Muurtjes

Ze praat veel, lacht overvloedig, knuffelt veelvuldig en helpt je waar ze maar kan. Je zou denken dat het goed met haar gaat, maar als ik naar haar kijk zie ik een groot masker; een beschermlaag die haar angst om niet goed genoeg te zijn verbergt.

Het onbegrip en de kritiek waar ze haar hele leven mee te maken heeft gehad, hebben ervoor gezorgd dat ze een muur om zichzelf heen heeft gebouwd.

Ze wil graag contact, maar haar muur belemmerd elke verbinding. En dus praat ze (te veel), lacht ze (te hard), knuffelt ze (ongepast) en pleased ze (te veel) om maar verbinding met, en goedkeuring te krijgen van, diegenen aan de andere kant van de muur. Meestal met averechts effect.

Het is vermoeiend om jezelf te beschermen en je tegelijk te verbinden van achter een muur. Ik weet er alles van.

Dat ik een muur om me heen had besefte ik me decennia geleden al. Het verlangen om mij te ontdoen van die beschermlaag was dan ook het thema van de kale, naakten die ik in het verleden schilderde: het verlangen om helemaal mezelf te kunnen zijn zónder daarop afgerekend te worden en iemands liefde kwijt te raken.

Tegenstroom (against the current)
- Bianca van Baast

Tegelijk vond ik dat ik voor mezelf moest opkomen, grenzen aan moest geven en onafhankelijk moest zijn. We leven in een maatschappij die dat ook aanmoedigt. Maar dat ik voor mezelf opkwam om mijn ego te beschermen in plaats van naar mijn ziel te luisteren, kon ik niet zien. Dat mijn boosheid geen teken was van grenzen aangeven, maar van liefde buitensluiten omdat ik er bang voor was, had ik niet in de gaten. En dat ik onafhankelijk moest zijn, omdat ik geen liefde durfde aan te nemen, was te eng om onder ogen te komen.

De laatste jaren ben ik me steeds meer bewust geworden dat verbinden én jezelf beschermen niet samen gaan. Willen we meer liefde in ons leven dan mogen we ons herinneren dat Leven Liefde is. Dat we niet voor liefde hoeven te werken, of naar liefde hoeven te zoeken, maar dat we enkel de muren mogen afbreken die liefde tegenhoudt om te stromen.

Dat doe je niet door in één keer je muur naar beneden te halen, maar door steen voor steen weg te breken. Ten eerst door jezelf te vergeven; onbegrip, kritiek en zelfs afwezigheid van bepaalde mensen in je leven kun je hebben opgevat als dat je geen liefde waard bent, of dat je moet veranderen om liefde te ontvangen. Dat is niet waar!

Ten tweede door compassie te hebben met de ander die in jouw ogen jou tekort deed; omdat diegene bang en onzeker was, en zich probeerde te beschermen, was men onvoldoende instaat om zich met je te verbinden. Vergeef ze, omdat ze niet beter konden of wisten.

En ten derde door in elke situatie een les te vinden die je leert verzoenen, verbinden en de liefde te laten stromen.

Where is the love?

Ik weet het nog goed. 

Het geluid in de drukkerij was oorverdovend. En toch… 

Ineens zag ik mijn collega zijn drukpers in de steek laten en naar de radio lopen. Iets aan hem verried dat er iets ernstigs was gebeurd. 

Niet veel later was het stil in de drukkerij en stonden we met zijn allen rond de radio. 

Het was 11 september 2001, even na 15.00uur. 

Zo’n 2 jaar later sta ik aan diezelfde pers en ben ík degene die het geluid van de radio harder zet. 

Uit de speakers schallen The Black Eyed Peas met het nummer ‘Where is the love?’.

Momenteel is er grote verdeeldheid in de wereld en vraag ik me hetzelfde af.
‘Where is the love?’

Niet omdat liefde er niet is. 

Liefde is er altijd en overal. Alleen willen we dat nog weleens vergeten...

The evolution of love - Bianca van Baast

Emoties en het (on)voorwaardelijk liefhebben

Ik zit gezellig in gesprek met mijn zus en schoonzus als ik ineens een hand onder mijn arm voel doorgaan die naar mijn nog onaangetaste servet grijpt.
Voordat het enkele centimeters heeft kunnen bewegen heb ik het al te pakken en trek ik het terug. 

Licht verontwaardigd kijk ik de dief die naast mij zit aan. ‘Wat is hier de bedoeling van?’

‘Je nichtje wil het lint dat om je servet zit,’ verklaard mijn vader.

‘Dit is mijn servet en mijn nichtje hoeft niet alles te hebben’, verzeker ik hem. 

Ik hoor mijn schoonzusje grinniken. Gelukkig maar. Ik heb het tenslotte over hààr dochter.

Rond dezelfde tijd dat dit speelt zie ik iemand op facebook een video posten van een vader met zijn dochter. Ze spelen spelletjes. De peuter is geblinddoekt, waardoor de vader ervoor kan zorgen dat elke poging die zijn dochter onderneemt het gewenste resultaat oplevert. 

Elke keer dat het meisje haar blinddoek afdoet en ziet dat ze ‘gewonnen’ heeft straalt ze van geluk, en natuurlijk straalt papa met haar mee. 

Het is een aandoenlijk filmpje. Het is duidelijk dat papa zijn dochter wil opvoeden met het idee dat ze tot alles in staat is. 

Aan de ene kant complimenteer ik haar vader dat hij haar potentie ziet. Aan de andere kant vraag ik me af wat er gebeurt als papa, of iemand anders, er niet (meer) is om haar ondernemingen tot een succes te brengen. Wat als ze geconfronteerd wordt met een ongewenst resultaat? Kan ze daar dan mee omgaan? 

De gebeurtenis met het servet speelde zich af in een eetgelegenheid tijdens een kerstdiner. Mijn nichtje (7) en neefje (4) hadden spulletjes van thuis meegebracht om zichzelf gedurende het etentje te vermaken, maar waren al snel uitgekeken op hun speelgoed en begonnen met elkaar te stoeien. Niet kwaadaardig. Er werd veel gelachen en er kwamen zelfs kusjes bij kijken. Niemand in het restaurant had er last van behalve enkele volwassenen in ons gezelschap. Die voelden zich ongemakkelijk, bedachten allerlei horrorscenario’s van wat er zou kunnen gebeuren en begonnen op de kinderen te mopperen. 

De sfeer sloeg om. Vooral mijn nichtje, die net als ieder ander niet beperkt wil worden in haar vrijheid, begon te mokken. Niets was nog goed.
De volwassenen die waren begonnen met mopperen beschuldigden haar nu van het verpesten van de avond.

Om de boel te sussen deed mijn vader er alles aan om mijn nichtje op te vrolijken, zelfs door ongevraagd spullen bij een ander weg te nemen.

Not me II - Bianca van Baast

In beiden gevallen zie ik hetzelfde gebeuren. Namelijk dat niemand verantwoordelijkheid neemt of leert te nemen voor zijn eigen gevoelens en emoties. Ik snap dat het vreselijk is om je kind of kleinkind ongelukkig te zien. En dat je dit onaangename gevoel probeert te sussen door die ander blij te maken of te beschuldigen.
Maar beide handelingen zijn egoïstische daden. Ten eerste omdat een ander - volgens jou - gelukkig MOET zijn of een bepaald gedrag MOET vertonen, omdat jíj anders niet gelukkig kunt zijn.
Ten tweede begrijp ik dat het heerlijk is om nodig te zijn, maar op deze manier ontneem je de ander de kans om zelf te ontdekken hoe men het beste om kan gaan met falen en verveling.

Je zou denken dat een ander gelukkig maken (of tot de orde roepen) een vorm is van onvoorwaardelijke liefde, maar in dit geval is het dat totaal niet. Ik betwijfel trouwens of een mens überhaupt instaat is tot onvoorwaardelijk liefhebben. Over het algemeen hebben wij lief omdat we er iets voor terugkrijgen. 

Onvoorwaardelijke liefhebben kan alleen als we zonder oordeel zijn. Wanneer we iedereen accepteren zoals men is, wanneer de ene emotie niet beter of slechter is dan de ander. Wanneer elk leven even waardevol is, ongeacht of je nu (uiterlijk) succes hebt of niet. 

Stel je eens voor hoe het zou zijn geweest als je zou zijn opgegroeid zonder oordeel over wie je moet zijn. Wat voor een effect dat zou hebben gehad op jouw leven? Hoe vrij zou je je dan nu voelen?
En wat is er voor nodig om vaker oordeelloos naar jezelf en anderen te zijn?

Liefhebben, het GOLOV-20 virus en het ego

Covid-19 is nog niet voorbij en er gaat alweer een nieuw virus rond. 

Dr. Joe Dispenza was de eerste die het kreeg. Een liefdesvirus. Genaamd GOLOV-20, die zich per app verspreid. (Zie de instructies in de video hieronder om jouw liefde te verspreiden).
Zijn manier is echter niet de mijne, en dus wilde ik iets persoonlijks maken door mijn liefde en waardering uit te dragen via een vlog.

Ter voorbereiding maakte ik een lijst van dingen die ik waardeer en liefheb in mezelf en anderen. (We zijn tenslotte allemaal elkaars spiegelbeeld, dus het maakt niet uit wat je ziet en in wie.) 

Terwijl ik de lijst uitschreef, besefte ik me hoeveel ik niet alleen hou van het perfecte, zoals wanneer mensen zorgzaam zijn. Maar ook van het imperfecte, bijvoorbeeld wanneer mensen nep zijn of niet reageren zoals ik zou willen. 

Zoiets toegeven en daarin berusten, is nog niet zo makkelijk. Het hart wil wel delen en verbinding maken met anderen, maar het ego wil blijven beschermen. Het beredeneert: ‘die persoon of dat gedrag heeft je al eens eerder pijn gedaan. Dat wil je toch niet nog een keer mee maken!? We hadden je hart afgesloten om te voorkomen dat je nog vaker pijn gedaan zou worden. Luister nou naar mij; heb maar niet te veel lief!’

Maar ik kan er niet omheen. Ik begin steeds meer te houden van de pijnen uit mijn verleden, omdat ze me op het pad zetten naar meer liefde en voluit leven.

Hierdoor houd ik van mensen die stralen en bezield zijn, maar ook van mensen die openlijk toegeven dat ze in het duister te zitten en de weg kwijt zijn.

Kortom ik hou van mensen die authentiek zijn, omdat het in hun bijzijn zoveel makkelijker is om ook mezelf te zijn. Tevens hou ik van mensen die zichzelf verschuilen achter een masker, omdat ze daarmee mijn verlangen naar openheid en eerlijkheid aanwakkeren.

Ik hou van open, eerlijk en ongeveinsd. Zelfs als dit niet overeenkomt met waar ik voor sta, of als het me aan het schrikken maakt. Ten eerste omdat ik dan weet waar ik aan toe ben wat betreft die ander. En ten tweede omdat het van me vraagt mijn hart en mind (opnieuw) te openen en mijn horizon te verbreden. 

Mijn ego heeft wel gelijk. Ik wil liever geen pijn of iets dergelijks ervaren, maar elke keer dat ik zoiets toch mee maak, geeft het mij de kans om veerkrachtiger te worden. Om steeds iets sneller op te staan, me te openen en nog meer lief te hebben.

Een leven zonder teleurstellingen of tegenslagen zal nooit bestaan, maar we hebben wel de keuze: sluiten we onszelf steeds meer af en kiezen we daarmee voor verharding?
Of grijpen we de kans aan om flexibeler te worden, door telkens opnieuw te kiezen voor openheid, liefde, zachtheid en verbinding?

Het vrouwengeheim waarmee elke man (en vrouw) bekend zou moeten zijn

Ik sluit mijn ogen, sla mijn armen nogmaals om zijn nek, druk mezelf nog steviger tegen hem aan, haal mijn vingers voor de zoveelste keer door zijn haar, kus zijn mond nog wilder. Het enige dat ons nog belemmert om één te worden zijn onze kleren. Maar voor hoelang nog?
Ik voel zijn handen onder mijn rok verdwijnen en zachtjes trekken aan mijn slipje. Ik moet nu besluiten; blijf ik of ga ik naar huis?

‘Ik moet je een geheim vertellen’, zeg ik, terwijl ik rechtop ga zitten. ‘Een geheim over vrouwen waar maar weinig mannen van weten.’ Ik weet niet of ik dit zeg om mijn besluit aan hem te verduidelijken, of om mezelf te herinneren waarom ik dit doe.
‘Volgens de tao is de vrouwelijke seksualiteit als water. Om een vrouw warm te krijgen moet je haar (water)energie van boven naar beneden leiden.’ Ter illustratie breng ik mijn armen verleidelijk omhoog en haal ik mijn vingers door mijn haren, streel mijn wangen en betast mijn hals, waarbij ik mijn ogen even sluit. Daarna laat ik mijn handen afzakken naar mijn borsten en buik, waarna ze korte tijd verdwijnen ter hoogte van mijn onderlichaam. Dan breng ik ze naar mijn schouders en beweeg ze langzaam, via mijn rug naar mijn billen. Kneed die zachtjes en laat mijn handen opnieuw verdwijnen tussen mijn benen. Tenslotte leg ik ze op mijn knieën en beweeg ze via de binnenkant van mijn dijen ophoog naar mijn kruis. ‘Hier’, zeg ik, terwijl ik mezelf vastgrijp, ‘bevindt zich een ketel waar al die sijpelende druppels water worden opgevangen, klaar om te worden verwarmd. Een man die het water aan de kook krijgt, bezorgt zichzelf een vrouw die alles voor hem overheeft. Ze opent niet alleen haar armen voor hem, maar ook haar hart, mond en benen; allemaal voor hem om op te vullen.

Zijn ogen glimmen. Hij lijkt me begrepen te hebben.

Fountain of life - Bianca van Baast

‘Maar’, waarschuw ik, ‘de mannelijke seksualiteit bestaat uit vuurenergie. De warmte van een man is snel aangewakkerd’. Ter bevestiging streel ik de zwelling in zijn broek. ‘Als ik blijf en jij laat mij overkoken, dan is je vuur tegen het einde van de ochtend uitgeblust. Dat is nu eenmaal wat water met vuur doet. Maar om eerlijk te zijn, wil ik ons samenzijn liever langer laten duren.’ 

Hij knikt bevestigend.

‘Liever…’ Ik sta op van zijn schoot, kniel neer tussen zijn benen en beweeg me al kussend en strelend vanaf zijn kruis, via de binnenkant van zijn dijen, knieën en onderbenen, naar zijn voeten, ‘verspreid ik jouw vuur.’ 

Ik merk dat hij nu een en al oor is. 

Opnieuw breng ik mijn gezicht naar zijn kruis en beweeg mijn lippen en handen over zijn buik, borst, schouders, armen en gezicht, waarbij ik de nadruk leg op zijn hart,- en voorhoofdgebied.
‘Als jouw vuur zich verspreid over je hele lichaam is het niet erg wanneer mijn water jouw vuur deels dooft. De rest zal doorgaan met branden en het gebluste uiteindelijk opnieuw aansteken.’

Ik sta op en vraag hem een taxi voor me te bellen of me naar huis te brengen.

Eenmaal bij zijn auto aangekomen zie ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. De binnenkant van zijn wagen ziet eruit alsof een kraai een openbare prullenbak heeft doorzocht, opzoek naar iets lekkers. Mijn lief doet geen moeite om het op te ruimen; zijn vuur voor mij heeft duidelijk zijn hart nog niet bereikt. Ik aarzel of ik in zal stappen, maar doe het uiteindelijk toch. Ik wil naar huis. Mijn water koelt plotseling snel af…

Grenzen stellen of toch maar niet?

Uit mijn keuken komt een piepgeluid. Het is mijn telefoon die laat weten dat ik een WhatsApp berichtje heb ontvangen. Het is van een vriendin die meldt dat ze nu echt grenzen moet gaan stellen. Haar situatie kennende kan ik haar standpunt goed begrijpen, maar toch voelt haar conclusie niet juist; want als ik iets heb geleerd van ‘Een glimp van je ziel’ dan is het wel dat LEVEN betekent dat je je ruimte inneemt, in plaats van dat je je LEVEN beperkt door grenzen te stellen. 

En toch, bedenk ik me, doen we het allemaal; onszelf inperken. 

Ik merk het ook aan mijzelf. Ik heb de neiging muurtjes op te werpen, zodat niemand me kan kwetsen. Maar juist diegenen waartegen ik me bescherm, weten me altijd weer te bereiken. En wel op zo’n manier dat ze lijken te bevestigen dat een muurtje weldegelijk noodzakelijk is; het is als het ware een self fulfilling prophecy.

Een ander probleem met die muurtjes is dat iemand met goede bedoelingen mij niet of moeilijker kan vinden. Met mijn muurtjes ontneem ik mezelf dus niet alleen mijn eigen vrijheid, maar ontzeg mezelf ook andere mooie dingen. En dat terwijl de muurtjes helemaal niet de veiligheid bieden waarvoor ik ze bouw!

‘Wat is er voor nodig om die muurtjes af te breken?’, vroeg ik me laatst af. Het antwoord kwam snel: ‘Geef! Geef liefde, geef je hart, geef je kwetsbaarheid! Kom achter je muurtje vandaan en heb elke reactie die je krijgt onvoorwaardelijk lief. Alleen als je bereid bent om je voor 100% te geven, kun je 100% terug verwachten. En is die ander niet in staat om je 100% terug te geven, heb dan compassie. Het is tenslotte voor niemand makkelijk om zich helemaal open te stellen.’

Ik vind het nogal een opgave. Maar telkens als het me lukt om mijn hart eerst te geven in plaats van me te verschuilen, voel ik een enorme hoeveelheid kracht vrij komen; wie bereid is om alles te geven heeft tenslotte niets meer te verliezen!

a drop in the ocean - Bianca van Baast

Grenzen stellen lijkt logisch, maar als je grenzen stelt kun je ook mensen verwachten die daar overheen gaan. Niet zo zeer uit minachting, maar omdat jouw begrensde wereldje te beperkt voor hen is. Onbewust helpen de ‘daders’ jou uit te breken uit jouw kleine wereldje. Het is dus eigenlijk iets heel positiefs, zelfs als het bij jou heftige en ongewenste emoties te weeg brengt. 

Op zo’n moment hoef je die emoties alleen maar waar te nemen en door je heen te laten stromen, totdat ze vanzelf weer verdwijnen; als een stuk hout dat je drijvend in een stroompje voorbij ziet komen: Je merkt het op, maar je hoeft er niets mee te doen. 

Als je de noodzaak voelt om grenzen te stellen denk je waarschijnlijk in goed en fout. Maar eigenlijk kun je nooit weten wat goed of fout is. Een tegenslag kan tenslotte je grootste zegen zijn of iets onwenselijks je grootste leermeester. 

In plaats van je bezig te houden met limiteren kun je je beter focussen op wat jou rust en (innerlijke) ruimte geeft. Als jij jezelf die ruimte geeft, heb je de grensoverschrijders niet meer nodig. En onderzoek wijst uit dat wat aandacht krijgt groeit, en wat genegeerd wordt afsterft en verdwijnt…

Alles is liefde

“Er zijn maar twee emoties,” reageert iemand uit het publiek. “Liefde en angst.” “Inderdaad,” reageer ik misschien iets te snel. “Angst is de afwezigheid van liefde.” Maar als ik daar later over nadenk vraag ik me af of dit werkelijk waar is.

Een glimp van je ziel is gebaseerd op het idee dat de ziel constant met ons communiceert via het gevoel. Vandaar ook de ondertitel van deze blog: 'Volg je eigen-wijsheid'. Net als bij het kinderspel ‘warm/ koud’ geeft de ziel te kennen of hetgeen je denkt in overeenstemming is met wie je in essentie bent of niet. Aangename emoties vertellen je dat je ‘warm’ of zelfs ‘heet’ zit. En met onaangename emoties laat de ziel weten dat je ‘koud’ of zelfs ‘ijskoud’ bent en dus niet overeenkomt met hoe God, de liefde, het universum, het licht, of hoe je het ook maar wilt noemen, jou ziet. Zo laat de ziel ons weten wie we zijn en welke richting het meest ideaal voor ons is.

Helaas zitten we veel te vaak in ons hoofd, waardoor we onze emoties vaak niet bewust waarnemen. Laat staan dat we begrijpen dat dit een signaal van onze ziel is en dat we snappen wat het betekent! Hierdoor missen we veel aanwijzingen.

Op zich is dat geen probleem. 

Het verstand stuurt ons in de richting die ons geleerd is, zoals het volgens een ander ‘moet’, of zoals het logische lijkt, terwijl de ziel geduldig en zonder oordeel je aandacht blijft vragen door middel van onaangename emoties.
In tegenstelling tot wat sommige religies ons vertellen ben je dus niet verdoemd als je een keer een ‘foute’ keus maakt of niet doet wat ‘men' van je verwacht. De ziel geeft je elk moment opnieuw de kans om voor je‘zelf’ te kiezen.

by Rebecca Yanovska

Momenteel ben ik een autobiografie aan het lezen van iemand die beweert haar hele leven haar bezieling te hebben gevolgd. Ze deed waar ze behoefte aan had, waar ze nieuwsgierig naar was en wat haar enthousiast maakte. Desondanks kwam ze regelmatig in benauwde situaties en problemen terecht. 

Ik vroeg mijn ziel waarom dat was. Het antwoord blijkt vrij simpel: Om eenheid te vinden in dualiteit. Om je ware zelf te vinden in hetgeen je niet bent.

Alles is één. Maar je kunt die eenheid niet voelen zonder ooit het tegenovergestelde te hebben ervaren. Daarom komen we zo vaak in situaties terecht waarin we weerstand voelen. Deze dualiteit toont ons wie we NIET zijn. Helaas denken we vaak dat we deze situatie moeten accepteren en dat er niets anders mogelijk is. Dit weerhoudt ons om op zoek te gaan naar een handeling of gedachte die een gevoel van eenheid geeft. Hooguit kiezen we voor een oplossing die (een tijdelijke) opluchting geeft door er tegen te vechten of er van weg te vluchten.

Nogmaals, ik geloof niet dat het mogelijk is om voor 100% je ziel te horen en te volgen. Daarvoor hebben we te veel meegemaakt (geloven we in angst en mislukking) en hebben we te veel beperkende overtuigingen (dat sommige dingen niet mogelijk zijn ook al geeft onze ziel aan dat dit wel kan). We zullen dus altijd dualiteit blijven ervaren. Maar dat wil niet zeggen dat er geen liefde bestaat als angst aanwezig is. Net als dat er altijd licht is (’s nachts schijnt de zon aan de andere kant van de aarde en op een bewolkte dag schijnt de zon achter de wolken) zo is in angst (de) liefde altijd aanwezig.

Fotograaf onbekend

Terwijl ik deze blogpost schreef moest ik denken aan de poster die bij mijn ouders op de overloop hangt: 

Voetstappen in het zand...

Ik droomde eens en zie

ik liep aan 't strand bij lage tij.

Ik was daar niet alleen,

want ook de Heer liep aan mijn zij.

We liepen samen het leven door,

en lieten in het zand,

een spoor van stappen; twee aan twee,

de Heer liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij,

en zag mijn levensloop,

in tijden van geluk en vreugde,

van diepe smart en hoop.

Maar als ik het spoor goed bekeek,

zag ik langs heel de baan,

daar waar het juist het moeilijkst was,

maar één paar stappen staan.

Ik zei toen "Heer waarom dan toch?

Juist toen ik U nodig had,

juist toen ik zelf geen uitkomst zag,

op het zwaarste deel van mijn pad..."

De Heer keek toen vol liefde mij aan,

en antwoordde op mijn vragen;

"Mijn lieve kind, toen het moeilijk was,

toen heb ik jou gedragen..."

De vraag die nooit gesteld wordt, maar altijd antwoord geeft.

De denker -
August Rodin

Er is nogal wat gaande in de wereld. Geweld, epidemieën, corruptie, milieuvervuiling. En dan heb ik het niet eens over ons privéleven.
We vragen ons af waar het fout is gegaan. Wie er verantwoordelijk is. En hoe we tot een oplossing kunnen komen. We kijken naar elkaar met de verwachting dat de ander een antwoord heeft. We diepen de geschiedenis uit in de hoop dat daar het antwoord ligt. Maar vaker handelen we op de automatische piloot of zoals we denken dat van ons verwacht wordt.

Albert Einstein zei ooit dat je een probleem niet kunt oplossen met de denkwijze die het veroorzaakt heeft. Ik wil zelfs een stapje verder gaan. Je kunt een probleem niet oplossen door te denken. Ons bewustzijn is daar niet voor bedoeld. Het kan maar zo’n 45 bits per seconde verwerken (terwijl het onbewuste zo’n 11,2 miljoen bits per seconde verwerkt). Waarom dus moeite doen?

Voelen is een betere oplossing. De vraag die we moeten stellen is, “Wat zou liefde doen?” 

Heb jij jezelf die vraag ooit gesteld?

Vorige week kreeg ik tijdens een discussie aan de telefoon de kans. Ik werd beschuldigd van misleiding, terwijl het in mijn ogen een miscommunicatie was. Ik voelde me aangevallen en schoot in de verdediging. Ik vertelde mezelf dat ik grenzen aan moest geven, dat ik mezelf niet moest laten beschuldigen en dat ik er alles aan moest doen om gehoord en begrepen te worden. Maar hoe harder ik vasthield aan mijn overtuigingen, hoe meer ik voelde dat ik een kuil voor mezelf aan het graven was.

En toen herinnerde ik me ineens de vraag “Wat zou liefde doen?” Het was een vreemde gewaarwording, maar opeens was niets meer belangrijk. Ik hoefde niet meer mijn gelijk te halen, ik besefte dat die ander haar verhaal mocht hebben en misschien zelfs gelijk had. Mijn angst dat ze over mijn grens zou gaan viel weg, omdat er plotseling geen grenzen meer waren. Ik gaf me over aan de situatie en vroeg hoe liefde dit zou oplossen. Onmiddellijk ontving ik een antwoord waar we ons beiden in konden vinden.

Geraakt - Bianca van Baast

Ik kende de vrouw aan de andere kant van de lijn niet. Ik heb het hier dus niet over onvoorwaardelijke liefde tussen ouder en kind of een romantische liefde tussen partners. Het is een liefde die voorbij het ego gaat, waardoor het ‘ik’ weg valt en het wij-gevoel het overneemt. Het is een liefde die kiest voor het welzijn van alles en iedereen. Die de waarheid vertelt, niet om je pijn te doen, maar om je verder te helpen. Een liefde die elke fout vergeeft en je een nieuwe kans biedt. Deze liefde kent geen tijd en daardoor ook geen stress. Het enige wat het van je vraagt is dat je je verhaal loslaat.