Wanneer er een stofje in mijn neus zit, niest mijn lichaam het eruit.
Wanneer er iets in mijn keel of longen schiet, hoest mijn lichaam het eruit.
Wanneer er iets ongewenst in mijn lichaam bevindt, zweert of zweet mijn lichaam het, desnoods met koorts, eruit.
In een lichaam met bovenstaande symptomen vindt men regelmatig virussen. Maar zijn dit nu de veroorzakers van ziekte of juist de schoonmakers van het lichaam?
Kijken we naar de natuur dan vinden we daar microben waaronder bacteriën en schimmels die gevallen bladeren en takken opruimen.
Ook het menselijk lichaam bevat microben die het lichaam assisteren bij het opschonen. Denk bijvoorbeeld aan de bacteriën in ons darmstelsel die helpen voedsel te verteren. Men schat dat ieder lichaam 1 tot 2,5 kilo aan bacteriën, schimmels en virussen bevat die het helpen op te schonen.
Photo by Bianca van Baast
Moeten we nu ingrijpen bij symptomen?
Ja en nee.
Nee, omdat je niet wil dat het opruimproces stopt. Als je de microben dood, wordt er niet meer opgeruimd en raakt het lichaam geblokkeerd, slipt het dicht en kan het niet meer gezond functioneren.
En ja.
Want als er teveel schoonmakers komen, raakt het ook geblokkeerd.
Stel bijvoorbeeld dat een vijver vervuild is, dan breken algen de vervuiling biologisch af. Maar blijft de vijver vervuild raken, dan wordt het aantal microben zo overvloedig dat zij het leven in de vijver verstikken.
Als symptomen, zoals hoesten en koortszweten dus te heftig worden, is het verstandig om in te grijpen. Niet door het opruimproces stop te zetten, maar door het af te remmen. Het opschonen moet doorgaan, maar op een minder hoog tempo.
De meeste mensen denken hun lichaam minder te vervuilen door gezond te eten. Dat is zeker waar. Maar wat velen echter niet weten is dat bepaalde emoties het lichaam kunnen aantasten zoals (kleine hoeveelheden) gifstoffen dat doen.
De Japanse wetenschapper Dr Masaru Emoto ontdekte dat irritatie bijvoorbeeld dezelfde veranderingen in het lichaam aanbrengt als kwik. Dat woede het lichaam vervuild zoals lood, dat verdriet het lichaam aantast zoals aluminium, onzekerheid zoals cadmium, wanhoop zoals staal en stress zoals zink.
Willen we niet overwoekert raken door virussen, dan is het dus niet voldoende om alleen maar gezond te eten, maar wordt het ook tijd om aandacht te geven aan onze emoties; ‘Wat voel ik werkelijk? En wat is er voor nodig om me goed te voelen?’
Gedurende mijn tienerjaren liet ik enkele piercings zetten; één in mijn neus en één in mijn wenkbrauw. Mijn jongere broer en zus volgden enkele jaren later met een tong- en wenkbrauwpiercing. Mijn broer verwijderde de zijne al snel; het sieraad was niets voor hem. Bij mijn zus verliep het anders.
Piercings zijn lichaamsvreemde stoffen. En hoewel ik zelf geen problemen ondervond - hooguit dat ze soms in de wegzaten - begon de huid rond de piercing van mijn zus te zweren. Na maandenlang ontsmetten, bleek de zwerende wond een functie te hebben: het stukje huid dat de piercing in het lichaam hield, werd steeds kleiner. Het lichaam was het vreemde metaal letterlijk uit zichzelf aan het wegduwen.
Artist unknown
Momenteel worden er prikken gezet met daarin een lichaamsvreemde stof. Om te zorgen dat het lichaam deze stof niet meteen afstoot, zit er een laagje omheen dat wel door het lichaam wordt erkent. De bedoeling is dat de buitenlaag oplost, zodat het synthetische materiaal zijn werk kan doen.
Ik vind het een geweldige uitvinding en hoop dat vele mensen er baat bij hebben. Maar..., vraag ik me af: ‘Wat nu als het lichaam deze vreemde stof niet accepteert? Hoe gaat het deze dan “uitzweren”?’
Ik vind het bijzonder hoe onze (voor)ouders begin twintigste eeuw een financiële crisis, twee wereldoorlogen en een epidemie hebben doorstaan en hieruit een welvarende maatschappij hebben opgebouwd. We mogen dankbaar zijn voor alle luxe, kansen en mogelijkheden die dit voor ons en volgende generaties met zich mee heeft gebracht. Het levert echter wel één groot nadeel op waarschuwt onderzoeksjournalist Scott Carney in zijn boek Oerkracht.
In zijn poging om Wim Hof, The iceman, te onthullen als oplichter, onderging Carney de Wim Hof methode, een procedé waarvan wordt beweerd dat het mensen beter bestand maakt tegen kou én het immuunsysteem verhoogt. Zijn deelname aan de methode deed Carney echter beseffen dat deze niet alleen bijzonder goed werkt, maar ook dat alle luxe en gemakken die we heden ten dage kennen deze generatie tot de zwakste generatie heeft gemaakt die ooit heeft bestaan.
Momenteel staan we voor de keus: Gaan we voor een nog zwakkere generatie? Of keren we het tij en kiezen we ervoor om sterker (dan ooit tevoren) te worden?
Kiezen we voor vaccinatie? Of bestaat er nog een andere oplossing?
Om de juiste keuze te maken is het belangrijk te begrijpen wat ziekte en lichamelijke verval veroorzaakt.
Gedurende ons leven doen we ervaringen op. Aan elke ervaring zitten één of meerdere emoties gekoppeld. Sommigen daarvan laten we binnen, doorvoelen we en laten we weer los. Anderen zijn zo ongemakkelijk dat we ons er tegen verzetten. We willen ze niet ervaren. Maar door de natuurlijke stroming van ‘binnenlaten, voelen en loslaten’ te belemmeren, blijven deze emoties sluimeren in ons lichaam. Telkens als ze naar boven komen, in de hoop dat we ze nu wel onder ogen komen, hebben we de neiging onszelf te verdoven met afleiding, denk bijvoorbeeld aan eten, drinken, (social) media, gaming, seks, roddelen etc.
Ik ben geen arts, maar iedereen begrijpt dat zodra we emoties wegdrukken er ontzettend veel gebeurt in ons lichaam.
Ten eerste verkrampt en verdicht het lichaam. Waardevolle levensenergie krijgt daardoor geen kans om te stromen en onze energie neemt af. We ‘stralen’ niet meer zoals voorheen.
Het gevaar dat een emotie toch omhoog komt maakt het brein alert en zorgt dat het lichaam stresshormonen aanmaakt. Spierspanning neemt toe en je gaat hoger ademhalen. De kans op zuurstoftekort (met schadelijke gevolgen) wordt vergroot. Zuurstofrijkbloed gaat eerst naar organen die jou helpen overleven, dus niet naar je brein. Helder denken en gezondere keuzes maken worden een uitdaging. Genen raken ontregeld en veroorzaken uiteindelijk ziekte.
De Japanse onderzoeker Dr Masaru Emoto ontdekte daarnaast dat bepaalde emoties hetzelfde effect hebben op ons lichaam als gifstoffen. Irritatie is bijvoorbeeld even schadelijk als kwik. Woede staat gelijk aan lood. Verdriet en leed aan aluminium. Stress aan zink, en zo zijn er nog meer emoties die ‘vergiftigen’.
Op zich is dit alles geen probleem. Ons lichaam heeft een zelfhelend vermogen en bevat alle mogelijkheden om dit zelf op te lossen. Mits we het lichaam daar de mogelijkheid toe bieden!
Maar zolang wij in verzet blijven, niet vertrouwen, oordeel hebben en controle willen over wat en wanneer iets moet gebeuren, blijft spanning aanwezig en kan het lichaam ons niet helpen. Op deze manier vergroten we de schade en putten we het lichaam uit. Soms met desastreuze gevolgen.
Jaren geleden woonde ik een lezing bij van ene Marcel. Als (voormalig) hartpatiënt had hij een periode gekend waarin beweging fataal voor hem kon aflopen. Hierdoor was hij lange tijd aan bed gekluisterd. Uit eigen ervaring weet ik dat fysiek gevloerd zijn een gecreëerde situatie is van de ziel, om je de kans te bieden eens goed onder ogen te komen wat er allemaal speelt (dat wil echter niet zeggen dat dit de situatie makkelijker maakt of dat je hier automatisch gebruik van maakt. De neiging om je op iets anders te richten blijft aanwezig).
Marcel gebruikte zijn tijd in bed om naar muziek te luisteren die hem emotioneerde. Op die manier kon hij zijn emoties en gevoelens waarnemen, ervaren en loslaten. Het is dus niet altijd noodzakelijk om te weten wat de emotie veroorzaakt of wanneer die is ontstaan. Het gevoel erkennen en het er laten zijn is voldoende. Uiteindelijk laat het jou los.
Toen Marcel zijn lezing gaf was het gevaar voor hem geweken. Dokters stonden voor een raadsel ten opzichte van zijn genezing.
Men zegt wel eens dat gezondheid het belangrijkste is wat we hebben in het leven. Na jaren van fysieke klachten waarbij ik nog maar amper kon lopen kan ik je verzekeren dat er één ding belangrijker is. Namelijk veerkracht, het vermogen om na een ongewenste gebeurtenis zo snel mogelijk weer te stromen in plaats van vast te blijven houden. Onder andere door het lichaam, met al zijn emoties, gevoelens en signalen, niet als vijand te beschouwen, maar als boodschapper.
Helaas is dat ons nooit geleerd. Mede dankzij een verkeerde interpretatie van de evolutietheorie.
Volgens de stelling van Charles Darwin hebben degenen die zich het beste aanpassen aan de situatie (en dus veerkrachtig zijn), de grootste kans tot overleven. Dit is echter opgevat als ‘alleen de sterksten overleven’. Met oordeel, vijandigheid en (concurrentie)strijd, inclusief richting het eigen lichaam, als gevolg.
Momenteel hebben we te maken met het corona virus. Overheid en gezondheidszorg reageren met (be)strijd(en). Terecht! Als je het virus tenminste benadert zoals bioloog Louis Pasteur dat deed in de tijd van Darwin. Volgens hem waren microben (schimmels, bacteriën en virussen) de veroorzakers van ziektes. Zijn collega Antoine Béchamp had in diezelfde tijd een andere zienswijze. Het viel hem op dat microben pas verschenen als de patiënt al een andere ziekte onder de leden had. Hij was er dan ook van overtuigd dat de ziekte de microben veroorzaakte en niet andersom. Een virus veroorzaakt dus niet de brand, maar is in het lichaam aanwezig om het vuur (de ziekte) te blussen!
Mocht je, ondanks bovenstaande info en gegarandeerde bijwerkingen van een vaccin, nu of in de toekomst toch gebruik willen maken van een enting of een andere medische ingreep, omdat dit je vertrouwen verhoogt, opluchting biedt en je helpt stromen, maak daar dan gebruik van. Maar besef dat dit slechts een tijdelijke oplossing is. Hetgeen dat gevoeld wil worden zal uiteindelijk toch weer op een andere manier om je aandacht vragen.
Wat we werkelijk nodig hebben is moed. Moed om het ongemakkelijke onder ogen te komen. Moed om te stromen wanneer vasthouden veiliger voelt. Moed om verkramping en verdichting aan te pakken. Moed om te voelen, te bewegen, te ademen en gewaar te zijn van wat er speelt. Moed om als huidige generatie kracht te vinden in kwetsbaarheid en die weer door te geven aan volgende generaties…
