Emotie als wegwijzer naar een authentieker leven

In mijn vorige blogpost schreef ik dat we ons leven vormgeven met onze emoties en dat het daarom zo belangrijk is om ze te voelen in plaats van weg te drukken en te negeren.

Het is mijn ervaring dat als we in staat zijn om dit te doen, de emotie uiteindelijk verdwijnt en er een gevoel van liefde verschijnt.

Echter… hier gaat het in eerste instantie niet om.

Het werkelijke doel van emoties toelaten en doorvoelen, is om ze te leren accepteren. Om ze te leren dragen zonder verzet. Om vrede te hebben met hun aanwezigheid.

Want zolang we ze niet kunnen of willen accepteren gaan we een relatie met ze aan en blijven ze. Terwijl, hoe meer we in vrede kunnen zijn met wat er hier en nu is, hoe sneller ze weg bewegen.

Een emotie in het heden is (bijna) altijd een emotie uit het verleden die niet veilig was om te ervaren. Geen wonder dus dat met name de amygdala in ons emotionele brein een waarschuwing afgeeft voor gevaar zodra die emotie omhoog komt.

Dit is een beschermmechanisme die jou in het verleden veilig hield, maar in het heden je belemmert om voluit van het leven te genieten.

Make me an instrument
of thy peace -
Bianca van Baast

Een emotie doorvoelen is dus niet een kwestie van meteen een half uur gaan zitten met de emotie, maar om het in kleine stapjes op te bouwen. Je begint bijvoorbeeld met 30 seconden voelen. Om je brein gerust te stellen dat het veilig is.

Hoe langer het je lukt om erbij te blijven, hoe beter je gaat voelen wat er wordt beschermd. Misschien kom je er achter dat boosheid een secundaire emotie is die in werkelijkheid de primaire emotie angst beschermd. En dat die angst voortkomt uit een situatie die je als kind niet dacht te overleven.

Hoe meer je gaat beseffen dat je niet meer in die situatie zit, en hoe meer compassie je kunt hebben voor het kind dat je destijds was, hoe makkelijker het wordt om bij de angst te blijven en er uiteindelijk vrede mee te krijgen.

Dan wordt het ook veiliger om je “grenzen” te voelen en daar naar te handelen.

Ik zet grenzen even tussen aanhalingstekens, omdat ik niet zozeer geloof in grenzen. Het bereiken van een grens is in werkelijkheid voelen: “Ik wil een andere kant op”.

Voelen maakt je wat dat betreft authentieker, krachtiger en eerlijker. Je wordt minder manipuleerbaar en gaat je eigen leven leiden in plaats van dat van een ander. En wie wil dat nu niet?