Ik ben niet je vijand, ik ben liefde.

Terwijl ik vanochtend door de bossen liep moest ik denken aan een gesprek waar ik afgelopen weekend getuigen van was. Het ging over WEL of NIET een boswandeling maken nu de eikenprocessierups weer voltallig zijn haartjes loslaat en voor hevige jeuk zorgt.

Terwijl ik mijn weg vond door het hoge gras, ging de waarschuwing van een arts door mijn hoofd: ‘kijk uit, daarin zitten teken!’

En toen ik geritsel hoorde in de struiken en hoopte een ree te spotten, herinnerde ik me de woorden van de boswachtster: 'op enkele kilometers hiervandaan zijn wolven gesignaleerd’.

Als ik mijn gedachten moet geloven is de natuur mijn vijand. Mijn mind negeert daarmee het feit dat ikzelf ook natuur ben. Het laat me vergeten dat de bossen en ik voortkomen uit dezelfde bron en dat we wat dat betreft één zijn.

Het verhaal van mijn denkgeest, waarin de natuur en de mens in duel tegenover elkaar staan, is slechts een hardnekkige overtuiging die zich maar blijft herhalen. Niet alleen in mijn hoofd, maar ook in de media en de minds van anderen.

‘Wat is er voor nodig om meer te genieten?’ vroeg ik me af.

Het antwoord dat ik kreeg was: ‘Ga in overgave. Want ja, er is een KANS op jeuk, tekenbeten of een ontmoeting met een roofdier, maar als je voluit wilt leven moet je risico’s nemen.

En dus liet ik mijn gedachten van vijandigheid varen. Zij stonden mij alleen maar in de weg om ten volle te kunnen genieten van mijn omgeving.

Wat er toen gebeurden was magisch: het leek alsof het bos zich als een warme deken over mij heen boog en zei: ‘Ik ben niet je vijand, ik ben liefde.’

Listen - Bianca van Baast

Ondertussen hoor ik geruchten dat machthebbers de mensheid klein en machteloos wil houden, onder andere door ze weg te houden van de natuur. Of dat zo is weet ik niet. Misschien is dat ook weer het dualistische denken van onze mind.

Maar wat ik zeker weet is dat als we wegblijven uit de natuur, of haar volledig zouden vernietigen, we onszelf inderdaad zouden verzwakken.

Naast gezonde lucht inspireert de natuur ons om los te laten, te groeien en te bloeien. Ze helpt ons te aarden en te ontspannen. Op deze manier hervinden we onze balans en laden we onszelf op met nieuwe levensenergie. Dit en meer gebeurt zo lang we maar met haar samenwerken.

Wat dat betreft verwijs ik graag naar een uitspraak van filosoof en dichter Rumi. Die schijnt te hebben gezegd: ‘Het is niet jouw taak om naar liefde te zoeken, maar alleen om alle barrières in jezelf te zoeken en te vinden die je ertegen hebt opgebouwd’.

Laten we beginnen met barrière 1: het loslaten van vijandige gedachten...

Op weg naar vrijheid en autonomie

Is het je weleens opgevallen dat je je eigen gedachten kunt observeren?
Daaruit kun je concluderen dat je niet je gedachten bent.

Anders zou je er niet als een toehoorder naar kunnen luisteren.

Hetzelfde geldt voor je lichaam en alle sensaties die je ervaart. Die kun je ook waarnemen alsof je een toeschouwer bent.

Wat dat betreft ben je niet je lichaam, emoties en gevoelens, maar diegene die waarneemt.

Maar weinig mensen hebben dit in de gaten.

Zolang je je identificeert met je gedachten, gevoelens en emoties - en dus denkt dat je dit bent in plaats van het bewustzijn dat je werkelijk bent - voel je je afhankelijk van de buitenwereld.

Een nadelige bijkomstigheid is dat je - door je afhankelijkheid - makkelijk te manipuleren bent. Omdat je gelooft dat je niet kunt leven zonder datgene of diegene buiten jou. Of omdat het leven zonder dit ding, deze omstandigheid of die persoon ondraaglijk zou zijn.

Bewust of onbewust maken anderen van deze afhankelijkheid dankbaar gebruik.

Denk bijvoorbeeld aan verkopers die waarschuwen dat de korting maar tijdelijk is, of dat het product binnenkort weleens uitverkocht kan zijn. Ze spelen in op je angst om iets mis te lopen, zodat dit de kans vergroot dat je tot kopen over gaat.

Door in te spelen op je angst-, schuld- of schaamtegevoelens kunnen ze bepaald gedrag uitlokken.

Door in te spelen op je gevoel van angst kunnen ze je (zelfs al kennen ze je niet) vertellen wat goed voor jou is, zoals bijvoorbeeld een medicijn innemen dat je helemaal niet nodig hebt.

Door in te spelen op je gevoel van schuld kunnen ze je inperken met betrekking tot wie je ontmoet, waar je naartoe gaat en waar je over spreekt.

Door in te spelen op je gevoel van schaamte kunnen ze voorkomen dat je afwijkt van de norm, zodat je nooit je eigen weg, passie en bezieling zult ervaren.

Door in te spelen op je gevoel van onwetendheid kunnen ze je informatie geven die zij willen dat je tot je neemt in plaats van dat je voor je zelf denkt of naar je intuïtie luistert.

Misschien lukt het je nog niet om je niet meer te identificeren met fysieke sensaties en gedachten. Maar je kunt jezelf wel aanleren om steeds vaker naar de wereld te kijken vanuit de waarnemer; het bewustzijn dat je bent. Dan ga je de manipulatie steeds vaker en beter doorzien Dan ga je er steeds minder in mee en ervaar je steeds meer vrijheid en autonomie. Is dat niet wat we allemaal willen?

photographer unknown

Nooit geleerd.

‘Keihard aanpakken…’, is haar mening na aanleiding van het shownieuws .

‘Het zijn ratten…’, appte ze zodra het onderwerp over het kabinet en het koningshuis gaat.

‘Het is mensonterend…’, als ze de toestand in Groningen aankaart.

‘Maar er zal nooit wat veranderen’, sluit ze af.

Ruim zestig is ze. En in al die levensjaren heeft ze geleerd naar haar ouders, docenten, dokters, religieuze leiders, politie en overheid te luisteren. Maar NOOIT naar zichzelf.

In al die levensjaren heeft ze geleerd lesmateriaal en nieuwsberichten als feiten aan te nemen, om orders op te volgen en zich te gedragen naar hoe het ‘hoort’. Maar NOOIT om een eigen mening te hebben.

In al die levensjaren heeft ze geleerd netjes in de rij te lopen en zich aan te passen aan andermans normen en waarden. Maar NOOIT om haar eigen keuzes te maken.

In al die levensjaren heeft ze geleerd dat roddelen, mopperen en anderen voor gek zetten opluchting biedt en een beter gevoel geeft over zichzelf. Maar NOOIT heeft ze geleerd hoe ze zich op een andere, positievere manier goed kan voelen.

In al die levensjaren heeft ze geleerd wat ze MOET. Maar NOOIT wat ze wil of nodig heeft.

In al die levensjaren heeft ze geleerd dat de dingen nu eenmaal gaan zoals ze gaan. Maar NOOIT dat het ook anders kan.

In al die levensjaren heeft ze geleerd om tegen haar gevoel in ‘Ja’ te zeggen en haar grenzen te laten overschrijden. Maar NOOIT dat het stopt met:

Het onmogelijke mogelijke

Ik kon mezelf de afgelopen weken wel voor mijn hoofd slaan. Ik had een mooie schrijfopdracht gelezen in het boek Writing begins with the breath van Laraine Herring en stelde mijn collega’s van het schrijverscafé voor om die voor de volgende bijeenkomst uit te werken. Ik had verwacht dat ze mijn voorstel zouden afwijzen en dat ik het daarbij kon laten. Maar nee, de opdracht werd unaniem aangenomen.

‘Schrijf een tekst over het onmogelijke dat mogelijk wordt.’

Ik wist haast zeker dat dit een onmogelijke opdracht voor me ging worden, simpelweg omdat ik niet geloof in onmogelijk. Iets kan inderdaad niet meteen mogelijk zijn, maar nog wel in de toekomst. 

Ik vermoed dat het de Spaanse kunstenaar Pablo Picasso was die ooit zei: ‘Alles wat je maar kunt bedenken kan waarheid worden’. Of hij bekend was met de kwantum fysica weet ik niet, maar volgens deze moderne tak van de natuurkunde bestaat ALLES uit energie (denk maar aan de formule E = mc² van Albert Einstein) en kan die energie elke vorm aannemen die je je maar kunt bedenken. 

Er is alleen één uitdaging.

Tijdens een natuurkundig experiment, waarbij elektronen door twee spleten werden geschoten, bleek dat deze minuscule materie de ene keer uit golven bestond en de andere keer uit deeltjes. Welke vorm ze aannamen was afhankelijk van het feit of de deeltjes geobserveerd werden of niet. Als de elektronen werden geobserveerd, bestonden ze uit deeltjes. Als ze niet werden geobserveerd, bestonden ze uit golfjes.

Hieruit kunnen we opmaken dat materie, dus zelfs het meest levenloze ding, zoals een tafel of een stoel, bewustzijn heeft. Anders kan het nooit weten dat het geobserveerd wordt.

Wat wetenschappers nu vermoeden, maar - zover ik weet - nog niet hebben kunnen bewijzen, is dat die eerder genoemde stoel of tafel zich dus anders kan gedragen of vormen als het niet geobserveerd wordt dan wanneer het wel geobserveerd wordt. (Mmm, dat doet me denken aan de kandelaar, theepot etcetera uit de film Belle en het beest.)

Wat wel steeds duidelijker wordt, is dat materie zich aanpast aan degene die waarneemt. Denk bijvoorbeeld aan het placebo en nocebo effect. Als je gelooft in een suikerpil, heb je er baat bij en kan het je zelfs genezen, ondanks dat het geen genezende ingrediënten bevat. Als je (onbewust) niet in medicatie gelooft, helpen medicijnen zelden en kunnen ze je zelfs ziek maken (weet ik uit eigen ervaring).

Materie reageert dus op intentie en de overtuiging waarmee jij observeert.
Waar je aandacht naar uitgaat, neem je waar. Waar je aandacht niet naar uitgaat, registreer je simpelweg niet. Logisch, zul je zeggen; als je gek bent op Engeland, zie je overal verbanden met Engeland. Maar als je niets met dit land hebt, zullen diezelfde verbanden je niet opvallen. Hetzelfde gebeurt met ziekte, armoede, geweld en alle andere ellende waar we in deze wereld mee te maken hebben. Als we gefocust zijn op ziekte, zijn we niet gefocust op gezondheid. Als we tekort ervaren, is onze aandacht bij de afwezigheid van welvaart. Als agressie je interesse heeft, zien we alles wat met liefde te maken heeft over het hoofd.

Als mensen zijn we vaak zó aan het vechten of vluchten van hetgeen dat we NIET willen, dat daar heel onze aandacht naar uitgaat. Met als gevolg dat we het ongewenste in stand houden of zelfs verergeren. 

Materie bevestigt op die manier altijd datgene waarvan jij overtuigd bent, zelfs als de overtuiging niet waar is!

Elke verandering - in je leven of in de wereld - begint daarom bij jouw binnenwereld. Wat wil je? Welke overtuiging houdt je tegen? Waar moet je je aandacht verleggen? En wat is er voor nodig om van hoop, naar geloof, naar vertrouwen of zelfs weten te komen?

Kijk, en nu bleek het toch niet zo onmogelijk om een tekst te schrijven over het onmogelijke dat mogelijk wordt...

Een nieuw verhaal

Gedurende mijn puberteit was ik depressief en voor lange tijd daarna was ik nog erg neerslachtig. Volgens mijn nabije omgeving kon ik dat maar beter accepteren, want mijn familiegeschiedenis kennende zou mijn zwaarmoedigheid niet zo maar overgaan. Waarschijnlijk zat het in de genen en was er simpelweg niets aan te doen. Dat klonk logisch, maar hoewel ik geen bewijs had, zei iets in mij dat het ook anders kon.

Het idee afhankelijk te zijn van de genen van mijn voorouders voelde niet zozeer aan als waarheid maar eerder als een overtuiging. Het deed me denken aan wat ik ooit las over getrainde olifanten. Een olifant wordt al jong vastgezet met een touw om zijn poot en een metalen pin in de grond. In het begin probeert het zich nog los te rukken, maar zodra dat het begint te beseffen dat dit geen zin heeft doet het geen poging meer om zichzelf te bevrijden. Zelfs niet als de metalen pin wordt vervangen door een houten pin en de olifant volgroeid en sterk genoeg is om deze zelf uit de grond te trekken.

Ik had het gevoel dat ik gevangen zat in een kooi met een open deur. Er was een uitweg, maar ik wist die nog niet te vinden. In het schilderij ‘Zonder titel (gev)’, uit 2001, legde ik dit gevoel vast. Een gekooide vrouwenfiguur laat haar hoofd vermoeid en teleurgesteld hangen. Ze houdt zich vast aan de tralies van haar gevangenis. Een lichtspot legt de aandacht op de vrouw en de spijlen die haar beperken, terwijl in het donker de baren ontbreken en de vrijheid voor het grijpen ligt. Helaas heeft ze dit zelf niet in de gaten, omdat haar gedachten over haar gevangenschap haar futloos maken en haar op haar plaats houden.

Untitled (Gev) - Bianca van Baast

Rond 2003 kreeg ik het album ‘Make yourself’ van de band Incubus cadeau. Het nummer met de gelijknamige titel fascineerde me. Dat je je lichaam kunt vormgeven door veel of weinig te eten en te bewegen is bekend, maar hoe zat dat met je innerlijke gesteldheid? In hoeverre kun je daar invloed op uitoefenen? 

Volgens het boek 'Spontane evolutie' van Bruce Lipton staan we als kind tot ongeveer ons zevende jaar in ‘hypnosestand’ en nemen we alles letterlijk op. Overtuigingen en bevindingen van anderen worden als feiten overgenomen zonder dat we ze ooit in twijfel trekken. Als volwassenen leven we deze aangenomen gegevens zonder dat ze ooit op enige waarheid hoeven te berusten. 

Wat wij als feiten aannemen zijn vaak gedachten over bepaalde ervaringen waar conclusies uit zijn getrokken. Deze conclusies worden niet bepaald door de ervaringen zelf, maar door de gedachten en gevoelens die we op dat moment hebben en het standpunt dat we erbij innemen. Het is dus slechts een overtuiging, één kant van een verhaal dat we onszelf en anderen blijven vertellen. 

We zouden zomaar kunnen besluiten een ander verhaal te gaan vertellen. In het begin zal dit onwennig zijn. We zijn tenslotte geprogrammeerd om op een bepaalde manier te denken en te reageren. Maar we hebben de vrijheid om overtuigingen te onderzoeken, andere standpunten in te nemen en nieuwe dingen te leren. 

Verhalen en overtuigingen ontstaan doordat we in onze hersenen verbindingen leggen tussen woorden, situaties en gevoelens. Die verbindingen zijn als snelwegen die we telkens opnieuw blijven gebruiken. Maar zodra we onze gedachten onderzoeken en aanpassen, op die manier nieuwe gevoelens creëren en een andere visie voor ogen houden (die dankzij ons voorstellingsvermogen al lijkt plaats te vinden), leggen we nieuwe verbindingen. Hoe vaker we die nieuwe ‘snelwegen’ gebruiken, hoe sneller oude verbindingen zullen vervagen. In het begin zal het onwennig en zelfs moeilijk zijn om een nieuw verhaal te vertellen, maar na verloop van tijd, als je steeds vaker die nieuwe verbinding gebruikt, zal het steeds makkelijker worden en ga je bewijzen zien die bevestigen dat je nieuwe verhaal net zo goed waarheid is. Vertel jezelf het verhaal dat jou (in positieve zin) het meest raakt, het verhaal dat je laat stralen of zelfs laat huilen van geluk. Welk verhaal zou je jezelf dan vertellen?

Geld, zorgen en vertrouwen – De sleutel tot meer rijkdom.

“Ik ga er elk jaar van uiteten,” zegt hij. “En dan trakteer ik mijn zus ook meteen”. Verbaasd kijk ik hem aan. Echt waar?! “Ja, je vindt het overal”, bevestigd hij vol overtuiging.

Ik volg een cursus boekhouden en een medecursist vertelt me net dat hij voor ruim €80,- per jaar aan geld vindt. Gewoon, op de grond, achtergelaten in winkelwagentjes enzovoorts. Het lijkt mij sterk. Als ik een stuiver per jaar vind is dat veel. Toch zet het me aan het denken. 

Alles wat je ervaart in het leven heeft namelijk te maken met wat je voor mogelijk houdt. En schijnbaar gelooft hij dat geld letterlijk voor het oprapen ligt. 

In de maanden na ons gesprek blijf ik me afvragen of het echt zo makkelijk is. 

Kan ik mezelf overtuigen dat geld overal te vinden is? Als het werkt voor hem, dan moet het toch ook voor mij werken?! 

Ondanks dat ik ooit (tot twee keer toe zelfs) een briefje van €50,- kwijtraakte, kan ik maar niet geloven dat een mens zoveel geld kan vinden in één jaar. “Maar,” houd ik me voor, “meer dan een stuiver vinden moet me toch wel lukken.”

Zo’n twee weken later zie ik tijdens een wandeling iets glimmen op het trottoir. Het blijkt een muntstuk van 20 cent te zijn. Het is meer dan een stuiver, maar nog geen keihard bewijs. 

Een paar weken later vind ik al fietsend, een twee euromuntstuk. Toeval? Mij verbaast het, want hoger dan een muntstuk van 50 cent heb ik nooit eerder gevonden.

Klein wonder - Bianca van Baast 

In de jaren daarna vind ik opvallend meer muntstukken dan voorheen. En er gebeuren nog meer opmerkelijke dingen omtrent geld en overtuigingen. 

Daarnaast merk ik, dat als ik moeite doe (bewust zoek), er minder geld op mijn pad komt dan wanneer ik er niet mee bezig ben. 

Op een avond, terwijl ik naar huis loop, bedenk ik me hoe heerlijk het is om geld te kunnen loslaten. Om je er geen zorgen over te maken en het zelfs te kunnen weggeven als je dat wenst. En juist dan zie ik een dubbeltje op de grond liggen. Dankbaar voor de kleine dingen die me worden aangeboden raap ik het op en grap ik tegen mezelf dat ik mijn portemonnee maar beter open kan houden, omdat je maar nooit weet of er nog meer komt. En inderdaad, enkele meters verderop ligt er weer 10 cent.

Two Suns - Brad Kunkle 

Schijnbaar is het deze relaxte houding die miljonairs zo rijk maakt. Volgens het blad 'Vermogend Nederland - Dutch Wealth report 2015' maken bemiddelden zich beduidend minder zorgen over geld dan andere mensen. Ik vond dit opmerkelijk. Ik had juist verwacht dat hoe meer je hebt, en dus kunt kwijtraken, hoe meer zorgen je er over maakt. Maar dat is dus niet zo.

Precies zoals de (natuur)wet van aantrekking bevestigt, is het juist de overtuiging, en daardoor ook het vertrouwen, dat er altijd geld is en dat er altijd mogelijkheden zijn om aan geld te komen, dat zorgt dat mensen welvarend worden en gefortuneerd blijven.

Vraag jezelf dus eens af hoe jij je zorgen kunt verminderen en je gevoel van vertrouwen kunt vergroten.

Waarom overkomt mij dit telkens!?

“Het zal toch niet,” mopper ik tegen mezelf, “dat ik nu wéér hier terecht kom!?” Ik bevind me op een kruispunt waar ik me niet op mijn gemak voel. Maar ongeacht hoe hard ik er van wegren, telkens kom ik weer terug op dezelfde plek.

Misschien ken je het wel. Je trekt altijd de verkeerd partner aan, of je wisselt regelmatig van baan, maar vindt nooit de baan die echt bij je past. Je hebt telkens die terugkerende pijn of je hebt steevast geldproblemen ongeacht hoe erg je ook je best doet om dit te voorkomen.

In het verleden rende ik in de richting die me de snelste oplossing leek te bieden. Maar in no time stond ik dan weer op de plek waar ik was gestart. Ik probeerde een andere route. Eén waarvan ik dacht dat de oplossing zich langzamer zou tonen, maar die me in ieder geval meer voldoening zou geven. Deze route was inderdaad aangenamer, maar kwam uiteindelijk toch weer op het reeds bekende kruispunt uit.

“Dan maar alle rode vlaggen negeren en mijn verlangens volgen dwars door alle obstakels heen,” dacht ik. Ik kan je verzekeren dat dit een reuze spannende route is. Een route die je doet beseffen dat je leeft, omdat je elke emotie, aangenaam of onaangenaam, helemaal doorvoelt. Hij laat je hart bonken van angst en je gezicht stralen van geluk. Maar vol kleerscheuren, blauwe plekken en totaal uitgeput kwam ik, jawel, weer op die gehate splitsing uit.

land art installation - Sylvain Meyer

Nu  moest ik bekennen dat de eerste routes eigenlijk hadden gefunctioneerd als pleisters. Ze boden verzachting, maar geen oplossing, omdat ik me bleef stoten op dezelfde plek. 

De volgende routes volgde ik vooral voor het avontuur. Nieuwsgierig sprong ik in het onbekende en gaf ik me over aan de wind. Helaas was het eindpunt niet zo spannend als gedacht; weer dat verdomde kruispunt. Dus herhaalde ik de sprong, terwijl ik me dit keer realiseerde dat ik gebruik kon maken van de natuurkrachten. Ik speelde met de wind en even leek het er op dat ik nooit meer terug zou komen op die gevreesde plek. Maar in het verlangen om controle te houden over de richting, raakte ik uit de flow en stortte ik daar neer waar ik het hardst van probeerde te vluchten.

Daar stond ik nu dus en ik dacht: “Ik heb nu alle richtingen gehad, maar geen een bracht me daadwerkelijk verder. Waarom kom ik hier telkens weer naar terug?” Langzaam begon ik het te begrijpen. In plaats van te handelen uit angst, vroeg de situatie me om me over te geven en te luisteren naar wat het me wilde vertellen.

Ik ging zitten. Eerst gebeurde er niets. Maar langzaam begon ik in te zien hoeveel ik had geleerd van mijn omleidingen. Ik begon patronen te herkennen. Ik begon te beseffen dat (onbewuste) overtuigingen me steeds weer terug brachten naar de plek die ik zo vreesde. Ook al zou ik nog zo veel en hard rennen, het zou geen nut hebben. Tenzij ik ze zou vervangen voor andere denkbeelden. De enige weg hier vandaan was de weg naar binnen…

Expansion - Paige Bradley 

Bepaal je toekomst met woorden

'Ooo, wat ben je toch een trut!' hoor ik haar zeggen terwijl ze de trap weer oploopt. Ik weet dat ze het niet tegen mij heeft, ondanks dat we maar met z’n tweeën in huis zijn.

Ik word er akelig van, want hoe vaker we elkaar ontmoeten hoe meer ik zie hoe ze lijdt onder de benamingen die ze zichzelf geeft en de eigenschappen die ze zichzelf toebedeelt. Deze prachtige vrouw heeft veel misbruik en mishandeling in haar jeugd meegemaakt, maar zelfs nu ze volwassen is, de daders zijn overleden en een fantastische man haar bijstaat blijft ze zichzelf klein en onbeduidend houden met de dingen die ze tegen en over zichzelf zegt.

De reden dat het me zo op valt is omdat ik het herken. De eerste keer dat ik bewust in stilte mediteerde schrok ik van de dingen die ik tegen mezelf zei en hoe ik over mezelf dacht. Als een ander zo tegen me zou spreken, was ik allang vertrokken, maar van jezelf weglopen gaat moeilijk. Alhoewel… We zoeken niet voor niets zoveel afleiding in muziek, tv en social media.

De zinnetjes 'Je bent (niet)… je kunt niet …' zijn ooit tegen jou gezegd door jezelf of een ander. En hoewel ze waarschijnlijk onterecht waren (het tegenovergestelde was tenslotte ook waar) ben je ze gaan geloven en zelfs gaan beamen door ze te blijven herhalen.

by Alessia Iannett

Streng zijn voor onszelf en anderen, zo denken we, motiveert ons om vooruit te komen. Maar zeg nu zelf; maakt het je niet eerder terughoudend, onzeker, klein en misschien zelfs ziek?

Zinnetjes die je zo vaak herhaalt totdat je ze gaat geloven noemt men affirmaties. De laatste tijd wordt hier steeds meer aandacht aan besteed, omdat je ze ook positief in kunt zetten. Een nieuwe, optimistische gedachte of overtuiging kan heel de koers van je leven ten goede veranderen.

Toch zei een vriendin van me ooit: 'Ik geloof niet in positieve affirmaties.' En ik moest toegeven dat, hoewel ik er wel in geloofde, ik er nog maar weinig aan had gehad. Waar lag dat aan? 

Ik had begrepen dat je elke zin kon gebruiken die je maar waarheid wilde laten worden. Maar terwijl ik mijn affirmaties regelmatig herhaalde bemerkte ik soms een knop in mijn onderbuik. Een teken dat ik er niet echt in geloofde. 

Het ging zelfs tegen me werken: Hoe meer ik affirmeerde 'geld stroomt met gemak naar me toe' (een veel aangeprezen affirmatie), hoe minder geld er naar me toekwam en hoe meer mijn spaargeld afnam.

 Alex Grey - Meditation

Wetenschappelijk weet men dit steeds beter te verklaren. Achter wat je voelt zit namelijk energetisch veel meer kracht dan achter hetgeen dat je denkt. En het universum zal dankzij de wet van resonantie (wet van aantrekking) altijd reageren op wat je het sterkste uitzendt. Mijn gevoel ontkende veel positieve zinnen die ik gebruikte, omdat de affirmaties te ver af stonden van wat ik voor mogelijk hield.

Als je dus gebruik maakt van affirmaties, gebruik dan zinnen waarvan je minimaal één keer bewijs hebt gekregen, zodat je gelooft in wat je zegt ondanks dat het nog niet helemaal eigen is. Dit kan betekenen dat je meerdere affirmaties nodig hebt om uiteindelijk te komen bij die affirmatie die je werkelijk wilt geloven. Je streefgewicht is bijvoorbeeld 60 kilo. Maar in plaats van meteen te affirmeren 'Ik weeg 60 kilo' gebruik je andere affirmaties als tussenstappen totdat je de gewenste zin kunt gaan geloven. Bijvoorbeeld 'Ik kan op een aangename manier afvallen. Ik kies voor eten dat goed voor mijn lichaam is. In het verleden ben ik één kilo afgevallen, dan is het ook mogelijk om twee kilo af te vallen.' Of 'Ik woog eerder al 60 kilo en ik kan daar naar terug'. 

Hoe meer je kiest voor woorden die je gelooft (positief of negatief), hoe meer het leven je zal bevestigen.

Kleine leermeesters.

“Sommele, sommele, sommele.” Mijn goeroe beweegt zich met een stralend gezicht op en neer. “Sommele, sommele, sommele,” chant ze nog een keer. Ik geef haar een duw. “Sommele, sommele, sommele” gaat het nog harder en ze kraait van plezier.

Voor me schommelt mijn nichtje van twee. Vanmiddag zijn we samen naar de bieb geweest en nu relaxen we in de achtertuin. 

Ik nam haar mee met de intentie haar iets te leren, maar waarschijnlijk leerde ik meer van haar dan zij van mij. Want terwijl ik me zorgen maak over morgen en haar ouders de tijd in de gaten houden omdat er na het avondeten nog van alles moet gebeuren, is zij volledig in het hier en nu.

by Beatriz Martin Vidal

Het valt me op dat haar onbezorgde wereld nogal in contrast staat met de wereld van ons volwassenen. En ik vraag me af wiens wereld nu het meest overeenkomt met de werkelijkheid.

In ‘Omgaan met levenslessen’ schrijf ik over de ziel en hoe perfect en compleet zij is omdat het deel uitmaakt van de bron. Over hoe kleine kinderen nog het meest in contact staan met die bron en daar op durven te vertrouwen. Ze kijken zonder vooroordeel naar de wereld en erkennen hun eigen waarde en behoeften.

Als volwassenen willen we het beste voor onze kinderen en tonen we hen hoe ze zich moeten gedragen en denken. Doordat de hersengolffrequentie van kinderen (tot zeven jaar) zich in delta,- en thètastaat bevindt, een soort hypnotische trance die volwassenen alleen bereiken als ze slapen of mijmeren, wordt alles zonder kritisch nadenken overgenomen. Het is een geniaal systeem van moeder natuur waarmee een kind snel leert wat volgens de ‘stam’ juist en veilig is. Maar wat nou als de overtuigingen, handelingen en denkvormen die ze overnemen niet (meer) kloppen?

  Awakening of Spring -
Michael Hiep

Enige tijd geleden bezocht ik een vriendin en haar zoontje. Zij gaf aan dat ze zin had in een stukje kaas en omdat ze haar zoontje deze heerlijkheid niet wilde ontzeggen bood ze de spelende jongen ook een stukje aan. Hij pakte het kaasje en rende terug naar zijn speelgoed. Een half uur later begon zijn moeder te mopperen, omdat de kaas vergeten en onaangeroerd op de vensterbank lag. 

Eten, zo wordt ons geleerd, mag niet verspilt worden en dus wilde ze dat hij het meteen opat, terwijl hij naar zijn lichaam luisterde dat aangaf dat kaas lekker was voor later, maar niet voor nu. 

De meeste volwassenen zijn verleerd te luisteren naar hun lichaam (en ziel) dankzij de gedachten die onze opvoeders en maatschappij hebben over succes en waarde. Jammer, want zouden we leren van onze kinderen, dan hadden we minder stress en (gezondheids)problemen, en zouden we simpelweg gelukkiger zijn.

Ik krijg mezelf niet gemotiveerd

Ken je dit? Je zit op de bank en weet dat je iets moet gaan doen, maar je krijgt jezelf niet gemotiveerd om tot actie over te gaan. Een motivational speaker hoorde ik laatst zeggen dat je jezelf dan de vragen moet stellen; “Wat gebeurt er als ik niets onderneem? En “wat gebeurt er als ik wel iets onderneem?”

De meeste mensen kiezen dan voor actie en komen van die bank af.

Iets bereiken is dus volgens velen een kwestie van ‘doen’. Maar ik heb hier wat moeite mee. Want als we niet doen wat we zeggen te willen doen, dan moet daar toch een aanleiding voor zijn? 

In ‘Je leven als kunst’ toont Robert Fritz de reden waarom de meeste mensen niet, of alleen tijdelijk aan hun doelen werken. Hij stelt dat mensen met een visie (doel) vaak een concept (overtuiging) hebben in tegenovergestelde richting. 

Stel je een persoon voor met twee elastieken om zijn middel. Het ene elastiek is verbonden met zijn doel, het ander met zijn overtuiging. Zodra hij zich richting doel beweegt belet het elastiek van de overtuiging dat hij zijn doel bereikt. De persoon begint hierdoor te geloven dat hij nooit zijn doel zal bereiken en beweegt zich terug richting de overtuiging. Hierdoor neemt de spanning van het overtuigingselastiek af, maar begint het elastiek van zijn doel onaangename te trekken.

Zo moeten veel werklozen zich nu voelen. Je wilt wel weer aan het werk, maar de overtuiging dat er geen werk is, of althans niet in jouw branche, maakt je moedeloos en houdt je tegen om iets te ondernemen.

Of je wilt graag afvallen, maar onbewust heb je de overtuiging dat dit toch niet lukt. Waarschijnlijk doe je dan het ene moment er alles aan om af te vallen en vind je jezelf het andere moment hangend op de bank met een zak chips.

Van nature streeft de mens naar vooruitgang. Het is dus heel normaal om doelen te stellen. Daarnaast kiest de mens altijd voor de minste weerstand wat, zoals we hierboven hebben gezien, niet altijd zorgt dat we onze doelen bereiken. Een betere vraag zou daarom zijn “wat heb ik nodig?” 

Waarschijnlijk hebben we een andere visie op onze realiteit nodig. Byron Katy zegt dat als we iets niet doen, dat dit dan ook niet de bedoeling is (op dat moment althans). Pas wanneer je wel iets onderneemt, is dat het juist tijdstip.

Dat we zoveel moeten en het liefst zo snel mogelijk, is maar een overtuiging.

Misschien is het beter even niets te doen. Misschien moeten we eerst uitrusten van een hectische dag of zijn we vanwege een andere reden nog niet toe aan het uitvoeren van ons doel.  

In ‘Toeval leidde tot deze blog' beschrijf ik hoe ik in 2011 de boodschap kreeg dat ik moest gaan schrijven. Mijn doel werd een boek en dat wilde ik zo snel mogelijk uitgeven. Maar hoeveel ik ook schreef, het werd geen boek. Waarom niet? Omdat ik iets probeerde af te dwingen waar ik nog niet aan toe was. Ik had meer tijd, vertrouwen, kennis en een techniek nodig.

Dus mocht je je ongemotiveerd voelen vraag je dan eens af “wat heb ik nodig?”

Beperk je niet langer

In 2001 ervoer ik het leven als zwaar en moeilijk. Ik had al jaren last van depressies en mijn familiegeschiedenis kennende zou dat niet zo maar overgaan. Toch had ik goede hoop. Ik had namelijk het gevoel dat ik gevangen zat in een kooi die niet op slot zat.

Je kunt het vergelijken met een olifant. Een jonge olifant wordt vastgezet met een touw om zijn poot en een pin in de grond. Als het zich los probeert te rukken leert het dat het niet sterk genoeg is om de pin uit de grond te trekken. Op een gegeven ogenblik zal het geen poging meer doen om vrij te komen. Het accepteert dat het vast zit en zelfs als volwassen olifant, wanneer het wel krachtig genoeg is, zal het niet meer proberen te ontsnappen.

Net als de jonge olifant was mij geleerd dat ik moest leven met wat er was. Het leven was tenslotte maar beperkt en zwaarmoedigheid zat in de genen. Toch was er iets in mij dat zei dat ik dit niet hoefde te geloven. Dat er wel degelijk een uitweg was.
In ‘Zonder titel (gev)’ legde ik dit gevoel vast: Er was een uitweg, als ik mijn hoofd maar ophief en verder keek.

Zonder titel - Bianca van Baast

Ik denk dat veel mensen zich gevangen voelen, en dat dit vooral komt door de muren en plafonds die we zelf in stand houden. Het zijn onze overtuigingen die ons beperken. Ze houden ons kleiner dan we daadwerkelijk zijn. Als kind konden we daar weinig aan doen, maar als volwassenen kunnen we kiezen; blijven we bij onze overtuigingen of breken we met wat ons beperkt?