De dood en het leven

We waren bijna aan het einde van “The Journey”. Er moest nog één vraag gesteld worden, namelijk ‘Hoe voelt het over … ?’

Tijdens deze coachingsessie was mijn zienswijze op mezelf en het leven veranderd. En daarmee dus ook hoe ik in het vervolg zou reageren en hoe mijn toekomst zich zou ontvouwen.
Dus vroeg ze: ‘Hoe voelt het morgen voor je?’

Ik gaf haar antwoord.

‘Hoe is het overmorgen?’ ging ze door. ‘En volgende week, … volgende maand, … over een half jaar, … volgend jaar, … over vijf jaar, … over tien jaar?’ Ze ging het hele rijtje af.

Andere keren werd ik me niet zoveel verandering gewaar, maar dit keer was het anders.

Bij de vraag ‘Hoe is het over tien jaar?’ voelde ik me ineens stukken lichter. Alsof mijn lichaam bijna transparant was geworden.

‘Wat wil dit zeggen?’ vroeg ze stimulerend om verder te kijken.

Ietwat in paniek ging ik verder: ‘Het lijkt wel of ik dood ben. Ik zie mijn familie verdriet hebben. Maar ik begrijp het niet. Ik voel me springlevend!’

De lichte paniek veranderde in opgetogenheid en daarna in machteloosheid.

‘Ik voel me geweldig en dat probeer ik ook aan mijn familie te communiceren, maar het lijkt wel alsof ik ze niet kan bereiken.’

The journey by Brandon Bays

Bovenstaande gesprek vond plaats in 2013. Mijn eerste en enige nichtje was nog geen jaar oud. Haar negende verjaardag in 2021 zou ik zo te merken niet halen. Het enige wat ik kon doen was er in ieder geval voor haar zijn in de jaren die we nog samen hadden. (Hetzelfde gold voor haar broertje die een paar jaar later werd geboren.)

Wat ik in die tijd nog niet wist was dat je naast fysiek sterven ook een ego-dood kunt ondergaan. Sommige noemen het ook wel de Donkere nacht van de ziel.

Begin 2020 voelde ik dat ik een periode tegemoet zou gaan waarin ik als een feniks zou herrijzen uit haar as zonder te voorzien dat ik daarvoor eerst zou moeten “branden” en sterven.

Kort daarna belandde ik dan ook in een eenzame en duistere periode waarbij ik alles waarvan ik dacht dat het me zekerheid gaf, zoals werk, vrienden, gezondheid en familie, moest loslaten.

De voorspelling was uitgekomen, alleen anders dan verwacht.

Artist unknown

Een ego-dood is een pittig proces, het voelt als een burn-out of depressie, maar is uiteindelijk een groot cadeau.

Zoals een kunstenaar die een beeld uithouwt, ga je wegkappen wie je niet bent. Beetje bij beetje laat je de illusie van individualiteit los en ga je ervaren dat je verbonden bent met alles wat bestaat.

Je krijgt meer begrip voor je eigen emoties, gevoelens en behoeften en daarmee ook meer empathie voor anderen.

Je wordt steeds minder geleefd door de buitenwereld, doordat je steeds meer je innerlijke leiding volgt.

Je gaat beseffen dat het beeld dat je uithouwt al in je materiaal zit. Dat alles al aanwezig is en min of meer vastligt. Zoals ook al bleek uit bovenstaand verhaal. Alles wat moet gebeuren gebeurt toch wel, ongeacht hoe hard je het probeert te sturen en te controleren.

Als gevolg komt er een zekere acceptatie en overgave. Er hoeft nergens meer voor “gevochten” te worden. Elke ervaring wordt welkom. Er ontstaat een volledige acceptatie van het leven. Niets uitgezonderd. Het wordt een vol-ledig leven.

Synchroniciteit wijst de weg

Eind 2018 maakte ik de belofte met mezelf dat ik in 2019 dertien kilo zou afvallen. Hoe dat zou gebeuren liet ik los. Ik geloof namelijk niet in afvallen door te sporten en/of te diëten vanuit wilskracht of controle. Het leven hoort makkelijk te verlopen en de uitdagingen die we aangaan zijn uitdagingen die we vanuit de ziel wensen aan te gaan. De meest ideale manier van afvallen, in overeenstemming met mijn ziel, zou daarom vanzelf op mijn pad komen, op voorwaarde dat ik mijn huidige situatie zou accepteren.

Ik kocht een hoela hoep - gewoon, omdat spelen leuk is - en viel ongeveer een kilo af. Verder gebeurde er niets. 

Ik deed mijn best om van mijn lichaam te houden, ondanks het overgewicht, en toen… begon synchroniciteit me te leiden.

Het begon allemaal met een boekje over NLP, getiteld Toeval… hoe doe je dat? geschreven door Paul Liekens. Een collega-auteur drukte het in mijn hand met de woorden: ‘Dit staat in mijn boekenkast te verstoffen. Ik denk dat het jou meer aanspreekt dan mij’. 

In het boekje las ik tot mijn verbazing dat er mensen zijn die geen eten of drinken meer nodig heb, omdat zij leven van bronenergie. Als bewijs verwijst het boekje naar Jasmuheen, een Australische dame die beweert al sinds de jaren ‘90 te leven van lichtvoeding.

Na alles wat ik heb gelezen en geschreven voor deze blog en mijn boek in wording, wist ik dat het mogelijk moest zijn om te leven van energie. Maar dat er al mensen bestonden die hiertoe in staat waren, verraste me.

Ik liep al tijden verveeld door supermarkten, niet wetende wat te kopen, omdat niets nog gezond, voedend, diervriendelijk of milieuvriendelijk lijkt te zijn. Leven van prana, zoals het wordt genoemd, leek me vele voordelen te hebben.

Mensen waarvan bekend is dat zij van Prana leven: Jasmuheen, Akahi Ricardo en Camila Castello, Amudra Madhura, Brahman Menor, Ray Maor en Elitom El-amin

Ik besprak het met een vriend. Volgens hem is leven van energie niet zo maar mogelijk. Je lichaam zal op de een of andere manier eerst op moeten worden voorbereid.

Niet veel later volgde ik een cursus waarbij we, met een masker op, leerden zien zonder ogen. De docente beweerde dat, als we ons verteringssysteem ’s ochtends niet activeerden en met het masker op in de zon zouden gaan zitten, we zoveel energie zouden opdoen dat we de rest van de dag geen voedsel of drinken meer nodig hadden. Mmmm, zou het echt? Ik werd steeds nieuwsgieriger.

Na een paar weken nam een vriendin, die ik al jaren niet meer had gezien, contact met me op omdat ze had vernomen dat ik de cursus met het masker had afgerond. Ze wilde graag over mijn ervaring horen. 

We spraken af en wat bleek?! Zij had in Denemarken een retraite gevolgd en leefde nu van prana!

Het kwam ineens wel erg dichtbij.

By Bianca van Baast

Ik googelde de retraite in Denemarken, maar omdat het me te ver weg was googelde ik verder om te kijken of zoiets ook in Nederland bestond. ‘Toevallig’ werd er enkele dagen later een lezing gegeven over Pranic living door Amudra Madhura van Pranic Awakening in een nabij gelegen dorpje. Het was zo dichtbij, dat het bijna bij mij om de hoek werd gegeven. Ik gaf me op voor de lezing en googelde nog wat verder. Een sympathieke Israëliër, Ray Maor genaamd, wist me meer te vertellen op zijn you tube kanaal. 

Mijn interesse groeide en dus bestelde ik het boek Lichtvoeding van de eerder genoemde Jasmuheen. Terwijl ik het boek las, voelde ik de spanning in mijn lijf toenemen. Alsof een deel van mijn lichaam al wist dat ik de omschakeling wilde gaan maken, terwijl ik verstandelijk nog geen enkel besluit had genomen.

Op een ochtend voelde ik een deel van mijn lichaam ineens roepen ‘Jippie, we gaan afvallen!!!’ 

Ik kon er met mijn hoofd niet bij. Ik was niet van plan mezelf te ‘straffen’ met diëten en/of sporten. Ik at al bewust, bewoog met regelmaat en daar wilde ik het bij laten. ‘We gaan dus helemaal niet afvallen!’ temperde ik mijn lichaam.
Ik begon het net lief te hebben zoals het was. Maar stiekem hoopte ik dat het gelijk had.

De bovengenoemde Ray Maor had het in zijn video’s over dry fasting: drie á vier dagen zonder eten en drinken zou het omschakelingsproces helpen. Maar dat zou ik nooit kunnen. Na één dag sappen barstte mijn hoofd al van de pijn. Laat staan dat ik helemaal niets meer tot me zou nemen!

Ki - Bianca van Baast

Op vrijdag 30 augustus 2019 daagde het boek Een wens kan je leven veranderen van Gahl Sasson en Steve Weinstein me uit om een week lang iedere dag iets te doen waar ik bang voor was. En ik was bang voor diëten, en vooral voor het dry fasten. Dus daagde ik mezelf uit om de volgende dag helemaal niets te eten of te drinken. 

Het werd die dag 30 graden. Ik had weinig honger en vreemd genoeg helemaal geen dorst. En hoewel ik normaal snel hoofdpijn heb, had ik daar nu geen last van. Opmerkelijk!

Het enige waar ik tegenaan liep was de neiging om naar de keuken te lopen om iets te snacken of te drinken. Niet zo zeer uit trek of verveling, maar vooral om activiteiten uit te stellen waar ik tegenop zag; vluchtgedrag. 

Twee dagen later hoorde ik Amudra Madhura, tijdens de lezing, vertellen over de retraites die zij samen met Brahman Menor aanbied. 

De informatie klonk als déjà vu. Alsof ik ergens in een ver verleden het al eens gehoord had en toen met mezelf had afgesproken dat ik dit proces zou aangaan. 

‘Er zijn heel veel voordelen aan het deelnemen aan de retraite en het leven van prana. Je gezondheid verbeterd, je krijgt meer energie, het is milieu,- en diervriendelijk, je houdt meer tijd en geld over, je ontwikkelt meer helderheid en je bereikt uiteindelijk het gewicht dat het beste bij je past, ongeacht of je nu te zwaar of te licht bent. 

De overgang naar leven van prana is echter voor niemand makkelijk. Buitenstaanders snappen er niets van, zijn bezorgd en je kunt veel weerstand tegenkomen. Daarnaast vraagt het je om je eetgewoontes te doorbreken. Hierdoor kom je ineens allerlei onaangename emoties, pijntjes en gewoontes tegen die je niet meer weg kunt eten' (zoals mijn vluchtgedrag). 

Ondanks dat het niet makkelijk beloofde te worden moest ik me inhouden om niet van mijn stoel te springen en te roepen ‘ja, ik doe mee!’. 

Ik voelde een ontzettende enthousiasme in mijn lichaam die ik verstandelijk niet kon verklaren. Het was een ‘Ja’ vanuit mijn ziel. 

Eind oktober 2019

De dag na aanmelding begon ik mijn lichaam voor te bereiden met een veganistisch dieet en een week voor de retraite met een dieet van enkel groenten en fruit. Ik geef toe: dat gaf een paar dagen ongemak, zoals hoofdpijn en me slapjes voelen. 

De dry fast, tijdens de retraite, doorstond ik wonderwel goed. 

Momenteel ben ik in transitie, dat wil zeggen dat ik nog niet 100% van prana kan leven. En nog een tijdje fruitsappen moet drinken, zodat mijn oude cellen nieuwe cellen kunnen aanmaken en mijn lichaam zich kan aanpassen. 

Het is nu begin november en de eerste twaalf kilo zijn er af. Had iemand mij dit dieet geadviseerd om gewicht te verliezen dan had ik diegene hartelijk bedankt, maar vriendelijk afgewezen.
Het proces is niet altijd makkelijk geweest en ik zal nog diverse uitdagingen tegenkomen. Uitdagingen die ik voor gewichtsverlies nooit over zou hebben gehad.
Dat ik nu (een deel van) mijn overgewicht kwijt ben is een mooie meevaller, maar het doel dat ik voor ogen heb is vele malen groter.

Ps: doe dit proces NOOIT in je eentje en al zeker niet alleen thuis.

Handle with care

Ik sta in de rij bij de supermarkt. Voor me staat een echtpaar dat, in mijn beleving, een beetje lomp met hun producten omgaat. In gedachte zie ik hun groenten en fruit vol butsen thuiskomen en nog maar weinig voedzaam zijn.
Meneer pakt de producten uit de kar en gooit ze op de loopband, waarna de vrouw ze opnieuw oppakt en ze op een andere plek neer ‘smakt’. Zo te zien voelen ze maar weinig dankbaarheid of liefde voor deze 'levengevers'.

Ik denk bij mezelf “Stel je eens voor hoe het zou zijn als deze mensen vriendelijk met hun groenten en fruit zouden omgaan”. Ik doe mijn ogen dicht en voel hoe dat zou zijn. Als ik mijn ogen weer open, zie ik de man hetgeen dat hij in zijn handen heeft weghouden van zijn vrouw, om het daarna met net iets meer voorzichtigheid neer te zetten op de band. “Dit is kwetsbaar spul", legt hij haar uit. Hij heeft gelijk, het zijn twee doosjes blauwe bessen en frambozen. Ik glimlach. Is hij daarom zo voorzichtig of heeft het iets te maken met mijn visualisatie?

God mag het weten.

(Wat een grap; bij het nalezen van deze tekst zag ik dat ik had geschreven “God mag het eten” in plaats van "God mag het weten"! #nevertakeyourselftoseriously)

Painting by Dennis Wojtkiewicz

Toeval dat haast geen toeval kan zijn

Er zijn van die verhalen waar zoveel synchroniciteit in zit dat je denkt "dit kan gewoon geen toeval meer zijn".

Zo had ik enkele jaren geleden ‘s avonds een afspraak in België, ergens halverwege Antwerpen en Gent. Ik was van plan om deze afspraak te combineren met een bezichtiging in de middag. Mijn gevoel zei dat ik naar het Rubenshuis in Antwerpen moest gaan. Maar verstandelijk wilde ik naar Gent, want daar lag een boek op mij te wachten. Althans zo hoopte ik.

Het was ruim een half jaar geleden dat ik Gent voor het laatst had bezocht. 

Ik was er toen speciaal naartoe gereden om het altaarstuk van de gebroeders van Eyck, ‘Het Lam Gods’, te aanschouwen. Tijdens (kunst)geschiedenislessen had ik er veel over gehoord, en dus wilde ik het nu weleens in het echt zien.

De eerste kennismaking was een beetje een tegenvaller: het meerluik hing niet meer op zijn oorspronkelijke plaats en je moest in de rij staan voor een kaartje, voordat je de afgezonderde ruimte mocht betreden waar het werk hing. Eenmaal binnen werd het zicht deels beperkt door protectieglas. 

Maar ik moest toegeven; het altaarstuk was prachtig! Het was groter en gedetailleerder dan verwacht. En middels een koptelefoon kreeg ik de betekenis van elk onderdeel haarfijn uitgelegd.

Het Lam Gods - Gebroeders Van Eyck

Om het afscheid van het altaarstuk en de Sint-Baafskathedraal zo lang mogelijk uit te stellen, bezocht ik nog even het souvenirwinkeltje. Diverse afbeeldingen van ‘Het Lam Gods’ trachtten in boek,- en kaartvorm mijn aandacht te krijgen. Weinig geïnspireerd liep ik het winkeltje rond.

Op dat moment had ik niet veel te besteden, dus deed ik ook geen moeite om iets interessants te vinden. Maar bij de balie hield ik stil. Er lag een boek op de toonbank over de restauratie van het altaarstuk. Al bladerend door het boek zag ik de meest prachtige detailfoto’s van ‘Het Lam Gods’. Hierop was duidelijk te zien hoe precies de gebroeders Van Eyck te werk waren gegaan. Elk bloemblaadje, elke parel en zelfs het haar op Adams benen was weergegeven. Ongelooflijk goed gedaan. Dit boek moest ik hebben!

details Het Lam Gods - Gebroeders Van Eyck

Beschaamd bekende ik de dame achter de kassa dat ik momenteel niet de middelen had om het boek te kopen. Of het mogelijk was om de gegevens op een briefje te krijgen, zodat ik er later voor terug kon komen? Gelukkig was dat geen probleem, zodat ik de kathedraal kon verlaten met de nodige informatie op zak.

Niet veel later verkocht ik één van mijn duurste schilderijen. Ineens had ik meer dan voldoende geld om het boek te kopen. Al googelend probeerde ik het boek op internet te vinden. Maar helaas, de zoekresultaten leverde weinig op. Ik zou dus naar Gent terug moeten. Vandaar dat ik zo'n half jaar later voor een moeilijke keuze stond; koos ik voor Antwerpen of ging ik naar Gent?
Uiteindelijk volgde ik mijn gevoel en reisde af naar Antwerpen. Ik had de laatste tijd veel over het Rubenshuis gehoord en wilde het graag eens bezoeken. Het bleek een echte aanrader te zijn. Ik viel van de ene verbazing in de andere, en het deed me Gent en het boek helemaal vergeten.

Na afloop had ik nog tijd over en dus besloot ik wat te gaan shoppen. Ik kon wel wat nieuwe kleding en schoenen gebruiken. 

Nu moet ik toegeven dat ik niet erg goed ben in winkelen. Telkens als ik besluit een winkelcentrum te bezoeken om een nieuwe broek te kopen, kom ik steevast thuis met een boek. Mijn familie moet regelmatig gedacht hebben mij verkeerd te hebben verstaan als ik weer eens vertrok voor een broek en thuis kwam met een boek.

Het was dus ook niets vreemd dat de eerste winkel die ik nu aan deed boekhandel De Slegte was, enkele panden van het Rubenshuis vandaan. Doelloos liep ik wat rond; een beetje titels lezen, even plaatjes kijken… Totdat ik, net op het moment dat ik weer wilde vertrekken, een stemmetje in mij hoorde zeggen: “Je wilde toch een boek kopen?”

Ja dat was waar, maar... welk boek was dat ook al weer!?
Toen herinnerde ik me het papiertje in mijn portemonnee; ‘Het Lam Gods’ door Peter Schmidt.

Boek ‘Het Lam Gods’ - Peter Schmidt

'Toevallig' stond ik net op de afdeling tweedehands kunstboeken, anderhalve meter van de boekenkast met kunstenaars waarvan de naam begon met een E. Ik pakte een trapje en zocht naar Van Eyck. Er stonden verschillende boeken over de Van Eyck broeders in de kast, maar één viel me meteen op. Het had het formaat van het boek dat ik ruim een half jaar eerder in Gent had gezien. De titel was hetzelfde, maar dat hoefde niets te betekenen hield ik mezelf voor; wie weet hoeveel boeken er bestonden met de titel ‘Het Lam Gods’.

Ik zocht naar de schrijver. Ja, ook die was hetzelfde. Ik trachtte het ISBN nummer, waar een sticker overheen zat, te ontcijferen. De nummers waren gelijk met het briefje in mijn hand. Toen pas durfde ik het boek open te slaan en zag ik meteen waarom ik dit boek ook al weer zo graag wilde bezitten.

Stomverbaasd, maar geheel in de wolken, keek ik naar het boek in mijn handen. Ik had het! Na maanden wensen en hopen dat het nog beschikbaar zou zijn tegen de tijd dat ik Gent zou aan doen, vond ik het onverwachts in Antwerpen! 

Met het boek stevig tegen me aangedrukt liep ik naar de kassa en rekende af. 

Toen ik buiten kwam scheen de zon volop, maar ik weet zeker dat ik nog net een beetje harder straalde.

Nooit meer ‘werken’

“Ik ben sinds een jaar werkeloos.” “Ooo, gefeliciteerd,” reageer ik. Niet begrijpend kijkt hij mij aan. “Ja,” leg ik uit, “een burn out hebben of werkeloos raken zijn dè uitgelezen kansen om te ontdekken wat je werkelijk wilt.” Een sprankeling verschijnt in zijn ogen. Misschien is deze situatie inderdaad niet zo slecht als gedacht.

We zetten ons gesprek voort. Hij vertelt dat hij is opgeleid tot drukker, voornamelijk omdat hij daar al jong in rolde. Later, toen er steeds minder vraag naar offsetdrukwerk kwam, schoolde hij zich om voor een baan in de zorg. 

Hij heeft het altijd met veel plezier gedaan, maar ‘werken’ is hem toch steeds meer tegen gaan staan. Hij is nog steeds bereid om elke baan aan te nemen om zijn gezin te kunnen onderhouden, desnoods als caissière in de supermarkt, maar de echte drive is weg. “50 is ook niet zo jong meer,” gaat hij verder, “en dan wordt een baan vinden steeds moeilijker”.

Wat mij opvalt, ook in onze latere gesprekken, is dat hij altijd vol passie praat over eten en drinken. Vooral biologische en hoogwaardige voeding komt regelmatig ter sprake. Hoewel ik vegetariër ben en geen alcohol drink, loopt het water me bijna in de mond als hij praat over het bereiden van vlees, het uitzoeken van de juiste wijn en de meest ideale voedselcombinaties. Hij lijkt ook precies te weten waar je de beste producten kunt kopen en de heerlijkste maaltijden kunt nuttigen. En hij popelt om deze informatie met anderen te delen.

Stilleven met gouden kelk - Pieter de Ring

Ik  opper dat deze ‘hobby’ een ideale baan voor hem zou zijn. Vertwijfeld knikt hij. Het zou een droom zijn die werkelijk wordt, maar hij heeft geen opleiding en dan zou hij misschien voor zichzelf moeten beginnen en dat ziet hij niet zitten.

“Geeft niet,” zeg ik. “Het universum, met zijn wet van aantrekking, vindt wel een oplossing.” En we lieten het onderwerp rusten.

Enkele maanden later mailt hij me. Of we af kunnen spreken, want hij heeft nieuws betreffende een baan. 

Het was hem ter oren gekomen dat de lokale slijterij ging stoppen, waardoor er in het hele dorp geen heerlijke wijnen en andere sterke dranken meer te verkrijgen zouden zijn. In zijn betrokkenheid bij het lot van de inwoners en de lokale ondernemers had hij de exploitant van de lokale supermarkt benaderd. Die had, net als hij, een kans gezien tot uitbreiding, maar zocht nog iemand met passie en kennis die de slijterij kon runnen.

Onnodig te vertellen dat hij zich meteen aanbood voor de baan. Uit een twee-uur-durend gesprek bleek hij inderdaad de meest ideale werknemer te zijn die het bedrijf zich kon wensen.

Nu mag hij cursussen volgen bij zijn grote helden en krijgt hij betaald voor wat hij het liefste doet. En zelfs zijn opmerking dat hij desnoods aan de kassa in de supermarkt wilde werken is enigszins waarheid geworden. Het universum geeft je altijd waar je (energetisch) om vraagt….

Volg je inspiratie

Blessed - Bianca van Baast

Ik ben een voorstander van doen wat je inspireert. Daarbij heb ik het niet alleen over schrijven, schilderen of welke vorm van kunst creëren dan ook, maar het volgen van elke ingeving die je krijgt.

Zo kreeg ik op een vrijdagochtend het idee om mijn vloer schoon te maken, terwijl ik eigenlijk van plan was om te gaan schilderen. Ik was net klaar met stofzuigen en dweilen toen mijn broer me belde of hij en zijn -toen nog kruipende- dochtertje op bezoek konden komen. Was het toeval dat ik net de vloer had schoongemaakt of wist ik onbewust al dat hij zou gaan bellen?

Op een winteravond zat ik al vroeg in pyjama tv te kijken. Het geluid stond hard, omdat één van mijn verwarmingsbuizen een tikkend geluid maakte. Het werd steeds luider en ik dacht er gek van te worden. Niet alleen omdat het geluid zo irritant was, maar ook omdat ik het gevoel had dat de buizen tegen me spraken. In eerste instantie probeerde ik het te negeren, maar naar een tijdje besloot ik te luisteren op de enige manier dat ik me kon bedenken: Ik ging naar beneden om de ketel te onderzoeken. Nog voordat ik de ketel bereikte wist ik wat de buis me had proberen te zeggen: Je achterdeur staat nog open! Ik sloot de deur, controleerde voor de zekerheid de ketel waar niets mee aan de hand bleek te zijn en ging weer naar boven. Het getik was gestopt.

Awake in a silver land - Parablev (Cameron Gray)

Op een maandagochtend stond ik voor de spiegel. Ik had het weekend ervoor besloten om die ochtend naar de kapper te gaan. Maar nu ik mezelf zo bekeek vond ik het eigenlijk nog niet nodig. Het kon wel een weekje wachten. Toch zei een stemmetje dat ik moest gaan.Ik bleef wat treuzelen in de hoop dat het stemmetje zou ophouden, maar het bleef zeggen dat ik NU moest gaan. Het leek me onlogisch om bij een kapper zonder afspraak rond lunchtijd aan te komen, maar mijn intuïtie bleef aandringen. Dus deed ik wat me werd ingegeven en sprong op mijn fiets.

Halverwege de route werd er met een fietsbel naar mij geseind. Een echtpaar waarmee ik een tijdje terug een aanvaring had gehad probeerde mijn aandacht te trekken. Onze relatie verliep de laatste tijd wat stroef en omdat ik zelf hier geen oplossing voor kon bedenken had ik het universum om hulp gevraagd. 

Nu hielden ze me aan met de vraag of we een afspraak konden maken om het uit te praten. Ik bevestigde dat en we wisselden nog wat beleefdheden uit voordat ieder zijn weg weer vervolgden. Eenmaal opgestapt was het dringende gevoel om naar de kapper te gaan verdwenen. En ruim een week later was alles uitgesproken en opgelost.

Zoals ik al eerder schreef staan we met alles in het universum in contact. Elk voorneem of wens wordt meteen (on)bewust waargenomen door alles in het heelal. Als je dus een ingeving krijgt is dat een ander deel van het universum dat je verder wil te helpen. Grijp die kans!

‘Toeval’ leidde tot deze blog

The artist's way - Julia Cameron

Enkele jaren geleden kreeg ik van een vriendin The artist’s way van Julia Cameron cadeau. Het boek helpt schrijvers en andere creatievelingen hun enthousiasme voor het creëren (terug) te vinden. En door de ochtendpagina's te doen, die in het boek geadviseerd worden, ontdekte ik dat ik al schrijvend meer overzicht krijg in moeilijke situaties, en makkelijker oplossingen vind. Sindsdien zit ik regelmatig te pennen. Zo ook op een oktoberdag in 2011. Maar dit keer dwaalde mijn gedachtes telkens af: “Ik vind schrijven wel erg leuk. Misschien moet ik er meer mee doen...”

Ik dacht terug aan vroeger. Toen vond ik het leuk om verhaaltjes te verzinnen voor mijn jongere zus die me dan toejuichte om nog meer te vertellen. Ik dacht aan de mail die ik de dag daarvoor had verstuurd. Ik had een dichteres aangemoedigd om vooral door te gaan met schrijven. En tussen neus en lippen door schreef ik dat ik ook van plan was om meer te gaan schrijven. Opeens realiseerde ik me dat zij niet de enige auteur was die de laatste tijd in mijn leven was verschenen. In de afgelopen maanden was ik met opvallend veel dichters, journalisten en andere schrijvers in contact gekomen.

Die middag moest ik nog even een aankoop retourneren. Ik liep naar het winkelcentrum. Onderweg bleven allerlei vragen betreffende het schrijven in mijn hoofd rondmalen: “Moest ik echt meer gaan schrijven? Had ik wel iets te melden? Kon ik eigenlijk wel schrijven?” 

Toen ik even later de winkel weer uitstapte, nu met € 15,- meer op zak, besloot ik de boekhandel op de hoek binnen te lopen. Ik hoopte daar hét boek te vinden dat mij alle inzichten kon verschaffen die ik momenteel nodig had. Maar… het boek mocht niet meer kosten dan de € 15,- die ik net retour had gekregen. “Kleine kans”, dacht ik nog.

In de boekenwinkel liep ik regelrecht naar de trap die leidde naar de afdeling spirituele,- en zelfontwikkelingboeken. Er lag een boek op de trap. Ik keek naar de titel: 'Zin. Lust in je leven door schrijven', van Geertje Couwenbergh. Ik keek om me heen. Was dit een grap? Was er iemand in de boekhandel die wist dat ik al de hele dag aan schrijven liep te denken? Ik keek nog eens om me heen, maar niemand reageerde. Ik pakte het boek op en keek naar de prijs: € 15,- of nog preciezer € 14,90.

Zin. Lust in je leven
door schrijven
Geertje Couwenbergh

Na het boek door te hebben gebladerd legde ik het terug. Ik was tenslotte onderweg naar boven en misschien was dit boek van iemand anders. Boven aangekomen bleef dit ‘toeval’ door mijn hoofd spoken. Als het boek in de kast had gestaan had ik het waarschijnlijk nooit opgemerkt, maar nu leek het er speciaal voor mij neergelegd. Op mijn tocht terug naar beneden lag het boek er nog steeds. En dus besloot ik het te kopen.

Nog helemaal beduusd over dit ‘toeval’ kwam ik thuis. De postbode was net geweest en mijn oog viel op een grote, witte enveloppe met sierlijk geschreven letters. Een overlijdenskaart? Of bevatte het toch iets vrolijkers?

Ik opende de enveloppe. Het was een uitnodiging voor een boekpresentatie. Het boek heette: ‘Toeval bestaat niet’.
Het was me duidelijk: Ik werd aangemoedigd meer te schrijven.

Reacties deelnemers

Hallo Bianca,

Allereerst mijn complimenten voor je prachtige werk.

Op de laatste mooie zondag van dit jaar zat ik met mijn vrouw in de tuin wat tijdschriften door te bladeren en viel mijn oog op jou schilderij "Een glimp van je ziel" in de Villa D'arte. Ik heb er een tijdje naar gekeken en het liet op de een of anderen manier een enorme indruk achter. Niets vermoedend gingen we enkele uren later zoals bijna iedere zondagmiddag naar mijn schoonouders en wat schetst mijn verbazing, het schilderij hing bij hun in de kamer aan de muur. Ik herkende het meteen en ik moet je vertellen dat het schilderij in het echt nog vele malen mooier is dan op de foto. We zijn dan ook zeer verheugd dat we binnenkort voor een paar weekjes de trotse eigenaar mogen zijn van "Een glimp van je ziel". En uiteraard zullen we er voor zorgen dat het schilderij daarna weer ergens anders een mooi plekje zal krijgen.

We vinden het een prachtig initiatief en we zullen even een berichtje sturen als het bij ons in de kamer hangt.

Bedankt.

Groetjes,

Loek B.

 

Enige weken later:


Hoi Bianca,

Sinds gisteravond zijn wij dan de nieuwe gelukkige pleegouders van "Een glimp van je ziel".

Het is nog een beetje zoeken waar in huis het schilderij het best tot zijn recht komt. Maar dat is wel een leuke bezigheid.Tevens sluit ik een foto bij, zodat je weet waar het terecht is gekomen. ()

Groetjes,

Loek B. uit Panningen (2008)