Afval en het gevoel van nutteloosheid

Het is ‘respectloos en asociaal’ volgens een lezer van het lokaal krantje; de sigarettenpeuken, lege verpakkingen, etensresten en steeds vaker de mondkapjes rondom bushaltes.

Het is inderdaad triest, de rommel die ik ook tijdens mijn wandelingen in de natuur tegenkom.

Rond de jaarwisseling van 2019/ 2020 postte ik een foto van de lege plastic zak die ik vond aan het begin van een zandpad en die ik tot boven toe vulde met afval dat ik vond op hetzelfde zandpad.

Kort daarna kreeg ik een mailtje van een groep afvalprikkers; een uitnodiging om met hen mijn woonplaats op te schonen.

Afval ruimen, ook de rommel van een ander, is inderdaad zinvol. Het is bewezen dat een schone omgeving langer opgeruimd blijft dan een plek die al tekenen van verwaarlozing toont.

Maar het echte probleem pak je er niet mee aan; namelijk het gevoel van nutteloosheid.

Vervuiling van je eigen leefomgeving lijkt mij een teken van neerslachtigheid. Denk maar eens aan een depressief persoon die geen reden meer ziet om zijn bed nog uit te komen, laat staan om dat bed nog te verschonen.

De toenemende vervuiling is dan ook een (voor)teken van een collectieve depressie. Het begin van een mensheid die geen reden meer ziet om nog ergens moeite voor te doen omdat het allemaal toch geen zin (meer) heeft.

Photographer unknown

De veroorzaker is een maatschappij van voorwaardelijkheid in plaats van onvoorwaardelijkheid; we doen wat we doen omdat ANDEREN ons erom waarderen óf om een straf te ontlopen.

De innerlijke drive, datgene wat een individu energie geeft en het leven zinvol maakt, verdwijnt naar de achtergrond. Veel mensen leven niet langer voor zichzelf, maar ‘doen het voor de ander’.

Maar als je leeft naar de normen en waarden van ieder ander behalve die van jouzelf, hoe kun je je dan ooit vervuld en goed genoeg voelen?

Afval dumpen is gelijk aan jezelf afvallen: een signaal dat je geen idee hebt van wie je bent, waartoe je in staat bent en wat je van waarde bent in deze wereld. De suggestie van een andere lezer, om meer te straffen, zal de situatie waarschijnlijk dan ook niet verbeteren.

Daarvoor in plaats kunnen we beter antwoorden vinden op de vragen: Wat laat je stralen? Wat maakt het leven zinvol voor je? Welke talenten en/of passies maken jou waardevol voor deze maatschappij? En wat geeft je energie, zodat dat kleine beetje moeite om naar een prullenbak te lopen niet langer voelt als een grote opgave…

Alles is omkeerbaar

Photographer unknown

Hou je van thrillers? Of misschien van andere spannende verhalen? Ik persoonlijk niet, maar mocht je het waarderen, dan heb ik hier een spannend verhaal voor je (met happy ending).

Er waren eens een aantal invloedrijke families op aarde die samen het plan hadden om de wereld aan hun voeten te krijgen. Want ja, wie wil dat nu niet?!

De beste manier om dit mogelijk te maken, zo dacht men, was door de mens lam te leggen. Niet alleen fysiek, maar ook psychisch en financieel. Op deze manier zou de mens namelijk geen weerstand meer bieden tegen de tijd dat ze als menselijk schild zouden worden ingezet.

Het plan begon lang, lang geleden. En ze deden het niet zelf: nee, daar hadden ze hun "mannetjes" voor.

Eerst vervreemde men de mens van God en de natuur. En omdat de mens hierdoor het vertrouwen in eigen lichaam verloor, en niets meer had om in te geloven, gingen ze meer en meer luisteren naar autoriteiten buiten zichzelf. Dit bood de heersers de gelegenheid om de mens bang te maken voor iets onzichtbaars.

Daarna werd het “de gewone mens” (die in werkelijkheid niet zo gewoon was) verboden om elkaar te ontmoeten. Zij die dit verbod negeerden of aan grote klokken hingen, werden het zwijgen opgelegd.

Om de mens af te leiden van gelekte informatie, stuurde men onjuiste info de wereld in, zodat niemand meer de waarheid zou kennen. Stel je eens voor wat een chaos en verwarring dit moet hebben opgeleverd!

De handel werd deels stilgelegd en zoveel mogelijk bemoeilijkt (Suezkanaal?). Langzaam werden de schappen in winkels leger en begonnen de prijzen te stijgen.

Om nog meer schaarste te creëren werd de techniek uit de videoclip 'cloudbusting' van Kate Bush (1985) verbeterd, zodat het extreme weer al jaren de oogsten deed mislukken. De boeren die nog niet uitgekocht waren of weggepest, kregen steeds meer redenen om op te geven of te vertrekken.

Ondernemers gingen failliet, huizen werden duurder en de schulden van mensen en overheden liepen op. Steeds meer mensen raakten hun bezittingen kwijt.

Maar niet getreurd. Men bood een oplossing!

De heersers beloofden alle schulden kwijt te schelden. Gewoon, heel makkelijk: door een nieuw digitaal (betalings)systeem in te voeren. Maar daarmee kregen ze wel ALLE inzicht en zeggenschap over jouw inkomsten en uitgaven. (Mooie deal toch?)

Is dit thriller genoeg? In werkelijkheid is het nog spannender.

Een goed verhaal kent echter altijd een happy ending. Want ALLES is omkeerbaar. Je maakt gewoon een andere keuze!

Gedurende het fysiek, psychisch en financieel lamleggen, begonnen steeds meer mensen in te zien wat er gaande was. En in plaats van zich te laten verlammen, gingen ze kracht zoeken in zichzelf en bij elkaar. Ze negeerden autoriteiten buiten zich en werden zo hun eigen autoriteit. Ze maakten contact met hun intuïtie en ontdekten dat ze tot veel meer in staat waren dan ze ooit hadden gedacht.

Je hoeft er alleen maar op te vertrouwen om het te ontdekken.

En het einde van het verhaal?

De heersers, die niet anders kenden dan heersen (best zielig eigenlijk), hadden niets meer om over te heersen en werden nu zelf lam.

En de mens? Die vond vertrouwen in zijn innerlijke kracht en eigen natuur. En durfde EINDELIJK in zichzelf te geloven. 

Jouw plek. Vol kracht en energie.

Het huis staat in brand. Geel bluswater komt door het plafond naar beneden.
In plaats van dat het water wegloopt, komt het hoger en hoger te staan. 

Vluchten via de voordeur lukt niet. We moeten achterom. Maar hoe? 

Het water staat inmiddels zo hoog dat we genoodzaakt zijn te zwemmen, maar… alleen ik heb een zwemdiploma.

Ik grijp mijn jongere broer, zus en beide ouders onder mijn arm. Het is ingewikkeld en zwaar voor een meisje van tien, maar er zit niets anders op. Ik moet ons redden.

Ik zwem naar de poort aan het einde van de tuin. Als ik die ontgrendel en de steeg naar veiligheid inkijk, zakt de moed me in de schoenen, en dreigen mijn dierbaren me te ontglippen. De steeg staat vol glascontainers. Zonder last had ik probleemloos om deze obstakels heen kunnen zwemmen, maar nu ben ik daar niet zo zeker van…

Bovenstaande droom had ik in een periode dat het niet zo goed ging met mijn ouders. Dankzij de onzekerheid die dit met zich mee bracht, besloot ik (onbewust) de zorg voor het gezin op me te nemen. Volgens mijn kinderlijke beleving wist ik tenslotte het beste wat (mij) veiligheid en balans bood. 

Ik geloof niet dat ik mijn besluit of verwachtingen ooit hardop heb uitgesproken, maar wanneer gezinsleden niet voldeden aan mijn visie en veiligheidsvoorwaarden, veroordeelde ik hen hier wel om. Achteraf gezien is het natuurlijk absurd te denken dat een mens iemand anders kan zijn dan men in werkelijkheid is, maar voor lange tijd dacht ik echt dat mijn oordeel hen zou kunnen veranderen (lees: verbeteren). 

Tatyana Chuvasheva

Momenteel bevinden we onszelf in een soortgelijke situatie. De samenleving zoals we die kennen brokkelt af, terwijl de toekomst nog onzeker is. Velen denken te weten wat het beste is en proberen controle over het (eigen) leven te krijgen door anderen hiervan te overtuigen. Bewust of onbewust plaatst men zich als autoriteit boven de ander.
Els van Steijn, coach en opsteller, waarschuwt echter dat deze goedbedoelde intentie een groot risico met zich mee brengt. 

In haar boek ‘De fontein’ beschrijft Van Steijn hoe ieder mens deel uitmaakt van systemen, zoals bijvoorbeeld het familiesysteem, een organisatiesysteem en verschillende maatschappelijke en landelijke systemen. 

Elk systeem is te vergelijken met een fontein bestaande uit meerdere waterbakken. Er bestaat een bepaalde hiërarchie waar ieder individu zich aan dient te houden.
In het familiesysteem bevinden de grootouders zich bijvoorbeeld altijd in de bak boven de ouders, en de ouders boven de kinderen. 

De fontein - Els van Steijn

Als je op jouw plek staat, ontvang je een onzichtbare kracht die jou vitaliseert, vervuld en sterkt. Maar zodra je, om wat voor reden dan ook, van plek verandert en daardoor in een hogere bak komt te staan, geef je jouw kracht nog wel door aan de bakken onder je, maar ontvang je niet langer van degenen boven je. Het gevolg is dat je meer geeft dan ontvangt en uiteindelijk leeg en uitgeput raakt.

In deze maatschappij, waar velen inmiddels uitgeput zijn, wordt het tijd dat ieder zijn plek weer gaat innemen. Dit is geen makkelijke opgave en zal gepaard gaan met een enorm schuldgevoel. Vooral omdat religie ons ervan overtuigd heeft dat het nobel is om te lijden (en te sterven) voor een ander.
Dankzij deze overtuiging leven we in een maatschappij waarin we (te) weinig rekening houden met, en verantwoordelijkheid nemen voor, onze eigen gevoelens, verlangens en emoties, maar we ons wel bezighouden met die van anderen. 

Het gevolg is; zorgmedewerkers die hun eigen welzijn opofferen voor patiënten die zelf niet met gezondheid bezig zijn. 

Mensen die de aarde willen redden, maar - terwijl de natuur zichzelf opschoont en voortplant - zichzelf vergiftigen met boosheid en verdriet. 

Mannen die hun rol niet op zich kunnen nemen, omdat vrouwen de mannenrol al hebben ingenomen. 

Kinderen die de vrijheid niet krijgen hun authentieke zelf te ontdekken, omdat volwassenen hen vertellen wie zij moeten zijn. 

Verwarde burgers, omdat hen nooit is geleerd hun innerlijke wijsheid te vertrouwen en die als autoriteit aan te nemen. 

Je eigen plek innemen en je opladen aan de altijd aanwezige krachtbron vraagt om moed. Moed, om je eigen gevoelens, verlangens en emoties onder ogen te komen. Om het lot van jezelf en dat van een ander niet langer te willen controleren, maar te aanvaarden. Om het onzekere als een kans te zien en veiligheid, welzijn en vertrouwen in jezelf te ontwikkelen.

De mens en het masker

Mijn moeder appte me gisteren twee foto’s. Eén van een reeks mondkapjes die ze heeft gemaakt, en één van mijn vader met mondkapje op.
Heel surreëel.
Vroeger lachten we om Michael Jackson en de Aziaten met hun mondkapjes. Nu lijken we de kapjes zelf massaal te omarmen als het-nieuwe-normaal.
Het maakt me verdrietig. Omdat dit het tegenovergestelde is van wat we zo hard nodig hebben.

Begin deze eeuw schilderde ik regelmatig mensfiguren met maskers op. Een uitnodiging om je sociale masker af te zetten. Om elkaar te laten zien dat we allemaal gekwetst, gebutst en imperfect zijn. Om daar berusting in te vinden en rekening mee te houden.Hoe spannend ik het ook vond, ik wilde van mijn vermomming af. Ik wilde een leven waarin ik mezelf kon zijn, leven vanuit mijn essentie, authentiek en zonder me voor te wenden dat ik iemand ben die ik niet ben. En daarvoor was ik bereid de lelijke waarheid onder ogen te komen.

Untitled (MGR)- Bianca van Baast

Maar toen ik beetje bij beetje meer glimpen te zien kreeg van de persoon achter het masker, zag ik iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. In plaats van lelijkheid, vond ik een prachtig stralend wezen. Een mens vol potentie, compleet en perfect als een pasgeboren baby. Een ziel die alles met onvoorwaardelijke liefde omarmt en volledig kan ZIJN met wat is. 

In plaats van zich krampachtig te verstoppen toonde het zich in haar volle glorie; kwetsbaar, en juist daardoor oneindig krachtig. 

‘Als dit is wie we werkelijk zijn’, vroeg ik me af, ‘hoe komen we dan aan dat masker?’ Het antwoord ontving ik een tijdje later.

Als baby ervoeren we onszelf als een schitterende ziel, een goddelijk wezen. We stonden open voor elke ervaring en persoon. Verbinding maken ging makkelijk, omdat we in contact stonden met ons hogere Zelf.

Maar elke keer dat de buitenwereld onze goddelijke essentie niet (h)erkende, creëerden we een laagje om ons heen. Niet zo zeer om ons zelf te beschermen, maar om tegemoet te komen aan het beeld dat anderen van ons hadden.

Dat we ons aanpasten had een functie; hoe meer we tegemoet kwamen aan het beeld van onze verzorgers, en we ‘erbij hoorden’, hoe meer zorg, liefde, veiligheid en zekerheid ze ons boden. 

Ondertussen sloten we ons steeds verder af voor de wijsheid van ons Zelf.

Open - Bianca van Baast

Dat we een sociaal masker of een muur(tje) om ons heen hebben is eigen heel normaal. Hoe dik die laag is, is afhankelijk van hoe authentiek we mochten zijn van onze omgeving.
Volwassenen die als kind opgroeiden in een omgeving waarin zij hun eigen mening mochten hebben en uiten, groeiden vaak opener, flexibeler en krachtiger op dan zij die zich moesten neerleggen bij het denken en doen van hun omgeving. 

De ziel staat ondertussen op knappen. Ze heeft het benauwd, wil gezien en beleefd worden. Dat laat ze weten door onze aandacht te trekken via ongemakken die ons verplichten naar binnen te gaan, op zoek naar oplossingen.

Maar naar binnen gaan doen we zelden. Ondanks dat we ondertussen volwassen zijn en prima voor ons zelf kunnen zorgen, kijken we nog altijd naar autoriteiten buiten ons. En blijven we ons leven en welzijn in andermans handen leggen. 

Maar als anderen jouw goddelijkheid - en de creatiekracht die daarbij vrijkomt - in het verleden al niet zagen, waarom zouden ze dat nu wel doen? 

In plaats van ruimte geven aan de ziel, zetten we nu een tweede masker op: een mondkapje. Ik ga je hier niet adviseren om het kapje wel of niet op te zetten. Naar binnen gaan kan namelijk zowel met als zonder mondkapje. Maar ik vraag je wel waar je naartoe wilt?
Wil je afstand, maskers en mondkapjes behouden en contact bemoeilijken?

Dit is enkel uitstellen van wat ooit toch moet gebeuren: ruimte geven aan je Zelf en de wijsheid die daarmee vrijkomt. 

Of nemen we hamer en beitel op en breken we maskerende lagen en muurtjes af?

Untitled (MG03) - Tomasz Alen Kopera