24.1.22

Nooit geleerd.

‘Keihard aanpakken…’, is haar mening na aanleiding van het shownieuws .
‘Het zijn ratten…’, appte ze zodra het onderwerp over het kabinet en het koningshuis gaat.
‘Het is mensonterend…’, als ze de toestand in Groningen aankaart.
‘Maar er zal nooit wat veranderen’, sluit ze af.

Ruim zestig is ze. En in al die levensjaren heeft ze geleerd naar haar ouders, docenten, dokters, religieuze leiders, politie en overheid te luisteren. Maar NOOIT naar zichzelf.

In al die levensjaren heeft ze geleerd lesmateriaal en nieuwsberichten als feiten aan te nemen, om orders op te volgen en zich te gedragen naar hoe het ‘hoort’. Maar NOOIT om een eigen mening te hebben.

In al die levensjaren heeft ze geleerd netjes in de rij te lopen en zich aan te passen aan andermans normen en waarden. Maar NOOIT om haar eigen keuzes te maken.

In al die levensjaren heeft ze geleerd dat roddelen, mopperen en anderen voor gek zetten opluchting biedt en een beter gevoel geeft over zichzelf. Maar NOOIT heeft ze geleerd hoe ze zich op een andere, positievere manier goed kan voelen.

In al die levensjaren heeft ze geleerd wat ze MOET. Maar NOOIT wat ze wil of nodig heeft.

In al die levensjaren heeft ze geleerd dat de dingen nu eenmaal gaan zoals ze gaan. Maar NOOIT dat het ook anders kan.

In al die levensjaren heeft ze geleerd om tegen haar gevoel in ‘Ja’ te zeggen en haar grenzen te laten overschrijden. Maar NOOIT dat het stopt met:

14.1.22

Een virus; ingrijpen of niet?

Wanneer er een stofje in mijn neus zit, niest mijn lichaam het eruit.
Wanneer er iets in mijn keel of longen schiet, hoest mijn lichaam het eruit.
Wanneer er iets ongewenst in mijn lichaam bevindt, zweert of zweet mijn lichaam het, desnoods met koorts, eruit.

In een lichaam met bovenstaande symptomen vindt men regelmatig virussen. Maar zijn dit nu de veroorzakers van ziekte of juist de schoonmakers van het lichaam?

Kijken we naar de natuur dan vinden we daar microben waaronder bacteriën en schimmels die gevallen bladeren en takken opruimen.
Ook het menselijk lichaam bevat microben die het lichaam assisteren bij het opschonen. Denk bijvoorbeeld aan de bacteriën in ons darmstelsel die helpen voedsel te verteren. Men schat dat ieder lichaam 1 tot 2,5 kilo aan bacteriën, schimmels en virussen bevat die het helpen op te schonen.

Photo by Bianca van Baast

Moeten we nu ingrijpen bij symptomen?
Ja en nee.

Nee, omdat je niet wil dat het opruimproces stopt. Als je de microben dood, wordt er niet meer opgeruimd en raakt het lichaam geblokkeerd, slipt het dicht en kan het niet meer gezond functioneren.

En ja.
Want als er teveel schoonmakers komen, raakt het ook geblokkeerd.
Stel bijvoorbeeld dat een vijver vervuild is, dan breken algen de vervuiling biologisch af. Maar blijft de vijver vervuild raken, dan wordt het aantal microben zo overvloedig dat zij het leven in de vijver verstikken.

Als symptomen, zoals hoesten en koortszweten dus te heftig worden, is het verstandig om in te grijpen. Niet door het opruimproces stop te zetten, maar door het af te remmen. Het opschonen moet doorgaan, maar op een minder hoog tempo.

De meeste mensen denken hun lichaam minder te vervuilen door gezond te eten. Dat is zeker waar. Maar wat velen echter niet weten is dat bepaalde emoties het lichaam kunnen aantasten zoals (kleine hoeveelheden) gifstoffen dat doen.

De Japanse wetenschapper Dr Masaru Emoto ontdekte dat irritatie bijvoorbeeld dezelfde veranderingen in het lichaam aanbrengt als kwik. Dat woede het lichaam vervuild zoals lood, dat verdriet het lichaam aantast zoals aluminium, onzekerheid zoals cadmium, wanhoop zoals staal en stress zoals zink.

Willen we niet overwoekert raken door virussen, dan is het dus niet voldoende om alleen maar gezond te eten, maar wordt het ook tijd om aandacht te geven aan onze emoties; ‘Wat voel ik werkelijk? En wat is er voor nodig om me goed te voelen?’

6.12.21

Wanneer de comfortzone steeds kleiner wordt...

Van kinds af aan hebben we een comfortzone. Die is niet zo comfortabel als dat woord misschien doet vermoeden, maar het is "bekend" terrein.

In de afgelopen twee jaar is die comfortzone bij veel mensen aan het krimpen. Hij wordt steeds kleiner en benauwder.

'Wat een cadeau!' besefte ik me afgelopen weekend.

Want hoe onaangenamer het wordt in die comfortzone, hoe groter de kans dat we eruit stappen en een heel nieuwe wereld en mogelijkheden gaan ontdekken.
 

13.11.21

Hoe zou je je voelen als je zeker wist...

Als je zeker wist dat je wens uit zou komen, hoe zou je nu dan in het leven staan?
De Britse actrice Helen Mirren vertelde in een interview dat ze op jonge leeftijd al droomde van een succesvolle carrière als actrice.
Volgens een waarzegster zou ze dit succes echter pas bereiken na haar veertigste.
In plaats van het lot te willen veranderen, er tegen te vechten of het tegendeel te bewijzen, besloot ze er maar het beste van te maken.

Het idee dat ze haar kans op succes niet kon verpesten gaf haar de ruimte om vrij te experimenteren. Ze probeerde diverse rollen uit, acteerde in films en op toneel, speelde met posities voor de camera en oefende haar antwoorden tijdens interviews.

Doordat ze zich niet blind staarde op haar doel, maar speels met de situatie om ging, bleef ze open, toegankelijk en aantrekkelijk. Met als gevolg dat ze niet alleen zoals voorspelt succes kreeg na haar veertigste, maar als één van de weinige zeventigplussers nog altijd rollen aangeboden krijgt.

Model Helen Mirren - photographer unknown

‘Het boek van je leven is al geschreven’, zei iemand me een aantal jaren geleden.
‘Aan het lot valt niets te veranderen. Wel hoe je er mee omgaat.’

Had ik dat maar eerder begrepen.
Op mijn vierde had ik een wens. Een stemmetje in me zei dat die pas in vervulling zou gaan als ik achter in de veertig was. De pijn van het onvervulde verlangen vond ik echter moeilijk te verdragen. Ik kon me er niet bij neerleggen en heb gevochten en me verzet. Dat leverde geen prettig en ontspannen leven op, laat staan makkelijke relaties.

Op het moment dat ik me realiseerde dat ik zelf kon besluiten hoe ik met mijn lot om wilde gaan, besloot ik de pijn aan te kijken, er niet meer voor weg te lopen, maar hem te accepteren als iets dat bij mij hoorde.
De wens is (nog) niet in vervulling gegaan, maar het leven werd er wel meteen een stuk lichter en leuker door.
Vandaar mijn vraag aan jou: hoe voel jij je als je loslaat wanneer, maar erop vertrouwt dat je wens uiteindelijk gaat uitkomen?

8.11.21

Het einde of het begin?

‘Oh Danny, is this the end?’ vraagt Sandy in de intro van de film Grease. De zomervakantie is voorbij en dit lijkt tevens het einde van hun vakantieliefde in te luiden.
'Of course not,' antwoord Danny vol vertrouwen. 'It’s only the beginning.' Dan start de theme song en begint de film.

Momenteel bevinden we ons aan het begin van een super spannende film.
De situatie is geschetst.
Wie welke rol speelt wordt steeds duidelijker.
Het verhaal neemt langzaam een andere wending aan.
Waar in het begin eenheid leek, komen steeds meer dubbele agenda’s aan het licht.
De nieuwsgierigheid naar wie er gaat winnen - de goeden of de slechten – neemt toe.

Het spannendste moment moet nog komen: het punt waarop de ‘strijders van het licht’ de overhand krijgen en de ‘duistere machten’ hun laatste middelen inzetten om hun heerschappij te behouden.

Gedurende dit eindgevecht zullen vele systemen worden gesloopt, zowel door de ‘goeden’ als de ‘slechten’. Niemand komt er zonder kleerscheuren vanaf. Het kan lijken alsof de wereld vergaat.

In werkelijkheid wordt er ruimte gemaakt voor een nieuwe en betere samenleving. Daarnaast krijgt ieder mens de mogelijkheid om ongeoefende krachten in zichzelf te ontwikkelen. Hoogleraar in de mythologie Joseph Campbell noemt dit ‘de reis van de held’; een avonturenverhaal waarin de mens zijn veilige omgeving verlaat, geconfronteerd wordt met uitdagingen en er uiteindelijk sterker uitkomt.

Dat het licht en de liefde gaan winnen staat vast. Het script werd lang geleden geschreven, iedere ziel kreeg een rol en de filmopnames zitten er al op. Het is nu nog aan ons om deze (thriller)film uit te zitten...

Sun bursting through the clouds - photographer unknown

2.11.21

De toekomst

‘Hoe ziet de wereld er uit over 10 jaar?’ vraagt mijn theelabel.
Als we de nieuwsberichten moeten geloven gaan we geen leuke tijd tegemoet, en als de agenda van de New World Order doorgaat, staan we over 10 jaar onder volledige controle van een kleine groepje machthebbers, zijn we van alles onteigend en worden we compleet van hen afhankelijk.

Toch is dat niet de toekomst die ik voor me zie.
Het universum bestaat namelijk uit wetmatigheden; cyclussen die voor de nabije toekomst een welvarende tijd beloven. En, net als kostbare truffels die ondergronds op de haarwortels van bomen groeien, zijn er in de afgelopen jaren heimelijk en minder heimelijk nieuwe initiatieven ontstaan die de oude systemen gaan vervangen.

photographer unknown
We gaan naar een nieuw geldsysteem (niet per se de huidige crypto of de geplande CBDC), naar nieuw internet (denk bijvoorbeeld aan de uitvindingen van Tim Berners Lee), nieuw onderwijs, een nieuwe (holistische) gezondheidszorg, vrije energie, een nieuwe voedselindustrie, nieuwe (universele) samenwerkingen en een nieuwe vorm van spiritualiteit en leiderschap.

Al deze veranderingen vragen de mens om mee te transformeren. In plaats van vast te houden aan het verleden of je zorgen te maken over de toekomst, nodigt deze tijd je uit om te voelen wat je nog wilt leren, wat je wilt behouden en wat wilt je loslaten (niet alleen qua werk, mensen of systemen, maar ook aan emoties, gewoontes en denkwijzen).
Voel, en vorm een visie van je authentieke, toekomstige zelf. En neem daarna elke beslissing met die persoon voor ogen…

25.10.21

Afval en het gevoel van nutteloosheid

Het is ‘respectloos en asociaal’ volgens een lezer van het lokaal krantje; de sigarettenpeuken, lege verpakkingen, etensresten en steeds vaker de mondkapjes rondom bushaltes.
Het is inderdaad triest, de rommel die ik ook tijdens mijn wandelingen in de natuur tegenkom.

Rond de jaarwisseling van 2019/ 2020 postte ik een foto van de lege plastic zak die ik vond aan het begin van een zandpad en die ik tot boven toe vulde met afval dat ik vond op hetzelfde zandpad.
Kort daarna kreeg ik een mailtje van een groep afvalprikkers; een uitnodiging om met hen mijn woonplaats op te schonen.

Afval ruimen, ook de rommel van een ander, is inderdaad zinvol. Het is bewezen dat een schone omgeving langer opgeruimd blijft dan een plek die al tekenen van verwaarlozing toont.
Maar het echte probleem pak je er niet mee aan; namelijk het gevoel van nutteloosheid.

Vervuiling van je eigen leefomgeving lijkt mij een teken van neerslachtigheid. Denk maar eens aan een depressief persoon die geen reden meer ziet om zijn bed nog uit te komen, laat staan om dat bed nog te verschonen.

De toenemende vervuiling is dan ook een (voor)teken van een collectieve depressie. Het begin van een mensheid die geen reden meer ziet om nog ergens moeite voor te doen omdat het allemaal toch geen zin (meer) heeft.

Photographer unknown

De veroorzaker is een maatschappij van voorwaardelijkheid in plaats van onvoorwaardelijkheid; we doen wat we doen omdat ANDEREN ons erom waarderen óf om een straf te ontlopen.
De innerlijke drive, datgene wat een individu energie geeft en het leven zinvol maakt, verdwijnt naar de achtergrond. Veel mensen leven niet langer voor zichzelf, maar ‘doen het voor de ander’.
Maar als je leeft naar de normen en waarden van ieder ander behalve die van jouzelf, hoe kun je je dan ooit vervuld en goed genoeg voelen?

Afval dumpen is gelijk aan jezelf afvallen: een signaal dat je geen idee hebt van wie je bent, waartoe je in staat bent en wat je van waarde bent in deze wereld. De suggestie van een andere lezer, om meer te straffen, zal de situatie waarschijnlijk dan ook niet verbeteren.

Daarvoor in plaats kunnen we beter antwoorden vinden op de vragen: Wat laat je stralen? Wat maakt het leven zinvol voor je? Welke talenten en/of passies maken jou waardevol voor deze maatschappij? En wat geeft je energie, zodat dat kleine beetje moeite om naar een prullenbak te lopen niet langer voelt als een grote opgave…