchieri

Niets lijkt aantrekkelijker dan het hebben van veel geld en een groot netwerk. Ineens is iedereen je vriend. Goede doelen willen met je in zee en ondernemingen en overheden kloppen bij je aan voor een lening. 

Natuurlijk verstrek je die. Mits men voldoet aan jouw voorwaarden. 

Hoe integer blijft een organisatie of overheid als men met de rug tegen de muur staat en geld nodig heeft? Hoe sterk houdt men vast aan eigen principes als financiële hulp alleen wordt versterkt op voorwaarden die tegen deze principes ingaan? Hoe manipuleerbaar zijn individuen achter grote instellingen, zoals gezondheidsorganisaties, (social) media, religies en overheden? En hoe aantrekkelijk is het om anderen tekort te doen of zelfs in gevaar te brengen zolang jouw hachje maar gered wordt? 

Geld en macht zijn op zichzelf niet slecht, mits het ten bate van de gemeenschap wordt ingezet. Maar als jij en/of je familie al decennialang wordt bedonderd, geïntimideerd en geëlimineerd vanwege je geld en macht - en niemand te vertrouwen lijkt - is het dan onbegrijpelijk dat men handelt vanuit zelfzucht en zelfbehoud? Dat men de voorkeur geeft aan een mensheid die ziek, zwak, ongeorganiseerd en (financieel) machteloos is, zodat hun eigen heerschappij, financiële middelen en zekerheden toenemen? 

Het is niet onze taak om te veroordelen of hier tegenin te gaan. Zouden we dat wel doen, dan zouden we vervallen in hetzelfde gedrag als dat van hen. Ieder mens doet zijn best en allemaal nemen we weleens egoïstische beslissingen vanuit zelfbescherming. 

Detail: de schepping van Adam 

- Michelangelo

In plaats van onze energie te richten op het neerhalen van het ongewenste, kunnen we diezelfde energie beter inzetten voor het helen en versterken van onszelf. Zodat er een gemeenschap ontstaat die gezond, krachtig en welvarend is. Een samenleving vol compassie, liefde en verbinding. Die zo aantrekkelijk is dat iedereen, zelfs zij, hier deel van uit willen maken. Dit keer niet onder hun of onze voorwaarden, maar omdat zij en wij eindelijk durven te geloven in de kracht van (onvoorwaardelijke) liefde.

I have a dream

Ik heb een droom.

Ik droom van een wereld waarin niets en niemand veroordeeld wordt, maar alles en iedereen welkom is. 

Ik droom van een wereld waarin we ons niet hard opstellen, zoals een eik (die bij de eerste storm omligt), maar waarin we zacht zijn en als wilgen meebewegen met de wind, ongeacht vanuit welke richting de wind komt.

Ik droom van een wereld waarin we ons geen slachtoffer voelen van een ander, maar innerlijke wijsheid en kracht in onszelf ervaren en het lot in eigen handen nemen.

Ik droom van een wereld waarin we een ander niet de schuld geven van een ongemakkelijk gevoel, maar bij onszelf te raden gaan welke gedachte deze emotie veroorzaakt. 

Ik droom van een wereld waarin we het innerlijke niet veroordelen, maar begrip en compassie hebben voor, zowel onze eigen emoties, gevoelens en dromen, als die van een ander.

Ik droom van een wereld waarin we een ander niet verantwoordelijk stellen voor ons geluk, maar waarin we onszelf de vreugde en liefde geven die we wensen en tegelijk de ander de ruimte bieden om daar aan bij te dragen mocht men dat wensen.

Dream - Bianca van Baast

Ik droom van een wereld waarin we niet verwachten dat een ander ons vrede, rust en liefde geeft, maar dat we inzien dat alles wat we nodig hebben in onszelf te vinden is, en dat we het onszelf mogen én behoren te geven.

Ik droom van een wereld waarin we niet alles geven wat we hebben om daarna burned out te raken, maar waarin we onszelf constant liefhebben en opladen, zodat we altijd genoeg hebben om te delen.

Ik droom van een wereld waarin het ego niet langer de boventoon voert, maar waarin we de stem van de ziel en het ego weten te onderscheiden en het ego ondergeschikt wordt aan de ziel.

Ik droom van een wereld waarin we niet handelen uit angst of boosheid, maar waarin we keuzes maken uit liefde, vertrouwen en compassie.

Ik droom van een wereld waarin we geen geheimen hebben voor elkaar, maar open en eerlijk zijn.

Ik droom van een wereld waarin we horror, geweld, porno en dergelijke niet nodig hebben om iets te voelen, maar dat we het lef hebben om onze eigen emoties onder ogen te komen en daar genoeg aan hebben.

Ik droom van een wereld waarin we onze menselijke imperfecties omarmen en tegelijk het Goddelijke in ons (h)erkennen en aanwenden.

In the midst of creation - Bianca van Baast

Ik droom van een wereld waarin we niet blijven hangen bij wat we niet willen, maar dat we een visie voor de toekomst creëren die overeenkomt met de wil van ons hart, dat we ons daar op focussen en door laten leiden.

Ik droom van een wereld waarin kinderen niet gedicteerd worden door volwassenen over hoe ze moeten leven en wie ze moeten zijn, maar dat volwassenen kinderen de ruimte geven om hun eigen-wijsheid te volgen en hen daar in steunen.

Ik droom van een wereld waarin meisjes niet afhankelijk zijn van de goedkeuring van anderen, maar waarin zij leren dat ze zelf de (creatie)kracht hebben om van hun leven een succes te maken.

Ik droom van een wereld waarin (jonge) mannen niet altijd stoer hoeven te zijn en zichzelf moeten bewijzen, maar dat ze ook zacht en kwetsbaar mogen zijn.

Ik droom van een wereld waarin we niet vechten en ons verzetten tegen wat er is, maar dat we (h)erkennen waar de liefdes/levensstroom naartoe gaat en ons daar aan overgeven.

Ik droom van een wereld waarin we mensen en situaties niet veroordelen of willen veranderen, maar ze als kruispunten beschouwen die ons de kans geven om nieuwe keuzes te maken.

Ik droom van een wereld die in potentie al bestaat. Hierin vertrouwen en er naar handelen is hem verwezenlijken.
Doe je mee?

Hebben we invloed?

“Heeft het iets te maken met het collectieve bewustzijn?” vraagt ze me. Ik ben even stil. Ik hou me eigenlijk nooit zoveel bezig met het collectieve bewustzijn, omdat dit constant verandert. Alles en iedereen staat tenslotte met elkaar in verbinding; zodra ik mijn bewustzijn verander, ontwikkelt het collectieve bewustzijn mee. Waarom zou je het dus proberen te bevatten?

Velen stellen dat ons collectieve bewustzijn onderontwikkeld is. Dat onze huidige waarden en normen weinig bijdragen aan ons welzijn. Dat is waarschijnlijk ook zo, al heeft het geen zin om iets of iemand hier verantwoordelijk voor te houden. Een persoon, collectief of organisatie beschuldigen verbetert niets. Sterker nog, waarschijnlijk maak je er de zaak alleen maar erger mee. Denk maar eens terug aan de keren dat je zelf van iets werd beticht. Ongeacht of het terecht was of niet, het maakte je geen vrijer, liefdevoller en betrokkener mens. Je werd er alleen maar bozer, geniepiger, angstiger en begrensder door.

Not me II -  Bianca van Baast

Willen we een andere maatschappij voortbrengen, dan zullen we anders moeten gaan reageren. Net zoals dat je een peuter niet veroordeelt als het valt, omdat je blijft geloven in zijn of haar potentie, mogen we erop vertrouwen dat een mens altijd voor vooruitgang kiest. Inclusief de grote organisaties, zoals overheden, het bankwezen en de media. Misschien brengen die momenteel weinig goeds voort, maar ze worden gerund door mensen en die kunnen veranderen zodra wij hen daar de ruimte, het vertrouwen en de inspiratie voor geven.

Het enige wat we hiervoor hoeven te doen is ieders potentie zien, vertrouwen en ontspannen. Dit klinkt te absurd voor woorden, maar in 1993 liet een groep van zo’n 4000 mensen in Washington DC zien wat Transcendente Meditatie (Lees: vertrouwen en overgave) voor effect heeft op de maatschappij. In een periode van acht weken brachten zij het geweld in de stad met 23% naar beneden, enkel en alleen door te mediteren. Op het moment dat men stopte met mediteren rees het geweld weer terug naar het niveau van voorheen.

The Listener by James C. Christensen

Hoe komt dit? 

De mens zendt energie uit met zijn gedachten en nog meer met zijn gevoelens. Anderen nemen dit waar en reageren hier (onbewust) op; zoals je kinderen, die onrustiger zijn dan normaal wanneer jij zelf gestrest bent. Terwijl alles vloeiender verloopt als jij je ‘in de zevende hemel’ bevindt.

Men zegt weleens dat we meer educatie nodig hebben om vrede in de wereld te kunnen brengen, maar het enige wat we hoeven te leren is hoe we meer vrede in onszelf kunnen ervaren. Vandaar mijn kerstboodschap van afgelopen jaar: “May you find peace inside yourself and inspire others to find her too.” Want vind je innerlijke vrede, dankzij meditatie of een andere activiteit, dan kan de rest van de wereld gewoonweg niet achterblijven...

Kerstwens 2015 - Afbeelding 'one - Bianca van Baast'

Slachtoffer zoekt dader

“Ooo, zag je wat hij deed!” roept het meisje ontdaan. Op de gezichten van de anderen zie ik ook angst en onzekerheid verschijnen. Zes Antilliaanse jongeren kijken verschrikt om zich heen op zoek naar bijstand, omdat twee Poolse jongens dreigend naar hen kijken en een vuist opheffen.

Het meisje haast zich, terwijl ze de tafel met de Poolse jongens ontwijkt, naar de beveiliging. Maar die blijven met hun armen over elkaar staan. 

“Kurwa”, hoor ik één van de Polen schelden. Ik heb de neiging om op te staan en de beveiliging de ernst van de situatie uit te leggen, maar dan bedenk ik me. Door het ook mijn probleem te maken vergroot ik het alleen maar, en om eerlijk te zijn is er eigenlijk niets aan de hand.

Ieder mens mag vloeken en vuisten opheffen als hij dat wil. Pas als een ander het opneemt als ongepast of bedreigend krijgt de eerste partij macht. Als niemand zou reageren op de bedreigingen zou het al snel ophouden. Maar geheel automatisch schieten de Antilliaanse jongeren in een slachtofferrol, precies waar de Poolse jongens hen willen hebben, gewoon omdat het hen een heerlijk gevoel van macht geeft.

Van een afstandje bekijk ik het tafereel alsof er een toneelstuk wordt voorgedragen. Nu ik het spel doorzie is het bijna komisch. Met een onverstaanbare vloek en een dreigende blik weten twee personen ervoor te zorgen dat een groep van zes steeds verder naar elkaar toe kruipt tot er een zielig hoopje overblijft.

Ecstatica II - Meghan Howland

Zodra de twee Polen zien dat de andere groep aanstalten maakt om te vertrekken, trekken ook zij hun jassen aan en lopen naar buiten. Bij de buitendeur blijven ze staan zodat ze kunnen zien wat er binnen gebeurt. De groep van zes blijft bij hun tafeltje staan treuzelen.

Ineens verandert de sfeer. De Antilliaanse jongeren hebben een ander onderwerp gevonden om over te praten. Langzaam vergeten ze de Poolse jongens die buiten op hen staan te wachten. De angstige gezichtjes veranderen geleidelijk in lachende gelaten. Ze zijn geen slachtoffer meer. 

Ik kijk naar buiten en vang nog net een glimp op van de twee Poolse jongens. Hun macht is met de vrolijkheid van de Antilliaanse jongeren verdwenen. De kick is weg en teleurgesteld lopen ze de nacht in.

Die avond vindt er op wereldniveau eenzelfde situatie plaats. De groepen zijn anders en de dreiging lijkt een stuk heftiger. Met de woorden ‘dit had nooit mogen gebeuren’ neemt de ene partij de slachtofferrol in en geeft zo de ander de macht….

Een aangenamer bestaan

“We hebben de werken maar aangekocht,” zegt de galeriehouder. Hij glimt van trots om zijn goede daad. Ik kijk nog eens naar de serie schilderijen. Ze verklappen niets van het aandoenlijke verhaal dat hij me net heeft verteld.

Volgens de galeriehouder is de maker een jonge Belgische kunstenaar die schildert in een afgezonderd, koud en vochtig schuurtje. Hij heeft niet veel te makken en zijn huid begint een grijze dons te vertonen alsof hij langzaam aan het verschimmelen is. De galeriehouder lijkt te genieten. Het is inderdaad een prachtig verhaal (als het geen werkelijkheid zou zijn). En het sluit perfect aan bij het romantische beeld dat we hebben van kunstenaars.

Het verhaal doet me denken aan mijn jeugd. Als zesjarige droomde ik er al van om kunstenaar te worden. Mijn nabije omgeving probeerde me te ontmoedigen. Ze waren enkel bekend met de trieste levensverhalen over Van Gogh en Rembrandt en waren daardoor bang dat ook ik arm zou eindigen. 

Vastbesloten om toch kunstenaar te worden, visualiseerde ik mezelf al schilderend in een koud atelier, terwijl ik leefde op water en brood. Ik zou hoe dan ook mijn hart blijven volgen en zo alsnog gelukkig zijn.

Teun Hocks

Waar je je aandacht op richt creëer je. Niets gek dus dat ik tijdens mijn studietijd van de ene beschimmelde kamer naar de andere vochtige kamer verhuisde. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat er iets anders voor me bestond. 

Ik richtte me volledig op mijn schilderscarrière, maar leven op water en brood (figuurlijk) was toch niet zo romantisch als gedacht. 

Ik verlangde naar beter en verhuisde uiteindelijk naar een groter en aangenamer onderkomen. Maar het echte keerpunt kwam pas toen ik The artist way van Julia Cameron las en zij hierin opmerkte dat een kunstenaar niet hoeft te lijden om goede kunst te kunnen maken. Dit gaf me een hele andere kijk op het kunstenaarschap. De media hield ons voor dat goede kunst alleen maar kon ontstaan als een artiest worstelde met zijn bestaansrecht. En was ik er stiekem niet een beetje trots op dat ik zoveel leed voor mijn kunst (ook al deed het me nog zo ellendig voelen)?

Nu werd het mij duidelijk dat ik een heel andere toekomst kon creëren, simpelweg door mijn aandacht te verplaatsen naar andere, gewenste mogelijkheden.

't is maar hoe je het bekijkt - Bianca van Baast

Iedereen heeft het geboorterecht om te kiezen voor een aangenaam bestaan, maar je kunt dit niet bij iemand of iets (zoals een overheid) afdwingen. Je zult zelf je visie moeten verbreden en durven geloven dat jouw idealen mogelijk zijn. Door groot te dromen, ongeacht wat anderen voor mogelijk houden, kun jij je vibratie veranderen en andere dingen aantrekken in je leven.

Verandering komt meestal niet in één keer. Het verschil tussen de huidige situatie en je nieuwe visie kan daarvoor te groot zijn. Maar door stap voor stap je bezieling te volgen, bevind je je ten eerst op een aangenamer pad en loop je ten tweede een mooiere toekomst tegemoet.

Sunrise in the forest via pinterest

Ik wil delen

Het was een hete dag geweest en ik had me terugtrokken in mijn atelier om te werken aan een schilderij dat in vele opzichten nieuw voor me was. Dit maakte het creëren aangenaam spannend, maar toch vroeg ik me af of schilderen nut had. Nederland bevond zich al zo’n 2 jaar in een financiële crisis. Galeries stopten of gingen over op een ander beleid, waardoor het aantal exposities en verkopen voor mij bijna nihil was geworden. Had het dus nog zin om nieuw werk te creëren?

’s Avonds genoot ik met een vriendin van de zwoele zomeravond. We spraken over ons werk, onze verwachtingen en wensen toen ik plotseling gefrustreerd zei: “Ik wil alleen maar delen.” Geschrokken keek mijn vriendin me aan. “Kijk uit waar je om vraagt!” was haar reactie. 

Ik weet niet wat me het meest verraste, haar respons of mijn uitspraak. Hoezo verlangde ik om te delen? Wat had ik te delen? Was het fout of gevaarlijk om zo’n verlangen te hebben? Zou het universum mijn wens horen en mijn verlangen waarmaken op een manier die niet wenselijk voor me was? 

“Ik wil delen”, een simpele conclusie, maar het maakte mijn leven ineens zoveel duidelijker. Ik realiseerde me dat ik niet schilderde om kunst te maken, maar vanwege de boodschap die ik ermee kon delen.

Oprah Winfrey zei ooit eens: “We are more alike than we are different”. En ik geloof dat ze daar gelijk in heeft. Onze buitenkant kan sterk afwijken van de ander, maar onder al die uiterlijkheden kennen we allemaal het verlangen naar liefde, veiligheid en geborgenheid, en worden we regelmatig geconfronteerd met gevoelens van angst, woede en onzekerheden. Met dit in gedachten schilderde ik jarenlang de mens in zijn meest pure vorm: kwetsbaar, naakt en kaal, hopend dat ik hiermee meer begrip en gelijkheid onder de mensen kon creëren.

In these arms I & II - Bianca van Baast

Ongeveer een jaar later begon het mij te dagen dat mijn boodschap incompleet was. We zijn inderdaad allemaal gelijk aan elkaar, maar niet hetzelfde. En dat mag gevierd worden. Want juist het verschil in interesses, talenten, behoeftes en verlangens maakt ons waardevol. Als iedereen kok wil worden, zal er geen landbouw bestaan en valt er weinig te koken. Als iedereen wil genieten van mooie dingen, maar niemand die mooie dingen ontwerp, componeert of onderhoudt, dan valt er maar weinig te genieten. En wie zijn talenten en dromen verbergt of ontkent, ontzegt niet alleen zichzelf de vreugde ervan, maar ontneemt ieder ander de mogelijkheid om er baat bij te hebben, of om jou daarbij te helpen. 

Ieder mens is dus van onschatbare waarde, zelfs als dat niet altijd zichtbaar is. Hoe weet ik dat? Omdat je anders niet zou bestaan! Jij, je talenten en je dromen zijn als een puzzelstuk dat precies past in het grote geheel. Doe jezelf en anderen dus niet te kort. Kies er voor om je volle potentie te leven en wring je niet in een ander plekje van de puzzel: jouw aanwezigheid is van levensbelang. Wees welkom.

Een betere toekomst creëren we zelf.

“Ik denk dat robots de wereld gaan overnemen,” sprak een ondernemer bezorgt tijdens een bijeenkomst. “Ik ben bang dat de wereld vergaat,” bekende een collega. “Als ik het journaal kijk krijg ik het idee dat de Moslimgemeenschap niet meer te vertrouwen is,” schreef een kennis op social media.

We zijn nogal bang voor wat de toekomst ons gaat brengen. Dat is ook niet gek als je ziet wat de media ons voorschotelt. Ik vermoed dat er heel wat mensen denken, “In zo’n maatschappij wil ik niet leven!”
Zonder zich er bewust van te zijn is dit de eerste stap naar een betere toekomst. Want zodra we weten wat we niet willen, worden we gewaar van wat we wel willen.

 Simeon, de zuilenheilige - Carel Willink

Vreemd genoeg blijven de meeste mensen toch gericht op wat ze niet wensen. Als in een trans blijven ze gefocust op wat hen bang maakt. 
Angst is verslavend en wil gevoed worden. De media weet dit en maakt daar gretig gebruik van. Helaas betekend dit ook dat al het hoopvolle nieuws dat bijdraagt aan een mooie toekomst niet opgemerkt wordt.

Volgens de wetenschap bestaan er naast de wet van zwaartekracht meerdere natuurwetten, waaronder de wet van aantrekking. Die zegt dat wat je VOELT (wat meestal wordt gecreëerd door wat je DENKT) bepaald wat je aantrekt. 
We zijn het dus verplicht aan onszelf en onze (klein)kinderen om bewust op zoek te gaan, en te handelen naar wat ons blij maakt, wat ons hoop geeft en wat ons geluk brengt, zodat we hier meer van aantrekken.

In plaats van voorgeschotelde doemscenario’s door je hoofd te laten spelen is het dus verstandiger om je eigen gewenste vooruitzicht voor ogen te houden en daar op te vertrouwen, want vertrouwen is de sleutel naar verwerkelijking.

Bron: Pinterest

Mijn toekomstvisie is erg hoopvol. Ik weet tenslotte dat wij mensen er de potentie voor hebben. Ik verwacht dat veel er van werkelijkheid wordt, hoewel de kans bestaat dat dit niet meer in mijn levensjaren zal plaatsvinden.

Bij deze een deel van mijn visie:

- Dankzij al het geweld in de wereld zijn er steeds meer mensen die kiezen voor vrede. Zij gaan de rest van de mensheid leren hoe we vrede vinden in onszelf, zodat we geen behoefte meer voelen om een ander aan te vallen.
- De wereld en alles er op wordt gered door ondernemende mensen die de rest de mensheid gaan tonen hoe we in welvaart kunnen leven zonder te vervuilen.
- Automatisering gaat ons veel werk uit handen nemen, waardoor we eindelijk de tijd krijgen om te doen wat ons hart ons in geeft. Dit heeft tevens een positief effect op onze gezondheid en relaties.
- Jongeren (en volwassenen) zien wat mogelijk is in plaats van onmogelijk. Hierdoor raken ze gemotiveerd, krijgen ze meer zelfvertrouwen en valt de angst voor concurrentie weg. Men gaat verbindingen aan om samen de wereld een aangenamere plek te maken.

Voel je je geïnspireerd om jouw ideale toekomst te delen, reageer dan hieronder. En als je mijn visie deelt, help dan mee om dit te verwerkelijken.
Ik dank je wel.