(Liefdes)verdriet en de reden

Êxtase - Cristina Troufa

‘Volg je hart’, adviseerde mijn buurvrouw toen ik haar opbiechtte liefdesverdriet te hebben. Ik kon merken dat ze verwachtte dat daarmee de kous was afgedaan. Dat ik mijn rug zou toekeren naar de man die dit verdriet had veroorzaakt en me voor hem zou afsluiten. Maar op het moment dat ze het zei, voelde ik dat mijn hart nog niet wilde opgeven. En zich al helemaal niet wilde afsluiten. 

Terwijl mijn ego allerlei excuses bedacht om de relatie (die officieel nog niet eens begonnen was) op te geven, gaf mijn hart aan het daar absoluut niet mee eens te zijn. 

‘Ja maar, hij had dit moeten doen’, beargumenteerde mijn ego. ‘En hij had dat moeten zeggen.’ 

Maar was dat wel zo? Of waren dat slechts overtuigingen? 

Momenteel heb ik het gevoel Flynn Rider de prins uit Rapunzel te zijn. Ik sta onder aan de toren te roepen dat hij “zijn haar moet laten zakken”, maar er gebeurt niets. Liever dan contact maken, blijft hij in zijn ivoren toren.
‘Uit onwil’, wil mijn ego mij doen geloven. ‘Uit onmacht’, zegt mijn intuïtie: ‘hij kan gewoon niet anders’.

Hoe dan ook, ik kan blijven roepen, maar ben niet van plan om nog langer aan dat spreekwoordelijke dode paard te trekken. Wat ik van Een glimp van je ziel heb geleerd, is dat je altijd daarnaartoe moet gaan waar je naartoe wordt getrokken, daar waar de stroom beweegt en je gedragen wordt. En hier is de stroom duidelijk gestagneerd.

Ik wil schoppen en slaan. Gillen en vloeken. Ik wil datgene uit hem trekken wat ik denk van hem nodig te hebben. Hem door elkaar schudden tot hij doet wat ik wil. Alleen maar omdat ik verwacht dat ik op die manier dat stukje vrouw, dat nog onzichtbaar is in mij en geen stem heeft, zichtbaar zal krijgen. Ik wil dat hij haar ziet, benoemt en haar toestemming geeft om er te zijn. 

Maar hoe zou hij dat kunnen als ik haar telkens zo diep wegstop!?

De woede en het verdriet die ik voel, hebben eerlijk gezegd niets met hem te maken. Het wordt veroorzaakt door mijn eigen angst en onmacht om volledig mezelf te zijn. 

Iedereen schept gedurende zijn kindertijd een sociaal masker. Niet alleen om zichzelf te beschermen, maar vooral om tegemoet te komen aan het beeld dat anderen van ons hebben. 

Ik ben ervan overtuigd dat alle mannen goden zijn, en alle vrouwen godinnen. We hebben elkaar nodig om te co-creëren, maar niet om ons Zelf compleet te maken. Want dat zijn we al. 

Artist unknown

Als we geboren worden herinneren we ons dat nog, maar elke keer dat de buitenwereld onze Goddelijke essentie niet herkent en erkent - vooral in de eerste jaren van ons leven - schermen we die kern af en creëren we een laagje om ons heen dat voldoet aan het beeld van de ander. En met elk laag verliezen we meer en meer het contact met onze essentie en compleetheid.

Gedurende onze kindertijd hebben die laagjes duidelijk een functie; hoe meer we tegemoetkomen aan het (denk)beeld van onze verzorgers, hoe meer veiligheid en zekerheid zij ons bieden. Maar als we eenmaal volwassen zijn, en in staat om voor onszelf te zorgen, hebben we die laagjes niet meer nodig. Het is dan aan ons om elk laagje af te pellen, om die essentie weer zichtbaar te maken en de krachten die daarbij vrij komen optimaal te gebruiken.

Maar toegeven aan die krachtige Zelf, in een wereld waar maar weinig mensen geloven in (hun eigen) goddelijkheid, is moeilijk en spannend. En vanuit conditionering blijven we geneigd om andermans goedkeuring te vragen. Goedkeuring die we zelden krijgen. En waar ik dus ook niet op wil blijven wachten.

‘Ik heb geleerd nooit meer iemand te vertrouwen’, hoor ik mensen vaak zeggen als ze door iemand gekwetst zijn. Ze nemen afstand, verharden en bouwen een muurtje om zich heen. Maar mijn hart heeft besloten om te houden van deze situatie, om open en nieuwsgierig te blijven, om op zoek te gaan naar flow en mezelf te geven wat ik van een ander wil. 

Als een ridder die zijn harnas afdoet, pel ik laagje voor laagje af. Misschien bevalt het hem en komt hij alsnog uit zijn toren, misschien ook niet. Hoe dan ook, het gaat wel goed komen.

Huidhonger

Ik zit muisstil. Elke vezel van mijn wezen wacht op wat gaat komen. Het duurt nu al minuten.
Ik luister. Ergens uit het onbekende huis waarin ik me bevind hoor ik gekraak en gepiep. Vreemde geluiden van onbekende buren komen door de muur. Ze vieren Halloween vermoed ik. 

In de kamer waarin ik vertoef speelt zachtjes muziek. Ik hoor mezelf ademen. Verder is er niets. Geen tweede adem, geen beweging, niets. 

‘Doe je ogen dicht’, was me gezegd. 

Nieuwsgierig naar wat er zou komen, had ik hieraan voldaan. Maar nu begin ik te twijfelen. Had ik het wel goed begrepen? Moest ik nog iets doen? 

Mijn ademhaling klinkt ogenschijnlijk rustig, maar door de spanning kom ik al snel zuurstof tekort. Ik doorbreek de stilte met het nemen van een flinke ademteug. ‘Je verpest ook altijd alles’, mopper ik tegen mezelf.
Verder blijft het stil.

‘Doe het. Nu!’, bid ik in gedachten.

‘Ja, doe het nu’, voel ik mijn huid smeken. 

Mijn zintuigen staan op scherp. Voel ik iets, hoor ik iets? 

Maar nee, niets verandert. 

Artwork by Dorian Vallejo

Ik houd mijn adem in. De smeekbede in mij wordt luider en luider. ‘Alsjeblieft, doet het nu. Alsjeblieft’, herhaal ik innerlijk opnieuw en opnieuw.

Teleurstelling begint me parten te spelen. Misschien gaat het helemaal niet gebeuren, bedenk ik ineens gedesillusioneerd.

Maar net als ik wil opgeven, als ik op het punt sta om mijn ogen te openen, gebeurt het! Heel kort en voorzichtig.

Ik schrik ervan. 

Moet er even van bekomen. 

En dan is het er weer. 

De lichte aanraking van zijn vingertoppen die de mijne beroeren.

Je plek innemen in deze wereld

“Welkom in mijn tijdelijke onderkomen,” zegt ze hartelijk terwijl ze de deur voor me open houdt. Ik stap de caravan in maar heb er direct spijt van. De ruimte benauwd me. Niet alleen omdat het er klein is en vol staat, maar ook omdat het binnen nog warmer is dan buiten, en dat terwijl de thermometer buiten al 32 graden aangeeft. Pas als ik een uitgescheurde bladzijde aan een kast zie hangen, met een afbeelding van een kalm wit interieur erop, voel ik me rustiger worden.

“Dat,” zegt ze terwijl ze naar de afbeelding wijst, “dat is wat ik wil voor mijn volgende woning. Ik heb eindelijk besloten om te gaan voor wat ik wil. Vroeger kreeg ik vaak te horen dat kindjes die vragen worden over geslagen, dus hield ik altijd mijn mond. Hierdoor kreeg ik nooit wat ik echt wilde. Maar vanaf nu ga ik vragen om wat ik wil,” verklaart ze vastberaden.

Ik knik begrijpend. Nog niet helemaal bijgekomen van de shock kijk ik de caravan nog eens rond. Wauw, wat gun ik haar haar droom! Niet alleen omdat ik haar uit deze situatie weg wil hebben, maar vooral omdat ik weet hoe belangrijk het is om jezelf toestemming te geven om te verlangen.

Schets - Bianca van Baast

Als kind kreeg ik maar al te vaak de boodschap mee dat ik ‘niets te willen had’. Anderen hadden het voor het zeggen en de dingen gingen nu eenmaal zoals ze gingen. Te dromen en te verlangen had geen enkele zin, en door blijven zeuren of om aandacht vragen al helemaal niet.

Als gevolg hiervan ging ik mezelf volledig wegcijferen; ik sloot me af voor mijn verlangens, vroeg alleen nog maar om het minimale en wilde vooral niemand tot last zijn. Dit leidde onder andere tot een studentenkamer vol schimmel, slecht betaalde banen en een verkrampt en pijnlijk lijf, omdat ik me niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk klein hield. 

Zo’n situatie houdt niemand lang vol. En dus ging ik –buiten mezelf- op zoek naar erkenning en toestemming om mezelf te mogen zijn met al mijn eigenaardige verlangens en gevoelens. 

De erkenning en toestemming die ik zocht kreeg ik maar zelden. Want, omdat ik mijzelf niet erkende en mijzelf die toestemming niet gaf, kwam ik telkens in situaties terecht waarin men verwachtte dat ik mezelf klein hield. En als ik wel erkenning en toestemming kreeg, dan was dat zo nieuw voor me, dat ik vanzelf uit angst weer ineenkromp.

Illustrator onbekend

Pas jaren later zag ik in dat de oplossing in mezelf lag. Ik mocht mezelf als waardevol gaan zien. Ik mocht mezelf ruimte gaan gunnen, uit liefde in plaats vanuit boosheid, verdriet of frustratie. Iedereen heeft tenslotte even veel recht om te ‘leven’. Het is maar net hoeveel jij jezelf daarvan gunt…

Waar verlang jij naar?
Wat bezielt je?
Wat gun jij jezelf vanaf vandaag?

Als je hoofd belet wat je hart je ingeeft.

“Wat een onzin,” schreeuwt ze en ze stormt weg. “Ja, hier geloof ik ook niet in,” zegt hij en defensief vouwt hij zijn armen over elkaar. Ik heb hen zojuist verteld waar ik me mee bezighoud. Dat ik via mijn schilderijen en teksten mensen inspireer om hun eigen-wijsheid te volgen en hun uitnodig om zo authentiek mogelijk te leven.

Het is de eerste keer dat ik zoveel weerstand tegenkom. Helaas bleef het daar die week niet bij. Tot twee keer toe worden mijn goede bedoelingen als onzin en onbelangrijk afgedaan. 

Ik herken hierin de wet van aantrekking die mijn gevoel van onzekerheid bevestigt. Ik vroeg me juist díe week af of het nog wel zin had om bovenstaande boodschap te delen. Of er überhaupt iemand is die begrijpt wat ik bedoel. Waarom zou ik doorgaan met schrijven? Waarom geef ik mijn schilderijen nog een boodschap mee? Waarom doe ik wat ik doe?

Enkele weken later valt het antwoord me plotseling in.

Ik doe het om me te uiten. Ik doe het, omdat ik voel dat ik dit moet doen. Ik doe het om anderen te helpen, maar nog meer om mezelf te helpen. Gewoon, omdat ik niet anders meer kan. 

Ooit was ik als een verstopte rivier. Ik had verschillende talenten en verlangens, maar in plaats van ze vrij te laten stromen liet ik ze maar druppelsgewijs toe.
Het nummer ‘Dyers eve’ van Metallica inspireerde me toen tot het allereerste schilderij waar ik bewust een boodschap inlegde. Het schilderij beeldt de mens uit die alle zintuigen heeft om te voelen, te zien, te ruiken en te horen. Maar hij mist een mond om het te kunnen verwerken en te uiten. Overweldigd door alle indrukken ziet hij maar één mogelijkheid om nog te stromen: door zichzelf open te trekken.

Dyers Eve - Bianca van Baast

Als kinderen zijn we als een gezonde rivier. We volgen onze natuurlijke stroom. Hoe ouder we worden hoe meer we gaan geloven dat iets anders wenselijk is of van ons verwacht wordt. We gaan ons hoofd geloven in plaats van ons hart. Hierdoor raakt de rivier verstopt en veroorzaakt het water, dat toch ergens naartoe moet, een enorme ravage. Onvree, ziekte, burn out en zelfs depressies kunnen het gevolg zijn.

Ik heb het allemaal meegemaakt. Het was een geweldige leerschool, waarvan ik geleerd heb dat het leven zo niet bedoeld is. We hebben onze verlangens en talenten niet voor niets meegekregen. We moeten er iets mee doen.

Het schilderen van Dyers eve rond 1995 was voor mij het begin van de ontstopping. Hoe zit dat met jou? Volg jij je hart? Doe jij datgene wat je laat stromen? Of houd je je in, omdat je hoofd je belet te doen wat je hart je ingeeft?

Ascent - Dorian Vallejo

Als je voortbrengt wat in je is, zal wat je voortbrengt je redding zijn.

Als je niet voortbrengt wat in je is, zal wat je niet voortbrengt je vernietigen.

Jezus van Nazareth

Verlangens, omarmen of loslaten?

‘Dromen worden werkelijk’ luidde de titel van een van mijn laatste nieuwsbrieven. In de mailing beschreef ik mijn waardering voor mooie en unieke locaties en hoe onwerkelijk het kan zijn om er rond te lopen, laat staan om er als kunstenaar je werk te mogen tonen. Maar nu kon ik melden dat ik dit jaar diverse exposities zou hebben op drie van die unieke droomlocaties.

Het vreemde er aan was dat ik niet eens zo bewust was geweest van deze dromen. Ik had me er niet aan vastgeklampt. Ik had er niet voor gevochten. Sterker nog ik had het naast me neergelegd met “het zou mooi zijn, maar het gaat waarschijnlijk toch niet gebeuren.”

Zo liep ik enkele jaren geleden door kasteel Arcen en dacht: “Wat een prachtig kasteel. Wat jammer dat ze geen exposities organiseren. Ik zou hier wel willen exposeren.” Twee jaar later werd ik uitgenodigd om er mijn werk tentoon te stellen.

Entree kasteel(tuinen) Arcen

Ongeveer een half jaar geleden zag ik een foto van de oude tramremise ‘De Hallen’ in Amsterdam en dacht: “Wat een mooie locatie voor een groepsexpositie. Zal ik eens informeren of ik er zo iets kan opzetten?” Maar bij de gedachten aan wat daar allemaal bij zou komen kijken legde ik het al snel naast me neer. Ik ben tenslotte kunstenaar, geen organisator.

Enkele maanden later werd ik uitgenodigd door een Amsterdamse galerie om mijn werk bij hen te exposeren. Ik had al ja gezegd nog voordat ik wist waar in Amsterdam ze zich bevonden. Toevallig(!?) waren ze net verhuist naar een nieuwe locatie: De Hallen!

Dromen, wensen, verlangen doen we de hele dag door. Misschien verlang je nu naar eten, drinken, rust, meer aandacht, warmte of juist verkoeling, naar een lieve aanraking, een betere gezondheid, meer gemak of mooie spullen. Hoe vaak en waarna je verlangt heb je meestal niet eens (bewust) in de gaten.
Hieruit kunnen we op maken dat verlangen een natuurlijk gegeven is. Het gebeurt automatisch. Gelukkig maar, want we hebben het nodig om onszelf te blijven ontwikkelen. Zonder verlangen komen we niet in beweging, is er geen reden voor groei en verbetering.

Into wonderland - Bianca van Baast

Het is dus logisch dat alles in het universum er op gemaakt is om onze verlangens te verwezenlijken. Wat heeft het anders voor nut om verlangens te hebben? En hoe zouden we anders kunnen evolueren? 

Maar hoe maak je je dromen dan werkelijk?

Eigenlijk hoef je hier niets voor te doen. Alles in het universum is tenslotte één. Zodra je iets wenst, wordt dit waargenomen door de rest van het universum en die vervult je wensen graag. Maar dan moet je het wel toelaten. En dat is vaak het moeilijkst. Want terwijl je verlangt, zendt je vaak tevens gedachten uit als:

- dat is moeilijk of zelfs onmogelijk. 

– Het is eng, onveilig of dom om zo iets te (willen) verwezenlijken

- dat gaat nog jaren duren voordat ik dat voor elkaar heb.

- dat ben ik niet waard

- het moet op een bepaalde manier, volgorde of in een bepaalde tijd gebeuren

- daar moet ik hard voor werken, studeren etc. 

- dit is waarschijnlijk niet het juiste moment

- dat valt niet te combineren met mijn gezin, baan etc.

En ook hierin komt het universum je graag tegemoet.

Wil je dus je wensen in vervulling zien gaan, dan is het van belang dat je begrijpt dat alles mogelijk is en dat het universum precies weet hoe het jouw dromen kan combineren met de wensen van anderen. Laat dus los hoe, wat en wanneer je verlangens werkelijk worden. Volg je inspiratie, doe wat je blij maakt en vertrouw op het universum, want die kiest altijd voor het best passende.

Waarom je je verlangens serieus moet nemen.

In een eerdere blog schreef ik dat we hier op aarde zijn om te leren, maar eigenlijk is dat niet helemaal de volledige reden van onze incarnatie.

Stel je eens een wereld voor waarin alles naar wens gaat. Een soort Luilekkerland waar je je geliefd voelt, voldaan, blij en vervult. Zou je dan nog iets ondernemen, tot actie komen? Nee natuurlijk niet, want daar is geen reden voor.

Luilekkerland - Pieter Bruegel

De Bron, sommigen noemen hem God, het licht, onvoorwaardelijke liefde of het universum, is als Luilekkerland. Het is perfect, compleet, licht, liefde en vrede. Dus als een ziel bij de bron verblijft tussen twee incarnaties in, staat de ontwikkeling van zo’n ziel stil. Het heeft nog maar één wens en dat is zichzelf blijven ontwikkelen. Maar daar heeft het verlangens voor nodig, het gevoel van te kort en incompleet zijn. Anders zou het, zoals we hier boven hebben gezien, geen reden hebben om tot actie over te gaan.

Eenmaal op aarde hebben we de keuze of we onze verlangens wel of niet vervullen en in welke mate. Als ons als kind wordt verteld dat het onmogelijk is om je verlangens te vervullen of zelfs zondig, kunnen we uit bewijsdrang er alles aan doen om het toch te realiseren, of we worden lusteloos of zelfs depressief, omdat we het gevoel hebben dat wat we ondernemen toch geen enkel nut heeft. 

Er zijn twee soorten verlangens. Verlangens vanuit angst, ontstaan vanuit het ego. En verlangens vanuit de ziel. 

Verlangen vanuit angst ontstaat door gevoelens van te kort en imperfectie. Het zorgt dat we tegen onze natuur in gaan door meer te verwerven dan nodig, andere(n/ landen) aan te vallen, ons zelf te forceren of zelfs te verminken. Dit zijn de verlangens die in het journaal de bovenhand voeren, de verlangens die onrust, oorlog en dood veroorzaken.

Untitled - Bianca van Baast

Verlangen vanuit de ziel daarentegen kent geen geweld. Het zijn verlangens die uit liefde ontstaan. Het is het verlangen om jezelf en anderen te helpen, te verzorgen, te stimuleren, om je met anderen te verbinden. Je herkent ze aan het blije en luchtige gevoel dat ze je geven als je er aan denkt of als je ze uitvoert.

Je zielsverlangens bestaan dan ook, ongeacht wat een ander zegt of wat je zelf geloofd, om verwezenlijkt te worden.

Dit betekend dus dat we niet alleen op aarde zijn om te leren, maar vooral ook om het leven waar onze ziel naar verlangt te creëren.