Vasthouden terwijl je wilt loslaten

Ken je dat gevoel; dat je vasthoudt aan iets dat je liever loslaat?
Dat je een fysieke klacht, verslaving of gedachte herhaalt, terwijl het emoties bij je losmaakt die je inmiddels beu bent?

Dat je constant in strijd bent tussen wat er is en waar je naartoe wilt?

Afgelopen week werd ik zo’n strijd in mijzelf gewaar. Ik wist waar ik naartoe wilde en wat ik daarvoor moest laten, maar toch bleef ik kiezen voor hetgeen dat me belemmerde daar te komen.

Alleen met wilskracht wist ik betere keuzes te maken. Maar dat kostte zoveel energie dat het me begon uit te putten.

Waarom bleef ik mezelf saboteren? Waarom koos ik niet voor wat ik wilde? Wat was ervoor nodig om een andere, betere beslissing te maken?

Een andere keuze, betekent een andere uitkomst. En die andere uitkomst vindt ons ego zorgelijk en riskant. Het beredeneert: de huidige situatie is misschien niet ideaal, maar die is tenminste bekend. Als je iets verandert, kan ik niet garanderen dat je nog veilig bent.

Freedom - the carousel - Anne Wipf

Uit bescherming probeert het ego ons daarom weg te houden van verandering. Het is beter om ziek, zwak, verslaafd, eenzaam, boos of depressief te zijn, dan stappen te zetten in de richting van gezondheid, zelfstandigheid, veerkracht en geluk. Vooral als je niet weten wat je daar gaat aantreffen.

Zodra je gezond bent en lekker in je vel je zit, zou je wel eens in een kwetsbare situatie terecht kunnen komen. Laten we dat risico niet nemen. Laten we je moe, miserabel, alleen en/of afstandelijk houden, want dan kan jou tenminste niets overkomen.

Wat dat betreft is het ego te vergelijken met een overbezorgde ouder (overheid, religieleider of andere autoriteit). Het dringt zijn advies aan je op in een poging je te beschermen.

Als je je verzet tegen dit advies, zal het zich alleen maar sterker aan je opdringen.

Als je het advies aanneemt, kom je stil te staan met de kans dat je nog dieper wegzakt. Je komt in ieder geval niet daar waar je naartoe wilt.

De enige uitweg is de weg van liefde.

Ten eerste door het gepieker en de zorgen van het ego (de ouder, de autoriteit) te erkennen. Op deze manier geef je het ego het gevoel dat het gehoord wordt en neemt zijn behoefte om adviezen aan je op te leggen af.

Ten tweede door in te zien dat de intentie om ons te beschermen goed bedoeld is, en die daarom lief te hebben.
We hoeven het advies niet op te volgen, maar we kunnen wel dankbaarheid zijn voor zijn betrokkenheid.

Op het moment dat we stoppen met oordelen, maar ons openen voor (zelf)liefde, ontstaat er verbinding. Alléén dán laat het ego jou vrij, laat hetgeen dat je vasthoudt jou los. Want verbinding, dat is eigenlijk alles wat het ego (de autoriteit) naar verlangt…

Loslaten om te kunnen ontvangen

‘Geef me wat ik wil’.

Als een opstandige peuter dreigt het collectieve ego met het maken van een scene. ‘Geef me wat ik wil’ herhaalt het, ‘of ik doe iets waar je niet op zit te wachten’.

‘Ik kan het je geven’, zegt Wijsheid ‘maar je weet toch dat dit niet langer in je voordeel werkt? Dat hetgeen waar je je aan vast houdt hetzelfde is als wat je weghoudt van wat je werkelijk wilt’. 

Ziende blind - Bianca van Baast

‘Geef me wat ik wil. Geef me macht/ vrijheid/ zekerheid/ entertainment, zodat ik niet hoef te zien hoe leeg mijn bestaan is, hoe ver ik ben afgedwaald van mijn essentie, hoe mijn bestaan één grote leugen is.

‘Beter van niet’, zegt Wijsheid. ‘Ik weet dat je het moeilijk hebt, maar ik sta het niet langer toe dat jij jezelf blind houdt. Het wordt tijd. Tijd dat je de waarheid onder ogen komt.’

De opstandige collectieve peuter dimt in. ‘Toe’, gooit het over een andere boeg, ‘ik ben me toch netjes gedragen? Dan heb ik er toch recht op?’

‘Ach, je bent mens en je hebt inderdaad je best gedaan. Maar je wilt toch vooruit? Je wilt jezelf toch ontwikkelen? Je wilt toch vrede, vrijheid en liefde? Dan zul je het surrogaat hiervoor moeten loslaten.

De dialoog gaat een tijdje door. En dan… Dan is er verdriet.

Het opstandige ego beseft dat Wijsheid voet bij stuk houdt. Dat het nooit meer zal zijn als voorheen. Zelfs niet als het (terug)krijgt wat het wil. Een korte blik in de toekomst, waarin de mens in zijn kracht staat, straalt en leeft vanuit hart en ziel, heeft te veel veranderd.

Ineens is er rouw. Rouw om hetgeen dat zo bekend was maar nooit gewerkt heeft. Rouw, omdat het tijd is definitief afscheid te nemen. Rouw, omdat het ego beseft dat het niet langer de baas is. Want het bereiken van die stralende toekomst, dat is de taak van de ziel, de Wijsheid, de liefde...

All is well - Bianca van Baast 

Wat deze tijd van je vraagt

Tijd voor verandering -
Bianca van Baast

Het wantrouwen in de medemens en dan met name in de overheid, media en politie groeit. Steeds meer rellen en opstanden komen voort uit de onzekerheid die dit met zich meebrengt. 

Het wantrouwen komt van het ego. Dit deel in ons mens ziet het als zijn taak om zijn persoon te beschermen.

Nu hij het gevoel krijgt steeds meer de controle te verliezen wordt het agressiever qua toon en handelingen. Een ander hoort te doen wat hij juist acht, anders kan hij jouw veiligheid niet langer garanderen.

Is het terecht dat het ego daarom eisen stelt?

Mag je van een ander verwachten dat die zich aan jou aanpast, zodat jij je veilig kunt voelen? 

Kun je verwachten dat een ander handelt ten gunste van jou in plaats van in zijn of haar eigen voordeel? 

Kun je verwachten dat een ander jouw visie naleeft en uitdraagt, terwijl degene jouw leven niet leeft, jouw ervaringen nooit heeft opgedaan en daarom jouw kijk op de wereld niet deelt?

De enige manier om veiligheid, zekerheid en controle te ervaren is door hachelijke situaties, onzekerheden en chaos te accepteren als deel van het leven. En door te vertrouwen op je Zelf, de innerlijke leiding van je ziel. Maar daar is moed voor nodig.

Moed, om onder ogen te komen wat we werkelijk voelen en waar we nu echt naar verlangen.

Moed, om te beseffen dat we niet langer een klein kind zijn dat afhankelijk is van zijn verzorgers.
Moed, om de verantwoordelijkheid te nemen over ons eigen leven en het niet meer op een ander af te schuiven. 

Moed, om keuzes te maken die juist zijn volgens onze ziel, zelfs als dit een ander kan kwetsen. 

Moed, om een nieuw verhaal over jezelf en de ander te vertellen.

Moed, om te vervallen in ego-gedrag en daarvoor compassie te hebben, en te vergeven.

Moed, om voor onszelf te gaan staan, niet vanuit een angstig ego maar vanuit een liefdevolle ziel. 

In de chaos die momenteel gaande is herken ik het ‘collectieve ego’ die het gevoel heeft zijn grip te verliezen. Het probeert zich vast te houden aan de laatste ‘strohalmen’ die het nog kan vastpakken. 

Als een op hol geslagen paard gooit het beelden van sokkels en vertrapt het alles wat hem voor de voeten komt.

We zullen begrip moeten opbrengen voor de angst die het zo ver heeft laten komen, om het daarna zachtjes weer tot rust te manen. In plaats van hard aan de teugels te trekken of het neer te slaan, zullen we het vertrouwen terug moeten winnen. Om het daarna de kant op te sturen waar, zowel de ziel, als het ego zich in kunnen vinden.

Coming together -
Bianca van Baast

Manipulatie. Omdat het zo hoort?

Ik zucht. Dit is alweer de zoveelste videoclip die voorbij komt waarin de zangeres met aangezette lippen, nietsverhullende kleding en een kronkelend lichaam de kijker probeert te verleiden tot het aankopen van haar muziek. ‘Wat een manipulatie’, denk ik bij mezelf. Het lijkt steeds normaler te worden. Vrouwen, én mannen, die steeds meer uit de kast halen om de aandacht van een ander te krijgen en zo diegene te beïnvloeden. 

Ik klik door naar het volgende nummer en neem me voor niet in hetzelfde soort gedrag te vervallen. Maar ooo, wat ken ik mezelf slecht. En wat kom ik mijn manipulerende zelf de laatste tijd vaak tegen. 

Ik ben ervan overtuigd dat het universum je altijd geeft waar je om vraagt. Al is dat echter geen garantie dat het ook komt zoals je graag wilt. 

Na jaren te hebben geleefd als single, vroeg ik het universum afgelopen jaar dan ook om een partner. Eentje die mijn ego kan doorzien en de ‘bullshit’ van mijn denken niet tolereert. Het ego is naar schatting 2,5 keer luider dan de ziel, dus om een bezield leven te kunnen leiden, kan het baten om relaties te hebben die jou helpen je ego te doorzien. Dat zo’n relatie geen makkelijke zal worden, kan je op één hand uittellen. Maar dat dit kansen biedt tot innerlijke groei, natuurlijk ook.

It's written in the stars, learn to read - Chiara Bautista

Afgelopen september ging ik met mijn zus naar het concert van de Australische zanger Jacob Lee in Amsterdam. Omdat ik toentertijd een veganistisch dieet volgde, had ik van te voren opgezocht welk vegan restaurant zich het dichtstbij de concertzaal bevond. Het bleek een tentje te zijn dat zich - hoe toevallig - in de Sint Jacobsstraat bevond. Ondanks dat we op tijd van huis wegreden, arriveerden we er pas laat, omdat de meeste P+R parkeerplaatsen niet te gebruiken waren. Na urenlang rondrijden verzuchtte mijn zus: ‘nou, dan zet ik de auto hier wel neer’. We bleken op de hoek te staan van het Jacobus Willemspad!

Thuisgekomen pakte ik het boek op waarin ik net was begonnen, toen ik zag dat het was geschreven door ene Jacob Liberman. Wat een synchroniciteit! Dit kon geen toeval zijn. Tegen mijn zus grapte ik dan ook: ‘Ik denk dat ik de ware Jacob ga ontmoeten’. 

Dat deze synchroniciteit iets moest betekenen stond voor me vast. Ik heb wel vaker voorgevoelens en toevallige gebeurtenissen meegemaakt die toekomstige events aankondigen. Maar wat dit me zou brengen, wilde ik loslaten.

Mijn ego helaas niet. Het brein heeft de nare eigenschap om een incompleet plaatje altijd verder in te willen vullen. Zelfs als het hiervoor klinkklare onzin voor moet gebruiken. Denk maar eens aan die keer dat iemand niet kwam opdagen op jullie afspraak maar ook niet liet weten verlaat te zijn. Je ego greep dit meteen aan om de meest idiote en vreselijke scenario’s te bedenken. En zo begon mijn brein ook te speculeren over wie die ware Jacob zou kunnen zijn. 

Artist unknown

Ik had enkele weken voor het concert een man ontmoet die indruk op me had gemaakt. En omdat mijn ego wist dat ik hem binnenkort weer zou zien begon het meteen een beeld te schetsen vanwaar dit naartoe zou gaan. Als gevolg kwamen er allerlei emoties naar boven: 

Ik wilde niet kwetsbaar zijn, mijn vrijheid kwijtraken of afhankelijk zijn. En dus begon mijn ego allerlei redenen te verzinnen om hem af te wijzen. Dan zou er tenminste niets veranderen aan mijn situatie.

Maar mijn ziel wilde verandering én deze nieuwe ervaring. Zuchtend adviseerde mijn ego me toen om de man zo snel mogelijk voor me te winnen, dan wist ik tenslotte waar ik aan toe was (het ego houdt van zekerheid). Ten eerste door zijn aandacht te trekken.
In de periode dat we elkaar weer zagen liep ik dan ook als een puppy achter hem aan. Ik werd misselijk van mijn eigen gedrag; dit kon nooit aantrekkelijk zijn. Misschien kon ik hem beter met rust laten en hem alleen een luisterend oor bieden als hij mij opzocht. Maar in zijn verhalen hoorde ik zijn ego doorklinken en die wilde ik niet bevestigen. Sowieso merkte ik dat ik soms meer in hem investeerde - op advies van mijn ego - dan mijn ziel wilde. Op die momenten dreigde ik mezelf kwijt te raken.

Ik kon maar beter open kaart met hem spelen en meteen ontdekken hoe we ervoor stonden.

Nadat ik eindelijk de stoute schoenen had aangetrokken en hem verklaard had wat ik voor hem voelde, en hij die gevoelens niet afwees, maar ook niet bevestigde, begon pas het echte getouwtrek. Mijn ego had een idee van hoe ‘Jacob’ vanaf nu zou moeten reageren en vond dat het het recht had om dat af te dwingen. Ik moest gaan appen volgens mijn ego, ik moest hem negeren, ik moest boos worden en op mijn strepen gaan staan…

Als kind leren we dat het heel normaal is om op deze manier te manipuleren, én om te voldoen aan de manipulatie van een ander. Tot ons zesde à zevende levensjaar staan onze hersenen tenslotte in thèta frequentie, wat gelijk is aan hypnosestand. We nemen in die periode elk gedrag en alles wat wordt gezegd klakkeloos aan als juist en als waarheid. Kinderen op die leeftijd leren de aanwijzingen van hun ziel en intuïtie opzij te zetten in ruil voor ‘gedrag zoals het hoort’. Ik zie het bij kleine kinderen in mijn omgeving. Hen wordt geleerd dat ze netjes moeten zijn, door bijvoorbeeld een hand of een knuffel te geven, zelfs als dit tegen hun eigen gevoel van veiligheid ingaat. 

Gelukkig trapte ‘Jacob’ niet in mijn - door het ego gedreven - manipulatie. Dit deed mijn ego pijn, maar het voordeel is dat zijn manipulatietrukendoos bijna leeg is en mijn ziel steeds duidelijker voelbaar wordt. Het universum bracht me dus waar ik om gevraagd had. 

Nog even en dan heeft het ego geen foefjes meer om mij te verleiden om ‘Jacob’ te verleiden. Dan hoeft niets meer te voldoen aan het plaatje van mijn brein en mag alles er gewoon ZIJN.

Ziel versus ego

Ik kan nog net mijn pc uit te zetten en me om draaien als mijn lichaam ineens bevriest.
'Ooo mijn God, wat heb ik gedaan?!' 

Ik kijk mijn atelier rond. Alles staat er nog en toch voelt mijn lichaam aan alsof ik zojuist mijn ondergang heb ondertekend. 

Ik weet wel dat mijn aanmelding nog niet betekent dat ik mee mag doen, maar toch. Als die wordt goedgekeurd zal mijn leven nooit meer hetzelfde zijn.

Ik hijs me op van mijn ongemakkelijk kruk, die sinds mijn bureaustoel is gesneuveld als zodanig functioneert, en strompel naar de keuken. 

'Wat ging ik hier ook alweer doen?' Ik weet het niet meer. 

Ik waggel terug naar mijn studio. Ik wilde tenslotte nog even werken voor ik zou vertrekken naar Tilburg. Maar in deze toestand komt er niets uit mijn handen. Mijn armen en benen voelen als verlamd, alsof een deel van me me op deze plek wil houden. Een plek waar ik veilig ben, een plek waar niets me kan gebeuren. 

Hoe anders was het gisteren. 

Toen kon ik amper stilzitten. Ik zat te springen op mijn stoel, zo enthousiast was ik over wat ik hoorde. Toen Amudra zei: ‘… je oude cellen sterven langzaam af, terwijl je nieuwe cellen al de nieuwe informatie bevatten. En zo word je als het ware een nieuwe jij…’ kwam deze informatie binnen als een déjà vu. Alsof ik dit al eens eerder gehoord had. Als klein meisje misschien? 

Toentertijd heb ik de belofte gemaakt om dit proces aan te gaan. En eindelijk, dit was het moment! Ik kon wel huilen van geluk.

Maar nu, een dag later, kan ik alleen maar huilen van angst. Doodsangst wel te verstaan. Want ik weet voor bijna 100% zeker dat ik word toegelaten. En dan ga ik sterven, althans een deel van me. En niets zal ooit nog hetzelfde zijn.

Detail Een glimp van je ziel - Bianca van Baast

Ik schrijf al jaren over de ziel en het ego. En herken in deze angst duidelijk mijn ego. Hij weet dat hij zijn macht over me gaat verliezen. Dat het zijn deel is dat gaat sterven. 

Gisteravond, nadat mijn ziel me woordeloos en zonder duidelijke reden mij mijn volgende stap toonde, kwam hij nog met tientallen redenen aanzetten waarom ik het niet moest doen. Maar nu is het stil. Er is alleen maar angst. Ik voel compassie voor hem, laat mijn hoofd hangen en rouw even met hem mee.

-----

Dit waargebeurde verhaal, dat op 3 september 2019 plaatsvond, is geschreven n.a.v. de opdracht ‘Angst’ voor het schrijverscafé te Oisterwijk. 

Rond 6 september kreeg ik te horen dat ik inderdaad mee mocht doen met The Pranic Awakening Program, een retraite waarbij je transformeert van een lichaam dat leeft van vast voedsel naar een lichaam dat leeft van Prana (levensenergie/bronenergie). Momenteel ben ik in transitie, leef ik enkel op sappen en dat gaat het goed. Ik houd jullie via deze site op de hoogte.

Weg met het ego!!! (Of toch maar behouden?)

“Weet je wat het met jou is?” zegt de dansstudent. “Je hebt een te groot ego!” Verward kijk ik op. “Ik! Een groot ego?”
De vaste medewerkers in de drukkerij bulderen van het lachen: “Wie heeft hier een groot ego!? Jíj bent degene die elk vrij moment zijn spieren aan het rekken en strekken is. Jíj moet zo nodig de aandacht trekken van het hele bedrijf”. Hoofdschuddend werken ze verder. Je ziet ze denken: “het moet hier niet gekker worden met die uitzendkrachten”.

Ik herinner me de aanleiding niet meer, maar de opmerking zette me wel aan het denken. Ik was net begonnen met het project Een glimp van je ziel en trachtte zoveel mogelijk te leven vanuit bezieling in plaats vanuit mijn ego. En nu beweerde iemand dat juist ík een groot ego had?!

De danser en ik waren beiden uitzendkrachten in een zeefdrukkerij. Ik werkte er al wat langer en stond in het bedrijf bekend als een hardwerkend persoon die het met iedereen goed kon vinden zonder veel op de voorgrond te treden, terwijl de danser regelmatig luid zijn mening verkondigde en elk verloren moment ongegeneerd zijn benen omhoog gooide tegen machines en tafels om zijn spieren te rekken.

Net als de vaste werknemers had ik de neiging om te denken “wie heeft hier een groot ego? Jij zelf toch zeker?!”, omdat ik onder een groot ego verstond dat je luidruchtig bent, jezelf geweldig vindt en de aandacht opeist van heel je omgeving, zoals hij dat in mijn ogen deed.
Toch had hij gelijk. Ik had een groot ego. Nog steeds trouwens. Gelukkig maar, denk ik nu.

Lange tijd wilde ik ervan af; van dat stemmetje dat telkens roept “ik eerst!”. Want ik wilde alles behalve egoïstisch zijn. Totdat ik ontdekte dat ‘ik eerst’ helemaal niet zo’n slecht idee is. Hoe zou je anders je dromen kunnen verwezenlijken? Dat gaat niet lukken als je eerst rekening moet houden met de wensen van een ander.
Wat dat betreft hebben we het ego even hard nodig als de ziel. Het is slechts een kwestie van balans vinden.

Het ego is dag en nacht bezig met zelfbehoud en doet dit door constant in verzet te zijn met wat er is. Met andere woorden, hij gaat op de rem wanneer je gas mag geven en trapt het pedaal volledig in als er gevraagd wordt om het rustig aan te doen. De ene keer maakt het gelukshormonen aan, de andere keer zorgt het voor stresshormonen. De emoties die hiermee overeenstemmen zorgen ervoor dat er verlangens naar boven komen. Misschien ontdek je op deze manier dat je meer vrede, erkenning, veiligheid, liefde, ruimte of vrijheid wilt. Het ego wakkert dus je verlangens aan en helpt je zo (je leven) te ontwikkelen. 

Helaas wil het ego alles nú meteen bereiken en moet iedereen daaraan meewerken of voor aan de kant. Over egoïsme gesproken! 

Dit is dan ook meteen de reden waarom zo veel mensen niet verder komen in het waarmaken van hun dromen; zodra het niet gaat zoals het ego wil, houden ze op met zoeken naar hoe het wel kan.

Maar wat het ego niet weet en de ziel wel, is dat alles één is. En dat alles dus met elkaar in verbinding staat. Jouw verlangen kan daarom nooit los staan van de rest van de wereld. Of beter gezegd, het universum wil net zo graag jouw dromen, wensen en verlangens waarmaken als jij zelf, maar dan wel op zo’n manier dat iedereen er baat bij heeft. Wat daarvoor nodig is, wordt gecommuniceerd door middel van je ziel via je gevoel. Vandaar mijn uitnodiging om je bezieling te volgen, je eigen-(innerlijke) wijsheid. Want de weg naar een aangenamere wereld begint bij het erkennen van je ego en het laten leiden door je ziel.

Het sprookje van de ziel

Er was eens een stralende ziel die woonde in een perfecte wereld. Op aarde noemde men deze wereld het hiernamaals. De ziel hoefde er niet te werken of te vechten voor wat zij wilde, want alles wat ze zich wenste was al aanwezig. Zelfs tijd en plaats vormden geen belemmering. Haar wereld was inderdaad een paradijs. 

Maar na een tijdje begon deze perfectie te vervelen en besloot de ziel op onderzoek uit te gaan. Ze ontdekte andere zielen. Sommigen straalden veel harder dan zij, terwijl anderen maar amper een lichtpuntje vertoonden.

Aan degenen die straalden als zonnen vroeg ze; “Hoe kan ik worden zoals jullie?”

“Dan moet je de wereld van illusie in gaan en een lichaam aannemen”, antwoorden zij. “Net zoals je doet in een computerspel. Hoe vaker je de aarde vol contrasten bezoekt, hoe meer je leert over wat jou wel en niet doet stralen. Je zult er angsten leren kennen, om te ontdekken dat liefde en vertrouwen je licht vergroten. Je zult er ziekte en pijn meemaken, zodat je ervaart dat gezondheid je licht laat branden. En je zal er tegenslagen en verlangens kennen die je helpen je weg te vinden.”

Het klonk als een spannende belevenis. En dus besloot de ziel dit aardse avontuur aan te gaan. De afwisseling zou haar verveling doen verdrijven én ze zou leren stralen als de zon! 

Voordat ze naar de aarde kon reizen moest er nog van alles worden voorbereid. 

De andere zielen hielpen haar hierbij. Samen zochten ze uit hoe de ziel op aarde het meeste kon leren over liefde, stralen en verbinden. Welke talenten en uitdagingen had ze hier voor nodig? Welk gezin en welke omgeving konden haar hierbij helpen? Andere zielen zouden haar vergezellen op aarde, als familie, vrienden, collega’s en tegenspelers om haar te helpen in haar leerproces. Daarnaast zou een stukje van haar ziel achterblijven om haar aanwijzingen te geven. 

Toen de voorbereidingen eenmaal klaar waren kon de reis beginnen.

Entry into Paradise - Wilhelm Bernatzik

Eenmaal op aarde viel het leven en leren niet mee. De ziel, die zich in haar perfecte wereld niet had kunnen voorstellen wat pijn en angst was, schrok van wat het daadwerkelijk in hield. Bovendien was ze vergeten waarom ze hier eigenlijk was. Ze twijfelde nu regelmatig over haar beslissing om een lichaam aan te nemen. 

Pijn had haar doen besluiten om een muurtje om haar hart te plaatsen en wie er over heen zou komen zou ze bevechten en proberen te overmeesteren. Niemand mocht haar grenzen overschrijden en niemand mocht haar nog langer pijn doen.

Uit angst dat het toch zou gebeuren verschool ze zich in haar burcht en liet maar sporadisch iemand binnen.

Op een dag bevond de ziel zich alleen achter haar muurtje en moest ze bekennen dat dit toch wel erg stil en eenzaam was. Was dit nu leven? Was ze hiervoor naar de aarde gekomen? Ze ging rustig zitten en luisterde naar haar zielsverlangen. Die vertelde haar dat ze verbinding wilde. Die vertelde haar dat ze eigenlijk haar muurtje wilde afbreken om iedereen te kunnen verwelkomen in haar hart. Die herinnerde haar er aan dat ze wilde leven, liefhebben en stralen, in plaats van haar licht te verstoppen in een burcht. Ze begon zich te herinneren dat ze uit een land kwam van perfectie waar alles van te voren tot in de puntjes geregeld was. Dat ze alles wat ze nodig had had meegekregen, inclusief een navigatie om het juiste levenspad te kunnen belopen; ongewenste emoties betekende dat ze zich verwijderde van haar pad en aangename emoties zeiden haar dat ze de goede richting opging. 

Via Pinterest

Nu ze wist dat ze niet meer alleen en eenzaam wilde zijn besloot de ziel zich te concentreren op wat ze wel wilde. Ze brak haar muurtje af en straalde zo veel ze kon. Sommigen konden deze helderheid niet verdragen en bleven weg. Anderen raakten geïnspireerd door haar licht en liefde, en straalden met haar mee, soms net zo hard of zelfs harder dan de ziel zelf. Soms gebeurde er iets dat haar licht even deed afnemen, maar dan herinnerde zij zich weer wat ze wilde en koos ze opnieuw om te stralen.

Toen het tijd was om weer terug te keren naar huis keek de ziel terug op een geslaagde onderneming. De pijnen, angsten en onzekerheden hadden haar richting gegeven en geholpen om keuzes te maken. Thuisgekomen zagen de andere zielen dat haar licht harder straalde dan ooit te voren. De ziel glansde van trots en genoot er van om weer thuis te zijn. Totdat ze zich weer begon te vervelen en opnieuw koos voor een aards avontuur.

Omgaan met levenslessen

Inner selfhood - Miguel Tio

In ‘Je eigen pad volgen, egoïstisch of niet?’ schrijf ik dat de ziel incarneert om levenservaring op te doen. Het kiest hier een specifiek lichaam en een bepaalde omgeving voor uit met al zijn (on)mogelijkheden. Hierdoor kunnen we er van uit gaan dat een deel van ons leven al vaststaat.

Net als dat we van te voren al weten welke vakken we op school gaan krijgen, zo weet de ziel al wat het behoort te leren in dit leven. Op school bepaald onze inzet en hoe goed we de lesstof eigen maken of we overgaan of slagen. Ook op zielsniveau bepaald de mate waarin we de lesstof begrijpen en toepassen of we een leven over moeten doen of niet.

De ziel weet, voor het incarneert, precies wie zij is. Het weet dat het perfect en compleet is, omdat ze deel uit maakt van de bron en daardoor altijd toegang heeft tot alle informatie en benodigdheden. De bron is liefde, licht en vrede en omdat de ziel één is met de bron heeft het de zelfde eigenschappen.

Zodra de ziel incarneert in het ongeboren babylijfje begint het langzaam te vergeten wie het is. Als kleine kinderen herinneren we ons nog wie we zijn en maken we ons geen zorgen, maar zodra we ouder worden en meer naar onze omgeving en ego’s luisteren vergeten we dat we nog steeds die ziel zijn die perfect, compleet, licht, liefde en vrede is.

Gevoelens van tekort, imperfectie, angst, eenzaamheid en onrust hoeven daarom ook niet als werkelijkheid te worden beschouwt. Het zijn waarschuwingssignalen van de hogere ziel (het deel dat achterblijft bij de bron). Het probeert via gevoelens, emoties en pijnen duidelijk te maken dat we te veel van onze ware zelf afdrijven. 

Voel maar eens het verschil met de momenten waarop je je ontspannen, vrolijk en tevreden voelt. Alles lijkt dan makkelijker en vanzelf te gaan, omdat je dan meer overeenkomt met wie je daadwerkelijk bent.

Als je dus een uitdaging in je leven tegenkomt kun je er tegen vechten als een opstandige leerling. Je kunt er voor wegvluchten, zoals een spijbelaar of dagdromer. Maar je kunt de levensles ook accepteren in het vertrouwen dat het gebeuren je overkomt met de beste bedoelingen. Wat de oorzaak van zo’n gebeurtenis is is onbelangrijk. Het enige wat we hoeven doen is de aanwijzingen van onze hogere ziel volgen, zodat we zo ontspannen mogelijk en met zo min mogelijk kleerscheuren door de uitdaging heen worden gemanoeuvreerd. 

Je eigen pad volgen, egoïstisch of niet?

Bron: Pinterest

Met ‘Een glimp van je ziel’ moedig ik iedereen aan om zijn eigen weg te gaan in plaats van de massa te volgen. Dat kan egoïstisch klinken en zou wel eens tot chaos kunnen leiden, maar het tegenovergestelde is tevens waar als we het juiste pad maar volgen.

We zijn namelijk allemaal geboren met een navigatiesysteem dat ons verteld welke route we moeten nemen. Een eindbestemming hoeven we niet in te voeren, omdat dit al lang voor onze geboorte werd gedaan. We noemen het systeem de ziel. 

Meestal horen we de aanwijzingen van de ziel niet vanwege de radio (ons ego) die te hard staat en de medepassagiers (onze omgeving) die te hard praten. Hierdoor luisteren we wel naar de aanwijzingen van ons ego en omgeving, maar niet naar de ziel die als enige de juiste bestemming weet.

Om zijn doel te kunnen bereiken moet de ziel zich blijven ontwikkelen. Dit doet het door levenservaring op te doen. Daar heeft het meerdere levens voor nodig die precies aansluiten bij hetgeen dat nog ontwikkelt moet worden.

De ziel kiest daarom een specifiek lichaam met al zijn talenten en beperkingen om in te (re)ïncarneren en een bepaalde omgeving met al zijn mogelijkheden en onmogelijkheden.

Een glimp van je ziel -
Bianca van Baast 

Dit verklaard waarom we allemaal zo anders zijn en het absoluut geen zin heeft om te proberen iemand anders te zijn. 

De ziel navigeert ons via gevoelens, ingevingen en dromen. De richting die het ons opstuurt is niet altijd de meest logische of de meest wenselijke. Want waar wij onze doelen zo snel mogelijk willen bereiken zonder pijn of moeite, houdt de ziel juist het algemeen belang in het oog en de beste uitkomst op lange termijn. De ziel leidt ons met onvoorwaardelijke liefde voor onszelf en ieder ander wezen in het universum.

Vandaar dat ik iedereen aanmoedig om zijn eigen weg te volgen; een route die niet wordt gevolgd omdat het verstandelijk wijs is of omdat het ons zo snel mogelijk bevrijdt van negatieve emoties, maar omdat het wordt gevolgd vanuit bezieling en onvoorwaardelijke liefde.