13.11.21

Hoe zou je je voelen als je zeker wist...

Als je zeker wist dat je wens uit zou komen, hoe zou je nu dan in het leven staan?
De Britse actrice Helen Mirren vertelde in een interview dat ze op jonge leeftijd al droomde van een succesvolle carrière als actrice.
Volgens een waarzegster zou ze dit succes echter pas bereiken na haar veertigste.
In plaats van het lot te willen veranderen, er tegen te vechten of het tegendeel te bewijzen, besloot ze er maar het beste van te maken.

Het idee dat ze haar kans op succes niet kon verpesten gaf haar de ruimte om vrij te experimenteren. Ze probeerde diverse rollen uit, acteerde in films en op toneel, speelde met posities voor de camera en oefende haar antwoorden tijdens interviews.

Doordat ze zich niet blind staarde op haar doel, maar speels met de situatie om ging, bleef ze open, toegankelijk en aantrekkelijk. Met als gevolg dat ze niet alleen zoals voorspelt succes kreeg na haar veertigste, maar als één van de weinige zeventigplussers nog altijd rollen aangeboden krijgt.

Model Helen Mirren - photographer unknown

‘Het boek van je leven is al geschreven’, zei iemand me een aantal jaren geleden.
‘Aan het lot valt niets te veranderen. Wel hoe je er mee omgaat.’

Had ik dat maar eerder begrepen.
Op mijn vierde had ik een wens. Een stemmetje in me zei dat die pas in vervulling zou gaan als ik achter in de veertig was. De pijn van het onvervulde verlangen vond ik echter moeilijk te verdragen. Ik kon me er niet bij neerleggen en heb gevochten en me verzet. Dat leverde geen prettig en ontspannen leven op, laat staan makkelijke relaties.

Op het moment dat ik me realiseerde dat ik zelf kon besluiten hoe ik met mijn lot om wilde gaan, besloot ik de pijn aan te kijken, er niet meer voor weg te lopen, maar hem te accepteren als iets dat bij mij hoorde.
De wens is (nog) niet in vervulling gegaan, maar het leven werd er wel meteen een stuk lichter en leuker door.
Vandaar mijn vraag aan jou: hoe voel jij je als je loslaat wanneer, maar erop vertrouwt dat je wens uiteindelijk gaat uitkomen?

8.11.21

Het einde of het begin?

‘Oh Danny, is this the end?’ vraagt Sandy in de intro van de film Grease. De zomervakantie is voorbij en dit lijkt tevens het einde van hun vakantieliefde in te luiden.
'Of course not,' antwoord Danny vol vertrouwen. 'It’s only the beginning.' Dan start de theme song en begint de film.

Momenteel bevinden we ons aan het begin van een super spannende film.
De situatie is geschetst.
Wie welke rol speelt wordt steeds duidelijker.
Het verhaal neemt langzaam een andere wending aan.
Waar in het begin eenheid leek, komen steeds meer dubbele agenda’s aan het licht.
De nieuwsgierigheid naar wie er gaat winnen - de goeden of de slechten – neemt toe.

Het spannendste moment moet nog komen: het punt waarop de ‘strijders van het licht’ de overhand krijgen en de ‘duistere machten’ hun laatste middelen inzetten om hun heerschappij te behouden.

Gedurende dit eindgevecht zullen vele systemen worden gesloopt, zowel door de ‘goeden’ als de ‘slechten’. Niemand komt er zonder kleerscheuren vanaf. Het kan lijken alsof de wereld vergaat.

In werkelijkheid wordt er ruimte gemaakt voor een nieuwe en betere samenleving. Daarnaast krijgt ieder mens de mogelijkheid om ongeoefende krachten in zichzelf te ontwikkelen. Hoogleraar in de mythologie Joseph Campbell noemt dit ‘de reis van de held’; een avonturenverhaal waarin de mens zijn veilige omgeving verlaat, geconfronteerd wordt met uitdagingen en er uiteindelijk sterker uitkomt.

Dat het licht en de liefde gaan winnen staat vast. Het script werd lang geleden geschreven, iedere ziel kreeg een rol en de filmopnames zitten er al op. Het is nu nog aan ons om deze (thriller)film uit te zitten...

Sun bursting through the clouds - photographer unknown

2.11.21

De toekomst

‘Hoe ziet de wereld er uit over 10 jaar?’ vraagt mijn theelabel.
Als we de nieuwsberichten moeten geloven gaan we geen leuke tijd tegemoet, en als de agenda van de New World Order doorgaat, staan we over 10 jaar onder volledige controle van een kleine groepje machthebbers, zijn we van alles onteigend en worden we compleet van hen afhankelijk.

Toch is dat niet de toekomst die ik voor me zie.
Het universum bestaat namelijk uit wetmatigheden; cyclussen die voor de nabije toekomst een welvarende tijd beloven. En, net als kostbare truffels die ondergronds op de haarwortels van bomen groeien, zijn er in de afgelopen jaren heimelijk en minder heimelijk nieuwe initiatieven ontstaan die de oude systemen gaan vervangen.

photographer unknown
We gaan naar een nieuw geldsysteem (niet per se de huidige crypto of de geplande CBDC), naar nieuw internet (denk bijvoorbeeld aan de uitvindingen van Tim Berners Lee), nieuw onderwijs, een nieuwe (holistische) gezondheidszorg, vrije energie, een nieuwe voedselindustrie, nieuwe (universele) samenwerkingen en een nieuwe vorm van spiritualiteit en leiderschap.

Al deze veranderingen vragen de mens om mee te transformeren. In plaats van vast te houden aan het verleden of je zorgen te maken over de toekomst, nodigt deze tijd je uit om te voelen wat je nog wilt leren, wat je wilt behouden en wat wilt je loslaten (niet alleen qua werk, mensen of systemen, maar ook aan emoties, gewoontes en denkwijzen).
Voel, en vorm een visie van je authentieke, toekomstige zelf. En neem daarna elke beslissing met die persoon voor ogen…

25.10.21

Afval en het gevoel van nutteloosheid

Het is ‘respectloos en asociaal’ volgens een lezer van het lokaal krantje; de sigarettenpeuken, lege verpakkingen, etensresten en steeds vaker de mondkapjes rondom bushaltes.
Het is inderdaad triest, de rommel die ik ook tijdens mijn wandelingen in de natuur tegenkom.

Rond de jaarwisseling van 2019/ 2020 postte ik een foto van de lege plastic zak die ik vond aan het begin van een zandpad en die ik tot boven toe vulde met afval dat ik vond op hetzelfde zandpad.
Kort daarna kreeg ik een mailtje van een groep afvalprikkers; een uitnodiging om met hen mijn woonplaats op te schonen.

Afval ruimen, ook de rommel van een ander, is inderdaad zinvol. Het is bewezen dat een schone omgeving langer opgeruimd blijft dan een plek die al tekenen van verwaarlozing toont.
Maar het echte probleem pak je er niet mee aan; namelijk het gevoel van nutteloosheid.

Vervuiling van je eigen leefomgeving lijkt mij een teken van neerslachtigheid. Denk maar eens aan een depressief persoon die geen reden meer ziet om zijn bed nog uit te komen, laat staan om dat bed nog te verschonen.

De toenemende vervuiling is dan ook een (voor)teken van een collectieve depressie. Het begin van een mensheid die geen reden meer ziet om nog ergens moeite voor te doen omdat het allemaal toch geen zin (meer) heeft.

Photographer unknown

De veroorzaker is een maatschappij van voorwaardelijkheid in plaats van onvoorwaardelijkheid; we doen wat we doen omdat ANDEREN ons erom waarderen óf om een straf te ontlopen.
De innerlijke drive, datgene wat een individu energie geeft en het leven zinvol maakt, verdwijnt naar de achtergrond. Veel mensen leven niet langer voor zichzelf, maar ‘doen het voor de ander’.
Maar als je leeft naar de normen en waarden van ieder ander behalve die van jouzelf, hoe kun je je dan ooit vervuld en goed genoeg voelen?

Afval dumpen is gelijk aan jezelf afvallen: een signaal dat je geen idee hebt van wie je bent, waartoe je in staat bent en wat je van waarde bent in deze wereld. De suggestie van een andere lezer, om meer te straffen, zal de situatie waarschijnlijk dan ook niet verbeteren.

Daarvoor in plaats kunnen we beter antwoorden vinden op de vragen: Wat laat je stralen? Wat maakt het leven zinvol voor je? Welke talenten en/of passies maken jou waardevol voor deze maatschappij? En wat geeft je energie, zodat dat kleine beetje moeite om naar een prullenbak te lopen niet langer voelt als een grote opgave…

20.9.21

Communiceren... wanneer niemand luistert

Als ik harder roep…,
als ik nog meer mijn boosheid toon…,
als ik desnoods fysiek geweld gebruik…,
… doe je dan wat ik wil!?

Volgens Alfred Adler, bedenker van de individualpsychologie, is boosheid een vorm van communiceren; een middel om een bepaald doel te bereiken. Als iemand niet openstaat voor jouw boodschap wordt boosheid ingezet om die ander alsnog te overtuigen.

Boosheid voelt krachtig. Het zorgt voor beweging, voor actie. Daarom is het beter dan verlammende angst, maar het blijft een uiting van machteloosheid.
Boosheid wordt namelijk ingezet als we geen andere mogelijkheid zien om ons standpunt over te brengen en geaccepteerd te krijgen.

We wenden ons tot boosheid wanneer het gebruik van taal (en beeld) geen optie (meer) is, wanneer we geen woorden kunnen vinden om onze bedoeling en gedachten over te brengen, wanneer woord en beeld de ander niet lijken te bereiken vanwege censuur of om een andere reden.
Boosheid en geweld lijken dan als enig middel over te blijven om de ander nog te overreden.
Maar is dat zo?

Mensen willen graag veranderen, maar ze willen niet veranderd worden.
Laat dat even tot je doordringen...

Mensen willen niet opgelegd krijgen wie ze moeten zijn, wat ze moeten doen en hoe ze zich moeten gedragen. Zelfs als je ze kunt overhalen, en ze ‘aan jouw kant’ kunt krijgen door middel van dreiging, zullen ze bewust of onbewust blijven zinnen op repercussie en telkens situaties blijven creëren die jouw pijn doen of ongelukkig maken ter compensatie voor de pijn die jij hen hebt aangedaan.
Je mag dan wel je gelijk hebben gekregen, maar de strijd tussen jullie blijft voortbestaan.

Mensen willen verandering. Diep in hun hart willen ze de strijdbijl neerleggen, willen ze de touwtjes loslaten en willen ze zich verbinden met anderen. Men wil een harmonische samenleving. Maar zolang de overtuiging dat dit kan en het vertrouwen ontbreken, blijft men zich verdedigen, controle houden en maatregelen nemen.

Photographer unknown
Alleen wanneer een mens zich bewust wordt dat het ook anders kan - wanneer men een inspirerend voorbeeld heeft - maakt men op EIGEN INITIATIEF een andere keuze. Alleen wanneer men voelt: ‘dat wil ik ook, die richting wil ik ook op, zo wil ik leven’, zal de ander zonder weerstand mee veranderen.

Taal, beeld en emotie zijn krachtige communicatievormen, maar leiden niet per se tot harmonie en verbinding. Een andere manier van communiceren is via houding, instelling, uitstraling, energie en aantrekkingskracht.

Nu, meer dan ooit, hebben we mensen nodig die de toekomst waar we naar toe willen alvast belichamen. Mensen die in vrede met zichzelf en anderen leven. Mensen die weten dat het anders kan en het voorbeeld geven door open te staan en iedereen in hun waarde te laten. Zij zijn de inspiratie: om muren af te breken, bruggen neer te laten en beperkingen op te heffen.



17.9.21

Ongevaccineerd: Uitsluiting of kans?

Ongevaccineerd en nu verontwaardigd over de uitsluiting?
Wat jammer.
Wat jammer dat je erin bent getrapt. Dat ze je precies daar hebben waar ze je willen hebben; in verdeeldheid, in confrontatie, in chaos.
En ondertussen lachen ze in hun vuistje.
Wat jammer dat je de slachtofferrol hebt aangenomen en daarmee de ander de daderrol laat voortzetten.

Ik wil je niet je emoties afnemen, die mogen er allemaal zijn, maar begrijp dat er geen daders kunnen zijn als niemand de slachtofferrol op zich neemt.
Wat blijft er over van de gene op de zeepkist als niemand luistert? Hoe lang duurt het voordat hij of zij afdruipt?

En is die ander echt zo onredelijk?

Gevaccineerd of ongevaccineerd, mondkapje of geen mondkapje, iedereen is welkom in mijn woon- en werkruimte. Hoewel…. nee, dat neem ik terug. Niet iedereen is (altijd) welkom.
Als ik je onredelijk, gewelddadig of om welke reden dan ook onbetrouwbaar vind, laat ik je niet binnen.
Ik vermoed dat je in mijn situatie hetzelfde zou doen. Maar als jij en ik grenzen mogen stellen, waarom zou een ander dat dan niet mogen?

Laatst las ik dat liefde nu niet het belangrijkste is. Maar ik denk van wel. Want uit zelfliefde stel je grenzen.
Uit zelfliefde sta je geen mishandeling met wattenstaafjes toe.
Uit zelfliefde vermijd je experimentele gentherapie.
Uit zelfliefde mag je voelen wat je voelt en jezelf uiten zoals je wilt (maar accepteer ook de consequenties).
Uit zelfliefde geef je jezelf ruimte en vrijheid.
Uit zelfliefde laat je los wat niet (meer) bij je past en ga je je eigen weg.
Uit zelfliefde stop je met bonzen op dichte deuren en richt je je op oude en nieuwe deuren die geopend willen worden.
Uit (zelf)liefde gun je de ander hetzelfde; ik mag mij zijn en jij mag jij zijn.
En uit zelfliefde stop je met tijd en energie geven aan hen die geen reet om je geven.

Ga je eigen weg. Kies voor vreugde en plezier. Straal. Verenig je met gelijkgestemden. En laat zien dat het ook anders kan.

Tegenstroom (gespiegelde versie van het origineel) - Bianca van Baast





9.9.21

De keuze

Het waren de laatste meters naar haar auto. Na een heerlijke boswandeling begon ze ineens over haar ongevaccineerde vriendin. Ze kon zich niet vinden in haar keuze en argumenten. Hoe moest dat nu als die vriendin ziek werd, als het ziekenhuispersoneel overbelast raakte, als zij het virus verspreidde?

Ik vroeg of ze nooit twijfelde over de vaccinaties, aangezien ik dat wel deed. Zij was toch zo'n voorstander van puur natuur leven?!

Een felheid laaide in haar op. Nee, ze twijfelde niet en nu we het toch over gezondheid hadden; ze had ook haar bedenkingen over mijn keuze om van prana (licht/levensenergie) te gaan leven. Ze zag het al gebeuren dat mijn lichaam nog eens last zou krijgen van tekorten.

Verbaasd keek ik haar aan. Meende ze dit nu? Zij was uitgeput van 1,5 uur wandelen, zweette zich kapot en klaagde over dorst, terwijl ik, jaren ouder dan zij, daar absoluut geen last van had. Zag ze dan niet hoe energiek en stralend pranic living mij maakte?

Ik wilde in de verdediging schieten en met argumenten komen, maar besefte dat dit weinig zin had. Onze werelden lagen zo ver uit elkaar. Ze zou het niet begrijpen, net zo min als dat ik haar beweegredenen begreep.

En toch, dacht ik, ondanks onze verschillen zaten we in hetzelfde schuitje.
We maakten ons beiden zorgen. Zorgen om elkaar, om de maatschappij, om de toekomst en om onszelf. Beiden wilden we van die zorgen af en hadden de neiging om die bij de ander neer te leggen: 'Als jij - en de rest van de wereld - maar verandert, dan hoef ik dit niet te voelen.'

Het probleem lag duidelijk niet bij de ander, maar bij onszelf; we wilden onze emoties niet voelen, er niet naar kijken en er geen verantwoordelijkheid voor nemen.

Wat zou er gebeuren als we dit wel zouden doen, vroeg ik me af.

Ik ging naar binnen en ontmoette een gekwetst kind dat zich onveilig, onbegrepen en niet gesteund voelde. Het wilde zich verdedigen door emotioneel te reageren en de ander te overtuigen van haar gelijk.
In plaats daarvan maakte ik een andere keuze. Ik koos voor liefde en compassie.

In gedachten omarmde ik het gekwetste kind in mij. Ik zond liefde en compassie naar haar en mijn vriendin. We hadden het zwaar. Dit waren nou eenmaal onzekere tijden. Maar zelfs op momenten dat we elkaars keuzes en beweegredenen niet kunnen begrijpen, kunnen we in ieder geval daar nog begrip voor hebben.

Love -Alexander Milov