Als niet nu, wanneer dan wel?

De eerste schreeuwde naar me; dat ik mijn mond moest houden, omdat dat ik niets te willen had.
De tweede intimideerde me, zei dat ik nooit van waarde zou zijn.
De volgende praatte en praatte tegen me, vertelde me wie ik moest zijn en hoe ik moest denken.
De laatste lachte om me, zei dat ik over bepaalde dingen niet moest praten en dat mijn gevoelens niet te vertrouwen waren.
En ik? Ik bleef netjes zitten, liet het over me heen komen, en zweeg.

Ik had tenslotte geleerd om een braaf meisje te zijn. Om niet voor mezelf te denken. Om mijn eigen gevoelens aan de kant te schuiven. Om het onaangename onder het tapijt te vegen. Om rode vlaggen te negeren. Om mijn kleiner wordende wereld te accepteren en de (verbale) mishandeling als terecht te beschouwen.

Maar hoe ziek (psychisch en/of fysiek) kan een mens worden als men zichzelf blijft ontkennen? Als gevoelens en behoeftes niet erkent worden? Als men zich klein maakt om anderen de ruimte te geven? Als men zijn eigen leven stopzet, tot… Ja, tot wanneer eigenlijk???

Als een mens zijn waarde nu niet inziet, wanneer dan wel?

Als een mens zijn verlangens nu niet serieus neemt, wanneer dan wel?

Als een mens zijn mond nu niet open doet, wanneer dan wel?

Als een mens nu niet wegloopt van wat hem of haar klein houdt, wanneer dan wel?

Als een mens nu niet kiest voor het licht, voor liefde en compassie, wanneer dan wel...?

Heart mandala - Daniel Holeman

Wat gun jij je lichaam?

Wat gun jij je lichaam?

In een wereld waar we leren ons lichaam te wantrouwen en te veroordelen, kwam ik (tot nu toe) tot het volgende:

Artist unknown

- Vreugde/ plezier
- Ruimte, bewegingsvrijheid
- Liefdevolle aanraking/ streling
- Speelsheid en sensualiteit
- Ervaring/ voelen, zelfs het onaangename
- Ademruimte/ ademvrijheid
- Warmte, liefde en steun
- Zonlicht
- Een omgeving die mijn lichaam waardeert.
- Een omgeving die bijdraagt aan mijn lichaam's welzijn
- Vrije expressie
- Bevrediging
- Rust/ontspanning
- Mooie/ fijne kleding
- Geduld
- Welvaart en welzijn/ gezondheid
- Flow/ stromen

Wat gun jij je lichaam?

Het einde? Of... het begin?

‘Je zult wel teleurgesteld in me zijn’, is één van de eerste dingen die hij tegen me zegt als ik hem tegenkom.

Ik schut mijn hoofd.
Jarenlang zocht hij naar een markt voor zijn foto’s en teksten, en na onze laatste ontmoeting had ik hem in contact gebracht met een geïnteresseerde redactie van een lokale krant, maar hij had er niets mee gedaan.

‘Ik had het eigenlijk al verwacht’ bekende ik. ‘Ik heb in eenzelfde situatie gezeten en, als het om welke reden dan ook niet resoneert, moet je het niet doen. Voor een buitenstaander is dat misschien moeilijk te begrijpen, maar jij voelt welke richting je op wilt, dus jij beslist. Ik vind het eigenlijk wel bewonderingswaardig dat je je grenzen kent, aangeeft en daardoor voor ‘nee’ kiest.’

‘Ik voel me een beetje in de rouw’, bekent hij. ‘Na jaren van fotograferen heb ik de behoefte om mijn camera aan de wilgen te hangen.’

Ik knik. ‘Volgens mij ervaart iedereen momenteel in meer of mindere mate een vorm van rouw. Ik ook. Alles is aan het veranderen en het zal nooit meer hetzelfde zijn.’

Er is een verschuiving in bewustzijn gaande. Steeds meer mensen zetten vraagtekens bij hetgeen dat we ooit als vanzelfsprekend beschouwden: Is deze manier van leven nog voedend? Is het wijs om vast te houden aan het bekende? Is het liefdevol om op deze manier door te gaan? Wat is er werkelijk van belang? En leidt deze koers echt naar het gewenste resultaat?

Velen komen tot de conclusie dat het tijd is voor afscheid. Niet omdat ze daartoe genoodzaakt zijn, maar doordat ze zich daartoe geroepen voelen. Een periode van rouw hoort daarbij. Zelfs als je je beseft dat het hier NIET alleen om een eind gaat.

Als de zomervakantie afloopt en afscheid nemen onvermijdelijk wordt, vraagt Sandy aan het begin van de film Grease: ‘Oh Danny, is dit het einde?’
Waarop Danny haar verzekert: ‘Nee, Sandy. Dit is slechts het begin’.
Zo kunnen we deze tijd ook zien. Het is niet alléén het eind van de rups, maar ook een periode van cocoonen: het begin van een vlinder.

Artist unknow

Vrijheid of stal?

De laatste dagen voel ik me als een paard dat is vrij gebroken en nu vrolijk rondrent, genietend van haar vrijheid.

Je kunt je voorstellen dat de eigenaren van dat paard daar helemaal niet blij mee zijn en het paard op allerlei manieren weer terug in de stal willen krijgen. Ze proberen tactieken zoals wortels voorhouden, dreigen met de zweep, hulptroepen inroepen etc.

by John P. wood

Het doet me een beetje denken aan de huidige overheden en wereldleiders. Het beleid dat ze voeren moet hun burgers naar gezondheid, veiligheid en vrijheid leiden.

Als je je er echter niet aanhoudt, zetten ze hulptroepen in en komen er sancties. Desnoods wordt je, niet met een zweep, maar met een knuppel geslagen.

Ondertussen worden er heerlijke wortels voor gehouden: als je dit doet, krijg je je vrijheid. Maar ondertussen weet toch iedereen, dat dit alleen maar leidt naar de stal?!

Waar kies je voor?

'Je wilt me zeker overtuigingen om van leverancier te veranderen?'

'Nee hoor', antwoordt de jongeman aan de andere kant van de lijn. 'Ik bel omdat uw leverancier zelf geen personeel heeft om u van de huidige ontwikkelingen op de hoogte te stellen.' Dit leek mij aannemelijk en dus hoorde ik hem aan.

Na zo'n 10 minuten ging ik akkoord met het toezenden van een offerte.

Het bleek uiteindelijk toch te gaan om een overstap naar een andere leverancier.

'Dus je hebt tegen mij gelogen?'

'Mevrouw, wat had ik anders moeten doen?’ reageerde hij. ‘Had u mij aangehoord als ik dit niet had gedaan?'

Daar had hij een punt. Waarschijnlijk niet, tenzij hij mijn interesse op een andere manier had gewekt.

'Maar hoe kan ik je nog vertrouwen als je vanaf het begin al tegen me liegt?

'Mevrouw, ik doe u een goedkoper aanbod én dus een beter aanbod. Waarom zou u daar geen gebruik van maken?'

'Omdat het mij niet gaat om goedkoper, maar om de intentie van een bedrijf. Ik zie mijn geld als een investering. Ik geef mijn geld aan bedrijven die denken in lange termijnen en iets waardevols bijdragen aan de wereld. Met mijn geld steun ik hen in hun missie.’

Schijnbaar was dit omdenken nog te nieuw en onbekend. Hier had hij tenslotte geen passend weerwoord op. Na nog wat pogingen om me te overtuigen, was hij ineens weg. Zonder een vriendelijk gedag had hij opgehangen.

Een paar dagen later zie ik een filmpje voorbijkomen over, naar ik vermoed, zijn werkgever. Het personeel blijkt op commissiebasis te werken. Geen wonder dat hij zo snel ophing.

Wat ik me nu afvraag:

Waarom vinden veel mensen liegen nog acceptabel?

Kun je je werkelijk tevreden voelen als je middels liegen je doel bereikt?

Wat zegt het over ons, over hoe waardevol we onszelf vinden, als we met dit soort bedrijven in zee gaan?

En wat maakt geld voor zoveel mensen nog altijd belangrijker dan integriteit?